- Η ΤΡΑΓΙΚΗ ΜΟΙΡΑ ΤΩΝ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΕΞΕΛΙΓΜΕΝΩΝ - .-= Η ΣΟΦΙΑ =-.

Θα σε παρακαλούσα να γράφεις με ελληνικούς κι όχι με λατινικούς χαρακτήρες ώστε τα μηνύματα σου να είναι ευανάγνωστα.
Το ερώτημα σου είναι όντως λίγο δύσκολο να απαντηθεί αλλά ταυτόχρονα μπορεί να λάβει και πολλές απαντήσεις.

Κατά την δική μου γνώμη, πνευματικός άνθρωπος - σε κάποιο βαθμό κι όχι απόλυτα - είναι αυτός ο οποίος προσπαθεί να αναζητήσει την βαθύτερη έννοια του κόσμου γύρω του, του εαυτού του, της σχέσης αυτών των δύο αλλά και να αναζητήσει την βαθύτερη ουσία των πραγμάτων πέρα από τις προφανείς και λογικοφανείς εξηγήσεις που του έρχονται κατά νου.
Να προσπαθεί να διακρίνει τις πληροφορίες και τα στοιχεία που έχει στα χέρια του και να προσπαθεί να τα εφαρμόσει σε πρακτικό επίπεδο, δίνοντας έτσι πνοή στο θεωρητικό κομμάτι τους προκειμένου να τα βοηθήσει να εκφραστούν.
Θα συμφωνήσω με τον φίλο elo ότι ο άνθρωπος αυτός μπορεί να μην έχει καμία διαφορά με τον καθημερινό άνθρωπο που συναντούμε δίπλα μας κι είναι πολύ πιθανόν αυτός ο άνθρωπος να θεωρεί τον εαυτό του ως ένα μαθητή που αποκομίζει εμπειρίες, διδάσκεται συνεχώς παρά να θεωρήσει τον εαυτό του ως έναν άνθρωπο ο οποίος έχει κατακτήσει την Γνώση - δε νομίζω να κατακτιέται άλλωστε στην ολότητα της - κι έχει υψωθεί από τους υπόλοιπους συνανθρώπους του.

Ίσως πάλι προσπαθώντας να κατανοήσει τον εαυτό του και τον σκοπό της ύπαρξης του να νιώθει βαρύτερο το φορτίο που έχει να σηκώσει προκειμένου να προσεγγίσει πιο πολύ τους στόχους του και να προσπαθεί να δει τους πόνους και τις δυσκολίες που θα ανακύψουν όχι ως εμπόδια κι ανασταλτικούς παράγοντες αλλά ως μέσα ενδυνάμωσης.

Αλήθεια, η δική σου γνώμη ποιά είναι για τον πνευματικό άνθρωπο?

In anticipation of my resurrection...

Όντως η ερώτηση μου είναι θα έλεγα περίπλοκα απλή, αφήνοντας πολλά περιθώρια κατεύθυνσης ακάλυπτα. Σας ευχαριστώ που ετσι κι αλλιως μπήκατε στον κόπο να απαντήσετε, και επίσης για το καλωσόρισμα (αγαπητός, αγαπητέ ) και τα greeklish κομμένα, το υπόσχομε

Φίλε elo, τη φράση <απλός ηλίθιος> την έβαλα από παρόρμηση ίσως, διαβάζοντας περί βλακών πιο πάνω στο θέμα, και σε διαβέβαιω πως συμφωνούμε. (άλλο βλάκας,άλλο ηλίθιος στην τελική).

Πνευματικά εξελιγμένος,ή τουλάχιστον στο σωστό δρόμο άνθρωπος κατά τη δική μου ματιά,είναι αυτός που πρώτα από όλα ξέρει να αφουγκράζετε τον εαυτό του, την '' εσώτερη φωνή '' του, ούτως ώστε οι πράξεις και η ύπαρξη του να είναι ταυτισμένα με τον αληθινό εαυτό του.Το ίδιο και οι σκέψεις του. Επίσης,συμφωνώ με τον όρο που λέειπως η διαδικασία της δημιουργίας κινείται από το πνεύμα προς τον υλικό κόσμο.Κατεπέκταση,για να είναι κάποιος όντως ευτυχισμένος,πρέπει πρώτα από όλα να είναι συνηδειτά υπεύθυνος της κάθε πράξης του,δράσης,μη δράσης κτλ. Φυσικά,όπως είπε κ η φίλη Ξωτικούλα ''ένας άνθρωπος τον οποίο δεν τον βοηθά ιδιαίτερα η αντίληψή του μπορεί να έχει μια πολύ καλή σχέση με τον βαθύτερο εαυτό του.''
Αυτό που διαχωρίζει ένα πνευματικά εξελιγμένο άνθρωπο από αυτή την κατηγορία,κατά τη δική μου επίσης γνώμη ''έγκειται στην αναζήτηση της αιτίας ύπαρξης μιας οντόντητας.''

Ξωτικούλα:''Χωρίς αυτό να σημαίνει, σαφώς, πως κάποιος που αναζητά την αιτία δεν βλέπει ή δεν βιώνει τις μικροχαρές και μάλιστα με απόλυτο σεβασμό στην υλική του υπόσταση, η οποία κακώς κατά τη γνώμη μου υποτιμάται''.
Αυτό που θα πρόσθετα,είναι πως ακριβώς λόγω αυτής της αναζήτησης,ο πνευματικά εξελιγμένος μαθαίνει στην πορεία,να αγαπά,να σέβετε,να εκτιμά,να δημιουργεί,νοιώθωντας την αξία,της κάθε αξίας,φτάνοντας έτσι κάθε μέρα και ενα βηματάκι πιο κοντα σε αυτό που ορίζεται σαν ολοκλήρωση.Ένας πραγματικά πνευματικά εξελιγμένος και όχι απλά έξυπνος άνθρωπος,βρίσκει τη ''σύνδεση'' μεταξύ πνεύματος και ύλης,διοχετεύοντας θετικότητα και σοφία στην καθημερινότητα του και στο σήμερα.

<<Νομίζω πως ένας άνθρωπος τον οποίο δεν τον βοηθά ιδιαίτερα η αντίληψή του μπορεί να έχει μια πολύ καλή σχέση με τον βαθύτερο εαυτό του>>.

Η καλή σχέση του ανθρώπου με τον εσωτερικό εαυτόν του αλλά και γενικότερα με τον εσωτερικό κόσμο και την πνευματική και ψυχική εξέλιξη, αυτόματα αναβάζουν όλο και πιό πολύ την αντίληψή του. Επομένως καλή σχέση με τον βαθύτερο εαυτόν του προυποθέτει και αυξημένη αντίληψη.

<<Χωρίς αυτό να σημαίνει, σαφώς, πως κάποιος που αναζητά την αιτία δεν βλέπει ή δεν βιώνει τις μικροχαρές και μάλιστα με απόλυτο σεβασμό στην υλική του υπόσταση, η οποία κακώς κατά τη γνώμη μου υποτιμάται>>

ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΝΘΡΩΠΟΙ, την ύλη δεν μπορούμε να την αρνηθούμε. Συμφωνώ πως της ανήκει και ο ανάλογος σεβασμός. Όμως η ύλη και συγκεκριμένα οι δεσμεύσεις της είναι το μόνο εμπόδιο προς την εσωτερική άνοδο. Εδώ λοιπόν πρέπει να πώ ότι σε μας απομένει να ριθμίΖΟΥΜΕ τα μέτρα του σεβασμού και της αξίας που θα της δίνουμε. Σαφώς δεν πρέπει να υποτιμάται γιατί είναι ο μόνος αντίπαλός μας αλλά και το μόνο μέσον που έχουμε στην εσωτερική μας εξέλιξη.
Φιλικότατα.

Φίλε glinaaea, σέβομε απόλυτα τη γνώμη σου,όπως και κάθε γνώμη.
Όμως επέτρεψε μου να διαφωνήσω μαζί σου σε αυτά που διατύπωσες περι:
<<Νομίζω πως ένας άνθρωπος τον οποίο δεν τον βοηθά ιδιαίτερα η αντίληψή του μπορεί να έχει μια πολύ καλή σχέση με τον βαθύτερο εαυτό του>>.
Κατα την γνώμη μου,η καλή σχέση με τον εσώτερο εαυτό σου,δεν προδιαθέτει επίσης πνευματική και ψυχική εξέλιξη.Σαν παράδειγμα,θα φέρω ένα φίλο μου.Τον ξέρω 10 χρόνια,πολύ καλό παιδί,αφιερωμένο στους στόχους του,ποτέ δεν άκουσα από το στόμα του να βγένει κακή κουβέντα για οποιονδήποτε,πάντα σταθερός,και πάντα με την ίδια καλή διάθεση και γαλήνια παρουσία.Αυτός ποτε δεν ενδιαφέρθηκε(όπως διαπίστωσα με τα χρόνια,αλλά και από ερωτήσεις εκ μέρους μου) για κάτι το βαθύτερο,για το αν υπάρχει κάτι πέρα απο τον φαινομενικό υλικό κόσμο,τους σταθερούς στόχους και αξίες της κοινωνίας (πτυχείο,καλή δουλειά,οικογένεια,ευπρεπής,υπάκουος κτλ)..Και όμως,επίσης ποτέ δεν τον είδα θυμωμένο,μουτρωμένο,ή να μην είναι ικανοποιημένος με αυτά που έχει,η έστω να φανεί πως κάτι δεν τον ικανοποιά στον εαυτό του,ή έστω να τον χαλά μια αρνητική σκέψη,ο,τιδήποτε.Πάντα με το χαμόγελο,με την εσωτερική γαλήνη να εκπέμπετε στο βλέμμα και στις κινήσεις του,επί σειρά ετών,και είμαι σίγουρος πλέον πως δεν είναι απλά μια φάση,αλλά ο πραγματικός του χαρακτήρας και τρόπος σκέψης.
Επίσης όμως,είναι ένας ''παραδοσιακός'' χριστιανός,φανατικός ποδοσφαιρόφιλος,αθλητής,καλός φοιτητής,με την κοπελιά του,και είναι ευτυχησμένος,δεν νοιώθει πως του λείπει τίποτα,και πως με τα τωρινά δεδομένα,έχει θέσει τις βάσεις για την ''τέλεια'' ζωή.
Η όλη εικόνα που έχω στο μυαλό μου για αυτό τον άνθρωπο,είναι πως κατάφερε να παραμείνει παιδί,διατηρώντας και δυναμόνοντας την καλή σχέση που έχει με τον εαυτό του.Αυτό όμως,δεν τον κάνει πνευματικά εξελιγμένο,κατά την ταπεινή μου γνώμη.

glinaaea:''Σαφώς δεν πρέπει να υποτιμάται(η υλική μας υπόσταση) γιατί είναι ο μόνος αντίπαλός μας αλλά και το μόνο μέσον που έχουμε στην εσωτερική μας εξέλιξη''.
Συμφωνώ,ως ένα σημείο. Η υλική μας υπόσταση όμως,φέρνει μαζί της και τη φύση,τον ήλιο,ήχους,χρώματα,σχέσεις,έρωτα,φιλία κτλ.τα οποία,αν καταφέρει κάποιος να τα δει με όση αγνότητα έχει μέσα του,φέρνουν επίσης ικανοποίηση,αγαλλίαση,χαρά,χαμόγελα.Τα οποία,μιας και βρεθήκαμε εδώ,θα ήταν κρίμα να τα παραβλέψουμε.(δεν μιλάω για ακριβά αμάξια,παλάτια,ματαιοδοξία,ινδάλματα στυλ πάρις χίλτον κτλ) ). Αυτό που θέλω να πω είναι,πως αν διαλέξεις σωστά,όλα χωράνε στο πανέρι ! Δεν γεννηθήκαμε όλοι για να γίνουμε πνευματικοί πατέρες(οι εξωστρεφείς),κάνουμε όμως ό,τι καλύτερο μπορούμε

Ζητώ και πάλι συγνώμη για τυχόν(λέμε τώρα) ορθογραφικά λάθη,θα προσπαθήσω στο μέλλον να τα μειώσω.