- ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ - .-= Η ΨΥΧΗ =-.
............................................................................................................................
Εξόριστε Ποιητή, στον αιώνα σου, λέγε τί βλέπεις ;
- Βλέπω τα έθνη, άλλοτες αλαζονικά, παραδομένα στη σφήκα και στο ξυνόχορτο.
- Βλέπω τα πελέκια στον αέρα σκίζοντας προτομές Αυτοκρατόρων και Στρατηγών.
- Βλέπω τους εμπόρους να εισπράττουν σκύβοντας το κέρδος των δικών τους πτωμάτων.
- Βλέπω την αλληλουχία των κρυφών νοημάτων.
λάλησε μακριά πάνω απο τα παραπήγματα
ο πρώτος πετεινός
Είδα για μια στιγμή τους Όρθιους Κίονες τη Μετόπη με Ζώα Δυνατά
και Ανθρώπους φέρνοντας Θεογνωσία
Πήρε όψη ο Ήλιος Ο Αρχάγγελος ο αεί δεξιά μου
ΑΥΤΟΣ εγώ λοιπόν
και ο κόσμος ο μικρός, ο μέγας !
απ' την άλλη μεριά του βυθού
ΤΟΣΟ Η ΣΤΑΛΑ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ,ΤΟΣΟ Η ΣΙΓΑΛΙΑ
ΤΡΙΓΥΡΩ Η ΘΑΛΑΣΣΑ Η ΑΔΕΣΠΟΤΗ
ΚΑΜΑΡΑ Τ'ΟΥΡΑΝΟΥ ΜΕ Τ'ΑΣΤΡΑ
ΤΟΣΟ Η ΕΛΑΧΙΣΤΗ ΣΟΥ ΑΝΑΠΝΟΗ
ΠΟΥ ΠΙΑ ΔΕΝ ΕΧΩ ΤΙΠΟΤΕ ΑΛΛΟ
ΜΕΣ ΣΤΟΥΣ ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΤΟΙΧΟΥΣ,ΤΟ ΤΑΒΑΝΙ,ΤΟ ΠΑΤΩΜΑ
ΝΑ ΦΩΝΑΖΩ ΑΠΟ ΣΕΝΑ + Ν'ΑΓΡΙΕΥΟΥΝ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ
ΕΠΕΙΔΗ ΤΟ ΑΔΟΚΙΜΑΣΤΟ + ΤΟ ΑΠ'ΑΛΛΟΥ ΦΕΡΜΕΝΟ
ΔΕΝ Τ'ΑΝΤΕΧΟΥΝ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ +ΕΙΝΑΙ ΝΩΡΙΣ ...Μ'ΑΚΟΥΣ
ΕΙΝΑΙ ΝΩΡΙΣ ΑΚΟΜΗ ΜΕΣ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΑΥΤΟΝ ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ
ΝΑ ΜΙΛΩ ΓΙΑ ΣΕΝΑ +ΓΙΑ ΜΕΝΑ
ΕΙΝΑΙ ΝΩΡΙΣ ΑΚΟΜΗ ΜΕΣ'ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ,...Μ'ΑΚΟΥΣ
ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΕΞΗΜΕΡΩΘΕΙ ΤΑ ΤΕΡΑΤΑ,...Μ'ΑΚΟΥΣ
ΤΟ ΧΑΜΕΝΟ ΜΟΥ ΑΙΜΑ ΤΟ ΜΥΤΕΡΟ ,...Μ'ΑΚΟΥΣ
ΜΑΧΑΙΡΙ
ΣΑΝ ΚΡΙΑΡΙ ΠΟΥ ΤΡΕΧΕΙ ΜΕΣ' ΤΟΥΣ ΟΥΡΑΝΟΥΣ
+ΤΩΝ ΑΣΤΡΩΝ ΤΟΥΣ ΚΛΩΝΟΥΣ ΤΣΑΚΙΖΕΙ,...Μ'ΑΚΟΥΣ
ΕΙΜΑΙ ΕΓΩ,...Μ'ΑΚΟΥΣ
Σ'ΑΓΑΠΩ,...Μ'ΑΚΟΥΣ
ΣΕ ΚΡΑΤΩ+ΣΕ ΠΑΩ +ΣΟΥ ΦΟΡΩ
ΤΟ ΛΕΥΚΟ ΝΥΦΙΚΟ ΤΗΣ ΟΦΗΛΙΑΣ,...Μ'ΑΚΟΥΣ
ΠΟΥ Μ'ΑΦΗΝΕΙΣ ,ΠΟΥ ΠΑΣ+ΠΟΙΟΣ ,...Μ'ΑΚΟΥΣ
ΣΟΥ ΚΡΑΤΕΙ ΤΟ ΧΕΡΙ ΠΑΝΩ ΑΠ'ΤΟΥΣ ΚΑΤΑΚΛΥΣΜΟΥΣ....]
ΤΟ ΠΕΤΡΑΔΙ ΣΤΟ ΛΩΤΟ
κατ' εικόνα και ομοίωση του απείρου
Ο. Ελύτης - Μονόγραμμα
Τόσο βαθύ,τόσο αληθινό...το διαβάζεις και τρέμεις...
Καλώς ήλθατε πάλι να γελάστε ξανά, από μπροστά σας περνάω με αστεία ματιά!
Προχωρεί μεσ στα κύματα και τραγουδάει
1
Εκεί που πρώτα εκατοικούσε ο ήλιος,
που με τα μάτια μιας παρθένας άνοιγε ο καιρός,
καθώς εχιόνιζε απ' το σκούντημα της μυγδαλιάς ο αγέρας,
κι άναβαν στις κορφές των χόρτων καβαλάρηδες,
εκεί που χτύπαγεν η οπλή ενός πλάτανου λεβέντικου
και μια σημαία πλατάγιζε ψηλά γη και νερό,
που όπλο ποτέ σε πλάτη δεν εβάραινε
μα όλος ο κόπος τ' ουρανού,
όλος ο κόσμος έλαμπε σαν μια νεροσταγόνα
πρωί στα πόδια του βουνού,
τώρα, σαν από στεναγμό θεού ένας ίσκιος μεγαλώνει,
τώρα, η αγωνία σκυφτή με χέρια κοκαλιάρικα,
πιάνει και σβήνει ένα-ένα τα λουλούδια επάνω της,
μες στις χαράδρες όπου τα νερά σταμάτησαν
από λιμό χαράς κοίτουνται τα τραγούδια
βράχοι καλόγεροι με κρύα μαλλιά
κόβουνε σιωπηλοί της ερημιάς τον άρτο.
Χειμώνας μπαίνει ως το μυαλό. Κάτι κακό
θ' ανάψει. Αγριέυει η τρίχα του αλογόβουνου,
τα όρνια μοιράζονται ψηλά τις ψύχες τ' ουρανού.
Με σοφές παραμάνες και μ' αντάρτες απόμαχους
Από τι να 'ναι που έχεις τη θλίψη του αγριμιού
Την ανταύγεια στο πρόσωπο του νερού του τρεμάμενου
Και γιατί, λέει, να μέλλει κοντά σου να 'ρθω
Που δε θέλω αγάπη αλλά θέλω τον άνεμο
Αλλά θέλω της ξέσκεπης όρθιας θάλασσας τον καλπασμό...
Va(l)nta
Διχασμένη προσωπικότητα
+ Mοναδική απόγονος
Thoth Tρισμέγιστου
+(ξανά) αδερφή TAT Kύβου