echoes

Φίλε glinaaea, σέβομε απόλυτα τη γνώμη σου,όπως και κάθε γνώμη.
Όμως επέτρεψε μου να διαφωνήσω μαζί σου σε αυτά που διατύπωσες περι:
<<Νομίζω πως ένας άνθρωπος τον οποίο δεν τον βοηθά ιδιαίτερα η αντίληψή του μπορεί να έχει μια πολύ καλή σχέση με τον βαθύτερο εαυτό του>>.
Κατα την γνώμη μου,η καλή σχέση με τον εσώτερο εαυτό σου,δεν προδιαθέτει επίσης πνευματική και ψυχική εξέλιξη.Σαν παράδειγμα,θα φέρω ένα φίλο μου.Τον ξέρω 10 χρόνια,πολύ καλό παιδί,αφιερωμένο στους στόχους του,ποτέ δεν άκουσα από το στόμα του να βγένει κακή κουβέντα για οποιονδήποτε,πάντα σταθερός,και πάντα με την ίδια καλή διάθεση και γαλήνια παρουσία.Αυτός ποτε δεν ενδιαφέρθηκε(όπως διαπίστωσα με τα χρόνια,αλλά και από ερωτήσεις εκ μέρους μου) για κάτι το βαθύτερο,για το αν υπάρχει κάτι πέρα απο τον φαινομενικό υλικό κόσμο,τους σταθερούς στόχους και αξίες της κοινωνίας (πτυχείο,καλή δουλειά,οικογένεια,ευπρεπής,υπάκουος κτλ)..Και όμως,επίσης ποτέ δεν τον είδα θυμωμένο,μουτρωμένο,ή να μην είναι ικανοποιημένος με αυτά που έχει,η έστω να φανεί πως κάτι δεν τον ικανοποιά στον εαυτό του,ή έστω να τον χαλά μια αρνητική σκέψη,ο,τιδήποτε.Πάντα με το χαμόγελο,με την εσωτερική γαλήνη να εκπέμπετε στο βλέμμα και στις κινήσεις του,επί σειρά ετών,και είμαι σίγουρος πλέον πως δεν είναι απλά μια φάση,αλλά ο πραγματικός του χαρακτήρας και τρόπος σκέψης.
Επίσης όμως,είναι ένας ''παραδοσιακός'' χριστιανός,φανατικός ποδοσφαιρόφιλος,αθλητής,καλός φοιτητής,με την κοπελιά του,και είναι ευτυχησμένος,δεν νοιώθει πως του λείπει τίποτα,και πως με τα τωρινά δεδομένα,έχει θέσει τις βάσεις για την ''τέλεια'' ζωή.
Η όλη εικόνα που έχω στο μυαλό μου για αυτό τον άνθρωπο,είναι πως κατάφερε να παραμείνει παιδί,διατηρώντας και δυναμόνοντας την καλή σχέση που έχει με τον εαυτό του.Αυτό όμως,δεν τον κάνει πνευματικά εξελιγμένο,κατά την ταπεινή μου γνώμη.

glinaaea:''Σαφώς δεν πρέπει να υποτιμάται(η υλική μας υπόσταση) γιατί είναι ο μόνος αντίπαλός μας αλλά και το μόνο μέσον που έχουμε στην εσωτερική μας εξέλιξη''.
Συμφωνώ,ως ένα σημείο. Η υλική μας υπόσταση όμως,φέρνει μαζί της και τη φύση,τον ήλιο,ήχους,χρώματα,σχέσεις,έρωτα,φιλία κτλ.τα οποία,αν καταφέρει κάποιος να τα δει με όση αγνότητα έχει μέσα του,φέρνουν επίσης ικανοποίηση,αγαλλίαση,χαρά,χαμόγελα.Τα οποία,μιας και βρεθήκαμε εδώ,θα ήταν κρίμα να τα παραβλέψουμε.(δεν μιλάω για ακριβά αμάξια,παλάτια,ματαιοδοξία,ινδάλματα στυλ πάρις χίλτον κτλ) ). Αυτό που θέλω να πω είναι,πως αν διαλέξεις σωστά,όλα χωράνε στο πανέρι ! Δεν γεννηθήκαμε όλοι για να γίνουμε πνευματικοί πατέρες(οι εξωστρεφείς),κάνουμε όμως ό,τι καλύτερο μπορούμε

Ζητώ και πάλι συγνώμη για τυχόν(λέμε τώρα) ορθογραφικά λάθη,θα προσπαθήσω στο μέλλον να τα μειώσω.

Όντως η ερώτηση μου είναι θα έλεγα περίπλοκα απλή, αφήνοντας πολλά περιθώρια κατεύθυνσης ακάλυπτα. Σας ευχαριστώ που ετσι κι αλλιως μπήκατε στον κόπο να απαντήσετε, και επίσης για το καλωσόρισμα (αγαπητός, αγαπητέ ) και τα greeklish κομμένα, το υπόσχομε

Φίλε elo, τη φράση <απλός ηλίθιος> την έβαλα από παρόρμηση ίσως, διαβάζοντας περί βλακών πιο πάνω στο θέμα, και σε διαβέβαιω πως συμφωνούμε. (άλλο βλάκας,άλλο ηλίθιος στην τελική).

Πνευματικά εξελιγμένος,ή τουλάχιστον στο σωστό δρόμο άνθρωπος κατά τη δική μου ματιά,είναι αυτός που πρώτα από όλα ξέρει να αφουγκράζετε τον εαυτό του, την '' εσώτερη φωνή '' του, ούτως ώστε οι πράξεις και η ύπαρξη του να είναι ταυτισμένα με τον αληθινό εαυτό του.Το ίδιο και οι σκέψεις του. Επίσης,συμφωνώ με τον όρο που λέειπως η διαδικασία της δημιουργίας κινείται από το πνεύμα προς τον υλικό κόσμο.Κατεπέκταση,για να είναι κάποιος όντως ευτυχισμένος,πρέπει πρώτα από όλα να είναι συνηδειτά υπεύθυνος της κάθε πράξης του,δράσης,μη δράσης κτλ. Φυσικά,όπως είπε κ η φίλη Ξωτικούλα ''ένας άνθρωπος τον οποίο δεν τον βοηθά ιδιαίτερα η αντίληψή του μπορεί να έχει μια πολύ καλή σχέση με τον βαθύτερο εαυτό του.''
Αυτό που διαχωρίζει ένα πνευματικά εξελιγμένο άνθρωπο από αυτή την κατηγορία,κατά τη δική μου επίσης γνώμη ''έγκειται στην αναζήτηση της αιτίας ύπαρξης μιας οντόντητας.''

Ξωτικούλα:''Χωρίς αυτό να σημαίνει, σαφώς, πως κάποιος που αναζητά την αιτία δεν βλέπει ή δεν βιώνει τις μικροχαρές και μάλιστα με απόλυτο σεβασμό στην υλική του υπόσταση, η οποία κακώς κατά τη γνώμη μου υποτιμάται''.
Αυτό που θα πρόσθετα,είναι πως ακριβώς λόγω αυτής της αναζήτησης,ο πνευματικά εξελιγμένος μαθαίνει στην πορεία,να αγαπά,να σέβετε,να εκτιμά,να δημιουργεί,νοιώθωντας την αξία,της κάθε αξίας,φτάνοντας έτσι κάθε μέρα και ενα βηματάκι πιο κοντα σε αυτό που ορίζεται σαν ολοκλήρωση.Ένας πραγματικά πνευματικά εξελιγμένος και όχι απλά έξυπνος άνθρωπος,βρίσκει τη ''σύνδεση'' μεταξύ πνεύματος και ύλης,διοχετεύοντας θετικότητα και σοφία στην καθημερινότητα του και στο σήμερα.