- Γιγαντιαία τηλεσκόπια 100 μέτρων !!! - ΝΕΑ - Μέσα από το Διεθνές Internet

Μια νέα γενιά επίγειων τηλεσκοπίων με διάμετρο δεκαπλάσια από τα σημερινά σχεδιάζονται σε Ευρώπη και ΗΠΑ με κύρια αποστολή τον εντοπισμό πλανητών σαν τη Γη σε μακρινά άστρα. Η οξύτητα του Εξαιρετικά Μεγάλου Τηλεσκοπίου (ELT) θα είναι 40πλάσια από του διαστημικού τηλεσκοπίου Hubble.

Σύμφωνα με ομιλητές στο Εθνικό Συνέδριο Αστρονομίας της Βρετανίας, που πραγματοποιήθηκε στο Μπέρμιγχαμ, το ΕLT θα μπορούσε να διακρίνει ακόμα και βλάστηση σε εξωηλιακούς πλανήτες, ανιχνεύοντας τη χαρακτηριστική φασματική υπογραφή της χλωροφύλλης. Η ανάλυση των φασμάτων απορρόφησης θα αποκάλυπτε επίσης την ύπαρξη νερού, οξυγόνου ή μεθανίου.

Όπως αναφέρει ο ανταποκριτής του BBC στο συνέδριο, η πρόταση των ΗΠΑ και του Καναδά για το ELT είναι το Τηλεσκόπιο Τριάντα Μέτρων (ΤΜΤ), ενώ η Ευρώπη προτείνει δύο σχέδια, το Euro50 και το Συγκλονιστικά Μεγάλο Τηλεσκόπιο (!), γνωστό ως Owl.

Το Owl, που σχεδιάζεται στο Ευρωπαϊκό Νότιο Παρατηρητήριο, θα ήταν το μεγαλύτερο τηλεσκόπιο που κατασκευάστηκε ποτέ, καθώς το κύριο κάτοπτρό του θα είχε διάμετρο 100 μέτρα.

Και οι τρεις προτάσεις βασίζονται σε «προσαρμοστικά οπτικά», δηλαδή σε κάτοπτρα που αλλάζουν σχήμα ελεγχόμενα ώστε να διορθώνουν τις παραμορφώσεις που προκαλεί η γήινη ατμόσφαιρα.

Η διάμετρος του τηλεσκοπίου είναι το κύριο χαρακτηριστικό της απόδοσής του, καθώς όσο πιο μεγάλος είναι ο καθρέπτης στα κατοπτρικά τηλεσκόπια ή ο φακός στα διοπτρικά, τόσο περισσότερο φως μπορεί να συγκεντρώσει.

Μέχρι σήμερα οι αστρονόμοι έχουν εντοπίσει περίπου 150 εξωηλιακούς πλανήτες στο μέγεθος του Δία, χρησιμοποιώντας όμως έμμεσες μεθόδους. Μόλις πρόσφατα ερευνητικές ομάδες άρχισαν να υποστηρίζουν ότι κατάφεραν να φωτογραφίσουν άμεσα έναν μακρινό πλανήτη.

Προκειμένου να μπορέσουν να δουν μικρούς, στέρεους πλανήτες όπως η Γη, οι αστρονόμοι χρειάζονται το ELT.

Το πρόβλημα με την κατασκευή ενός τόσο μεγάλου οργάνου είναι ότι με τη σημερινή τεχνολογία δεν είναι δυνατόν να φτιαχτούν τέλειοι, καμπύλοι καθρέπτες με διάμετρο πάνω από οκτώ μέτρα.

Η αμερικανική πρόταση περιλαμβάνει αρκετά κάτοπτρα των οκτώ μέτρων, ενώ το Euro50 και το Owl θα βασίζονταν σε μικρότερους, αλλά περισσότερους, εξαγωνικούς καθρέπτες.

Μάλιστα στο Owl το κάτοπτρο δεν είναι παραβολικό, αλλά ημισφαιρικό, ώστε οι επιμέρους καθρέπτες να είναι όλοι ίδιοι και να μπορούν να παραχθούν μαζικά με χαμηλό κόστος.

Το πρόβλημα σε αυτή την περίπτωση είναι ότι το είδωλο δεν θα είναι εστιασμένο, οπότε απαιτείται η χρήση και πολλών διορθωτικών κατόπτρων.

quote:

---

EIΔΑ ΜΙΑ ΚΥΡΙΑ ΤΙΣ ΠΡΟΑΛΛΕΣ ΝΑ ΠΗΓΑΙΝΕΙ ΒΟΛΤΑ ΜΕ ΤΟ ΣΚΥΛΟ ΤΗΣ
ΜΟΝΟ ΠΟΥ ΤΟ ΕΙΧΕ ΒΑΛΕΙ ΣΕ ΚΑΡΟΤΣΑΚΙ ΓΙΑ ΜΩΡΑ.
ΔΕΝ ΞΕΡΩ, ΙΣΩΣ ΝΑ ΦΤΙΑΧΝΟΥΝΕ ΚΑΡΟΤΣΑΚΙΑ ΓΙΑ ΣΚΥΛΙΑ ΤΩΡΑ ΠΙΑ..
ΠΑΝΤΩΣ ΕΙΝΑΙ ΓΕΛOIO..ΚΑΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΣΥΧΝΑ, NAI.. (ΙΤ'S NOT A JOKE)
ΠΑΡΑΞΕΝΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ!

---

Όταν το νησί άρχισε να βυθίζεται, η Αγάπη αποφάσισε να ζητήσει βοήθεια.
Όλοι τότε την περιγελούσαν και της έλεγαν «εμείς πάντα το λέγαμε ότι μόνο η αγάπη δεν φτάνει».
Αγέρωχη, με ψηλά το κεφάλι, παρά τα δάκρυα που θόλωναν το βλέμμα της, βλέπει τον Πλούτο που περνούσε με μία λαμπρή θαλαμηγό και τον ρωτάει :
«Πλούτε, μπορείς να με πάρεις μαζί σου;»,
«Όχι, δεν μπορώ» απάντησε ο Πλούτος.
«Έχω ασήμι και χρυσάφι στο σκάφος μου και δεν υπάρχει χώρος για σένα».

Η Αγάπη τότε αποφάσισε να ζητήσει βοήθεια από την Αλαζονεία , που επίσης περνούσε από μπροστά της μ’ ένα εντυπωσιακό σκάφος.
«Σε παρακαλώ βοήθησε με» είπε η Αγάπη.
«Δεν μπορώ να σε βοηθήσω Αγάπη. Είσαι μούσκεμα και θα μου χαλάσεις το όμορφο σκάφος μου», της απάντησε η Αλαζονεία.

Η Ευδαιμονία πέρασε μπροστά από την Αγάπη αλλά κι αυτή δεν της έδωσε σημασία. Χαμένη στον γυάλινο κόσμο της ούτε καν άκουσε την Αγάπη να ζητά βοήθεια.

Η Λύπη ήταν πιο πέρα και έτσι η Αγάπη αποφάσισε να ζητήσει από αυτήν βοήθεια.
«Λύπη, άφησε με να έρθω μαζί σου»
«Ω Αγάπη, είμαι τόσο λυπημένη, που θέλω να μείνω μόνη μου» είπε η Λύπη.

Το Μίσος έριχνε άγριες ματιές στην Αγάπη και η Ειρωνεία μισογελούσε και της μόρφαζε, ενώ συνέχιζαν να κάνουν βόλτες με μια γρήγορη θαλαμηγό, απολαμβάνοντας το θέαμα: το νησί βούλιαζε κι η αγάπη μόνη στ’ ακρογιάλι…

Ξαφνικά ακούστηκε μια φωνή:
«Αγάπη, έλα εδώ. Θα σε πάρω εγώ μαζί μου».
Ήταν ένας ηλικιωμένος κύριος που η Αγάπη δεν γνώριζε.
Όταν έφτασαν ασφαλείς στην στεριά, ο κύριος την άφησε στο πανέμορφο «λιμανάκι της αγκάλης» και συνέχισε αργά και σίγουρα το δρόμο του.
Η Αγάπη ένοιωσε γεμάτη ευγνωμοσύνη για τον άγνωστο αλλά ήταν τόση η ταραχή της, που ξέχασε να τον ρωτήσει το όνομά του.

Αλλά υπήρχαν πολλοί που δεν ήθελαν να παίξουν : Η αλήθεια δεν ήθελε να παίξει γιατί ήξερε ότι ούτως ή άλλως κάποια στιγμή θα την αποκάλυπταν, η υπεροψία έβρισκε το παιχνίδι χαζό και ο άνανδρος δεν ήθελε να ρισκάρει.

«Ένα, δύο, τρία» άρχισε να μετράει η τρέλα…

Η πρώτη που κρύφτηκε πίσω απ΄ τον πρώτο βράχο ήταν η τεμπελιά που βαριόταν. Η πίστη πέταξε στους ουρανούς και η ζήλια κρύφτηκε στην σκιά του θριάμβου, που με τη δύναμη του κατάφερε να σκαρφαλώσει στο πιο ψηλό δέντρο. Ο αλτρουισμός δεν μπόρεσε να κρυφτεί, γιατί κάθε μέρος που έβρισκε το άφηνε για κάποιον άλλο, ενώ η γενναιοδωρία κάθε κρυψώνα που έβρισκε την παραχωρούσε σε όποιον της την ζητούσε. Ο εγωισμός αντίθετα βρήκε καλή κρυψώνα, αγνοώντας όλους τους γύρω του, ενώ ξοπίσω του έτρεξε η ρουφιανιά. Το ψέμα κρύφτηκε στον πάτο του ωκεανού, ενώ το πάθος και ο πόθος κρύφτηκαν μέσα σ΄ ένα ηφαίστειο.
Ο έρωτας δεν είχε βρει ακόμη κάπου να κρυφτεί. Έβρισκε όλες τις κρυψώνες πιασμένες, ώσπου βρήκε ένα θάμνο από τριαντάφυλλα και κρύφτηκε εκεί.
«....1000» μέτρησε η τρέλα και άρχισε να ψάχνει.

Την πρώτη που βρήκε ήταν η τεμπελιά, αφού δεν είχε κρυφτεί και πολύ μακριά. Μετά βρήκε την πίστη που μίλαγε φωναχτά στον ουρανό με το Θεό. Ένιωσε το σεισμό του πόθου και του πάθους στο βάθος του ηφαιστείου και, αφού βρήκε τη ζήλια, δεν δυσκολεύτηκε να βρει και το θρίαμβο που θριαμβολογούσε για την κρυψώνα του. Βέβαια, βρήκε πολύ εύκολα το δίλημμα που δεν είχε αποφασίσει ακόμα που να κρυφτεί. Η γενναιοδωρία αποκαλύφθηκε μόνη της για να βοηθήσει, οπότε ο αλτρουισμός φιλοτιμήθηκε και βγήκε δίπλα της. Στο μεταξύ, η ρουφιανιά, πηγαίνοντας να καρφώσει τον εγωισμό, αποκαλύφθηκε μαζί του.

Σιγά-σιγά τους βρήκε όλους, εκτός απ΄ τον έρωτα. Η τρέλα έψαχνε παντού, πίσω από κάθε δένδρο, κάτω από κάθε πέτρα, σε κάθε κορφή βουνού, μα τίποτα. Όταν ήταν σχεδόν έτοιμη να τα παρατήσει βρήκε ένα θάμνο από τριαντάφυλλα κι απ΄ το θυμό της άρχισε να τον κλωτσάει νευρικά, ώσπου ακούστηκε ένα βογγητό πόνου. Ήταν ο έρωτας, που τα αγκάθια της τριανταφυλλιάς τον είχαν τυφλώσει!

Η τρέλα ταράχτηκε, δεν ήξερε πως να επανορθώσει, έκλαιγε, ζήταγε συγνώμη… Στο τέλος, μην μπορώντας να ξαναδώσει το φως του στον έρωτα, ορκίστηκε να γίνει ο οδηγός του.

quote:

---

Μία μέρα συγκεντρώθηκαν σε κάποιο μέρος της γης όλα τα συναισθήματα και όλες οι αξίες του ανθρώπου.Η τρέλα, επειδή λυπήθηκε την ανία, πρότεινε να παίξουν κρυφτό. Το ενδιαφέρον σήκωσε το φρύδι και περίμενε να ακούσει, ενώ η περιέργεια που δεν μπορούσε να κρατηθεί ρώτησε: «τι είναι το κρυφτό»; Ο ενθουσιασμός άρχισε να χορεύει παρέα με την ευφορία και η χαρά άρχισε να πηδάει πάνω κάτω για να καταφέρει να πείσει το δίλημμα και την απάθεια να παίξουν κι αυτοί.

Αλλά υπήρχαν πολλοί που δεν ήθελαν να παίξουν : Η αλήθεια δεν ήθελε να παίξει γιατί ήξερε ότι ούτως ή άλλως κάποια στιγμή θα την αποκάλυπταν, η υπεροψία έβρισκε το παιχνίδι χαζό και ο άνανδρος δεν ήθελε να ρισκάρει.

«Ένα, δύο, τρία» άρχισε να μετράει η τρέλα…

Η πρώτη που κρύφτηκε πίσω απ΄ τον πρώτο βράχο ήταν η τεμπελιά που βαριόταν. Η πίστη πέταξε στους ουρανούς και η ζήλια κρύφτηκε στην σκιά του θριάμβου, που με τη δύναμη του κατάφερε να σκαρφαλώσει στο πιο ψηλό δέντρο. Ο αλτρουισμός δεν μπόρεσε να κρυφτεί, γιατί κάθε μέρος που έβρισκε το άφηνε για κάποιον άλλο, ενώ η γενναιοδωρία κάθε κρυψώνα που έβρισκε την παραχωρούσε σε όποιον της την ζητούσε. Ο εγωισμός αντίθετα βρήκε καλή κρυψώνα, αγνοώντας όλους τους γύρω του, ενώ ξοπίσω του έτρεξε η ρουφιανιά. Το ψέμα κρύφτηκε στον πάτο του ωκεανού, ενώ το πάθος και ο πόθος κρύφτηκαν μέσα σ΄ ένα ηφαίστειο.
Ο έρωτας δεν είχε βρει ακόμη κάπου να κρυφτεί. Έβρισκε όλες τις κρυψώνες πιασμένες, ώσπου βρήκε ένα θάμνο από τριαντάφυλλα και κρύφτηκε εκεί.
«....1000» μέτρησε η τρέλα και άρχισε να ψάχνει.

Την πρώτη που βρήκε ήταν η τεμπελιά, αφού δεν είχε κρυφτεί και πολύ μακριά. Μετά βρήκε την πίστη που μίλαγε φωναχτά στον ουρανό με το Θεό. Ένιωσε το σεισμό του πόθου και του πάθους στο βάθος του ηφαιστείου και, αφού βρήκε τη ζήλια, δεν δυσκολεύτηκε να βρει και το θρίαμβο που θριαμβολογούσε για την κρυψώνα του. Βέβαια, βρήκε πολύ εύκολα το δίλημμα που δεν είχε αποφασίσει ακόμα που να κρυφτεί. Η γενναιοδωρία αποκαλύφθηκε μόνη της για να βοηθήσει, οπότε ο αλτρουισμός φιλοτιμήθηκε και βγήκε δίπλα της. Στο μεταξύ, η ρουφιανιά, πηγαίνοντας να καρφώσει τον εγωισμό, αποκαλύφθηκε μαζί του.

Σιγά-σιγά τους βρήκε όλους, εκτός απ΄ τον έρωτα. Η τρέλα έψαχνε παντού, πίσω από κάθε δένδρο, κάτω από κάθε πέτρα, σε κάθε κορφή βουνού, μα τίποτα. Όταν ήταν σχεδόν έτοιμη να τα παρατήσει βρήκε ένα θάμνο από τριαντάφυλλα κι απ΄ το θυμό της άρχισε να τον κλωτσάει νευρικά, ώσπου ακούστηκε ένα βογγητό πόνου. Ήταν ο έρωτας, που τα αγκάθια της τριανταφυλλιάς τον είχαν τυφλώσει!

Η τρέλα ταράχτηκε, δεν ήξερε πως να επανορθώσει, έκλαιγε, ζήταγε συγνώμη… Στο τέλος, μην μπορώντας να ξαναδώσει το φως του στον έρωτα, ορκίστηκε να γίνει ο οδηγός του.

Κι από τότε, ο Έρωτας είναι τυφλός και η Τρέλα τον συνοδεύει !

---

Το σύμπαν είναι ένα όμορφο άλυτο μυστήριο που το κάθε του κομάτι φαντάζει μοναδικό!

ΤΑ ΣΚΕΦΤΗΚΑ ΜΟΝΗ ΜΟΥ..ΧΑΧΑΧΑ!! ΟΧΙ ΠΛΑΚΑ ΚΑΝΩ!
ΤΑ ΒΡΗΚΑ ΣTO ΙΝΤΕΡΝΕΤ.

ΕΧΩ ΒΡΕΙ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΤΕΤΟΙΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ (ΑΛΛΑ ΕΙΝΑΙ OFF TOPIC)
ΘΕΛΕΤΕ ΝΑ ΤΙΣ ΒΑΛΩ?

quote:

---

ΓΕΙΑ ΣΟΥ NASAROYTAKΙ !

ΤΑ ΣΚΕΦΤΗΚΑ ΜΟΝΗ ΜΟΥ..ΧΑΧΑΧΑ!! ΟΧΙ ΠΛΑΚΑ ΚΑΝΩ!
ΤΑ ΒΡΗΚΑ ΣTO ΙΝΤΕΡΝΕΤ.

ΕΧΩ ΒΡΕΙ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΤΕΤΟΙΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ (ΑΛΛΑ ΕΙΝΑΙ OFF TOPIC)
ΘΕΛΕΤΕ ΝΑ ΤΙΣ ΒΑΛΩ?

CHARMED

---

Το σύμπαν είναι ένα όμορφο άλυτο μυστήριο που το κάθε του κομάτι φαντάζει μοναδικό!

Ένα μικρό αγόρι είδε την πινακίδα και μπήκε στο κατάστημα ρωτώντας:

"Πόσα χρήματα θέλετε για να μου δώσετε ένα κουτάβι";
Ο ιδιοκτήτης απάντησε πως κόστιζαν από 30 έως 50 δολάρια.

Ο μικρός, βγάζοντας ελάχιστα χρήματα από την τσέπη του είπε: "
Δυστυχώς έχω μόνο 2 δολάρια, μπορώ τουλάχιστον να χαζέψω λίγο τα κουτάβια";

Ο ιδιοκτήτης χαμογέλασε και σφύριξε δυνατά.
Μια σκυλίτσα μπήκε στο δωμάτιο, ακολουθούμενη από 5 κουταβάκια.
Το ένα από αυτά κούτσαινε, με αποτέλεσμα να μείνει λίγο πιο πίσω από τα
άλλα κουταβάκια.
Τότε ο μικρός ρώτησε: "Τι έχει αυτό το κουτάβι και κουτσαίνει";
Ο ιδιοκτήτης του εξήγησε πως το κουταβάκι είχε γεννηθεί με πρόβλημα στο
γοφό και πως θα έμενε έτσι σε όλη του τη ζωή.

Ο μικρός ενθουσιασμένος είπε στον μαγαζάτορα:
"θέλω να το αγοράσω" του φώναξε αποφασιστικά.
Ο άντρας γέλασε και του είπε: "Όχι, δεν νομίζω να θέλεις ένα τέτοιο κουτσό
κουτάβι. Αλλά αν επιμένεις μπορώ να σου το χαρίσω"...
Ο μικρός ήταν περήφανος και του είπε ότι θα προτιμούσε να αγοράσει το
κουτάβι έστω και με ευκολίες και θα έκανε τα αδύνατα δυνατά να ξεπληρώσει το χρέος του στον ιδιοκτήτη του pet shop, δίνοντας ένα ποσό κάθε μήνα.

Ο άντρας γέλασε ξανά και είπε: " το κουτάβι αυτό είναι άχρηστο, πραγματικά
δεν σου χρειάζεται, ποτέ δεν θα μπορέσει να τρέξει και να παίξει μαζί σου
όπως τα άλλα σκυλιά...".

Τότε ο μικρός σήκωσε το μπατζάκι από το παντελόνι του και άφησε να
ξεπροβάλλει το αριστερό του πόδι, το οποίο υποστηριζόταν από ένα μεταλλικό
σίδερο.
"Όπως βλέπετε, ούτε και εγώ θα μπορέσω να τρέξω και να παίξω μαζί του...
επομένως το κουτάβι θα έχει κάποιον που το καταλαβαίνει...".

Ο άντρας δάγκωνε τώρα τα χείλη του μην ξέροντας τι να πει.
Δακρυσμένος, προσπάθησε να χαμογελάσει και είπε: "εύχομαι... όλα τα
κουτάβια να βρουν κάποτε ένα ιδιοκτήτη σαν κι εσένα"...

Ήταν που λες μια φορά ένα σκιουράκι.
Ούτε όμορφο, ούτε άσχημο.
Ούτε έξυπνο, ούτε κουτό.
Ένα συνηθισμένο σκιουράκι ήτανε,
που θα 'μοιαζε μ' όλα τα άλλα,
αν δεν είχε μια παράξενη συνήθεια.
Μόλις σουρούπωνε, το 'σκαγε από τη φωλιά του
και πήγαινε και στηνότανε στην άκρη του δάσους,
δίπλα στο ποτάμι, καρτερώντας τα ζώα
που πήγαιναν να πιούν νερό...
Περνούσαν λέαινες, ζαρκάδια κι αρκούδες
και λαγοί κι ασβοί και βατραχάκια...
Το σκιουράκι ένιωθε πως με όλα έμοιαζε λιγάκι,
πως όλα τους είχανε κάτι όμορφο, κάτι ξεχωριστό.
Έτσι, τα σταματούσε όλα, τα κοίταζε στα μάτια
και τα ρωτούσε:- Μπορείς να μ' αγαπάς;
Τα πιο πολλά γελούσαν. Άλλα δεν έμπαιναν στον κόπο
να απαντήσουν. Και άλλα του έλεγαν:
-Δεν έχω χρόνο - ή δεν ξέρω τι είναι ν' αγαπάς...
Κι αυτό γινόταν κάθε σούρουπο κι έτσι
είχαν τα πράγματα, ώσπου μια μέρα,
το σκιουράκι ξαναρώτησε κι ένας ασβός
του χαμογέλασε και του είπε:
- Μπορώ. Έλα να αγαπηθούμε.
- Μπορείς; Πόσο χαίρομαι!
Πες μου, όμως, τι πά' να πει ν' αγαπηθούμε;
- Λοιπόν, το πιο σπουδαίο είναι να μη βιαστείς
να καταλάβεις. Και τώρα άκου:
Ν' αγαπηθούμε, πρώτα-πρώτα
πά' να πει να κοιταζόμαστε στα μάτια.
Κι έτσι κοιταζόταν στα μάτια για μερόνυχτα...

- Τώρα αγαπιόμαστε; - Όχι βέβαια.
Αλίμονο αν ήταν τόσο απλό.
Ν' αγαπηθούμε πά' να πει να φτιάξουμε κάτι μαζί.
Κι έφτιαξαν πράγματα μαζί. Κι ήταν τόσο χαρούμενα!...
- Τι ωραίο να σ' αγαπάω! Τώρα δεν αγαπιόμαστε;
- Όχι ακόμα. Γιατί ν' αγαπηθούμε πά' να πει
και να 'χουμε κάτι ο ένας απ' τον άλλον.
Δώσε μου λίγο απ' το καστανόμαυρο τρίχωμά σου
κι εγώ θα σου δώσω από το κίτρινο των ματιών μου.
Κι έκαναν έτσι... Το σκιουράκι καθρεφτίστηκε
στα μάτια του ασβού και καμάρωσε την κίτρινη λάμψη
τους στα δικά του μάτια. Κι ύστερα του χάρισε
το πιο γλυκό καστανόμαυρο τρίχωμα που είχε
στην πλάτη του. - Τώρα αγαπιόμαστε;
- Όχι, όχι ακόμα. Μας μένει το πιο δύσκολο.
Πρέπει να αγκαλιαστούμε σφιχτά, πολύ σφιχτά,
και να τρέξουμε στον ήλιο, καβαλώντας μιαν
αχτίδα από φως. Έλα, με το ένα, με το δύο, με το τρία,
να προλάβουμε αυτήν εκεί την αχτίδα.
- Ένα, δύο, τρία, εεεεεεεεεεεεεε... ωπ!
- Τώρα αγαπιόμαστε; - Τώρα.
Και που λέτε, όσο κι αν φαίνεται παράξενο,
κάπως έτσι έγινε κι έτρεχαν για τον ήλιο.
Κι άρχισε να πέφτει βροχή, γλυκιά σα μέλι.
Ήταν τα δάκρυα της χαράς τους,
που απ' την τεράστια ταχύτητα
- που ζάλισε όλα τα πουλιά κι όλα τ' αστέρια
- έγιναν ένα... Κι ύστερα βγήκε ένα ουράνιο τόξο
τόσο λαμπερό, που όλοι στη γη βάλανε το χέρι
πάνω από τα μάτια να μην τυφλωθούνε,
κι αναρωτιόντουσαν τι είχε συμβεί πάνω
απ' τα σύννεφα...

Και πέρασε καιρός. Να 'τανε χρόνια,
να 'τανε ένα λεπτό μονάχα,
κανένας δε θα μπορούσε να μας πει,
γιατί ο χρόνος ήταν άχρονος, μέχρι
που ο ασβός ψιθύρισε:
- Κουράστηκα. Μη σου κακοφανεί.
Μπορεί και να ζαλίστηκα απ' το τρέξιμο.
Θα 'θελα να γυρίσω πίσω.
- Κουράστηκες; Όμως, δεν τρέχουμε
πατώντας στο χώμα. Είναι το φως που μας κουβαλάει.
Δεν είναι κουραστικό. - Για μένα είναι.
Έπειτα το 'χω ξανακάνει. Λίγοι το αντέχουν
δεύτερη φορά.Είν' επικίνδυνο. Γυρίζω πίσω...
Αυτά είπε. Και με μεγάλη ευκολία,
πήδηξε σ' ένα μετεωρίτη που κατέβαινε
στη γη και χάθηκε...
- Μη φεύγεις, φώναξε το σκιουράκι.
Φοβάμαι πως δε θα μπορέσω ποτέ πια
να σταματήσω, κι είν' αστείο να τρέχω μόνος μου
στον ουρανό... Όμως, τη φωνή του την άκουσε μονάχα
το σκοτάδι, κι ίσως - δε σας τ' ορκίζομαι -
το φεγγαράκι που πρόβαλε πίσω από ένα σύννεφο δειλά.
- Εεεεεεε... ωωωωωωωωωω... Είναι κανείς εδώ;
Δεν έχει νόημα πια να πάω στον ήλιο.
Ποιος θα μπορούσε να μου πει πώς θα ξαναγυρίσω πίσω;
Αλλά το σύμπαν εκείνη τη στιγμή ήτανε άδειο,
κι έτσι δεν του απάντησε κανένας.
- Μου φαίνεται πως τώρα τρέχω πιο γρήγορα από πρώτα.
Κι άρχισα να κρυώνω.
Κι αν τρέχω έτσι μόνο μου για πάντα;

Εεεεεεε... ωωωωωωωωω... Βοήθεια!
Δεν είναι κανείς εδώ;
Τότε, μια μικρή φωνούλα
έφτασε στ' αφτιά του, τόσο γλυκιά και σιγανή
σα να 'βγαινε από μέσα του.
- Ψιτ, ψιτ! Σκιουράκι! - Μου μίλησε κανείς;
Τίποτε δεν βλέπω. - Ψιτ, εδώ δίπλα στην κοιλιά σου.
Είμαι η ηλιαχτίδα που σε κουβάλησε μαζί
με τον ασβό βόλτα στον Γαλαξία.
Ακόμα πάνω μου τρέχεις.
Άκου. Μόνο εγώ μπορώ να σε γυρίσω πίσω.
Πρώτα θα μπούμε σε τροχιά γύρω από τη γη,
ύστερα σιγά-σιγά θα κατέβουμε.
Μόνο που 'χω τρέξει άπειρα χιλιόμετρα
κι η ενέργειά μου έχει σχεδόν εξαντληθεί.
Για να γυρίσουμε πρέπει να θυσιάσεις κάτι από σένα,
να το καίω, να γεμίζω τις μπαταρίες μου, να προχωράμε...
- Ότι πεις. Τι θες να θυσιάσω;
- Ξέρω κι εγώ;... Το τρίχωμά σου, τις πατούσες σου,
ένα κομμάτι από την καρδιά σου...
- Το τρίχωμά μου, οι πατούσες μου, δικά σου.
Μόνο που καρδιά δεν έχω πια.
Την πήρε ο ασβός μαζί του. Κι αυτό δεν αλλάζει...
- Εντάξει, παίρνω τις πατούσες σου.
Ελπίζω να μας φτάσουν. Καίω την πρώτη...
Μην πονάς πολύ. Μην κλαις, δεν το αντέχω.
Ησύχασε. Κρατήσου τώρα.
Αλλάζουμε πορεία. Κι έτσι μπήκανε σε τροχιά...
Το σκιουράκι μ' ένα πόδι, κοίταζε τη γη
- τόσο μικρούλα - κι όμως του φαινότανε
πως διέκρινε στο δάσος τον ασβό του.
Κι ήταν το κέντρο της γης ο ασβός γι' αυτό.
Μόνο εκείνος μέτραγε εκεί κάτω. Τίποτα άλλο.
- Παράξενο να μπαίνεις σε τροχιά.
Το κέντρο της ζωής σου είν' αυτό το κάτι που
τρέχεις γύρω του. Κι όμως είν' άσκοπο να τρέχεις,
γιατί δεν μπορείς να το φτάσεις,
ούτε και να ξεφύγεις απ' αυτό...
- Σσσσσσστ! Μη μιλάς, δάγκωσε τα χείλη,
είπε η ηλιαχτίδα. Καίω τη δεύτερη πατούσα.
Κατεβαίνουμε...
Κι αρχίσανε να κατεβαίνουν
κάνοντας τούμπες στον αέρα, μέσα
σε ρεύματα τόσο τρελά, που όλα δείχνουν
πως δίχως άλλο θα γκρεμοτσακιστούνε.
Το σκιουράκι δίχως πόδια, κι η γη
να μεγαλώνει, να μεγαλώνει, το δάσος
να φαίνεται πια καθαρά, τα δένδρα, τα πουλάκια,
το ποτάμι και ξαφνικά... Πλατς!...
Και μετά τίποτα... Όταν το σκιουράκι, ύστερα
από ώρα, άρχισε να συνέρχεται,
πόναγε σ' όλο του το κορμί.
Όμως κατάλαβε πως κάποιος ήταν κοντά του
και του έβαζε οινόπνευμα κι ύστερα φυσούσε
τις πληγές για να μην τσούζει, και του 'βαζε
κομπρέσες κι επιδέσμους και το χάιδευε...
- Ο ασβός μου, σκέφτηκε κι άνοιξε τα μάτια.

Όμως, είδε να σκύβει πάνω του ένας κάστορας.
Ήταν ένας μικρόσωμος κανελής κάστορας
μ' αστεία μουσούδα, που όμως το βλέμμα του
ήταν τόσο φωτεινό, που σαν σε κοιτούσε νόμιζες
πως λαμπύριζαν πυγολαμπίδες στη ματιά του.
Κι είχε ένα χαμόγελο τόσο, μα τόσο τρυφερό,
που το σκιουράκι ούτε να δακρύσει
από ευγνωμοσύνη δεν μπορούσε.
Κοιταζόταν σιωπηλά ώρα πολλή.
Ύστερα, ο κάστορας ρώτησε κάτι που το σκιουράκι
άπειρες φορές είχε ρωτήσει πιο παλιά,
όταν ήταν ανυποψίαστο για όλα...
- Μπορείς να μ' αγαπάς;
Το σκιουράκι αναστέναξε, χωρίς καθόλου λύπη.
- Φοβάμαι πως δεν μπορώ.
Δεν έχω πια καρδιά για ν' αγαπήσω...
- Δεν πειράζει. Αν το θες, θα σου δώσω
ένα κομμάτι απ' τη δικιά μου.
- Όμως ν' αγαπηθούμε πά' να πει να τρέχουμε μαζί
- κι εγώ δεν έχω πόδια. - Να τρέχουμε, έτσι άσκοπα, γιατί;
Ν' αγαπηθούμε πά' να πει να κάνουμε μαζί ένα δρόμο,
όπως μπορούμε.
Το πιο σπουδαίο είναι να 'μαστε
οι δυο μας, και όχι πόσο γρήγορα θα τρέχουμε,
ούτε που θα πάμε... Μικρό μου σκιουράκι,
αν μπορείς να μ' αγαπάς, θα σου φτιάξω δεκανίκια
από ξύλο αγριοτριανταφυλλιάς. Κι αν δε θες,
θα σε μάθω να περπατάς με τα χέρια.
Κι αν κουραστείς, θα σε πάρω αγκαλιά
και θα 'ναι πιο όμορφα, γιατί θ' ακούω την ανάσα σου
κι η μυρωδιά σου θα μπει μέσα στο πετσί μου
και δε θα ξέρουμε αν είσαι εσύ ή εγώ, εγώ ή εσύ,
θα 'μαστε εμείς...
Τι έγινε μετά, κανείς δεν έμαθε
στα σίγουρα - κι εγώ που να το ξέρω;
Λένε πως τους είδανε να φεύγουνε για την Ανατολή,
περπατώντας με τα χέρια, και να γελάνε, να γελάνε...
Ο απόηχος απ' το γέλιο τους ξέμεινε στα φυλλώματα
των δένδρων - λένε... Πάντως, ποτέ - μα ποτέ
- κανείς πια δεν τους ξανάδε.......

«Καλημέρα», απάντησε ο φύλακας.

«Πώς λέγεται αυτό το τόσο όμορφο μέρος;».

«Αυτός είναι ο παράδεισος».
«Τι καλά που φτάσαμε στον παράδεισο, γιατί διψάμε».

«Μπορείτε, κύριε, να μπείτε και να πιείτε όσο νερό θέλετε», είπε ο φύλακας και του έδειξε την πηγή.

«Το άλογο και ο σκύλος μου διψούν επίσης».

«Λυπάμαι πολύ», είπε ο φύλακας, «αλλά εδώ απαγορεύεται η είσοδος στα ζώα».

Ο άνδρας αρνήθηκε με μεγάλη δυσκολία, μια και διψούσε πολύ, αλλά δεν ήθελε να πιει μόνο αυτός. Ευχαρίστησε τον φύλακα και συνέχισε την πορεία του.
Αφού περπάτησαν για αρκετή ώρα στην ανηφοριά, εξαντλημένοι πλέον και οι τρεις έφτασαν σε ένα άλλο μέρος, η είσοδος του οποίου ξεχώριζε από μια παλιά πόρτα περικυκλωμένη από δέντρα. Στη σκιά ενός δέντρου καθόταν ένας άνδρας και είχε το κεφάλι του καλυμμένο με ένα καπέλο. Μάλλον κοιμόταν.
«Καλημέρα», είπε ο διαβάτης. Ο άνδρας έγνεψε ως απάντηση με το κεφάλι του.

«Διψάμε πολύ το άλογό μου, ο σκύλος μου κι εγώ».

«Υπάρχει πηγή ανάμεσα σε εκείνα τα βράχια», είπε ο άνδρας δείχνοντας το μέρος. Μπορείτε να πιείτε όσο νερό θέλετε.

Ο άνδρας, το άλογο και ο σκύλος του πήγαν στην πηγή και έσβησαν τη δίψα τους. Ο διαβάτης γύρισε πίσω να ευχαριστήσει τον άνδρα.
«Μπορείτε να ξανάρθετε όποτε θέλετε», του απάντησε εκείνος.

«Επί τη ευκαιρία, πώς ονομάζεται αυτό το μέρος;», ρώτησε ο άνδρας.

«Παράδεισος».

«Παράδεισος; Μα ο φύλακας της μαρμάρινης εισόδου μού είπε ότι εκείνο το μέρος ήταν ο παράδεισος».

«Εκείνο δεν ήταν ο παράδεισος, αλλά η κόλαση», απάντησε ο φύλακας.

Ο διαβάτης έμεινε σαστισμένος.

«Θα έπρεπε να τους απαγορεύσετε να χρησιμοποιούν το όνομά σας. Αυτή η λάθος πληροφορία μπορεί να προξενήσει μεγάλο μπέρδεμα», είπε ο διαβάτης.

«Σε καμία περίπτωση», αντέτεινε ο άνδρας, «στην πραγματικότητα μας κάνουν μεγάλη χάρη, διότι εκεί παραμένουν όλοι όσοι είναι ικανοί να εγκαταλείψουν τους καλύτερους φίλους τους!

Στο ημίχρονο τα πράγματα ηταν δύσκολα για τον παράδεισο που έχανε 3-0. Έτσι λοιπόν ο Θεος ρίχνει στη μάχη τον Χριστό. 1 γκολ, 2 γκολ, 3 γκολ ο Χριστός.
3-3 το σκορ.και στο 90' 4-3 με τέταρτο γκολ του Χριστού!

Πανηγύριζε έξαλλα ο Χριστός, πάνω στην πόρωση, αρπάζει ενα καζάνι με σκατά που ειχε ο διάολος στον πάγκο και άρχιζε και τα πέταγε στους οπαδούς της κόλασης.

Ποιο είναι το ηθικό δίδαγμα?

Ιησούς Χριστός νικά και όλα τα κακά σκορπά.

Την επόμενη νύχτα το ζευγάρι των αγγέλων ήρθε να ξεκουραστεί σε ένα πολύ φτωχικό σπίτι αλλά ο αγρότης και η γυναίκα του ήταν πολύ φιλόξενοι. Αφού μοιράστηκαν τη λίγη τροφή που είχαν, το ζευγάρι των αγγέλων κοιμήθηκαν στο κρεβάτι τους όπου μπορούσαν να έχουν μια ξεκούραστη νύχτα. Όταν βγήκε ο ήλιος, το επόμενο πρωί οι άγγελοι βρήκαν τον αγρότη και την γυναίκα του να κλαίνε. Η μοναδική τους αγελάδα της οποίας το γάλα ήταν το μόνο τους εισόδημα ήταν νεκρή στο λιβάδι.
Ο μικρότερος άγγελος ήταν αναστατωμένος και ρώτησε το μεγαλύτερο πως ήταν δυνατόν και άφησε να γίνει κάτι τέτοιο.

Ο πρώτος άντρας είχε τα πάντα και παρόλα αυτά τον βοήθησες, τον κατηγόρησε εκείνoς.Η δεύτερη οικογένεια είχε ελάχιστα και όμως ήταν πρόθυμη να μοιραστεί τα πάντα και εσύ άφησες την αγελάδα να πεθάνει... "Τα πράγματα δεν είναι πάντα όπως φαίνονται", απάντησε ο μεγαλύτερος άγγελος.

"Όταν μείναμε στο υπόγειο της βίλας, πρόσεξα πως ήταν χρυσός αποθηκευμένος σε εκείνη την τρύπα στον τοίχο. Μια και ο ιδιοκτήτης ήταν τόσο άπληστος και δεν είχε τη διάθεση να μοιραστεί την καλή του τύχη, σφράγισα τον τοίχο ώστε να μην μπορεί να βρει το χρυσό. Εχθές τη νύχτα καθώς κοιμόμασταν στο κρεβάτι του αγρότη ήρθε ο άγγελος του Θανάτου για την γυναίκα του, κι εγώ έδωσα στη θέση της την αγελάδα. Τα πράγματα δεν είναι πάντα όπως φαίνονται."

Μερικές φορές αυτό ακριβώς συμβαίνει όταν τα πράγματα δεν έχουν το αποτέλεσμα που πρέπει. Αν έχεις πίστη, θα πρέπει να μάθεις να εμπιστεύεσαι και να πιστεύεις ότι το κάθε αποτέλεσμα είναι πάντα προς όφελός σου. Μπορεί να μην το ξέρεις παρά μονάχα πολύ αργότερα.

Μερικοί άνθρωποι έρχονται στη ζωή μας και γρήγορα φεύγουν.

Μερικοί άνθρωποι γίνονται φίλοι και μένουν λίγο αφήνοντας όμορφα χνάρια στην καρδιά μας και εμείς δεν είμαστε ποτέ το ίδιο γιατί έχουμε κάνει έναν καλό φίλο...

001-Δυστυχώς Ναυαγήσατε Ταγάρια
002 – Δεν θα Νιώσεις Τίποτε
003 – Δόντια Να Τρίζουν
004 – Δίνε Να Τρώμε
005 – Διεθνής Νομισματικός Τραμπούκος
006 – Δίπιτο Ντομάτα Τζατζίκι
007 – Δι Νιτρο Τολουόλη
008 – Διαθέτουμε Νέες Τραγωδίες
009 – Δί Νε Του
010 – Δε Νογάμε Τίποτς
011 – Δολοπλοκίες Νταβραντισμένων Ταγών
012 – Διακρατικές Νόμιμες Τυραννίες
013 – Δώστε Ναφάμε Τίποτα
014 – Διάολε Ντεν Τσιμπάμε
015 – Δια Ναυαγούς Τιτανικών
016 – Δώρο; ΝιεΤ
017 – Διεθνής Νόμιμος Τοκογλύφος
018 – Διαπλοκή-Νεποτισμός-Τοκογλυφία
019 – Δυνητικά Νέοι Τόκοι
020 – Διαθέτω Νεοσκαμμένο Τάφο!
021 – Δεν Νογάμε Τραμπούκοι
022 – Δια Νέα Τούνελ
023 – Δεν τους Νοιάζει Τίποτα
024 – Δημοσιονομική Νεωτεριστική Τρικλοποδιά
025 – Διεθνής Νεοφιλελεύθερη Τρικλοποδιά
030 – Δούλευε Νηστικός Τομάρι
031 – Διατάζουν Νταβατζήδες Τώρα
032 – Δανείζουμε με μια Ντουζίνα Τόκους
033 – Δίχως Να Τρώτε
034 – Δράμα Νεόπτωχων Τραμπούκων
035 – Δεχόμεθα Ντενεκέδες Τυρί
036 – Διεθνείς Νταβραντισμένοι Τραμπούκοι
037 – Δανείζουμε-Νηστεύετε-Τζογάρουν
038 – Διαρκής Νηστεία και Τρέξιμο
039 – Δίαιτα Νέα Τρομερή
040 – Δις ιζ Νόου Τζόουκ (δεν είναι παραμύθι)
041 – Δυσπαραμύθητο Νοηματικό (ή και Νομισματικό) Ταράκουλο
042 – Δραχμοφονιάδες Νέας Τρομοκρατίας
043 – Δεν Νιώθω Τίποτα
044 – Δακτυλοσκοπήσεις – Νεκροψίες – Ταριχεύσεις
045 – Δάνεια Νεφελίμ Τακλαμακάν
046 – Δυνάστες Νέας Τάξης
047 – Δεινά Νέας Τάξης
048 – Δεινοί Νέοι Τρομοκράτες
049 – Δέος Νύχτα Τρόμος
050 – Δόγμα Νταχάου Τραμπάκουλα
051 – Δύσκολα Νομίζω Τηνβγάζουμε
052 – Δυνάμεις Νεοταξικής Τυραννίας
053 – Διαρκής Νύχτα Τεράτων
054 – Δημιουργούμε Νεόπτωχους Ταχύτατα
055 – Δραστήριοι Νεαροί Ταλιμπάν
056 – Δαίμονες Νεοδαίμονες Τραμπουκοδαίμονες
057 – Δάνεια Νέων Τρακαδόρων
058 –Διάλυση-Ναυάγιο-Τρόμος
059 – Δηλαδή Νηστεύω; Τέλος
060 – Δίχως Να Τοθέλω
061 – Διευθυντήριο Νεοφιλελεύθερων Τρομοκρατών
062 – Δουλικά Νεοφιλελεύθερων Τρομοκρατών
063 – Δε Νεξτ Τοπμόντελ
064 – Δε Νεξτ Ταξμόντελ (μοντέλο φόρων)
065 – Διπλο-τριπλο-τετράπαχη Νεοφιλελεύθερη Ταραντούλα
066 – σας Δαγκώνει, σας Ναρκώνει και σας Τρώει.
067 – Διάολε Ντουμανιάσαμε Τώρα 068 – Δε Νταχάου Τιμ
069 – Δολοφόνοι-Νεκροθάφτες-Τυμβωρύχοι
070 – Διαρκές Νυχτοδιαγουμιστικό Τυραννείο
071 – Δύστροπα Νερόβραστα Τέρατα
072 –Δεν Ντρέπεστε Τοκογλύφοι;
073 – Κόλαση του ΔάΝΤη
074 – Δαιμονική Νομισματική Τάξη
075 – Δυστυχώς Νόμιμη Τρομοκρατία
076 – Δρόμος Να Τρέξεις; κανείς!
078 – Δίνε Νήστευε Τρέχα
079 – Δανειστείτε, Νηστέψτε, Τελειώσατε!
080 – Δώσε Νέους Τόκους 081 – Δανεικά Νομίζω Τέρμα
082 – Δοκιμάζω Νέα Τράκα
083 – Δώσε Νεόπτωχους Τώρα.

- Σας παρακαλώ, μπορείτε να πάρετε το κοτόπουλο να το ψήσετε λιγάκι

ακόμα?

- Γιατί, τι έχει?

- Μου τρώει τις πατάτες!