- Τι γνωρίζουμε για τη δημιουργία του Κόσμου - .-= Η ΓΝΩΣΗ =-.

Το παράδειγμα με τα μπούμεραγκ προέρχεται από μια διάλεξη του σερ D. Wilkinson στο Wolfson College , to 1980 .

Η αναλογία είναι βαθιά και παραστατική , διότι η απωστική ή η ελκτική εκδήλωση των δυνάμεων εξαρτάται από το σπιν των σωματιδίων που εναλλάσσονται : Τα σωματίδια με ακέραιο (0 , 1 , 2 , . . .) αριθμό σπιν έλκονται μεταξύ τους , ενώ όσα έχουν ημιπεριττό (1/2 , 3/2 , . . .) αριθμό σπιν απωθούνται .

Μια επισκόπηση του σύγχρονου τρόπου περιγραφής των δυνάμεων μας δίνει ο Paul Davies ( P. C. W. Davies , “The forces of nature”, Cambridge University Press , 1979 — P. C. W. Davies , “The new physics”, Cambridge University Press , 1989) .

Η ενοποίηση των δυνάμεων και η ιδέα της υπερβαρύτητας έχουν επίσης περιγραφεί πολύ απλά (D. Z. Freedman και P. Van Nieuwenhuizen , “Supergravity and unification of the laws of physics” , Scientific American 238 , αρ. 2 , 126 - 143 , 1978) .

Με τη βοήθεια μιας παρομοίωσης , πρώτα θα αναγνωρίσουμε τις δυνάμεις και κατόπιν θα τις διαγράψουμε .

Ας φανταστούμε δύο παγοδρόμους που πατινάρουν ο ένας δίπλα στον άλλο . Αν αρχίσουν να ανταλλάσσουν μπάλες θα ξεμακραίνουν καθώς ο ένας θα ρίχνει τη δική του μπάλα και θα πιάνει την μπάλα του άλλου .

Ένας μακρινός παρατηρητής που δεν διακρίνει τις μπάλες , εύκολα θα έκανε το λάθος να πιστέψει ότι οι δύο παγοδρόμοι απωθούνται μεταξύ τους . Θα κατέληγε στο συμπέρασμα ότι υπάρχει ανάμεσά τους κάποια δύναμη που τους απομακρύνει από τις ευθύγραμμες διαδρομές τους .

Εμείς όμως γνωρίζουμε την αλήθεια . Ξέρουμε ότι οι παγοδρόμοι ανταλλάσσουν μεταξύ τους πράγματα , τις μπάλες .

Αν οι παγοδρόμοι αντί για μπάλες έριχναν μπούμεραγκ , ο μακρινός παρατηρητής θα τους έβλεπε να πλησιάζουν ο ένας τον άλλο . Επειδή όμως δεν διακρίνει το μπούμεραγκ , συμπεραίνει ότι υπάρχει ανάμεσά τους κάποια ελκτική δύναμη.

Γνωρίζουμε ότι δεν υπάρχει καμία δύναμη , το μόνο που υπάρχει είναι μια ανταλλαγή πραγμάτων .

Ας δούμε για λίγο τις 4 Δυνάμεις :

Η ηλεκτρομαγνητική δύναμη ανάμεσα στα ηλεκτικά φορτισμένα σωματίδια οφείλεται στην ανταλλαγή φωτονίων (κβάντων φωτός) .

Οι ισχυρές δυνάμεις αναπτύσσονται κατά την ανταλλαγή γλοιονίων μεταξύ των κουάρκ .

Οι ασθενείς δυνάμεις εξηγούνται με τα "ενδιάμεσα διανυσματικά μποζόνια" (μια ατυχής αλλά ακριβής περιγραφική ονομασία) .

Η βαρυτική δύναμη εξαρτάται από την ανταλλαγή των βαρυτονίων .

Όλες οι δυνάμεις που συγκρατούν τα άτομα και τους πυρήνες μπορεί να θεωρηθεί ότι προκύπτουν από την ανταλλαγή σωματιδίων .

Η “δύναμη” είναι μόνο η κωδική λέξη αυτής της συμπεριφοράς των σωματιδίων στην αρένα του χωρόχρονου .

Ο χωρόχρονος με την καμπύλωσή του είναι η σκηνή .

Τα σωματίδια απλωμένα σαν κύματα ακολουθούν ευθείες γραμμές .

Αλλά από τα σωματίδια αποσπώνται σωματίδια που κατά την (ευθύγραμμη) κίνησή τους συναντούν άλλα , στα οποία επιβάλλουν την κίνησή τους .

Δύναμη είναι το όνομα αυτής της ανταλλαγής σωματιδίων και τίποτε περισσότερο .

Είδαμε με ποιον τρόπον η φύση καθορίζει το πεπρωμένο , η συμπεριφορά αποκαλύπτει τη φύση και η απόλυτη ελευθερία γεννά τους αυτοπεριορισμούς της .

Είδαμε ότι το φως και τα σωματίδια απλώνονται όπως τα κύματα . Τα κύματα κινούνται με πλήρη ελευθερία και εξαφανίζοντας τα ίχνη τους μας παραπλανούν , κάνοντάς μας να νομίζουμε πως υπακούουν σε κανόνες και ότι έχουν διαφορετική φύση .

Ο ιδόμορφος ρόλος της βαρύτητας έστρεψε την προσοχή μας στη φύση του χώρου και του χρόνου και διαπιστώσαμε για μάι ακόμη φορά ότι η απόλυτη ελευθερία εξηγεί την παρατηρούμενη συμπεριφορά μόλις ο χώρος συγχωνευτεί με το χρόνο , και ότι ο χωρόχρονος παραμορφώνεται έτσι ώστε οι ευθείες γραμμές να μη γίνονται αντιληπτές ως ευθείες .

Μόλις εξηγηθεί η φύση των δυνάμεων ως ανταλλαγή σωματιδίων , ακόμη και οι φαινομενικά πολύπλοκες κινήσεις (όπως αυτές που γίνονται υπό την επίδραση δυνάμεων) αναδύονται από την απόλυτη ελευθερία .

Είδαμε επίσης ότι η συγχώνευση του χρόνου με το χώρο γίνεται με τρόπο που εξασφαλίζει την απομόνωση του παρελθόντος από το παρόν , όχι όμως του παρόντος από το παρελθόν .

Εφόσον ο χωρόχρονος είναι τόσο σημαντικός , πρέπει να τον εξετάσουμε από πιο κοντά . Ειδικότερα , πρέπει να εξετάσουμε μια από τις προφανέστερες χαρακτηριστικές ιδιότητές του .

Πρέπει να εξετάσουμε τη σχέση που υπάρχει ανάμεσα στην ύπαρξη αφ’ ενός των τριών διαστάσεων του χώρου και της μιας του χρόνου , και αφ’ ετέρου μιας συνείδησης ικανής να τις αντιλαμβάνεται και να αντιδρά σ’ αυτές .

Πρέπει να δούμε επίσης γιατί , όταν εμφανίζεται ένα σύμπαν , αποκτά τη γνωστή σε μας διαστατικότητα .

Έτσι , φτάνουμε στην καρδιά του προβλήματος για τη φύση της ύλης και της ενέργειας και θα δούμε τελικά τι πρέπει να δημιουργήσει ένας άπειρα οκνηρός δημιουργός (ή , αν δεν ασχοληθεί με τη δημιουργία , τι είναι αυτό το οποίο δεν θα εμποδίσει να υπάρχει) .

Είναι ολοφάνερο πως το σύμπαν έχει τρεις διαστάσεις . Γιατί όμως ; Γιατί δεν έχει δύο , τέσσερις ή ακόμη περισσότερες .

Με τη βοήθεια τόσο θεμελιωδών ερωτημάτων , μπορούμε να αρχίσουμε να κατανοούμε όχι μόνο τα φαινόμενα της φύσης , αλλά και τη διαδικασία της δημιουργίας .

Ο χώρος που κατοικούμε είναι κάτι παραπάνω από μια θεατρική σκηνή όπου συμβαίνουν τα γεγονότα του κόσμου , διότι , όπως θα δούμε πιο καθαρά παρακάτω , η ίδια η ύλη είναι χώρος και ως εκ τούτου η δημιουργία θα μπορούσε να εκληφθεί απλώς ως η κατασκευή του χώρου .

Ίσως νομίζουμε πως το να δημιουργήσει κανείς το χώρο είναι κάτι πολύ απλό .

Οι πολυποίκιλες όμως ιδιότητες του αισθητού κόσμου μας κάνουν να σκεφτόμαστε πως ο χώρος πρέπει να είναι κάτι διαφορετικό από το απλώς κενό .

Θα προσπαθήσω να δικαιολογήσω την άποψη (και δεν θα ήθελα με κανέναν τρόπο να θεωρηθώ μυστικιστής) ότι ο χώρος από μόνος του είναι προικισμένος με αυτοσυνείδηση .

quote:

---

quote:

---

ΝΙΚΟΜΑΧΟΣ :

Αν θέλεις,να μας γνωστοποιήσεις το σκεπτικό σου και φυσικά αν μπορούμε θα βοηθήσουμε.Εννοώ προς τι η συγκεκριμένη ερώτηση!

---

Η τοποθέτησή σου , φίλε Νικόμαχε , με βρίσκει εντελώς σύμφωνο .

Με τη σειρά μου και εγώ , θα παρακαλούσα τον Ελάχιστο , αν είναι δυνατό , να μας γνωστοποιήσει το λόγο που τον οδήγησε στην παραπάνω ερώτησή του .

---

Αυτό που περιγράφεις, δεν υπάρχει. Το λέω έτσι απλά και κοφτά, για να μην υπάρχουν δεύτερες σκέψεις.

Οι θεωρίες που υφίστανται ωστόσο, είναι πάρα πολλές, οπωσδήποτε όμως αυτό δεν είναι μία απ' αυτές.

Γενικά πάντως, αν ήθελα να μάθω για την Π.Δ. , θα ρωτούσα έναν μορφωμένο κληρικό. Σε καμία περίπτωση δεν θα ζητούσα τη φυσική ερμηνεία της δημιουργίας του κόσμου, από έναν ασκητή.

quote:

---

ΕΛΑΧΙΣΤΟΣ :

Καταρχήν ευχαριστώ για τις απαντήσεις.
Το γιατί ρωτάω τώρα :)
Θα το γράψω λίγο χοντροκομμένα αλλά δεν μπορώ να δώσω περισσότερες πληροφορίες διότι δεν έχω το κείμενο μπροστά μου κι αδυνατώ να το βρω. Σύμφωνα με το κείμενο αυτό λοιπόν, το οποίο διάβασα πριν πολλά χρόνια και το οποίο ήταν μια ερμηνεία της Γέννησης της Π.Δ. Εν αρχή υπήρχε η ύλη σε συγκεχυμένη (Λανθάνουσα) μορφή μέσα στο χώρο. Ηλεκτρομαγνητικά κύματα υψηλής συχνότητας τα οποία μετέφεραν πάνω τους τεμάχια ύλης συγκρούστηκαν και δημιουργήθηκε η πρώτη έκρηξη ενώ ακολούθησαν και άλλες...
Φυσικά το περιγράφω πολύ μπακαλίστικα, όπως το θυμάμαι δηλαδή τότε που είχα διαβάσει της σημειώσεις κάποιου ασκητή.
Και έτσι από περιέργεια θα ήθελα να ξέρω αν έστω και θεωρητικά υπάρχει περίπτωση να ισχύει αυτή η θεωρεία με την υπάρχουσα γνώση τουλάχιστον; Αυτό που θυμάμαι σίγουρα πάντως είναι ότι τα ηλεκτρομαγνητικά κύματα υψηλής συχνότητας όπως τα ονόμαζε δεν υπήρχαν τότε (1965) ως κάτι επιστημονικά αποδεδειγμένο και νομίζω ακόμα δεν υπάρχει κάτι τέτοιο;!
Ελπίζω να σας κάλυψα την απορία; :D

---

Η καλύτερη ίσως παρουσίαση της αυτοαναφοράς στη λογοτεχνία , τη μουσική , την τέχνη και τα μαθηματικά , δίνεται στο θαυμάσιο βιβλίο του D. R. Hofstadter (D. R. Hofstadter , “Gödel , Escher , Bach : an Eternal Golden Braid” , Basic , 1979 . Penguin , 1980) . Εκεί φαίνεται πόσο πνευματώδης μπορεί να είναι ο χωρόχρονος όταν τον εξετάζουμε υπό το πρίσμα της αυτοαναφοράς .

Έχετε αναρωτηθεί ποτέ γιατί στην καθημερινή μας εφημερίδα υπάρχει μόνο μία ημερομηνία ;

Με άλλα λόγια , γιατί ο χρόνος έχει μία μόνο διάσταση - γιατί δεν είναι δισδιάστατος ή πολυδιάστατος ;

Άραγε θα διέφερε ριζικά η αντίληψή μας για το χρόνο αν είχε δύο διαστάσεις έτσι ώστε να κινούμαστε παράλληλα με τον δικό μας σε κάποιον άλλο , διαφορετικό χρόνο ;

Η γεωμετρία του χώρου μας επιτρέπει να μετακινούμαστε από έναν τόπο σε κάποιον άλλο .

Η γεωμετρία του χωρόχρονου , όμως , απομονώνει το παρελθόν από το παρόν .

Μήπως το ότι αδυνατούμε να προσπελάσουμε το παρελθόν οφείλεται στη διαστατικότητα του χρόνου ;

Αν αληθεύει κάτι τέτοιο , τότε η αντίληψη των πραγμάτων αποτελεί χαρακτηριστική ιδιότητα της διάστασης .

Θα ερμηνεύσουμε τη φύση και τις συνέπειες της διαστατικότητας του χώρου και του χρόνου και θα αρχίσουμε εξετάζοντας τους τύπους των συμπάντων που θα προέκυπταν αν η δημιουργία είχε γεννήσει χώρους με διαφορετικό πλήθος διαστάσεων .

Κατόπιν θα δούμε ότι είναι πολύ πιθανό η πράξη της δημιουργίας να μην μπορούσε να δώσει παρά ένα μόνο σύμπαν , το γνωστό μας σύμπαν με τις τρεις διαστάσεις του χώρου και τη μία του χρόνου (ή μισή , αν θεωρήσουμε μόνο τη μία φορά του προς τα εμπρός) .

Οπωσδήποτε , η εξέταση και άλλων ενδεχόμενων συμπάντων παρουσιάζει ορισμένα πλεονεκτήματα , διότι διαφωτίζει τα μοναδικά και ίσως απρόβλεπτα χαρακτηριστικά του δικού μας .

Η έρευνα θα αποκαλύψει επίσης συναρπαστικές συνέπειες της διαστατικότητας , όπως είναι οι επιπτώσεις της στη φύση της εξέλξης και στην εμφάνιση της συνείδησης .

Τετραδιάστατα αντικείμενα μπορεί να παρασταθούν σε τρεις διαστάσεις , όπως άλλωστε τρισδιάστατα αντικείμενα απεικονίζονται με δισδιάστατες εικόνες .

Ο Hofstadter αναφέρεται στη δημιουργία μιας οπτικής ψευδαίσθησης ενός τετραδιάστατου ανθρώπου (S. E. Kim , “The impossible skew quadrilaterial : a four dimensional optical illusion”, στο “Proceedings of the American Association for the Advancement of Science Symposium on Hypergraphics : Visualizing complex relationships in art and science” — επιμ. D. Brisson — , Westview Press , 1978) .

Με λίγα λόγια , θα υποστηρίξω ότι ένα σύμπαν με τρεις διαστάσεις για το χώρο και μία για το χρόνο όχι απλώς είναι το μόνο που μπορεί να επιβιώσει μετά τη δημιουργία του , αλλά και το μόνο που θα μπορούσε να αποκτήσει αυτεπίγνωση .

Ας αρχίσουμε με την αυτεπίγνωση :

Ενώ η συνείδηση αποτελεί ένα επίπλαστο κριτήριο της βιωσιμότητας του σύμπαντος , δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι είναι και μια από τις ιδιότητές του .

Θα μπορούσαμε να δεχτούμε την άποψη ότι έχουμε απλώς επίγνωση της υπάρχουσας δημιουργίας και ότι κάπου αλλού υπάρχουν τελείως διαφορετικά σύμπαντα που προήλθαν από άλλες πράξεις δημιουργίας .

Στην περίπτωση αυτή θα έπρεπε να γνωρίζουμε τις συνέπειες των σαφών διαφορών τους .

Θα επισημάνω αυτές τις διαφορές και παράλληλα θα δείξω ότι το δικό μας σύμπαν είναι απλούστερο και ενδεχομένως ο μόνος τύπος σύμπαντος (από την άποψη του ότι έχει το σωστό πλήθος διαστάσεων) που μπορεί να έχει επίγνωση αυτών των άλλων δυνατοτήτων (όπως και ο μόνος τύπος σύμπαντος που μπορεί να έχει επίγνωση του εαυτού του) .

Στη συνέχεια θα δούμε πώς απορρίπτεται το ενδεχόμενο να υπάρχουν εναλλακτικά σύμπαντα . Στο σημείο αυτό θα δούμε ότι η υπεροχή για την οποία υπερηφανεύεται ο άνθρωπος είναι κατ’ ουσίαν υπεροχή που προκύπτει από την υπάρχουσα διαστατικότητα .

Ερώτηση: Τι είναι η Αγάπη;