- ΕΝΑ EMAIL...... - Απόψεις, Προτάσεις κ.ά.

Δύσκολες ερωτήσεις μας βάζεις AVATARGR.

Εδώ, προσπαθούμε να τα "σώσουμε" εμείς οι ίδιοι μέσα μας, από αυτήν την εποχή της "ταχύτητας", της "απόδοσης", του "κέρδους", του "φαίνεσθαι".

Δεν ξέρω τις απαντήσεις.

Αλλά νιώθω ότι είναι πολύ σημαντικό να διατηρώ αυτούς τους προβληματισμούς μέσα μου για να ανασταίνω καθημερινά την ελπίδα και τον αγώνα υπέρ της ανθρωπιάς.

Προσυπογράφω αυτά που λές αγαπητέ Allzzaro και φοβάμαι πώς όλα όσα αναφέρθηκαν είναι οι παρενέργειες και το αναγκαίο κακό της ανάπτυξης και της τεχνολογίας.

Το θέμα είναι μπορούμε να συνδιάσουμε την ανάπτυξη και την πρόοδο με την παράδοση του παρελθόντος ?

Έστω οτι εγώ θέλο να αφήσω το παιδί μου να παίξει στο χώμα και στην αλάνα, ξέρετε εσείς κάποιο μέρος που ΜΠΟΡΕΙ ΑΚΟΜΑ ΝΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΑΛΑΝΕΣ ???

Eξαρτάται καλέ μου φίλε.

Κοίταξε. Οταν εμείς είμαστε μικροί οι πατεράδες μας είχαν ζήσει και αυτοί τα δικά τους παιδικά χρόνια. Οπωσδήποτε ομως τα δικά μας με των πατεράδων μας δεν είχαν και πολύ μεγάλες διαφορές, αλλά είχαν διαφορές.
Τα ιδια ακουγα και εγώ τότε. ``Τα σημερινά παιδιά`` έλεγαν σχολίαζαν τις συνήθειες μας, βλέπαμε το δικό τους παρελθόν μεσα απο ενα γκρίζιο θαμπό γυαλί. Γενικά ομως είχαμε την δική μας εποχή που μας για μας , ήταν η καλύτερη.
Φτωχά , πολύ φτωχά χρόνια , χωρίς παιχνίδια, χωρίς ενημέρωση, χωρίς την σύγχρονη διαπαιδαγώγηση δεν υπήρχαν περιοδικά για τους γονείς μας ``πως να μεγαλώσετε το παιδί σας``. ΄
Παρόλα αυτά μεγαλώσαμε οπως ολοι μας χωρίς πρόβλημα.
Με τη φτώχεια, με τα χαστούκια, με τις καρπαζιές, με τα θελήματα, με τα στραβοπατήματα, με τα λάθη.
Τα σημερινά παιδιά εχουν ΥΠΕΡΠΡΟΣΤΑΣΙΑ. Φροντίζουμε να μην τους λείπει τίποτα.
Η σημερινή μητέρα είναι οργανωμένη ΠΛΗΡΩΣ.
Αυτοκίνητο με ειδικό καθισματάκι, κάθε είδους αξουσουάρ για τον ΑΛΕΞΑΝΔΡΟ , ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟ, ΚΛΕΑΝΘΗ... ολων των ειδών τα παιχνίδια, ΤΑ ΠΆΝΤΑ απο παιγνίδια, ΥΠΕΡΠΛΗΡΟΦΟΡΗΣΗ απο τα βρεφικά χρόνια του παιδιού, ακόμα και απο τότε που δεν καταλαβαίνει τι του λέμε.
Οπωςδήποτε το παιδί σε ηλικία 7-12 χρόνων καταλαβαίνει πολύ περισσότερα και αντιλαμβάνεται κατά κάποιο τρόπο τον κόσμο μέσα απο την πληροφόρηση σε τέτοιο βαθμό που εμείς στην ηλικία τους είχαμε πλήρη αγνοια.
Είναι ΚΑΛΟ ή είναι ΚΑΚΟ αυτό.
Φυσικά και είναι καλό φίλοι μου φτάνει να μην γίνεται σε υπερβολικό βαθμό. Σε σημείο που να καταντά αρρώστεια. Αρρώστεια οχι μόνο για τους γονείς αλλά και για το παιδί. Η αρρωστημένη υπερπροστασία είναι αυτή που κατάντησε πολλά παιδιά στίς δεκαετίες 30, 40 ,50 ,``βουτυρόπαιδα`` επειδή οι γονείς τους ήθελαν να τους εμπεδώσουν τις δικές τους νοοτροπίες.
Αυτό συνέβει και στις δεκαετίες του 60 αλλά σε μικρότερο βαθμό.

Τα παιδιά λοιπόν φίλοι μου σήμερα ζούν στο δικό τους ρυθμό.
Στο ρυθμό που τους επιβάλλει η εποχή , η τεχνολογία, η μόδα, και οπωσδήποτε εμείς. Η στέρηση της σημερινής νοοτροπίας, μπορεί να δημιουργήσει μελλοντικά τραύματα, οπως δημιούργησε σε παιδικά προγενέστερης εποχής.
Αν το παιδί θελήσει απο μόνο του να πάρει ενα σφυρί , καρφιά και ενα κομμάτι ξύλο να το κάνει σπαθί, ας το κάνει.
Αν το παιδί θελήσει να βρεί μία αλάνα να παίξει ... θα την βρεί και θα το κάνει...
Το μεγάλο πρόβλημα θα είναι αν οι γονείς το εμπόδίσουν να το κάνει φοβούμενοι μην χτυπήσει, ή μην παρασυρθεί.

Αλλοι αναπολούν τα παιδικά τους χρόνια , φέρνοντας απο τη μνήμη τους τις καλές και κακές τότε στιγμές τους.

Μιας και σας εχω πεί τόσα και τόσα, να σας πώ και εγώ τα παιδικά μου χρόνια, που ίσως να μην ήταν και τόσο ευχάριστα για οποιον τα ακούσει, αλλά για μένα που τα βίωσα πραγματικά θα μου μείνουν αξέχαστα μιας και ήταν τόσο περιπετειώδη.
Τόσο τα παιδικά μου , οσο και τα εφηβικά μου χρόνια.

Ο σημερινός ``εσωτεριστής`` allzzaro οταν ήταν μικρός χτύπησε εναν καθηγητή Αγγλικών στο Γυμνάσιο την ώρα που εκείνος σκόπευε να τον δείρει.
Απο τότε με απέβαλαν και με δέχτηκαν στο Νυκτερινό.
Ετσι λοιπόν ξεκίνησα να δουλεύω σε ηλικία 14 χρόνων με βιβλιάριο ανηλίκων και το βράδυ να πηγαίνω σχολείο.
Βρέθηκα να δουλεύω κάπου στην Πραξιτέλους.
Φορτωνόμουνα κατσαβίδια και κλειδιά και πήγαινα στα διάφορα ραφτάδικα και ξεβίδωνα τα μοτέρ απο τις ραπτομηχανές για να τα κουβαλήσω πολλές φορές αρκετά μεγάλες αποστάσεις ώστε να επισκευασθούν.
Τα μοτέρ αυτά ήταν βάρους 10 κιλών περίπου και τα κουβαλούσα στο ώμο.
Εκανα ισα με 20 στάσεις για να ξεκουραστώ.
Μία φορά μου εδωσαν 2 μοτέρ αντλιών να τα πάω απο την Πραξιτέλους
στην πλατεία Βάθης. Τα πήγα. Περιττό να σας πώ οτι τα χέρια μου έτρεμαν τρείς μέρες.
Μέσα στην αγορά στην Πραξιτέλους , τη Σοφοκλέους , τη Σωκράτους , την Ερμού , την Αθηνάς , Μεταξουργείο, βλέποντας τις γυναίκες που έκαναν πρωί πρωί πεζοδρόμιο , τα κλεφτρόνια να τρέχουν να τα κυνηγούν,τρέχοντας πίσω απο τον ``Ανδρέα`` που πουλούσε ``φτερά``, σκαρφαλώνοντας στα πιο δύσκολα πατάρια να βιδώνω να ξεβιδώνω, με ζέστη , κρύο , με βροχές , με φάπες , αντιμετωπίζοντας τους διάφορους επιτήδειους ``παπατζήδες`` στις διάφορες γωνίες να παίζουν τον ``παπά`` γνωρίζοντας ολη την Αθήνα σπιθαμή προς σπιθαμή, έζησα εντονα και περιπετειώδη τα εφηβικά μου χρόνια.
Οι ``βιοποριστικές περιπέτειες`` φυσικά δεν σταματούν εκεί. Συνεχίζονται για πάρα πολλά χρόνια ... ειδικά σε αλλά κράτη.
Ας μην σας κουράζω... με τη φλυαρία μου...
Αυτό που θέλω να καταλήξω είναι οτι...

Δεν ξέρω σήμερα αν πρέπει να συστήσω σε σημερινά παιδιά να ζήσουν τέτοιες καταστάσεις και το κατά πόσο σήμερα μπορώ να αναπολώ αυτές οι βιώσιμες καταστάσεις.
Σίγουρα απόκτησα μία τεράστια εμπειρία, αλλά ειλικρινά δεν την συστήνω σε κανένα σημερινό παιδί. Εγώ φάνηκα τυχερός... εκείνο οχι.

Σας επισυνάπτω σχετικό τηλεγράφημα που μόλις έλαβα και συμπαθάτεμε που εκφράζομαι τόσο αυθόρμητα.

Τίτλος: Νεκρό παιδί των ''φαναριών'' σε τροχαίο.
Υπότιτλος:
Τραγικό δυστύχημα με θύμα ένα παιδάκι των φαναριών, έγινε στις 9.30 το πρωί, στη διασταύρωση των οδών Κωνσταντινουπόλεως και Ιεράς Οδού στο Βοτανικό.
Δημοσίας χρήσεως φορτηγό παρέσυρε και σκότωσε ένα κοριτσάκι περίπου 5 ετών, πιθανότατα τσιγγάνικης καταγωγής, τα στοιχεία του οποίου δεν έχουν ακόμα εξακριβωθεί.
Το κοριτσάκι μεταφέρθηκε με ασθενοφόρο στο νοσοκομείο Αγία Σοφία, όπου διαπιστώθηκε ο θάνατός του.
Ο οδηγός του φορτηγού συνελήφθη και οδηγήθηκε στο τμήμα Τροχαίας Περιστερίου, που διενεργεί προανάκριση για το δυστύχημα.
Φιλικά
allzzaro

Οπως αναφερει καποιο αλλο μελος(κατα κορον) σε καποια αλλα τοπικς..
Τα χωρια μας εξακολουθουν να υπαρχουν,εστω και σχεδον ερημωμενα.
Στο χερι του καθενος ειναι-αμα νοσταλγησει τοσο πολυ τις παλιες εποχες που παιζαμε χωρις τον φοβο αρρωστιων-ματωματος κλπ κλπ να κανει μικρες εκδρομες σε αυτα και να γνωρισει και στα παιδια του αυτες τις χαρες.

Αβαταρ και υπολοιπα μελη φυσικα πρεπει να υπαρχει μια βασικη προυποθεση για να γινει αυτο.

Να το θελουμε ΚΑΙ οι ιδιοι.

Καποιος που εχει ζησει ετσι και η ζωη στην πολη τον εχει αποροφησει και τον εχει αλλαξει ισως να μην εχει την δυναμη να το κανει.
Καποιος που εχει συνηθισει στην ανεση και στην ευκολια που προσφερει η πολη ισως να μην μπορει πλεον να αντεξει εστω και αυτο το μικρο διαλλειμα,και ετσι <καταδικαζει> και τα παιδια του σε μια στειρωμενη ζωη.

Καλο σας Σαββατοκυριακο

ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ.