- "Καθημερινές Ιστορίες" - "Μεταξύ τυρού και αχλαδιού"
Καθημερινές Ιστορίες που λατρεύω! Καλές και κακές. Ένα «θέμα» που πάντα έχω στο μυαλό μου. Καθημερινά με τόσα γεγονότα, τόσες στιγμές, ανθρώπους που συναντάς, μιλάς ή απλώς ανταλλάσεις μια τυχαία ματιά… πράγματα που συμβαίνουν και αφήνουν καλές & κακές εντυπώσεις. Ιστορίες, κινήσεις, κουβέντες που πολλές φορές για κάποιο λόγο μένουν στο μυαλό, καμιά φορά και στην ψυχή... γιατί άραγε? Πως δύναται μία τέτοια ιστορία, που μπορεί να διαρκέσει μία στιγμή μονάχα, να μας κάνει να την θυμόμαστε για πολύ καιρό?
Ξεκινάω με μια ιστορία «ανεξήγητου» από την περίοδο που ήμουν έγκυος. Δεν ξέρω γιατί, αλλά υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι, χωρίς ίχνος τακτ και μάλλον συνάντησα αρκετούς εκείνη την εποχή. Όταν τύχει να συναντήσω λοιπόν κάποιον με έλλειψη τακτ, προσπαθώ να τον αντιμετωπίζω καλοπροαίρετα, τουλάχιστον σε πρώτη φάση. Μετά αντιδρώ ανάλογα, καθώς η έλλειψη τακτ, συνήθως, με ενοχλεί έντονα. Το λέω αυτό γιατί εκείνη την περίοδο, έζησα στιγμές εντελώς περίεργες, ιστορίες απίστευτης οικειότητας με αγνώστους, λες και το έκανα (το να είμαι έγκυος) σε πρώτη παγκόσμια! Έχω αρκετές ιστορίες από εκείνη την χρονική περίοδο, ίσως να γράψω μερικές σιγά-σιγά.
Είμαι λοιπόν στον μήνα μου, έχω σταματήσει να εργάζομαι, είναι πρωί και επιστρέφω από το σούπερ μάρκετ με 2 σακούλες τρόφιμα στα χέρια. Περπατώ με την ηρεμία μου, ούτως ή άλλως το μέγεθος της κοιλιάς μου, δεν με διευκόλυνε. Περπατώ σε έναν δρόμο, ο οποίος μόνο «κατεβαίνει» και εγώ τον «ανεβαίνω», είμαι δηλαδή φάτσα με τα αυτοκίνητα που περνούν. Σε κάποια στιγμή, φρενάρει ένα λεωφορείο δίπλα μου, το οποίο και σταματάει κοντά μου. Ο οδηγός ανοίγει το παράθυρό του και μου λέει με ύφος καλοπροαίρετο «εσείς, στην κατάστασή σας, δεν θα έπρεπε να μεταφέρετε βάρος!»… Εγώ, άναυδη, κοντοστέκομαι για μερικά δευτερόλεπτα μέχρι να συνειδητοποιήσει ο εγκέφαλός μου, ψελλίζω ένα «ναι, ευχαριστώ» και προχωρώ. Οι επιβάτες, εν τω μεταξύ, με κοιτούσαν όλοι καλά-καλά. Κάποιοι από αυτούς που κάθονταν μπροστά και είχαν ακούσει το τι μου είπε ο οδηγός, είδα να με κοιτούν άλλοι με περιέργεια, άλλοι με ένα ερωτηματικό στο πρόσωπό τους…. Οι πιο πίσω που δεν είχαν την δυνατότητα ν’ ακούσουν έψαχναν να δουν τι είχε συμβεί και ο οδηγός «κοκάλωσε» το λεωφορείο….
Ακόμα αναρωτιέμαι για το «ερέθισμα» του οδηγού.
Μοιραστείτε (ή/και σχολιάστε) ιστορίες που έχουν μείνει μέσα σας, έτσι, ανεξήγητα…
Ευχαριστώ
* Ειρήνη *
πιθανοτατα ο ανθρωπος να εχει μια παραπανω ευαισθησια στο θεμα, (στις εγκυους)
αν για παραδειγμα δυσκολευοταν σε αυτο τον τομεα, πχ να αποκτησει παιδι, εμαθε να μη το θεωρει δεδομενο και να προσέχει τις γυναικες που τους εδωσε ο θεος αυτο το δωρο..
quote:
ευγε!!!!!!!!!!!!πιθανοτατα ο ανθρωπος να εχει μια παραπανω ευαισθησια στο θεμα, (στις εγκυους)
αν για παραδειγμα δυσκολευοταν σε αυτο τον τομεα, πχ να αποκτησει παιδι, εμαθε να μη το θεωρει δεδομενο και να προσέχει τις γυναικες που τους εδωσε ο θεος αυτο το δωρο..
Να σου πω… και μένα περίπου αυτές ήταν οι σκέψεις μου. Ίσως μια ευγένεια ψυχής που δεν συναντάμε συχνά, μια ευαισθησία για το θέμα…Μάλλον έχουμε «φτάσει» σε σημείο να μας εντυπωσιάζει μια τόσο ευγενική κίνηση από τους άλλους. Δεν είναι «περίεργο»…?
Είναι πάντως από τις ιστορίες της καθημερινότητας, που θυμάμαι…
* Ειρήνη *
quote:
Μάλλον έχουμε «φτάσει» σε σημείο να μας εντυπωσιάζει μια τόσο ευγενική κίνηση από τους άλλους. Δεν είναι «περίεργο»…?
συμφωνω απόλυτα, πλεον είναι πολυ σπανιο..μου εχει τυχει απειρες φορες να χρειαστω αντρικη βοηθεια (εχω μηχανακι και εχω βρεθει πολλες φορες να χρειαζομαι μια βοηθεια)και αν δε τη ζητησεις πολυ σπανια θα σου προσφερθει ενω ειναι ολοφανερο οτι τη χρειαζεσε...
που πηγαν οι ιπποτες???????????? εεεεεεεεεεε????? 
Είμαι στο Village Cinemas. Χειμώνας, γίνεται χαμός, η αναμονή είναι απίστευτη, είμαι στο μέσον της ουράς και επικρατεί χάος. Κάποια στιγμή φτάνω στην αρχή, κοντά στον φύλακα που αφήνει να περάσουν περίπου 10 άτομα την φορά. Πίσω μου ήταν μια κοπέλα η οποία αρκετές φορές κατά την διάρκεια της αναμονής μου στην ουρά, μου είχε δημιουργήσει εκνευρισμό καθώς την έβλεπα πως έμπαινε μπροστά μου.
Φτάνοντας λοιπόν σε ένα από τα ταμεία, εκείνη έρχεται δίπλα μου και μου λέει «συγνώμη, αλλά είστε πριν από ΄μένα?». Η αναμονή, αλλά και η «συμπεριφορά» της κατά την διάρκεια της μεγάλης αναμονής, μου «γύρισε το μάτι».
«Ναι! (της απαντώ δυνατά και εκνευρισμένα). Δεν το πρόσεξες στις τόσες φορές που προσπάθησες να μου πάρεις την σειρά στην αναμονή???!!!»
Εκείνη προφανώς, το έκανε ασυναίσθητα γιατί έπαθε σοκ. Μου απαντά σιγανά, με τρεμάμενη φωνή «συγνώμη, εγώ απλά…. ήθελα να μάθω… αν ήσασταν μπροστά μου γιατί δεν θυμάμαι… συγνώμη… δεν το ήθελα..». Και «κρύφτηκε» πίσω μου.
Αισθάνθηκα σαν βλάκας…. Βλάκας με κεφαλαία γράμματα…. Δεν βρήκα το κουράγιο να της ζητήσω συγνώμη. Ακόμα την σκέφτομαι…
* Ειρήνη *
παντως η ιστορια σου μου θυμησε την γνωστη ιστορια με τον γρυλο..
για το ποσο μπορει να επηρρεαστει το μυαλο με τις διαφορες σκεψεις που κανει
αει στο... εσυ και ο γρυλος σου..!!!
* Ειρήνη *
Σε κάποια φάση λοιπόν και ενώ βρισκόμαστε έξω από την εκκλησία κρατώντας τον στην αγκαλιά μου περνάνε 2 κυρίες και γυρίζει η μία και μου λέει:
«Αυτή την υπέροχη, κατακόκκινη παπαρούνα, από πού την έκοψες?! Είναι πανέμορφος!!!»
Τι όμορφο σχόλιο! Υπέροχο! Θα το θυμάμαι για πολλά χρόνια. 
* Ειρήνη *
εγώ από τη φύση μου θεωρώ πως όλοι οι άνθρωποι είναι καλοί (ο άντρας μου λέει πως στο μέτωπο έχω τατουάζ που γράφει "θύμα") απλά φοβούνται να το δείξουν και το κρύβουν πίσω από την ανασφάλεια μήπως τους πατήσουν οι άλλοι.
η αλήθεια είναι πως συναντάς την καλοσύνη στα πιο απίθανα μέρη και από ανθρώπους που συνήθως τους κατατάσουμε στις κατηγορίες των¨"αγενών". ένα βράδυ λοιπόν που γυρνούσα με ταχι σε μια περιοχή σκοτεινή και πολύ έρημη μας κάνει νόημα μια κοπέλα που πήγαινε όμως σε άλλη κατεύθυνση από τη δική μας. ο οδηγός τότε της πρότεινε με πολύ έντονα πατρικό ύφος να μπει μέσα και την αφήσαμε σε μια κεντρική λεοφώρο "γιατί εδώ κορίτσι μου είναι πολύ σκοτεινά για να περπατάς μόνη"!!
πάντως πιστεύω πως αν αφήσουμε τον εαυτό μας ελεύθερο ίσως να μπούμε και εμείς σε μια από αυτές τις "περίεργα όμορφες περιπτώσεις" και αυτή τη φορά όχι σαν παρατηρητές αλλά σαν πρωταγωνηστές.
Έχουμε φτάσει στο σημείο να είμαστε τόσο καχύποπτοι με τους ανθρώπους γύρω μας και να μη μπορούμε να αναγνωρίσουμε πως κι ο συνάνθρωπος μας ίσως να είναι ένας άνθρωπος σαν εμάς.
Πάνω σε αυτό θα καταθέσω κι εγώ μια εμπειρία μου που συνέβη πριν από 1,5 χρόνο.
Είχα πάρει το μετρό από την Ομόνοια για να πάω στον Άγιο Δημήτριο.
Λόγω του οτι μερικές φορές πέφτει απότομα η πίεση μου υπάρχει η πιθανότητα να πέσω φαρδύς πλατύς κάτω...
Όταν μπήκα το βαγόνι ήμουν απολύτως καλά και δεν ένιωθα καθόλου άσχημα.
Ήμουν κι όρθιος και κοιτούσα έξω από το βαγόνι.
Ξαφνικά (νομίζω μετά τον σταθμό Συγγρού - Φιξ) άρχισα να ζαλίζομαι αρκετά και το μόνο που θυμάμαι είναι οτι μετά έτρωγα μερικά χαστούκια για να σηκωθώ επειδή είχα λιποθυμήσει.
Αυτό που μου έκανε εντύπωση είναι οτι ένα βαγόνι ολόκληρο με κοιτούσε από κάτω ως πάνω λες κι ήμουν κάτι το αξιοπερίεργο, άλλοι με ρωτούσαν τι έχω πάρει, άλλοι έλεγαν μεταξύ τους για τους ναρκομανείς κι εγώ να τους κοιτάω απορώντας για το τι άλλο θα ακούσω.
Άντε να εξηγήσεις μετά οτι δεν είσαι ελέφαντας...
In anticipation of my resurrection...
Στις 9 Αυγούστου ξημερώματα πατήσαμε στο νησί. Γόβες στην παραλία της Γαύδου δεν πρέπει να είχαν εμφανιστεί ξανά- αφήνω μια μικρή πιθανότητα να θυμάμαι λάθος, παρότι κάθε τι που κουβαλούσε μαζί της εκείνη την εποχή μου άφησε ανεξίτηλη εντύπωση. Με άλλα λόγια, όσο περισσότερο γνώριζα την Καίτη, τόσο θύμωνα με τον εαυτό μου που την ποθούσε. Η στάση, το ύφος και η φιλοσοφία ζωής της επιβεβαίωναν την άποψη ότι ο άνθρωπος είναι αυτό που φαίνεται στα πρώτα δέκα δευτερόλεπτα.
Στη μοναδική σκιά του βράχου υπήρχε άλλη σκηνή, συνεπώς η δική μας έπρεπε να στηθεί στον ήλιο. Αυτό δεν ενόχλησε την Καίτη τόσο, όσο το γεγονός ότι έπρεπε να βοηθήσει στο στήσιμο. Αρχισε λοιπόν να χτυπάει τα πασαλάκια με μια μικρή πέτρα σαν να τα τιμωρούσε: «Τι έχει, ρε γαμώτο, από κάτω;», φώναζε.
Ήταν σαφές ότι, από την άποψη αυτή, ήμουν μόνος.
Στο τέλος, τουλάχιστον, υπήρξε λίγη ζάχαρη ως επιβράβευση: «Το ξέρεις ότι είσαι φοβερό νινί;» είπε με νάζι. Κι ύστερα συμπλήρωσε: «Τι θα μου κάνει τώρα το μωρό μου στη σκηνούλα που έστησε μόνο του;». Το ωραίο στην ερωτική ζωή με την Καίτη ήταν ότι συμμετείχαν και οι φανταστικοί σωσίες μας. Εγώ θεωρούσα ότι κατακτώ στρατηγικά σημεία του εχθρού και η ωραία Καίτη ότι υπέτασσε το πνεύμα στην ύλη.
*
Το θέαμα που παρουσιάζαμε ήταν απαράδεκτο. Στην έρημη παραλία, την ώρα που τα χρώματα στον ορίζοντα αποκαλύπτουν το λυρισμό ως συνεκτική ύλη του κόσμου, με υποχρέωνε να κρατάω την τεράστια πετσέτα-Γκούφη σαν παραπέτασμα-φραγμό στην αδιακρισία των διπλανών μας. Η προσπάθειά της συνίστατο στο να αφαιρέσει το μικροσκοπικό μαγιώ και να φορέσει το εσώρουχο σχοινάκι της. Πολλά σχοινάκια, πολλοί κόμποι, πολλή δουλειά.
«Πιο κλειστά την πετσέτα, ρε γαμώτο σου», μου φώναζε, ψάχνοντας πάνω από τον ώμο μου τα διαπεραστικά βλέμματα των γειτόνων που, προφανώς, στην εναγώνια προσπάθειά τους να εντοπίσουν το άνθος του λωτού που καλλιεργούσε μυστικά, θα κρύβονταν στο μισοσκόταδο περιμένοντας το μοιραίο λάθος: μια στιγμή δικής μου χαλάρωσης, ένα χαμήλωμα του Γκούφη πέρα από το επιτρεπτό όριο…
*
Δεν είχαμε μέλλον, ήταν φανερό. Ανήμερα της Παναγίας είχα απαλλαγεί οριστικά από τις βασανιστικές απαιτήσεις της Καιτούλας, επιστρέφοντας μόνος σε μια έρημη πόλη. Στις λιγοστές συναντήσεις με φίλους τα βράδια, διεκτραγωδούσα με ιλαρότητα και κάποια υπερηφάνεια την ερωτική παγίδα από την οποία είχα αποδράσει. Εκείνο που τεχνηέντως αποσιωπούσα ήταν η επώδυνη συνειδητοποίηση που γινόταν μέρα με την ημέρα πιο καθαρή: ότι στον έρωτα η ελευθερία είναι μια παντελώς άχρηστη συνθήκη αν εκλείψουν τα πάσης φύσεως σχοινάκια της που τη δεσμεύουν.
"I hear and I forget. I see and I remember. I do and I understand."
--Confucius
Elisabetta,
Τι μου έφερες στο μυαλό με την «ιστορία» του ευγενικού οδηγού λεωφορείου! Φαντάζομαι όλοι θα έχουν να μοιραστούν κάποια τέτοια ιστορία, είτε θετική είτε αρνητική!
Πριν αρκετά χρόνια είμαι μέσα στο τρόλεϊ για Παγκράτι. Σε κάποια στιγμή και εντελώς ξαφνικά, ο οδηγός σηκώνεται από τη θέση του, στέκεται προς το μέρος μας και μας λέει με ένα πλατύ χαμόγελο «και για όσους δεν με άκουσαν νωρίτερα, ο οδηγός του λεωφορείου σας εύχεται καλή σας ημέρα!!!»…
Οι επιβάτες έμειναν αποσβολωμένοι… κάποιοι κοιτούσαν με περιέργεια και αναρωτιόντουσαν τι να ήθελε… κάποιοι «μουδιασμένα» απάντησαν μέσα από τα δόντια τους «επίσης»…. κάποιοι τον κοιτούσαν σαν εξωγήινο… μερικοί τον αγριοκοιτούσαν! Εγώ σκέφτηκα «ε, ρε πως δεν τον έχουν μαντρώσει ακόμα και οδηγεί και τρόλει???!!!»…. δυστυχώς ναι, αυτό σκέφτηκα.
Μετά από μερικές εβδομάδες και ενώ παρακολουθούσα τις ειδήσεις στον Antenna βλέπω ρεπορτάζ για τον «ευγενέστατο» οδηγό που «κερδίζει τις εντυπώσεις» να δίνει συνέντευξη και να λέει πως του αρέσει να καλημερίζει τον κόσμο, να του εύχεται να περάσει όμορφα και να μοιράζει χαμόγελα….
Αισθάνθηκα σαν ανόητη…. 
* Ειρήνη *
Είναι ακριβώς όπως το λες. Καμιά φορά, όταν κάποιος είναι πολύ ευγενικός μαζί μας αναρωτιόμαστε «τι θέλει τώρα?»… σε τέτοιο παρακμιακό συμπεριφοράς έχουμε φτάσει! Δεν είναι λυπηρό…?
quote:
πάντως πιστεύω πως αν αφήσουμε τον εαυτό μας ελεύθερο ίσως να μπούμε και εμείς σε μια από αυτές τις "περίεργα όμορφες περιπτώσεις" και αυτή τη φορά όχι σαν παρατηρητές αλλά σαν πρωταγωνηστές.
Συμφωνώ! Και πραγματικά, όσες φορές άφησα τον εαυτό μου «ελεύθερο» και «ανοιχτό» σε τέτοιες καταστάσεις πάντα "κέρδισα" ένα χαμόγελο για την υπόλοιπη μου μέρα!
http://www.boomspeed.com/oneiric1/red_black.gif" border=0>
* Ειρήνη *
Edited by - oneiric1 on 24/08/2006 09:50:51
Δεν ξέρω αν γίνομαι αντιληπτή.
Φιλικά
* Ειρήνη *
quote:
Μήπως, φίλε Lorenzo, με όλο το θάρρος από την περιγραφή που παραθέτεις, έχεις ανάγκη από μια «Καίτη» που μπορεί να γίνει και «Καιτούλα» και όχι από μία «Καιτούλα» που δεν μπορεί να γίνει «Καίτη»…?Δεν ξέρω αν γίνομαι αντιληπτή.
Φιλικά
Εσύ έγινες γλυκιά μου αλλά εγώ ΔΕΝ!! Αλλού είναι το μείζον στην δική μου οπτική.. Σου παραθέτω το συμπερασματικό απόσπασμα του πρώτου κειμένου μου..
quote:
Εκείνο που τεχνηέντως αποσιωπούσα ήταν η επώδυνη συνειδητοποίηση που γινόταν μέρα με την ημέρα πιο καθαρή: ότι στον έρωτα η ελευθερία είναι μια παντελώς άχρηστη συνθήκη αν εκλείψουν τα πάσης φύσεως σχοινάκια της που τη δεσμεύουν.
Ό,τι απασχολεί στα σοβαρά την πλειοψηφία των ανθρώπων δεν μπορεί να είναι ανοησία. Προλογίζω έτσι το ποστ που ακολουθεί για να δικαιολογήσω μέσα μου τα κίνητρα που με οδήγησαν να το δημοσιεύσω.
Και ξεκινώ μ’ ένα συμπέρασμα-αφορισμό: Ελεύθερη σχέση δεν μπορεί να υπάρξει όπως, τηρουμένων των αναλογιών, δεν μπορεί να υπάρξει ελεύθερη αγορά. Ή διαφορετικά η ελεύθερη σχέση είναι μια ουτοπία όπως και η ελεύθερη αγορά.
Και για το δεύτερο μέρος του συμπεράσματος, ας με συγχωρήσουν οι οπαδοί του φιλελευθερισμού. Ποιός ξέρει, μπορεί κάποτε να αλλάξω γνώμη και στρατόπεδο. Από τους οπαδούς όμως της ελεύθερης σχέσης δεν σηκώνω κουβέντα. Συνεχίζω την ανάλυση του θέματος με την παρακάτω ιστοριούλα, όπου πρόσωπα και πράγματα είναι υπαρκτά:
Ένιωθε φόβο απέναντι στις προθέσεις της. Ευχόταν να έχει κάνει λάθος, αλλά τα πράγματα συνεχώς τον επιβεβαίωναν. Ήταν φανερά ερωτευμένη μαζί του ενώ η σκέψη του δεν άντεχε το ενδεχόμενο ανάπτυξης ερωτικής σχέσης ανάμεσά τους. Ήταν σχεδόν όμορφη. Σχεδόν τον κάλυπτε. Τότε τι έφταιγε; Ίσως το γεγονός ότι του δόθηκε τόσο εύκολα. Ας μην είχε στείλει ποτέ εκείνα τα μηνύματα μετά τη δεύτερη συνάντησή τους.
Η αποδοχή εκ μέρους του της πρόσκλησης της για καφέ, τον γέμιζε τύψεις. Τι θα της έλεγε; Πώς θα κατόρθωνε να μην της αφήσει κανένα περιθώριο; Να διώξει την παραμικρή ελπίδα από μέσα της; Μήπως έπρεπε να διαστρεβλώσει την εικόνα του όπως την είχε στο μυαλό της; Όχι, αυτό ήταν άδικο απέναντί της. Μήπως έπρεπε να της ξεκαθαρίσει απευθείας πώς βλέπει το μέλλον της σχέσης τους; Όχι, αυτό ήταν άδικο απέναντί του.
Δεν ήταν σίγουρος αν ήταν θετικό πως η κουβέντα ξεκίνησε απ’ τα βιβλία. Όπως συνήθως συμβαίνει στους ανθρώπους της ηλικίας τους κι αυτή η κουβέντα γύρισε στα ερωτικά. Βασανίστηκε γι’ αρκετή ώρα μέχρι που ο ίδιος, προς μεγάλη του έκπληξη, πέταξε στο τραπέζι τις απόψεις του για την «ελεύθερη σχέση».
Της είπε πως βλέπει κάτι οξύμωρο και αντιφατικό σ’ αυτές τις δύο λέξεις. Αναρωτήθηκε πώς μια σχέση, ένα σύνολο δεσμών, μπορεί ταυτόχρονα να είναι ελεύθερη δεσμών. Αυτό το οξύμωρο είναι το γοητευτικό, του απάντησε, αλλά η άποψή της δεν τον αποστόμωσε. Συνέχισε με ζήλο να της αναλύει ότι το «ελεύθερη» και το «σχέση» δεν πάνε μαζί. Οι περισσότεροι ταυτίζουν λανθασμένα το «ελέυθερη» με το «καθαρά σεξουαλική». Το δαιμόνιο της κτητικότητας κάνει αργά ή γρήγορα την εμφάνισή του και τότε οι αρχικές ψευδαισθήσεις διαλύονται. Έτσι, είτε η σχέση δεν υπήρξε ποτέ ελεύθερη είτε δεν υπήρξε ποτέ στην πραγματικότητα σχέση.
Μετά απ’ αυτές τις βαρύγδουπες δηλώσεις του, έδειχνε σκεπτική και ο ίδιος ήταν πεπεισμένος ότι έκανε προσπάθεια να επαναφέρει στο μυαλό της όσες από τις προηγούμενες σχέσεις της θεωρούσε ελεύθερες. Έστω για λίγο όμως, του είπε, μπορούμε να θεωρήσουμε μια σχέση ελεύθερη. Διαφώνησε και επέμεινε στην άποψη του.
Από εκείνη την μέρα δεν τον ξαναενόχλησε.
Γλυκιά μου oneiric1 η άποψη μου στο δικό σου σχόλιο είναι ότι η "Καιτούλα" ...η κάθε "Καιτούλα" κουβαλά και την "Καίτη" της όπως και το αντίθετο βέβαια... το πρόβλημα παρουσιάζεται στον συγχρονισμό βούλησης των δυο μερών ως προς τον χρόνο εμφάνησεις της μίας ή της άλλης...
Φιλάκια και Ευχαριστώ
"I hear and I forget. I see and I remember. I do and I understand."
--Confucius
Δεν θα ‘μαι αυτός που νομίζεις, θα ‘μαι ένας άλλος
πολλοί άλλοι, όλοι οι άλλοι
όσοι γνώρισες και δε θα γνωρίσεις ποτέ
όσοι υπήρξαν και δεν θα υπάρξουν ποτέ
θα τ’ αντέξεις;
Είναι κι αυτό χμ.. ένα ερώτημα???
Σκέψου το...
"I hear and I forget. I see and I remember. I do and I understand."
--Confucius
Lorenzo, ομολογώ με εντυπωσίασες με τα γραφόμενά σου
(σε όλα τα μηνύματα σου εδώ)
και με τον τρόπο, που πολύ παραστατικά διηγείσαι αυτά, που
έχεις ζήσει, ή σκεφτεί...
Θα σας γράψω μια δική μου ιστορία... αλλόκοτη
Πριν χρόνια είχα κόκκινα πολύ μακριά μαλλιά. Μια μέρα μου την
έδωσε και είπα, θα τα κόψω πολύ κοντά και θα τα βάψω μαύρα!
Βγαίνω από το σπίτι, πάω στο σούπερ-μάρκετ για να πάρω βαφή και
μετά θα γύριζα να κλείσω και το κομμωτήριο.
Βγαίνω από το σούπερ-μάρκετ με τη βαφή μέσα σε μια τσάντα στον
ώμο και περπατώ...
Μετά από κάμποση ώρα ένας νεαρός, (που παρεπιπτόντως ερχόταν από
την αντίθετη κατεύθυνση, οπότε αποκλείω να με παρακολουθούσε)
με σταματάει και ευγενικά μου λέει το εξής:
"Δεσποινίς θέλω να σας πω ότι τα μαλλιά σας είναι υπέροχα, έτσι
μακριά και κόκκινα που είναι, μη διανοηθείτε ποτέ να τα κόψετε κοντά
και να τα βάψετε μαύρα!"
Έμεινα να τον κοιτώ που έφευγε, ψελλίζοντας από μέσα μου ένα
αδύναμο "ευχαριστώ"...
Εννοείται ότι γύρισα πίσω τη βαφή και πήρα μια κόκκινη και δεν πήγα
στο κομμωτήριο!
Καλησπέρα σας!
Φίλη Λίλιθ,
Τι σου είναι αυτές οι «περίεργες»… συμπτώσεις {να τις ονομάσω?}…
Σίγουρα όλοι μας έχουμε να διηγηθούμε –τουλάχιστον- μία ιστορία με κάποιο σχετικό συμβάν. Κάποιος που σκεφτόμασταν μας τηλεφώνησε την ώρα που λέγαμε να τον πάρουμε εμείς, κάποιον που συναντήσαμε ενώ τον είχαμε στον μυαλό μας κ.α.
Είναι τόσο όμορφες αυτές οι συμπτώσεις που σου αφήνουν μια γλύκα… που μπορεί να σε κάνει να χαμογελάς και να αισθάνεσαι όμορφα όλη μέρα!
* Ειρήνη *