- Kατάθεσις σκέψεων Νο 2 - "Μεταξύ τυρού και αχλαδιού"
Το Κάλεσμα του Εραστή"
Που είσαι αγαπημένη; Μήπως σ' εκείνο το μικρό
παράδεισο, να ποτίζεις τα λουλούδια που σε κοιτάνε
όπως τα βρέφη το στήθος της μάνας;
Ή μήπως στο δωμάτιό σου, όπου ο βωμός
της αρετής στήθηκε προς τιμή σου
και που σ' αυτόν προσφέρεις θυσία την ψυχή και την
καρδιά μου;
Ή ανάμεσα στα βιβλία, γυρεύοντας ανθρώπινη γνώση
ενώ είσαι γεμάτη ουράνια σοφία;
Ω συντρόφισσα της ψυχής μου, που είσαι;
Προσεύχεσαι στο ναό; Ή καλείς τη Φύση στο λιβάδι,
λιμάνι των ονείρων σου;
Είσαι στις καλύβες των φτωχών, παρηγορώντας
τους πονεμένους με τη γλύκα της ψυχής σου
και γεμίζοντας τα χέρια τους με τη γενναιοδωρία σου;
Είσαι το πνεύμα του Θεού παντού.
Είσαι δυνατότερη απ' τους αιώνες.
Θυμάσαι τη μέρα που συναντηθήκαμε, όταν
μας τύλιγε το φωτοστέφανο του πνεύματός σου;
Και πλανούνταν γύρω μας οι ¶γγελοι του Έρωτα
δοξολογώντας τις πράξεις της ψυχής;
Θυμάσαι τα μονοπάτια και τα δάση που περπατούσαμε
μ' ενωμένα τα χέρια, σφιχταγκαλιασμένοι
σα να κρυβόμαστε μέσα στους ίδιους μας τους εαυτούς;
Θυμάσαι την ώρα που σ' αποχαιρέτησα
και το αγνό φιλί σου πάνω στα χείλη μου;
Εκείνο το φιλί που με δίδαξε ότι η ένωση
χειλιών ερωτευμένων
φανερώνει ουράνια μυστικά ανέκφραστα απ' τη
γλώσσα.
Ήταν η εισαγωγή σ' ένα μακρόσυρτο στεναγμό
σαν την ανάσα του Παντοδύναμου που έκανε άνθρωπο
το χώμα.
Εκείνος ο στεναγμός μ' οδήγησε στον πνευματικό
κόσμο
δείχνοντάς μου τη δόξα της ψυχής μου.
Κι αιώνια εκεί θα μείνει μέχρι πάλι να ενωθούμε.
Θυμάμαι όταν με φίλαγες και με φίλαγες
και δάκρυα έτρεχαν στα μάγουλά σου κι έλεγες:
"Συχνά πρέπει να χωρίζονται τα γήινα σώματα για
γήινους σκοπούς
και χώρια να ζουν ο κόσμος τ' αναγκάζει.
Μα ο Έρωτας κρατάει στα χέρια του το πνεύμα
ενωμένο
μέχρι να φτάσει ο θάνατος, να πάρει ενωμένες ψυχές.
Πήγαινε, αγαπημένε. Η Ζωή σε διάλεξε
εκπρόσωπό της.
Υπάκουσέ την, γιατί είναι η Ομορφιά που προσφέρει
στον πιστό της
την κούπα της γλύκας της ζωής.
Όσο για τη δική μου αδειανή αγκαλιά, η αγάπη σου
θα 'ναι η παρηγοριά μου. Κι η θύμησή σου
Αιώνιος Γάμος."
Που είσαι τώρα, άλλε μου εαυτέ; Είσαι ξύπνια
μέσα στη σιωπή της νύχτας; Ας σου φέρνει
ο καθάριος άνεμος τους χτύπους της καρδιάς μου
κι όλη μου την αγάπη.
Χαϊδεύεις άραγε το πρόσωπό μου με τη θύμησή σου;
Η εικόνα δεν είναι πια σωστή,
γιατί η θλίψη έριξε τη σκιά της
στην άλλοτε χαρούμενη έκφρασή μου.
Τα δάκρυα μάραναν τα μάτια μου που
καθρέφτιζαν την ομορφιά σου
και ξέραναν τα χείλια που γλύκαινες με τα φιλιά σου.
Που είσαι αγαπημένη; Ακούς το κλάμα μου
πέρα απ' τον ωκεανό; Καταλαβαίνεις την ανάγκη μου;
Γνωρίζεις πόσο μεγάλη είναι η υπομονή μου;
Υπάρχει στον άνεμο κάποιο πνεύμα για να σου φέρει
την ανάσα της ετοιμοθάνατης νιότης μου; Υπάρχει
μυστική επικοινωνία ανάμεσα στους αγγέλους
για να σου φέρει το παράπονό μου;
Που είσαι, όμορφο αστέρι μου; Το σκοτάδι της ζωής
μ' έριξε στην αγκαλιά του. Η θλίψη με νίκησε.
Πάρε το χαμόγελό σου στον ουρανό.
Θα 'ρθει και θα με ζωντανέψει!
Ανάσανε την ευωδιά σου στον άνεμο! Θα με στηρίξει!
Που είσαι, αγαπημένη;
Ω, πόσο μεγάλη είναι η Αγάπη!
Και πόσο μικρός εγώ!
Χαλιλ Γκιμπράν...
Μα θαρρώ οτι ο χρόνος παίζει, κανοντας ολα τα απιθανα γεωμετρικά σχήματα...η μήπως εμεις σχεδιάζουμε? Ας ειναι ..κύκλους γράφει και γυρίζει...και τώρα ειναι πιο αναγκαίο απο ποτέ...
Η επανάληψη παύει οταν η αγάπη , το φως και η ζωή κατακτήσουν τα αντιθετα που ενισχύουν τους πόλους της ορμής.
ΑΡΧΙΛΟΧΟΣ
ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΘΡΥΨΑΛΑ
Θυμέ, θυμ' αμηχάνοισι κήδεσιν κυκώμενε
ανάδυ, δυσμενών δ' άλεξευ προσβαλών εναντίον
στέρνον ενδόκοισιν, εχθρών πλησίον κατασταθείς
ασφαλέως· και μήτε νικών αμφαδήν αγάλλεο
μήτε νικηθείς εν οίκω καταπεσών οδύρεο·
αλλά χαρτοίσιν τε χαίρε και κακαίσιν ασχάλα
μή λίην· γίγνωσκε δ' οίος ρυσμός ανθρώπους έχει.
Καρδιά μου, αμήχανη καρδιά, πως μπερδεύτηκες έτσι;
Περιπλοκή υπόθεση η δυστυχία. Συγκροτήσου.
αποφάσισε την αιχμή σου, ισχυρίσου την ορμή σου,
τρέξε την ετοιμότητα σου, στάσου την αντοχή σου.
Όταν νικάς, μην ανοίγεσαι πολύ στην ικανοποίηση.
Όταν νικιέσαι, μην κλείνεσαι τελείως στην απελπισία.
Συγκρατημένα. Συγκροτημένα.
Δυο τρεις κινήσεις είναι η ζωή. Μάθε τις επιτέλους.
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΠΛΑΝΑΣ
http://www.youtube.com/watch?v=l1hF-VS1bGs&feature=related
Enchantment - Chris Spheeris & Paul Voudouris
Edited by - nst on 13/08/2009 16:47:04
There is no reason, there is no rhyme
It's crystal clear
I hear your voice
And all the darkness disappears.......
http://www.youtube.com/watch?v=d77XZoBYAqY&feature=related
And your the wind that's underneath my wings......
Edited by - nst on 15/08/2009 15:44:05
http://www.youtube.com/watch?v=hj0dIPIkUuI&feature=related
"I hear and I forget. I see and I remember. I do and I understand."
--Confucius
Πάλι μέτρησα τ΄αστέρια κι όμως κάποια λείπουνε
μόνο τα δικά σου χέρια δε μ΄ εγκαταλείπουνε
πώς μ΄αρέσουν τα μαλλιά σου στη βροχή να βρέχονται
τα φεγγάρια στο κορμί σου να πηγαινοέρχονται
Να κοιμηθούμε αγκαλιά να μπερδευτούν τα όνειρά μας
και στων φιλιών τη μουσική ρυθμό να δίνει η καρδιά μας
Να κοιμηθούμε αγκαλιά να μπερδευτούν τα όνειρά μας
για μια ολόκληρη ζωή να είναι η βραδιά δικιά μας
Τα φιλιά σου στο λαιμό μου μοιάζουνε με θαύματα
σαν τριαντάφυλλα που ανοίγουν πριν απ΄τα χαράματα
στων ματιών σου το γαλάζιο έριξα τα δίχτυα μου
στις δικές σου παραλίες θέλω τα ξενύχτια μου
Να κοιμηθούμε αγκαλιά να μπερδευτούν τα όνειρά μας
και στων φιλιών τη μουσική ρυθμό να δίνει η καρδιά μας
Να κοιμηθούμε αγκαλιά να μπερδευτούν τα όνειρά μας
για μια ολόκληρη ζωή να είναι η βραδιά δικιά μας
http://www.youtube.com/watch?v=59_8-1E8DIs&feature=related
"I hear and I forget. I see and I remember. I do and I understand."
--Confucius
.Αυτό που είναι σημαντικό δεν το βλέπουμε….
-Σίγουρα...
-Είναι όπως και με το λουλούδι. Αν αγαπάς ένα λουλούδι που βρίσκεται σε κάποιο αστέρι, είναι γλυκό να κοιτάζεις τον ουρανό. Όλα τ’αστέρια τότε είναι ανθισμένα.
-Σίγουρα...
- Είναι όπως με το νερό. Ότι μου είχες δώσει να πιω ηταν όπως μια μουσική, εξ αιτίας του ΄ήχου που έκανε το μαγκάνι και το σχοινί….θυμάσαι…..ηταν πολύ ωραίο.
- Και βέβαια…
- Θα κοιτάζεις την νύχτα τα’ αστέρια. Το δικό μου είναι πολύ μικρό για να σου δείξω που βρίσκεται. Έτσι είναι καλύτερα. Το αστέρι μου θα είναι για σένα ένα από τ΄αστέρια. Τότε θα σ’αρέσει να κοιτάζεις όλα τ’αστέρια....Ολα θα είναι φίλοι σου. Κι ύστερα, θα θελα να σου κάνω δώρο...
Γέλασε πάλι.
-Α! μικρό μου ανθρωπάκι, μικρό μου ανθρωπάκι, μου αρέσει να σ’ ακούω να γελάς!
-Ακριβώς αυτό θα είναι το δώρο μου…αυτό θα να όπως με το νερό....
-Τι θέλεις να πείς?
-Οι άνθρωποι έχουν αστέρια που δεν είναι ίδια. Για εκείνους που ταξιδεύουν, τ’ αστέρια είναι οδηγοί. Για άλλους δεν είναι παρά μικρά φώτα. Για άλλους τους σοφούς, είναι προβλήματα. Για τον μπίζνεσμαν μου, ηταν από χρυσάφι. Μα όλα τούτα τ΄αστέρια σωπαίνουν. Εσύ θα εχεις αστέρια που κανείς άλλος δεν θα έχει....
-Τι θέλεις να πείς?
-Αφού εγώ θα είμαι ένα από αυτά , κι αφου θα γελάω σ’ ένα απ’ αυτά, τότε για σένα θα είναι σαν να γελούν όλα τ’ αστέρια. Θα έχεις εσύ αστέρια που ξέρουν να γελάνε!
Και γέλασε πάλι.
-Κι όταν θα εχεις παρηγορηθεί [ πάντα παρηγοριέται κανείς], θα είσαι ευχαριστημένος που μ’ έχεις γνωρίσει..
Θα είσαι πάντα φίλος μου. Πάντα θα γελάς με μένα. Και θ΄ανοίγεις καμία φορά το παράθυρο σου, έτσι, για την ευχαρίστηση...Και οι φίλοι σου θα σε κοιτάζουν κατάπληκτοι να γελάς, κοιτάζοντας τον ουρανό.
Τότε, εσύ θα τους λές:<< Ναι, τα’ αστέρια με κάνουν πάντα να γελάω>>! Και θα σε περνάνε πάντα για τρελό. Σου σκάρωσα ένα πολύ πονηρό παιχνίδι….
Και γέλασε ξανά.
-Θα είναι σαν να σου έχω δώσει αντί γι αστέρια, μικρά κουδουνάκια που ξέρουν να γελούν......
Απόσπασμα από το << Μικρό Πρίγκηπα>>
Το να γράφεις είναι μάταιο
Το να μη γράφεις αδύνατο.
Έτσι κάθε μέρα ματαιοπονείς
γιατί το μόνο πιο οδυνηρό
από τη γραφή
είναι να μη γράφεις καθόλου.
Ν.Δ.
http://www.youtube.com/watch?v=Gs_MffoBcXU&feature=related
"I hear and I forget. I see and I remember. I do and I understand."
--Confucius
Τότε και οι δυο ξεχυλίζουν απο το φως μεσα τους ....
τοτε αντεχεται η λάμψη Του...
τότε τα φτερά σου ενωνονται με εκεινα των αγγέλων..
τότε η ψυχή χαμογελάει με ενα απεραντο ανοιγμα που τσουζει τις ακρες των χειλιων σου...
τοτε η φύση ολη δροσίζεται ...και οι δροσοσταλίδες της καρδιάς ξεβάφουν καθε ανυδρο και σκοτεινό πέρασμα...
τοτε η σιωπή ειναι μια τεράστια ηχώ που αντανακλά ολο το κρυμμενο μεγαλείο...
http://www.youtube.com/watch?v=BnH7Z77vo70
Είναι ωρες που ολα γυρνούν ανάποδα ..εκει που νόμιζες οτι κατι καταφερες ..οτι η λογική σου πηρε τα επανω της ...ερχεται ενα θαλασσινό αεράκι απο εκεινα που τρυπώνουν αναμεσα στα μαλλια σου ...μια γευση οινοπνευματος ... ενα σφίξιμο στην παλαμη του χεριου σου....και ποσο θα ηθελες να ησουν εκει..μαζι
http://www.youtube.com/watch?v=NV0JfRS9SF8&feature=related
Edited by - nst on 21/08/2009 23:40:55
Σιγά μην κολλάω με τον Αδαμαντίδη, δεν τον πάω σου λέω παιδί μου ούτε που να τον βλέπω….
Βάλε αυτό
ή έναν Λειβαδίτη
Κι όταν πεθάνουμε να μας θάψετε κοντά-κοντά
για να μην τρέχουμε μέσα στη νύχτα να συναντηθούμε.
-----------------------------------------------------
Θυμάσαι τις νύχτες; Για να σε κάνω να γελάσεις περπατούσα πάνω
στο γυαλί της λάμπας.
«Πώς γίνεται αυτό;» ρώταγες. Μα ήταν τόσο απλό αφού μ’ αγαπούσες.
Η αγάπη θέλει λιγότερα λόγια, είναι λιτή και μάλλον γι΄αυτό δεν γίνεται αντιληπτή.
Τεσπα, περί ορέξεως κολοκυθόπιτα, ο καθένας έχει τις απόψεις του.
Δίχως ἐσὲ δὲν θἄβρισκαν
νερὸ τὰ περιστέρια
δίχως ἐσὲ δὲ θἄναβε
τὸ φῶς ὁ Θεὸς στὶς βρύσες του
Μηλιὰ σπέρνει στὸν ἄνεμο
τ᾿ ἄνθη της, στὴν ποδιά σου
φέρνεις νερὸ ἀπ᾿ τὸν οὐρανό,
φῶτα σταχυῶν κι ἀπάνω σου
φεγγάρι ἀπὸ σπουργῖτες.
Νικηφόρος Βρεττάκος
γυμνουλι με μαζεμενα τα φτερακια του...
Edited by - nst on 28/08/2009 16:04:28
Τὸ καθαρότερο πράγμα τῆς δημιουργίας
Δὲν ξέρω, μὰ δὲν ἔμεινε καθόλου σκοτάδι.
Ὁ ἥλιος χύθηκε μέσα μου ἀπὸ χίλιες πληγές.
Καὶ τούτη τὴ λευκότητα ποὺ σὲ περιβάλλω
δὲ θὰ τὴ βρεῖς οὔτε στὶς Ἄλπεις, γιατὶ αὐτὸς ὁ ἀγέρας
στριφογυρνᾶ ὡς ἐκεῖ ψηλὰ καὶ τὸ χιόνι λερώνεται.
Καὶ στὸ λευκὸ τριαντάφυλλο βρίσκεις μιὰ ἰδέα σκόνης.
Τὸ τέλειο θαῦμα θὰ τὸ βρεῖς μοναχὰ μὲς στὸν ἄνθρωπο:
λευκὲς ἐκτάσεις ποὺ ἀκτινοβολοῦν ἀληθινὰ
στὸ σύμπαν καὶ ὑπερέχουν. Τὸ πιὸ καθαρὸ
πράγμα λοιπὸν τῆς δημιουργίας δὲν εἶναι τὸ λυκόφως,
οὔτε ὁ οὐρανὸς ποὺ καθρεφτίζεται μὲς στὸ ποτάμι,
οὔτε ὁ ἥλιος πάνω στῆς μηλιᾶς τ᾿ ἄνθη. Εἶναι ἡ ἀγάπη.
Ν. Βρεττάκος
"I hear and I forget. I see and I remember. I do and I understand."
--Confucius
Μεταρσίωση
Τὸ πνεῦμα μου, σὰν οὐρανός, σὰν ὠκεανός, σὰν θάλασσα,
λύνεται ἀπόψε στὸ ἄπειρο χωρὶς νὰ βρίσκει ἀναπαμό.
Τὶς ζῶνες γύρω του ἔσπασε καὶ ἀνατινάζεται θερμὸ
τὸ πνεῦμα μου σὰν οὐρανός, σὰν ὠκεανός, σὰν θάλασσα.
Σὰν γαλαξίας ἀπέραντος τὸ σύμπαν σέρνω στὸ χορό.
Ἥλιο τὸν ἥλιο γκρέμισα, θόλο τὸ θόλο χάλασα,
κι εἶμαι σὰν μίαν ἀπέραντη, πλατιὰ γαλάζια θάλασσα,
ποὺ οἱ στενοὶ πάνω μου οὐρανοὶ δὲ μοῦ σκεπάζουν τὸ νερό.
"I hear and I forget. I see and I remember. I do and I understand."
--Confucius
Παράμ παράμ παράμ γυρνάω χορεύω
στην άμμο του χειμώνα με τα φύκια
τη θάλασσα που αρρώστησε γιατρεύω
και κάνω με τα αστέρια σκουλαρίκια
Παράμ παράμ παράμ παραμονεύει
στο πέλαγο του χρόνου το καράβι
μια άγκυρα η ζωή μου ζητανεύει
το βάθος του έρωτα της να συλλάβει
Θάλασσα μάνα μοίρα μου εσύ
γαλάζια μοίρα
για παραμάνα στον ώμο χρυσή τον ήλιο πήρα
θάλασσα μνήμη μαύρο μου ασήμι
πάρ' την καρδιά μου και κάν' την μισή
του ανέμου αγρίμι
Θάλασσα μάνα μοίρα μου εσύ
γαλάζια μοίρα
για παραμάνα
Παράμ παράμ παράμ παραμυθένιο
ναυάγιο μες στα σύννεφα η σελήνη
κορμί του Ποσειδώνα σιδερένιο
ποιο πέτρινο μουσείο να σε κλείνει
Θάλασσα μάνα μοίρα μου εσύ
γαλάζια μοίρα
για παραμάνα στον ώμο χρυσή τον ήλιο πήρα
θάλασσα μνήμη μαύρο μου ασήμι
πάρ' την καρδιά μου και κάν' την μισή
του ανέμου αγρίμι
"I hear and I forget. I see and I remember. I do and I understand."
--Confucius
Edited by - lorenzo on 29/08/2009 02:39:30
Όπως τυλίγονταν τα χέρια στο σώμα
κι όπως έσπαγε σ' αστέρια η βραδιά
σου είχα αγγίξει δειλά την καρδιά
σ' αγαπάω
Κι όπως έπεφταν τ' αστέρια στο χώμα
Κι όπως πέφταν στη γη τα κορμιά
σου βρήκα μόνο μια λέξη να πω
σ' αγαπάω
Ο άγγελός μου, ο άνθρωπός μου, ο θάνατός μου
Εσύ
Εσύ που έστρεφες αργά το μαχαίρι
Εσύ που μου 'παιρνες γλυκά τη ζωή
Εσύ
Κι όταν μου έστρεφες αργά το μαχαίρι
κι όταν μου έπαιρνες γλυκά τη ζωή
πάλι μια λέξη μοναχά σου 'χα πει
σ' αγαπάω
κι όπως παλεύαμε έτσι χέρι με χέρι
κι όπως δεν είχα πια καρδιά να πιαστώ
βρήκα και πάλι ένα τρόπο να πω
σ' αγαπάω
Ο άγγελος μου,ο άνθρωπός μου, ο θάνατός μου
Εσύ
Εσύ που έστρεφες αργά το μαχαίρι
Εσύ που μου 'παιρνες γλυκά τη ζωή
Εσύ
Γύρω ο κόσμος περπατά σε ζευγάρια
κι εγώ μονάχη σ' ένα σπίτι κλειστό
να χω ένα ψίθυρο στο στόμα ζεστό
σ' αγαπάω
Ο άγγελός μου Εσύ
Ο άγγελός μου...
Εσύ που έστρεφες...
Στίχοι: Νίκος Μωραΐτης
Μουσική: Στέφανος Κορκολής
Πρώτη εκτέλεση: Άλκηστις Πρωτοψάλτη
Ένα αγαπημένο τραγούδι με υπέροχους στίχους
από μια μοναδική φωνή.
Σε σένα αστεράκι μου που ξενυχτάς απόψε κρατώντας με σφικτά...
"I hear and I forget. I see and I remember. I do and I understand."
--Confucius
Edited by - lorenzo on 29/08/2009 02:30:53
http://www.youtube.com/watch?v=oMejpslfERs&feature=related
Ὁ ἀγρὸς τῶν λέξεων
Ὅπως ἡ μέλισσα γύρω ἀπὸ ἕνα ἄγριο
λουλοῦδι, ὅμοια κ᾿ ἐγώ. Τριγυρίζω
διαρκῶς γύρω ἀπ᾿ τὴ λέξη.
Εὐχαριστῶ τὶς μακριὲς σειρὲς
τῶν προγόνων, ποὺ δούλεψαν τὴ φωνή,
τὴν τεμαχίσαν σὲ κρίκους, τὴν κάμαν
νοήματα, τὴ σφυρηλάτησαν ὅπως
τὸ χρυσάφι οἱ μεταλλουργοὶ κ᾿ ἔγινε
Ὅμηροι, Αἰσχύλοι, Εὐαγγέλια
κι ἄλλα κοσμήματα.
Μὲ τὸ νῆμα
τῶν λέξεων, αὐτὸν τὸ χρυσὸ
τοῦ χρυσοῦ, ποὺ βγαίνει ἀπ᾿ τὰ βάθη
τῆς καρδιᾶς μου, συνδέομαι· συμμετέχω
στὸν κόσμο.
Σκεφτεῖτε:
Εἶπα καὶ ἔγραψα, «Ἀγαπῶ».
"I hear and I forget. I see and I remember. I do and I understand."
--Confucius
http://www.youtube.com/watch?v=iOfT9lNIJOk&feature=related
pes moy ena parami8i
na krati8w.....
bres moy ena parami8i
nio8w thn zwh na feugh
xwris skopo...
hr8e pali kalokairi
pws 8a t`anteksw
ma den mporo na katalabo
ti exw kanei
kai exw ftasei edw
pws exw gini ena koubari
kai iketebo
na kseperdeuto
yparxei ena fws makria
to blepo einai poly mikro
yparxei ena fws makria
mou ftanei gia na prospa8w
einai h zwh moy
mikri ma diki moy..........."
"I hear and I forget. I see and I remember. I do and I understand."
--Confucius
http://www.youtube.com/watch?v=a34ZKd1VH04&feature=related
Πες μου θάλασσα
τόσα μυστικά σου
απ' τον κόσμο κρύβεις
και μες τη σιωπή στα βαθιά
χρόνια τα κλείνεις
Ποια ναυάγια
λάθη αλλοτινά σου
λάφυρα της μνήμης
με μαργαριτάρια ακριβά
χρόνια τα ντύνεις
Θάλασσά μου σαν και σένα κάποτε
φουρτούνες σήκωνα και γω
Στα νερά μου τ' αγριεμένα αγάπες
αδικούσα δίχως να σκεφτώ
κι έστειλα πολλές φορές καράβια
στης καρδιάς μου το βυθό
ίδια εγώ με σένα.
Θάλασσα μου σαν και σένα τώρα
με ναυάγια ζω και γω παλιά,
για όσες χάθηκαν ζωές στην μπόρα
το μετάνιωσα μα είναι αργά
και 'χω κάνει πια τα λάθη δώρα
δυο κοράλλια αληθινά
στην καρδιά κλεισμένα
ίδια εγώ με σένα.
Πες μου θάλασσα,
πόσα μυστικά σου,
λάφυρα της μνήμης
με μαργαριτάρια ακριβά
χρόνια τα ντύνεις.
"I hear and I forget. I see and I remember. I do and I understand."
--Confucius