- ΟΜΗΡΟΥ ΟΔΥΣΣΕΙΑ (Ηθικά Διδάγματα;) - .-= ΜΥΘΟΣ & ΘΡΗΣΚΕΙΑ =-.
NamusΝέο Μέλος
diavazontas thn odissia,tha ithela na simpliroso,kapies skepshs.Nomizo o Odiseas einai idios o Omiros,perisotero,sofos,orimos, me perisoteres gnoshs,kai katanoish pros thn anthropothta kai ston eauto tou.
Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΟΡΕΑ!!!
Αγαπητέ/ή Namus, καλώςήλθες στις Συζητήσεις του Esoterica.
Σου εύχομαι καλή συνέχεια!
Σου εύχομαι καλή συνέχεια!
Θα σε παρακαλούσα μόνο να γράφεις με ελληνικούς χαρακτήρες κι όχι με λατινικούς (greeklish) ούτως ώστε να είναι πιο εύκολη η ανάγνωση των μηνυμάτων σου.
In anticipation of my resurrection...
ΙαπετόςΜέλος
Old Wolf
quote:
Την καλησπέρα μου στους φίλους του forum.
Είμαι παλιός αναγνώστης αλλά για πρώτη φορά γράφω σκέψεις και τις καταθέτω ενώπιον σας.
Και για να μπω στο θέμα, η βασική, κύρια και μεγαλύτερη διάφορα ανάμεσα στην ιλιαδα και την οδύσσεια, πάντα κατά την ταπεινή μου άποψη, είναι η ηλικία του ραψωδού. τα 2 έργα έχουν χρονική απόσταση περίπου 20χρονια!
Στην ιλιάδα ο νέος και θαρραλέος όμηρος περιγράφει μάχες επικές, κατορθώματα πολεμικά γενναίων ανδρων. Περιγράφει μια εκστρατεία. έναν πόλεμο μεταξύ 2 συμμαχιών. μια πορεία συλλογική, ομαδική.
Εξυμνεί την ανδρεία, την φίλια, την τιμή και το «αμύνεστε περί πατρίς»
20 χρόνια μετά, ο ίδιος άνθρωπος, ωριμότερος, κατασταλαγμένος, πεπεισμένος για την ματαιότητα του πόλεμου, ξεκινά και περιγράφει τον «νόστο», το ταξίδι της επιστροφής στη πατριδα-οικογενεια-φιλοι-περιουσια-ηρεμια.
Ένα ταξίδι μοναχικό, όπου η κάθε μάχη δεν δίνεται για την δόξα καμίας πατρίδας, κανενός βασιλέα, για κανένα λάβαρο, αλλά είναι η μόνη λύση για την επιβίωση.
Εξυμνεί ο αρχαίος τραγωδός την σοφία, την εγκράτεια , την εξυπνάδα και την λελογισμένη αποφασιστικότητα.
Η Ιθάκη ,είναι η ου-τοπία του(δεν είναι τυχαίο το ότι είναι νησί, σχεδόν πάντα, η ου-τοπία , παρουσιάζεται ως νησί, διότι δίνει την έννοια του αποκλεισμού)
Ακόμα όμως και όταν έφτασε στην ουτοπία του, δεν την βρήκε όπως την ονειρευόταν, έπρεπε ακόμα και τότε να παλέψει, ώστε κάθε παράσιτο που την μόλυνε να εξολοθρευτεί.
Και τέλος, θα ήθελα να κάνω και μια αναφορά στην αδικημένη ηρωίδα του έργου , την Πηνελόπη. όχι λόγω της μυθικής πλέον πίστης της, αλλά , λόγω της υπομονής της απέναντι στις δικές της σειρήνες, το σθένος της απέναντι στους δικούς της Κύκλωπες και Λαιστρυγόνες.
Η Πηνελόπη εμφανίζεται ως κατεξοχήν ηρωίδα εσωτερικής δράσης, όπου όλες οι ανατροπές στη ζωή της σχετίζονται με συναισθήματα. Η μόνη εξωτερική δράση έχει την μορφή αμέλειας ,η οποία δίνει όμως αίσιο τέλος στην ιστορία και αναδεικνύει έναν χαρακτήρα συγκροτημένο, ικανό να κατευθύνει τα γεγονότα, ούσα σε μειονεκτική θέση , σε μια κοινωνία όπου η γυναίκα ετεροπροσδιοριζεται.
Σε γενικές γραμμές, κάπως έτσι αντιλαμβάνομαι την οδύσσεια, και τον παιδευτικό της χαρακτήρα. τα μηνύματα που θέλει ο ραψωδός να μεταφέρει και τα μαθήματα που θέλει να δώσει στους νέους
quote:
Καλησπέρα και πάλι
Θα ήθελα να ευχαριστήσω τους φίλους που απάντησαν στο post,συμφωνώντας, και να ευχαριστήσω δίπλα τους διαφωνούντες , διότι ως γνωστόν χωρίς αντίλογο δεν υπάρχει διάλογος.
Στο θέμα μας τώρα…
Σύμφωνα με μια οδηγία της ακαδημίας Αθηνών , κάθε λογοτεχνικό δημιούργημα, έχει τόσες ερμηνείες όσοι και οι αναγνώστες…..
Αν θυμάμαι καλά , ο Ελύτης ήταν καλεσμένος σε μια ραδιοφωνική εκπομπή , όπου ο παρουσιαστής και αναλυτής ποιημάτων του έπλεξε το εγκώμιο για την τελευταία ποιητική συλλογή ,σε μέρος της οποίας προέβη σε σύντομη ανάλυση.
Όλη αυτή την ώρα ο Έλλην ποιητής περίμενε υπομονετικά και άκουγε τον φανφάρα αναλυτή να λέει την άποψη του, στο τέλος του δήλωσε ότι του άρεσε πολύ η προσέγγιση στο ποίημα του, αλλά δεν το είχε σκεφτεί ποτέ έτσι.
Και έδωσε την δική του, «αυθεντική» , πραγματική εκδοχή ερμηνείας.
Και αν και έχει ήδη αναφερθεί, επαναλαμβάνω πως ο μόνος αρμόδιος να μας εξηγήσει τι θέλει να πει ο ραψωδός είναι ο δημιουργός και μόνο…αλλα..φιλοι μου.
Σε ένα αριστούργημα όπου ιστορικά, μυθο-λογικά και λογοτεχνικά είναι ακόμα αξεπέραστο (και το εννοώ, δεδομένου ότι μέσα στα 2 έπη εμφανίζονται όλα τα λογοτεχνικά σχήματα, τεχνικές και εμπνεύσεις που η ανθρωπότητα έχει χρησιμοποιήσει μέχρι σήμερα) το οποίο μάλιστα ασχολείται με την συλλογικοτητα και τον ατομισμό σε 2 τεραστία κεφαλαία, τότε ,κάτι μπορούμε να βρούμε.
Θέλει όμως προσοχή διότι με μια επιφανειακή ανάγνωση θα δούμε ένα ωραίο παρά-μυθι, ενώ με μια εις μεγάλου βάθους ανάλυση θα χαθούμε στη μετάφραση.
Εννοώ ότι εάν ψάξουμε πολύ για κάτι ,θα το βρούμε, αλλά θα το βρούμε επειδή θέλουμε και όχι απαραίτητα επειδή υπάρχει.
Άρα πρέπει , πάντα κατά την ταπεινή μου άποψη να ισορροπήσουμε ανάμεσα στα 2 άκρα με μαεστρία τέτοια ώστε να βρούμε τα διαμάντια μέσα στον άνθρακα
Και μετά από αυτή την μακρά εισαγωγή, όπου όμως σας παρουσίασα τον τρόπο σκέψης περνάω επιγραμματικά σε ηθικά διδάγματα-έννοιες , πανανθρώπινα και αιώνια
1. έχει αναφερθεί ήδη η φιλοξενία , ως χαρακτηριστικό των ελλήνων από τότε ακόμα
2. ο νόστος, η νοσταλγία για την πατρίδα
3. η αγάπη για την οικογένεια
4. το ψυχικό σθένος να μένεις πιστός στον στόχο σου, και να παρατάς την Καλυψώ και την αθανασία για ένα ταπεινό Βασίλειο και μια γρια βασίλισσα
5. η φίλια, η ιερή αυτή ένωση των ανθρώπων με συναισθήματα
6. η προδοσία εκ των έσω και έξω, την οποία πρέπει με εξυπνάδα και διπλωματία να αντιμετωπίζουμε όταν δεν μπορούμε δυναμικά
7. η ασυδοσία, στην οποία είχαν καταλήξει οι μνηστήρες ως παράδειγμα προς αποφυγήν
8. η εγκράτεια απέναντι σε κάτι που θα σου δώσει παροδική ευχαριστήσει αλλά σε βάθος χρόνου θα αποβεί κακό (βόδια του ήλιου)
9. το μη χείρον βέλτιστων (σκύλα-Χάρυβδη)
θα μπορούσα να γράφω ώρες για τις έννοιες και τα διδάγματα που βρίσκουμε σε ένα κείμενο τόσο παλιό. Αλλά θα γίνω κουραστικός αφενός, αφετέρου δεν είμαι εξυπνότερος από κανέναν εδώ μέσα, κάθε σταθμός του Οδυσσέα είναι και ένα μάθημα ζωής.
Εις το επανειδην κύριοι.
Old Wolf.. Έγραψες!! 
All That We See Or Seem Is But A Dream Within A Dream (~Edgar Allan Poe~)
Γριά βασίλισσα;
Εντάξει, καταλαβαίνω πως υπήρχε σχέση αγάπης μεταξύ του Οδυσσέα και της Πηνελόπης, ενώ με την Καλυψώ υπήρχε σχέση σεξουαλική. Όμως δεν επεξηγεί πως η Πηνελόπη ήταν αγνή και την αγαπούσε. Λέει ξερά "γριά βασίλισσα".
Αν επρόκειτο απλώς για μια σπαγγοραμένη κωλόγρια βασίλισσα δεν θα άφηνα την γκόμενα και την αθανασία για μια νευρόσπαστη θνητή γριάγκο. Χεχε!!!
Η Ομήρου Οδύσσεια είναι ένα υπερκλασικό έπος με πολλά διδάγματα.
Όμως ως προς το θέμα με θέλγει περισσότερο το έπος του Γιλγαμές. Το ίδιο, προτιμώ να διαβάσω την Θεογονία από την Ιλιάδα. Ίσως γιατί κάπου με κουράζουν σκηνές από την καθημερινή ζωή, παράδειγμα τί γίνεται τώρα στο παλάτι του Οδυσσέα ή περιγραφές της μάχης. Αυτά θα ήταν πιο ενδιαφέροντα στο θέατρο ή στον κινηματογράφο. Αντίθετα η Θεογονία και το έπος του Γιλγαμές είναι πιο ευχάριστα για ανάγνωση γιατί είναι μυστηριακά και έχουν θέμα την ζωή, τον θάνατο, την κοσμογονία κτλ