- ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΑ ΚΕΝΤΡΑ ΚΑΙ ΕΣΩΤΕΡΙΣΜΟΣ - .-= Η ΓΝΩΣΗ =-.

Το επεισόδιο το οποίο μας περιέγραψες, είναι χαρακτηριστικό, θα έλεγα.

...Και μάλλον ιδιαίτερα διδακτικό.

Αλήθεια, πόσες φορές δε σου 'χει τύχει να ψωνίσεις χαλασμένα φρούτα από κάποιον οπωροπώλη...

Μήπως έκτοτε δεν ξανάφαγες φρούτα ή απλά, άλλαξες οπωροπώλη;

Και σκέφτομαι:

Είναι γνωστό ότι οι υποδιαιρέσεις της εσωτερικής σοφίας σε Γιόγκα, Ζεν, Καββάλα, Αλχημεία κλπ., στην ουσία είναι πλασματικές και δημιουργήθηκαν εξαιτίας της πολύπλευρης φύσης μας.
Αλλά ο άνθρωπος, εκτός από πολύπλευρη οντότητα, είναι και κινητική. Διαρκώς μεταβάλλεται και εξελίσσεται.
Γι' αυτό το λόγο, ό,τι αναφέρεται στο παρελθόν χρησιμεύει για δίδαγμα και πείρα, ενώ ό,τι αναφέρεται στο μέλλον για έμπνευση κι ελπίδα.
Για πρακτική εφαρμογή όμως, είναι αυτό, το οποίο αναφέρεται στο παρόν.
Η σύγχρονη εσωτερική σοφία λοιπόν, είναι η συσσωρευμένη εμπειρία και γνώση χιλιάδων χρόνων αναζήτησης, η οποία σκοπεύει στην υλοποίηση ενός μελλοντικού οράματος, δουλεύοντας με τα σημερινά δεδομένα και τις συνθήκες, οι οποίες έχουν διαμορφωθεί ήδη από τον προηγούμενο αιώνα και αναπτύσσονται στον τωρινό.
Αυτό συμφωνεί απόλυτα με τον πλατύτερο ορισμό του αποκρυφισμού: ΖΩΗ.
Γιατί η ζωή δεν ανήκει ούτε στο παρελθόν, ούτε στο μέλλον, αλλά στο τώρα.
Έτσι, πριν επιχειρήσουμε να αναλύσουμε τις τεχνικές του, θα πρέπει να δούμε την κατάσταση, η οποία έχει διαμορφωθεί στην ανθρωπότητα - τις συνθήκες, οι οποίες γεννάνε την ανάγκη αυτών των πρακτικών εφαρμογών.
Και φυσικά, θα πρέπει το βλέμμα μας να διαπεράσει την επιφάνεια των σημερινών συνθηκών και να δει, όσο πιο βαθιά μπορεί, μέσα στην ψυχή των ανθρώπων.

Η ολοένα και αυξανόμενη εσωτερική ανησυχία για το μέλλον έχει προκαλέσει μία όλο και πιο έντονη αναζήτηση τα τελευταία χρόνια στο δυτικό κόσμο.
Σα συνέπεια αυτής της αναζήτησης έχουν αρχίσει να εκδηλώνονται κάποια αποτελέσματα και να δημιουργούνται μέθοδοι, οι οποίες θα μπορούσαν να αποκαλύψουν, αν όχι απόλυτα, τουλάχιστον μερικά τις δυνατότητες του ανθρώπου.
Μια και ο άνθρωπος είναι εκείνος, ο οποίος δημιουργεί και χειρίζεται τις ενέργειες, οι οποίες τον περιβάλλουν, από εκεί πρέπει να ξεκινήσει το έργο του.
Ένα άτομο, το οποίο δεν έχει πλήρη συνείδηση της ολότητας - του εαυτού του και όσων αυτός περιέχει - δε θα μπορέσει ποτέ να γίνει καλός χειριστής του χώρου του, του στενού περιβάλλοντος, του πλανήτη και του σύμπαντος.
Αυτό είναι μία γενική αρχή και θα μπορούσε να πει κάποιος, ότι κρύβει επιστημονική αλήθεια.
Έτσι, ο αποκρυφισμός στρέφεται πρώτα και κύρια στον άνθρωπο, σε μία πλατύτερη κλίμακα στο περιβάλλον του, τη γη και σε μία ακόμη πλατύτερη, στον ηλιακό και συμπαντικό κόσμο.
Αλλά το κύριο θέμα με το οποίο ασχολείται, είναι ο άνθρωπος και οι πρακτικές εφαρμογές αυτόν αφορούν.

quote:

---

Νομίζω ότι ήρθε η ώρα, να συνεχίσουμε...

Και θα ήθελα να συνεχίσουμε με κάποια στοιχεία γύρω από τις πρακτικές εφαρμογές του σύγχρονου αποκρυφισμού, οι οποίες έχουν άμεση σχέση με τις βάσεις, οι οποίες έχουν τεθεί εδώ και σχετίζονται με τα ενεργειακά κέντρα.

---

Αγαπητή Zadok, χαίρομαι για την αναθέρμανση του θέματος.

Ζήσε τη στιγμή!

Πιο πριν έγραψα για συνείδηση.
Η συνείδηση είναι γνώση, η οποία αποκτάται μέσα από την εμπειρία και για να είναι κάποιος στο σύνολό του συνειδητός, πρέπει να έχει επίγνωση όλων των λειτουργιών του - ψυχικών, συναισθηματικών, νοητικών.
Μόνον όταν όλες αυτές οι διαστάσεις αποκαλυφθούν και γίνουν εντελώς κατανοητές, θα κατορθώσει να γίνει χειριστής τους και θα μπορεί να μιλάει για πλήρη συνείδηση.
Τότε, θα μπορεί να ισχυριστεί ότι είναι κύριος του εαυτού του και μόνον τότε, μπορεί με σιγουριά και ασφάλεια να γίνει κύριος του σύμπαντος.
Αν, όμως, τα πράγματα αντιστραφούν, είναι πολύ πιθανή η πρόκληση ανισορροπίας και καταστροφής, γιατί η έλλειψη αυτογνωσίας εγκυμονεί πάντα μέσα της σοβαρούς κινδύνους.

Ο άνθρωπος είναι ένα κύτταρο, το οποίο λειτουργεί σε σχέση με το περιβάλλον του και πρέπει να αποκτήσει εμπειρία αυτής της αλληλεπίδρασης.
Μέσα, όμως, στη ζωή του και λόγω της έντασης, η οποία του δημιουργείται από την καθημερινή ρουτίνα, τη δουλειά και το σύγχρονο τρόπο ζωής, αναγκάστηκε να υψώσει ορισμένα φράγματα (υποσυνείδητα), για να τον προστατεύουν από όσα αρνητικά στοιχεία θα μπορούσαν να επιδράσουν επάνω του.
Αλλά, επειδή δεν έχει απόλυτη αντίληψη και γνώση αυτών των φραγμάτων, πολλές φορές τα διατηρεί, ακόμη και εκεί, όπου θα μπορούσε να ωφεληθεί ανοίγοντας το κανάλι της επικοινωνίας.
Η ανθρωπότητα στη σύγχρονη εποχή, κατά κύριο λόγο, είναι ξεκομμένη εσωτερικά από το περιβάλλον της.
Το ίδιο μπορεί να πει κάποιος ότι συμβαίνει σε σημαντικό βαθμό και εξωτερικά.
Ένα μεγάλο ποσοστό ζει σε πόλεις, απομακρυσμένο από τη φυσική ζωή.
Ένα ακόμα μεγαλύτερο δεν έχει σωστή επικοινωνία με τη φύση και τους συνανθρώπους, σε όποιο χώρο και να ζει, αλλά είναι κλεισμένο μέσα στη δική του ατομική, εγωιστική ύπαρξη.
Έτσι, δεν μπορεί να λειτουργήσει σαν ένα κύτταρο μέσα στον όλο οργανισμό, τον οποίο αποτελεί ο πλανήτης Γη και σταδιακά νεκρώνεται όλο και περισσότερο.
Από την άλλη πλευρά, αρχίζει να πληθαίνει ο αριθμός των ανθρώπων των ανεπτυγμένων χωρών, οι οποίοι έχουν κουραστεί από το μάταιο κυνηγητό της αυτοπροβολής, από τη μανία της καλοπέρασης και της απόκτησης καταναλωτικών αγαθών.
Στο στόμα τους απομένει μία στυφή γεύση, μία γεύση μάταιης, άσκοπης λαχτάρας για πράγματα, τα οποία τελικά, δε σήμαιναν τίποτε το ιδιαίτερο, από ό,τι αποδείχθηκε.
Πρέπει πάντως, να σημειώσουμε, ότι για να φτάσουμε στο σημερινό επίπεδο, ίσως έπρεπε να περάσουμε από τα προηγούμενα στάδια και κύρια, να καλύψουμε τις ζωτικές ανάγκες, οι οποίες διαφορετικά θα μας απασχολούσαν ακόμη, σε σημείο ανασταλτικό για το εσωτερικό έργο.

Ένα από τα βασικά έργα λοιπόν, του σύγχρονου αποκρυφισμού είναι να επαναφέρει το άτομο στη λειτουργική του αλληλοσυσχέτιση με το περιβάλλον, να του δείξει τα κανάλια επικοινωνίας και να του δείξει τον δρόμο για μία πληρέστερη ζωή.
Εκεί ακριβώς έγκειται και η σημασία των πρακτικών εφαρμογών:
Στη δόμηση μίας τέτοιας ολοκληρωμένης συνείδησης.

Αυτό που κατάλαβα είναι ότι τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά όσο νόμιζα και ότι χρειάζομαι διάβασμα...
μπουκάλια ισορροπίας...θεραπευτική χειρομαντεία, επιλογή διχρωμιών, βοήθεια μάστερς και αγγελικών μορφών ..σύνδεση με τα στοιχεία..

it's all... Greek to me :P

Θα μπορούσα να ρωτήσω τι είναι όλα αυτά βέβαια,και πιθανόν να μου απαντούσατε...μετά όμως θα είχα άλλες δέκα νέες ερωτήσεις για την κάθε απάντηση...οπότε θα σας κούραζα και θα αποπροσανατόλιζα και το θέμα.Άρα ψάχνω και βρίσκω το βιβλίο που μου προτείνατε,το διαβάζω και επανέρχομαι δριμύτερος ;)

Φίλη μου Zadog, οπωροπώλη δεν έχω αλλάξει για πάνω από δέκα χρόνια.Τον έχω κάνει φίλο μου,και μου δίνει τα καλύτερα, χωρίς να τα διαλέγω καν.Είναι ωραίος,καθαρός και ξάστερος.Καμμιά φορά πάντως εύχομαι να κάνει κάποιο λάθος και να μου δώσει μερικές σάπιες ντοματούλες.Θέλω βλέπεις να κάνω ένα...δωράκι σε κάποιους...

σ' ευχαριστώ, γιατί με την παρατήρησή σου για τις ντομάτες συνειδητοποίησα περισσότερο πόσο χρήσιμο μπορεί να είναι το "κακό", απ' όσο μπορούμε να φανταστούμε μερικές φορές!

Αν δεν κουραστείς να μας διαβάζεις πάντως, θέλω να πιστεύω ότι θα δοθούν κάποια ενδιαφέροντα στοιχεία, τα οποία θα μπορέσουν να βοηθήσουν τα αδύνατα "Ελληνικά" σου...

Λίγο υπομονή μόνο... γιατί σήμερα γράφω ρομαντικά (υπό το φως των κεριών) και δεν μπορώ να γράψω πολλά:

Ρομαντικών λοιπόν, συνέχεια...

Στον καιρό μας ο άνθρωπος δεν αντιμετωπίζει πλέον την εσωτερική γνώση με το ίδιο πνεύμα όπως παλιά.
Έχει μάθει πολλά, για όσα τον περιβάλλουν και η εξερεύνηση των άγνωστων κόσμων, αν και διατηρεί τη μυστηριώδη έλξη της, έχει χάσει το λατρευτικό χαρακτήρα του παρελθόντος.
Οι κάτοικοι του πλανήτη στρέφονται στις εσωτερικές πηγές τους με ένα καινούργιο μάτι.
Αναγνωρίζουν τώρα σε αυτές μία νέα δομή, η οποία ναι μεν πάντα υπήρχε, αλλά προοριζόταν για λίγους "εκλεκτούς".
Η δομή του εσωτερισμού στην ουσία της μένει πάντα ίδια.
Καθώς όμως, το άτομο στο πέρασμά του από τις εποχές ανακαλύπτει όλο και νέες διαστάσεις του εαυτού του, συλλαμβάνει και νέες όψεις της διδασκαλίας.
Σήμερα μπορούμε να πούμε, ότι έρχεται στο φως η σφαιρική όψη της εσωτερικής σοφίας.

Στις μέρες μας ο κόσμος υποφέρει τις οδύνες ενός τοκετού.
Κάτι καινούργιο θα ξεπηδήσει από μέσα του.
Ύστερα από όλη αυτή την χρήσιμη, θα μπορούσαμε να πούμε, περιπλάνηση, φτάνει ξανά στο κατώφλι μίας μύησης, γιατί μύηση είναι κάθε διεύρυνση της συνείδησης.
Έχοντας γνωρίσει ένα μεγάλο μέρος της γήινης φύσης, έχοντας ταξειδέψει στ' αστέρια, έχοντας λύσει σε σημαντικό ποσοστό ένα μέρος από τα προβλήματά του, είναι πλέον σε θέση να γεννήσει ένα καινούργιο όραμα.
Και αυτή τη φορά, η εμπειρία της δοξασμένης αποκάλυψης θα είναι πιο αληθινή, γιατί η ανθρώπινη αδελφότητα θα μοιραστεί τις οδύνες, αλλά και την ευτυχία της.
Τώρα καλείται να αναλάβει συλλογικά τις ευθύνες, να αντιμετωπίσει με παγκόσμια επίγνωση τα προβλήματά της και να τα λύσει όλα, από τα πιο υλικά ως τα πιο πνευματικά, με πνεύμα ομόνοιας - ένα πνεύμα, το οποίο πηγάζει μονάχα από την αίσθηση της ενότητας, από την αναγνώριση του κοινού πεπρωμένου.
Αν η ανθρωπότητα κατορθώσει να ενσαρκώσει στην καθημερινή ζωή την εσωτερική ενότητα, με άλλα λόγια να χτίσει τη Νέα Ιερουσαλήμ πάνω στη Γη - όπως προφητικά είδε ο Ιωάννης στο όραμα της Αποκάλυψης - θα έχει πραγματικά σπάσει ένα από τα σημαντικότερα δεσμά της και θα μπορέσει να συλλάβει μία αναλαμπή της πραγματικής απελευθέρωσης.
Γιατί ελευθερία και ανεξαρτησία δε σημαίνει διαχωρισμός και απομόνωση, αλλά αρμονία και ενότητα με όλη τη Δημιουργία.

ΠαραλήρημΑ τέλος... (copyright ΑΤΜΑ)

Ταυτόχρονα, φέρνει μαζί του μία νότα θέλησης για υλοποίηση.
Η θεωρητική όψη εκπλήρωσε το έργο της και αργοπεθαίνει.
Περνώντας από το "εγώ" στο "εμείς", ο άνθρωπος μπορεί να πετύχει μία εσωτερική επανάσταση.
Του ανοίγεται ένας νέος κύκλος εξέλιξης, ο οποίος βασίζεται στο γεγονός ότι αποτελεί τμήμα μίας άμετρης λειτουργικής οντότητας.
Μαζί με αυτή τη συνειδητότητα, πείτε τη συλλογική, ομαδική ή παγκόσμια, γεννιέται και μία αίσθηση δύναμης, η οποία ωθεί αρμονικά σε μία αλλαγή, σε μία αναγέννηση.
Ο δρόμος για την ελευθερία είναι γνωστός από καιρό.
Αλλά για να τον βαδίσει κάποιος, πρέπει να αντιληφθεί ότι και ο ίδιος αποτελεί κρίκο μίας αλυσίδας, ότι κρατάει το χέρι κάποιου άλλου και ότι αν ανυψωθούν, μαζί θ' ανυψωθούν.
Αν πέσουν, μαζί θα πέσουν.

Ο σύγχρονος αποκρυφισμός λοιπόν, λειτουργεί σε αυτό το μήκος κύματος, δηλαδή εργάζεται και αποδίδει μόνο μέσα από τη συλλογική συνείδηση.
Γιατί ο καθένας μας, όσο απομονωμένος κι αν είναι εξωτερικά, βαθιά μέσα του είναι συνδεδεμένος με μία εσωτερική οικογένεια.
Στην εποχή μας, όλο και συχνότερα αυτή η λανθάνουσα σύνδεση εκδηλώνεται στο υλικό πεδίο.
Έτσι, σχηματίζονται σιγά-σιγά τα πρότυπα του αυριανού εσωτερισμού, πειραματικά βέβαια και κατά συνέπεια ατελή.
Τα πρότυπα αυτά, τα οποία αποτελούν την καλύτερη δυνατή έκφραση του ιδανικού αυτής της συλλογικής συνείδησης, είναι οι ομαδικοί σχηματισμοί.
Αυτοί εκφράζουν πιο αληθινά και πιο δυναμικά την εικόνα του θείου σχεδίου.
Παράλληλα, η θέληση, η οποία πηγάζει μέσα από την ενότητά τους, προσφέρει στις ανώτερες ενέργειες έναν τρόπο και ένα μέσο γείωσης...

Στο επόμενο: η Γείωση σε πρακτική εφαρμογή.

Νομίζω ότι έχει αναλυθεί σε κάποια έκταση το ένα σκέλος του θέματος και αναφέρθηκα και στην έννοια του σύγχρονου αποκρυφισμού.
Από όλα όσα έγραψα για την έννοια του σύγχρονου αποκρυφισμού, δύο πράγματα πρέπει, νομίζω, να διατηρήσουμε στο νου μας, τα δύο στοιχεία, τα οποία δίνουν νέα πνοή στο πανάρχαιο πνεύμα του: υλική πραγμάτωση και ομαδική συνείδηση.

Το δεύτερο σκέλος αφορά στις πρακτικές εφαρμογές του.
Σύμφωνα με όσα έχουν ήδη γραφτεί, βλέπουμε ότι η φιλοσοφία της εσωτερικής γνώσης έχει τη δυνατότητα να καλύψει τις ανάγκες της εποχής μας, να ικανοποιήσει την πνευματική δίψα με καθάριο και δροσερό νερό και όχι με οποιαδήποτε φανταχτερά υποπροϊόντα.

Ο εσωτερισμός δεν είναι μόνο φιλοσοφία.
Όπως και η επιστήμη, βρίσκει άπειρες εφαρμογές μέσα στην καθημερινή ζωή.
Για να είμαστε ακόμη πιο αληθινοί, κατά κύριο λόγο είναι πράξη.
Ακόμα και οι φιλοσοφικές του προσεγγίσεις θα μπορούσαν να θεωρηθούν σαν πρακτικές για τη διεύρυνση της κατανόησής μας για νέους ορίζοντες.
Όλοι γνωρίζουμε λίγο-πολύ, ότι υπάρχει μία τεράστια ποικιλία αποκρυφιστικών ασκήσεων.
Θα ήθελα, στη συνέχεια, ν' αναφερθώ σε ορισμένες κάπως γενικές τεχνικές, οι οποίες μπορούν να εφαρμοστούν άνετα από κάθε φυσιολογικό άτομο με αφάνταστα ωφέλιμα αποτελέσματα.
Σχεδόν όλες οι ασκήσεις έχουν ένα υπόβαθρο, το οποίο εκτείνεται μέσα στους αιώνες και εργάζονται κάτω από συγκεκριμένους νόμους.
Ο πιο βασικός, ίσως, από αυτούς είναι, ότι οι εσωτερικές μέθοδοι προσπαθούν να ξεπολώσουν το άτομο από τον εγωιστικό του εαυτό και να το κάνουν ευαίσθητο στην ομορφιά του σύμπαντος.
Καμμία τέτοια άσκηση δε σε γεμίζει με εγωισμό και ματαιοδοξία, αλλά με μία αίσθηση αρμονίας, ομορφιάς.

Θα πρέπει να τονίσω επίσης, ότι όλες αυτές οι πρακτικές χρειάζονται σταθερή και επίμονη εφαρμογή, για να εγκαθιδρυθούν και να φέρουν απτά αποτελέσματα.
Θα ξεκινήσω με μία τεχνική, η οποία, επειδή συμβαίνει να αποτελεί το προκαταρκτικό στάδιο κάθε άλλης αποκρυφιστικής άσκησης, είναι θεμελιακής σπουδαιότητας.
Πρόκειται για τη χαλάρωση.
Στη συνέχεια, θα αναφερθώ σε μία πολύ παλιά τέχνη, το διαλογισμό, και σε ορισμένες άλλες πιο σύγχρονες, όπως οι εργασίες Ατραπού και οι Δίοδοι.

Ο άνθρωπος της πόλης δεν έχει την πολυτέλεια να αποσύρεται για μεγάλα χρονικά διαστήματα από το ρυθμό της καθημερινότητας.
Έτσι, πρέπει να συνδυάσει την ένταση του περιβάλλοντος με μία χαλαρωμένη στάση, κάτι το οποίο αναπόφευκτα παρουσιάζει σημαντικές δυσκολίες.
Είναι γνωστό πως, λόγω της έντασης στο φυσικό, συγκινησιακό και νοητικό πεδίο, παρουσιάζονται μεγάλες απώλειες ζωτικής ενέργειας, η οποία θα μπορούσε να διοχετευθεί σε άλλου είδους δραστηριότητες με πιο δημιουργικό τρόπο.

Οι στατιστικές μελέτες αποκαλύπτουν πως, ακόμη και όταν αναπαυόμαστε, η μισή ενέργεια του σώματος καταναλώνεται σε ένταση των μυών, η οποία οφείλεται στο στρες ή σε άλλες καταστάσεις εξάντλησης και έντονων συγκινήσεων.
Αυτή είναι η αιτία της αδικαιολόγητης εξάντλησης, η οποία συχνά παρατηρείται μετά από περίοδο ανάπαυσης ή σχετικής σωματικής αδράνειας.

Η χαλάρωση είναι μία τέχνη, την οποία ελάχιστοι κατέχουν.
Η πλειονότητα αγνοεί έναν τομέα, ο οποίος παίζει καθοριστικό ρόλο για τη σωματική και πνευματική υγεία μας.
Και πρέπει να φτάσουμε σε ορατές διαταραχές για να ακολουθηθεί τελικά κάποια μέθοδος χαλάρωσης με την προτροπή του γιατρού.
Είναι όμως, πάντα καλύτερο, να εφαρμόζει κάποιος προληπτική και όχι θεραπευτική ιατρική.
Κάτι τέτοιο είναι προσιτό ακόμη και για τα δεδομένα του ανθρώπου της πόλης.
Μπορεί να μάθει να χαλαρώνει μέσα στην ένταση και να ανακτά τις δυνάμεις του μέσα στα σύντομα χρονικά διαστήματα, τα οποία του απομένουν.

Στο επόμενο: Μέθοδοι χαλάρωσης...

Μία τεχνική, η οποία αξίζει να αναφερθεί χάρη στην απλότητα και την αποτελεσματικότητά της και η οποία αφορά στο φυσικό σώμα, βασίζεται στην εναλλαγή έντασης και χαλάρωσης.

Αρχικά, το σώμα σφίγγεται όσο το δυνατό περισσότερο, παίρνοντας τη μορφή του εμβρύου μέσα στη μήτρα της μάνας.
Οι μυώνες διατηρούνται σε όλο το σώμα, από το κεφάλι μέχρι τα πόδια, σε μία ηθελημένη ένταση, ενώ ταυτόχρονα μετράμε αργά μέχρι το δέκα.
Αμέσως μετά, ακολουθεί μία περίοδος χαλάρωσης, κατά την οποία το σώμα ξεδιπλώνεται και αφήνεται ελεύθερο επάνω στο κρεβάτι, όπως μία πάνινη κούκλα.
Εδώ, το άτομο αισθάνεται το αίμα να απλώνεται γοργά σε όλα τα μέλη του και να τυλίγεται από μία ευχάριστη ζεστασιά.
Η ίδια διαδικασία επαναλαμβάνεται συνεχώς, με διαδοχή έντασης και χαλάρωσης, μέχρις ότου λυθούν όλοι οι σφιγμένοι μυώνες.

Στο επόμενο στάδιο της άσκησης σημαντικό ρόλο παίζει η δύναμη του νου και της δημιουργικής φαντασίας.
Καθώς το άτομο παραμένει ξαπλωμένο σε κατάσταση τέλειας χαλάρωσης, φαντάζεται ότι το βάρος του αυξάνεται όλο και περισσότερο - το ίδιο και η πίεση, την οποία εξασκεί στο κρεβάτι.
Το συναίσθημα αυτό φτάνει στο αποκορύφωμά του, έως ότου τελικά οι μυώνες μοιάζουν με νήματα, τα οποία κρέμονται χαλαρά από ένα σταθερό σημείο.

Το άτομο κάθεται αναπαυτικά, αφήνοντας όσο γίνεται πιο ελεύθερο το σώμα.
Σταυρώνει τα πόδια και πλέκει τα δάχτυλα των χεριών, παίρνοντας έτσι μία κλασική στάση αυτοσυγκέντρωσης.
Με αυτό τον τρόπο, δημιουργείται ένα είδος κλειστού κυκλώματος.
Στη συνέχεια, οραματίζεται ένα ρεύμα ενέργειας να ανακυκλώνεται στο σώμα του διασχίζοντας το αριστερό και μπροστινό μέρος του, περνώντας κάτω από τα πόδια και ανεβαίνοντας δεξιά και πίσω.
Καθώς αυτό περιστρέφεται, απελευθερώνει τις εγκλωβισμένες ποσότητες ενέργειας (βασική αιτία της έντασης), πετυχαίνοντας έτσι ένα διπλό αποτέλεσμα: την αύξηση του ενεργειακού δυναμικού και την επίτευξη μίας κατάστασης ευεξίας και αναζωογόνησης.

Χαλάρωση, επίσης, πετυχαίνεται με την εστίαση του νου σε ένα τμήμα του σώματος.
Έχει παρατηρηθεί πως κάτι τέτοιο προξενεί εντονότερη κυκλοφορία του αίματος.
Επομένως, αν επιθυμούμε να χαλαρώσουμε κάποιο συγκεκριμένο όργανο ή μέλος του σώματος, αρκεί να συγκεντρωθούμε σε αυτό, προκαλώντας έτσι διαστολή των αιμοφόρων αγγείων και κατά συνέπεια, συσσώρευση του αίματος.
Αυτή η χαλάρωση είναι γνωστό ότι επιφέρει αύξηση της θερμοκρασίας και χαλάρωση του νεύρου ή του ιστού, όπου επιθυμούμε.