- Η ΛΕΟΝΤΗ ΤΟΥ ΗΡΑΚΛΕΑ - .-= ΤΟ ΠΑΡΑΞΕΝΟ =-.
Σκάβε βαθειά-τρέξε γρήγορα!
Το λιοντάρι λένε, είναι η προσωποποίηση του ήλιου, τουτέστιν της δύναμης της ζωής (ανατολή) και του θανάτου (δύση), αυτού που δίνει ζωή και ζεστασιά κλπ κλπ και δεν είμαι καλός σ’ αυτά, ας πει κάνας άλλος πιό ειδήμων.
Προσφιλής συντροφιά όλων σχεδόν των δυνατών βασιλέων (βλ. Λέοντες στην πύλη των μυκηναίων, στις αντίστοιχες των χετταίων κλπ).
Ο ίδιος ο Ηρακλής λένε επίσης, απεκαλείτο και γιός του ήλιου.
Τώρα, το κακό λιοντάρι, αυτό της Νεμέας, είναι τέκνο της Εχιδνας και του Τυφώνα και δε μπορούσε παρά να κληρονομήσει τα τερατώδη γονίδια της μαμάς.
Αδέλφια του μερικά ακόμη τέρατα:
Ορθος, δικέφαλος σκύλος,
Κέρβερος, ο γνωστός,
Υδρα, η λερναία,
Σφίγγα, η γνωστή της Θήβας,
Χίμαιρα.
(Όχι, η άλλη σφίγγξ της αιγύπτου δεν παίζει, τουλάχιστον προς το παρόν).
Είμαστε μια ωραία οικογένεια που λένε...
Τα δυό τελευταία παρεμπιπτόντως είχαν κεφαλή λιονταρίσια ως γνωστόν.
Ο Κέρβερος, η Υδρα και ο Λέων είδαν ιδίοις όμμασι τι εστί βερίκοκο από τον Ηρακλέα.
Ο λέων δε, πρώτος απ’ όλους αν υποθέσουμε οτι κατόπιν (στα επόμενα ανδραγαθήματα) ο Ηρακλέας ουδέποτε αποχωρίζεται τη λεοντή.
Λεοντή που απέκτησε με κόπους και βάσανα και αφού χρειάστηκε, όπως προείπατε, να χρησιμοποιήσει τα ίδια φονικά όπλα του τέρατος (δόντια) για να την αποκτήσει και που του ήταν απαραίτητη φαίνεται για να συνεχίσει την ένδοξη πορεία του.
Φέρων λοιπόν τη λεοντή, φέρει μαζί και την κτηνώδη δύναμη του τέρατος (όχι οτι δεν είχε πριν) αλλά και την αντοχή, το «άτρωτον».
Θα μπορούσε να πει κανείς οτι που και που θυμίζει ο ίδιος τέρας αν κρίνει από ανομήματα που διέπραξε και έχουμε προαναφέρει και από το κυκλοθυμικό του χαρακτήρος.
Δίκην παρένθεσης, να τολμήσουμε μια σύζευξη σχετική με την προσφορά του Ηρακλέα στον πόλεμο της Τροίας και άλλα τινά.
Η προσφορά ήταν έμμεση βεβαίως, μέσω των δηλητηριωδών βελών του, τα οποία κληρονόμησε ο Φιλοκτήτης (αυτός που άναψε το σπίρτο κι έκαψε λεοντή και Ηρακλέα).
Αφού τη γλύτωσε φτηνά (ο Φιλοκτήτης) μετά απο αδέξιο αυτοτραυματισμό από ένα τέτοιο βέλος κι αφού πήγε σε εξωτικά νησιά (Λήμνο) για θεραπεία, γύρισε στον πόλεμο και ένα από τα βέλη του σκότωσε τον Αλέξανδρο (της Τροίας, τον Πάρι).
Δεν ξέρουμε αν από την ίδια παρτίδα βελών "εκοιμήθη" και ο Αχιλλέας αλλά είναι τα μάλα πιθανό.
Βέβαια κι ο Φιλοκτήτης δεν έζησε πολύ για να χαρεί τη νίκη.
Κακό τέλος λοιπόν για τον Ηρακλέα, κακό για τον Τρωαλέξανδρο μέσω του Ηρακλέα, κακό για τον φέροντα τα όπλα Φιλοκτήτη.
Μεταγενέστεροι φιλόδοξοι και τολμηροί, όπως ο Μέγας, Ρωμαίοι αυτοκράτορες, Καρχηδόνιοι και πολλοί άλλοι, θέλοντες να πείσουν εαυτούς και αλλήλους οτι είναι κάτι παραπάνω από φιλόδοξοι και τολμηροί, αυτοπροσδιορίζονταν και απεικονίζονταν σαν άλλοι Ηρακλείς με λεοντή, το σύμβολο της δύναμης, μη γνωρίζοντες ίσως οτι μαζί με αυτή έφεραν και τις άλλες ιδιότητες του τομαριού.
Μετά την παρένθεση, επανερχόμενοι στον αρχικό στίχο του Θεόκριτου, ο οποίος δεν ήτο φαντασμένος ο άνθρωπος, πιθανολογείται οτι η «ύλη» και το «άτρωτον» έχουν να κάνουν με τη διαδικασία.
Τουτέστιν, για να νικήσεις το κακό ας πούμε, πρέπει να μεταχειριστείς τα ίδια όπλα και μεθόδους με κείνο, να γίνεις τελικά και συ τερατωδώς κακός, οίον σημαίνει οτι θυσιάζεις για τούτο κάτι εξίσου σημαντικό.
Το αν είναι έτσι και αν άξιζε ή όχι τον κόπο θα φανεί στη συνέχεια.
Χμ...
μερικές σκέψεις που ξεπήδησαν κατά την πορεία της ανάγνωσης και ενώ βαριόμουν απίστευτα να αντλήσω έτοιμες από βιβλία και διαδικτυακές τοποθεσίες 
δύο περιπτώσεις (όπως πάντα)
η μία εξωτερική,
κάπου σε εκείνα τα χρόνια κυκλοφορούσαν ακόμα στην Ελλάδα λιοντάρια, αρκούδες ίσως ακόμα ακόμα δράκοι και άλλα εξωτικά πλέον ζώα.... (σε λίγο όπως πάμε θα ανήκουν στους θρύλους και τα χελιδόνια.... ) τα οποία κάπως έπρεπε να τραφούν...
ροβολουσαν λοιπόν την πλαγιά, κατέβαιναν στον πλησιέστερο οικισμό και όπως λέει και ο Γ.Αλλεν "ο λέων και ο μόσχος ομού καθευδήσονται, αλλά μόσχος άσχημο ύπνο θα κάνει..."
κάποια παλληκάρια λοιπόν, αναλάμβαναν να "καθαρίσουν" τον τόπο από την παρουσία των λεόντων .... και το έκαναν...
στην πορεία μέσα της ιστορίας τα κατορθώματα τους εξιστορήθηκαν και επιβραβεύτηκαν μέσα από την μορφή του ήρωα Ηρακλή
για να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νέοι... βάζουμε και την κατάλληλη "σάλτσα" για να γίνεται εντυπωσιακή η αφήγηση και άρα ευκολομνημόνευτη και voila!
η δεύτερη εσωτερική,
ο λέων σύμβολο δύναμης στον υλικό κόσμο, ο Ηρακλής (ημίθεος γαρ) σύμβολο δύναμης στον πνευματικό...
το πνεύμα "ενδύεται" την ύλη και ζωή με ζωή (άθλο με άθλο) μαθαίνει και βελτιώνεται...
και βλέπουμε....
Galadriel
the truth is OUTthere
Ετσι λαμογιο(μα ειναι ονομα τωρα αυτο που εβαλες;)και συμφωνα με την σειρα που τα αναφερει εκανες λαθος νομιζοντας οτι η υλη ειναι κατι ποιο σκληρο απο τα αλλα δυο γιατι πολυ απλα αναφερονται απο το σκληροτερο στο μαλακοτερο
Η θεική καταγωγή του Ηρακλέα με την κτηνώδη δύναμη.
Αργότερα, οι μακεδόνες βασιλείς, έλκοντες την καταγωγή από το Αργος και τον Ηρακλή, σχεδόν άπαντες χρησιμοποίησαν τη λεοντή σαν έμβλημα (φαίνεται σε νομίσματα των Αρχέλαου, Αμύντα, Περδίκκα, Φιλίππου κλπ).
Κατά τη διάρκεια της Περσικής εισβολής στην ελλάδα, ο Αλέξανδρος Α’ βρέθηκε στη μέση, αναγκασμένος να υποστηρίξει τους Πέρσες αλλά ταυτόχρονα να βοηθάει τους έλληνες (Αθηναίους).
Η επίμονη προσπάθειά του να αποδείξει σε όλους οτι είναι έλληνας, κορυφώθηκε με τη συμμετοχή του στους ολυμπιακούς αγώνες, μετά από δραματική αντιδικία με τους αντιπάλους για την ελληνικότητά του, αφού μόνο έλληνες επιτρεπόταν να αγωνιστούν.
Ενα και μοναδικό επιχείρημα είχε και με βάση αυτό έγινε τελικά δεκτός:
«Είμαι απόγονος του αργείτη Ηρακλέα και συνεπώς έλληνας», τελεία και παύλα.
Ο Ηρακλής δεν ήταν γνωστός μόνο σα συγκλάκος της εποχής αλλά και ως μέγας στρατηλάτης με πολλές εκστρατείες και περιπέτειες, όπως Τροία (κατά του Λαομέδοντα), αργοναυτική εκστρατεία κλπ. προς ανατολάς.
Εχοντας πάντα υπόψη το δίπολο δύναμη-πνευματικότητα, μπορούμε κάπως αυθαίρετα να πούμε το ένα δύση και το άλλο ανατολή, όχι απαραίτητα με αντιστοιχία.
Αυτή η κολώνια λοιπό, κρατάει (χιλιάδες) χρόνια και μέχρι τα τώρα, με αβέβαιο νικητή.
Είτε οι δυνατοί δυτικοί (μηκυναίοι-αχαιοί) θα έκαναν ντου στα χωράφια των εκλεπτυσμένων ανατολικών (τροία-χετταίοι), είτε αργότερα οι δυνατοί ανατολικοί (πέρσες) θα έκαναν αντιντού στους μορφωμένους δυτικούς (αθηναίοι και λοιποί), είτε ξανά σε ανταπόδωση οι δυνατοί δυτικοί (μακεδόνες και λοιποί πλην λακαιδεμονίων) θα έπαιρναν το αίμα τους πίσω...και πάει λέγοντας.
Μη ξεχνάμε και τις επιδρομές πολιτισμένων (σταυροφόροι) σε ανατολικούς και τανάπαλιν, τις ορδές «απολίτιστων» μογγόλων επί δικαίους και αδίκους της δύσης, για να τελειώσουν (;) όλα αυτά με το μπάσιμο των απο κει σε μια κερκόπορτα, αν και μερικοί λένε οτι το παιγνίδι παίζεται ακόμη και σήμερα.
Από όλους αυτούς λοιπόν, ένας μόνο φαίνεται οτι την είδε αλλιώς τη δουλειά και προσπάθησε να αλλάξει τους κανόνες του παιγνιδιού, ενδυόμενος μια λεοντή.
(τί σημαίνει η έκφραση «ενεδύθη τη λεοντή...» σήμερα;)
Αντί δηλαδίς να μείνει στο τερπνό (εκδίκηση, κυριαρχία κλπ) επεδίωξε και το ωφέλιμο.
Που, κατά τη γνώμη του, δεν ήταν άλλο από το συγκερασμό και την ενοποίηση των όσων αντιπροσώπευε η κάθε πλευρά.
Για να καταλάβει κανείς το μέγεθος του εγχειρήματος, αρκεί να το συγκρίνει με μια σημερινή υποτιθέμενη σύζευξη-ενοποίηση χριστιανισμού-ισλαμισμού, μάλιστα μετά από επιβολή δια της βίας του ενός στον άλλο.
Αν ήμασταν λίγο πιό καχύποπτοι θα μπορούσαμε να υποθέσουμε οτι η σύζευξη αυτή ανατολής δύσης (τυπικά περσών και ελλήνων), δεν ήταν τίποτε άλλο παρά επανενοποίηση δύο κόσμων με κοινή καταγωγή και κοινές ρίζες. Διότι γενάρχης των Περσών ήτο ο Περσέας ως γνωστόν, τέκνο του Διός όπως και ο Ηρακλέας, δλδ αδελφός του.
Τσοντάροντας σ’ αυτό και το οτι ο μύθος του Ηρακλέα υπήρχε και αλλαχού (πλην ελλάδος), (βλέπε Γιλγαμές, Χερού σε Αίγυπτο κλπ) και μάλιστα ετιμάτο ως θεός πριν καν βάλει πόδι η γνωστή μακεδονική δυναστεία ενταύθα.
Ο Μέγας λοιπόν, γνώστης όλων τούτων, επιδίωξε με κάθε κόστος να μπει και να θυσιάσει στο ναό του Ηρακλέα στην Τύρο, όπου ο ήρως ετιμάτο αρχαιόθεν (ως Μελκαρτ) από τους Φοίνικες.
Περσέας δε και Ηρακλής, επισκέφθηκαν επίσης την όαση της σίβα πριν το Μέγα και αυτός ως γνήσιος απόγονός τους δε θα μπορούσε να μην κάνει το ίδιο.
Τη σχέση του λοιπόν με τον Ηρακλέα (και για το ποίμνιο τη λεοντή του) έθεσε στην υπηρεσία της ενοποίησης που λέγαμε.
Αυτό μπορεί να εξηγεί και το πώς κατάφερε ένας βίαιος, ανεξέλεγκτα δυνατός σαν τον Ηρακλέα να διατηρήσει την ιδιότητα του ανθρώπου και να διεκδικήσει με επιτυχία κι αυτή του θεού, κρατώντας δλδ τα χαρακτηριστικά και των δύο, κτηνώδη δύναμη και πνευματικότητα.
Παιδάκια δυνατά και άγρια σαν τον Ηρακλή υπήρξαν και άλλα μετά από αυτόν, η σωματική του δύναμη δεν ήταν πρωτόγνωρη για τους αρχαίοι ημών. Ακόμη και το να σκοτώσεις λιοντάρι με μπουνιές δεν ήταν κάτι υπεράνθρωπο.
Τοιούτο κατόρθωμα έφεραν εις πέρας τουλάχιστον δύο.
Ο Μίλων από τον Κρότωνα ένας εξ αυτών, ο οποίος μάλιστα στα επίσημα (αγώνες, τελετές αλλά και πολέμους) ντυνόταν με το μοντελάκι – τομάρι.
Ο Πολυδάμας επίσης, στην κλασική εποχή, εφόνευσε λέοντα με σφαλιάρες.
Ηγουν, δεν είναι αυτή καθ’ εαυτή η σωματική δύναμη που τιμάται στον Ηρακλέα αλλά η «διαδικασία» που λέμε και ο συνδιασμός της με το άυλον.
Χμμμ...καφέ επιγόντως.
Στην αρχή νόμιζα ότι προσεγγισες το θέμα με μία ουφολογική διάθεση.
Ξαφνιάστηκα ευχάριστα μετά την τελευταία σου απάντηση. Τελείως απροετοίμαστος τώρα δεν έχω να προσθέσω - συμπληρώσω ή να διαφωνήσω σε αυτά που έγραψες.
Περιμένω με ενδιαφέρων την συνέχεια μόλις πιείς τονκαφέ σου!!!
Δεν έχει σημασία τι θέλουμε, ούτε τι μπορούμε... αλλά τι κάνουμε!
quote:
Τουτέστιν, για να νικήσεις το κακό ας πούμε, πρέπει να μεταχειριστείς τα ίδια όπλα και μεθόδους με κείνο, να γίνεις τελικά και συ τερατωδώς κακός, οίον σημαίνει οτι θυσιάζεις για τούτο κάτι εξίσου σημαντικό.
Ερώτηση:
Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα?... όπως είπε και ο κύριος Μακιαβέλλι...
...ή ο μύθος ήθελε να μας πει το απλότατο και τετριμμένο (πλέον):
Το Καλό νικά το Κακό, το Φως διασπά (νικά) το Σκότος?
Ηλιακός ο Ηρακλέας, σελιανιακός ο Λιόντας (αν και αστρολογικά έχει "κυβερνήτη" τον ήλιο)... βέβαια υπάρχει και μια μικρή λεπτομέρεια, η Σελήνη δεν είναι αυτόφωτη, "δανείζεται" φως από τον ήλιο... αλλά αν το συνεχίσω έτσι το χάσαμε το μπαλάκι...
...έναν καφέ θα ήθελα και εγώ τώρα... γκαρσόν!
.
.
.
@rwen the Guardian...
Είμαι ζενίθ, είμαι ναδίρ
Ανάβω γίνομαι πυρσός
Πνίγω το ψέμα μες στο φως
Μήπως το λιοντάρι τελικά ήταν το σκοτάδι μέσα στον Ηρακλέα, με το οποίο έπρεπε να παλέψει για να νικήσει τις αδυναμίες του?
Μήπως όλοι οι άθλοι ήταν διαφορετικά στάδια εσωτερικής πάλης?
...και μήπως φορούσε την λεοντή για να υπενθυμίζει στον εαυτο του την νίκη του, αλλά και για να μην παίρνουν τα μυαλά του αέρα και ξανακυλήσει στο σκότος? (όχι ότι είχε κυλήσει πριν, αλλά λέμε τωρα...)
.
.
.
@rwen the Guardian...
Είμαι ζενίθ, είμαι ναδίρ
Ανάβω γίνομαι πυρσός
Πνίγω το ψέμα μες στο φως
Edited by - Mantis on 17/10/2005 17:50:59
quote:
Μήπως όλοι οι άθλοι ήταν διαφορετικά στάδια εσωτερικής πάλης;
Το αυτονόητο δεν χρίζει ερωτήματος.
Αν θες λοιπόν να το θέσεις ερωτηματικώς,
αναρ-ρωτήσου επίσης και τη σχέση των άθλων με τα δώδεκα ζώδια(αν κάνεις δε, και αναζήτηση,θα θυμηθείς ότι το έχουμε συζητήσει σε κάποιο θέμα,όποτε θέσε ΑΤΜΑ στην αναζήτηση /αν δύνασαι/και σίγουρα θα λάβεις τις απαντήσεις σου..είτε απο τα "βήματα στην ατραπό",είτε από το θέμα περί ερμαφρόδιτου..)
quote:
Ηλιακός ο Ηρακλέας, σελιανιακός ο Λιόντας (αν και αστρολογικά έχει "κυβερνήτη" τον ήλιο)... βέβαια υπάρχει και μια μικρή λεπτομέρεια, η Σελήνη δεν είναι αυτόφωτη, "δανείζεται" φως από τον ήλιο... αλλά αν το συνεχίσω έτσι το χάσαμε το μπαλάκι.
σεληνιακός ο λέων, σύμφωνα με τι;
σε ποία παράδοση αντιστοιχεί;
το λές μονάχα για να ερμηνεύσεις τον μύθο;(αν ναι,αυτό γίνεται εν μέρει κατανοητό,θεωρώντας το ως υποκειμενική ερμηνεία)
Ο λέων δεν είναι ηλιακό συμβολο μονάχα για την "αστρολογία"!
Δεν δύναται να αποδωθεί σεληνιακά,ακόμη κι αν θες να δεις την ερμηνεία του μέσα από διάφορες παραδόσεις..//αν δε, συγχέεις το λέων με τον λύκο(ο οποίος σε κάποιες παραδόσεις εμφανίζεται και σαν ηλιακός,ενώ παραδοσιακά είναι σεληνιακός..)τότε θα ήταν καλύτερα να μας πεις απο ποιά παράδοση έλαβες αυτήν την ερμηνεία.
..για εξήγησέ μας λιγο περισσότερο τι εννοείς..
--αν τελειωσες και με τον καφέ..--
το ζήτημα πάντως δεν είναι όλα αυτά//το ερώτημα στην αρχή ήταν:
1. Τί το κερατό μου είναι αυτό το «ύλη»;
το λιοντάρι λοιπόν και η ..ύλη ..αυτού..
και η απαντήσεις:
quote:
Μετά την παρένθεση, επανερχόμενοι στον αρχικό στίχο του Θεόκριτου, ο οποίος δεν ήτο φαντασμένος ο άνθρωπος, πιθανολογείται οτι η «ύλη» και το «άτρωτον» έχουν να κάνουν με τη διαδικασία.
Τουτέστιν, για να νικήσεις το κακό ας πούμε, πρέπει να μεταχειριστείς τα ίδια όπλα και μεθόδους με κείνο, να γίνεις τελικά και συ τερατωδώς κακός, οίον σημαίνει οτι θυσιάζεις για τούτο κάτι εξίσου σημαντικό.
quote:
ο λέων σύμβολο δύναμης στον υλικό κόσμο, ο Ηρακλής (ημίθεος γαρ) σύμβολο δύναμης στον πνευματικό...
το πνεύμα "ενδύεται" την ύλη και ζωή με ζωή (άθλο με άθλο) μαθαίνει και βελτιώνεται...
Αν ο λέων(ήλιος) είναι η συνειδητότητα...και αυτή έχει σε τούτο τον άθλο κερδηθεί ..στον αμέσως επόμενο, ο ήρωας καλείται να επιλέξει μεταξύ αρετής και κακίας//αν θυμάμαι καλώς..επιλέγει την αρετή..
--νεξτ πάκετ πλιιιζ--
φως εν σκότει!
Αrwen Undomiel...the truth within
cprtght@tm@2005
Edited by - ΑΤΜΑ on 18/10/2005 02:47:02
β)Το χιούμορ είναι καλό να γίνεται αντιλυπτό μερικές φορές... αν όχι όλες...
γ)Επίσης καλό είναι να γίνεται προσεκτική και αμερόλυπτη ανάγνωση, πριν δωθεί απάντηση...
Χρησιμοποιώ τη δημοσίευση του Κρίσνα...
quote:
Σύμφωνα με το μύθο το λιοντάρι της Νεμέας ήταν γέννημα του Όρθρου και της Έχιδνας.
...και ας αναρωτηθούμε τι ήταν ο Όρθρος και η Έχιδνα και ποιά ήταν η καταγωγή τους... και θα δούμε γιατί λέω ότι ήταν σεληνιακός...
...και ασφαλώς μιλάω για την αρχαία Ελληνική μυθολογία...
quote:
Μετά τον φόνο προσπάθησε να το γδάρει αλλά απέτυχε ξανά με όλους τους τρόπους. Τότε εμφανίστηκε η Θεά Αθηνά και τον συμβούλευσε να χρησιμοποιήσει τα ίδια τα δόντια του ζώου για να μπορέσει να τα καταφέρει, μόνο με τον τρόπο αυτόν κατάφερε να το κάνει.
Το παραπάνω μπορεί να μας βάλει σε "υποψίες"... τίποτα εξωτερικό και φτιαγμένο από άνθρωπο δεν μπορούσε να βλάψει το λιοντάρι, μόνο το ίδιο το λιοντάρι (δηλαδή τα δόντια του) μπορούσαν να του "αφαιρέσουν" το δέρμα του... τότε μήπως η "ύλη" είναι μέρος του λιονταριού?
...και αν η πάλη με το λιοντάρι είναι εσωτερική πάλη και το λιοντάρι είναι το κακό μέσα στον Ηρακλή (και κατ' επέκταση μέσα μας), τότε μήπως η "ύλη" είναι και μέρος δικό μας... μήπως είναι η ψυχική και πνευματική μας δύναμη?
...και επειδή όλα κάνουν κύκλους... το λιοντάρι είναι από την καταγωγή του σεληνιακό (βλ. μπαμπά και μαμά και την καταγωγή αυτών), αλλά είναι και ηλιακό σύμβολο... άρα μέσα του βρίσκεται και το καλό... όπως σε κάθε άνθρωπο... και αυτό πάει τον συλλογισμό μου λίγο παραπέρα ή μάλλον τον κάνει να χορεύει σε έναν κύκλο... ο Ηρακλής ήταν το λιοντάρι και το λιοντάρι ήταν ο Ηρακλής...
Βέβαια αυτός είναι δικός μου συλλογισμός και δεν αποτελεί "νόμο"...
δ)Ευχαριστώ για τις συμβουλές όταν βρω λίγο χρονο που θα μπορώ να σπαταλήσω, θα τις ακολουθήσω...
.
.
.
@rwen the Guardian...
Είμαι ζενίθ, είμαι ναδίρ
Ανάβω γίνομαι πυρσός
Πνίγω το ψέμα μες στο φως
Θα ήθελα να προσπαθήσω να ξεκαθαρίσω το μπέρδεμα που έχει δημιουργηθεί σχετικά με την φύση του Λέοντα της Νεμεας.Ουσιαστικα πρόκειται για το στάδιο εκείνο που ο ήρωας καλείται να διαλέξει ανάμεσα στην δύναμη του Νου και στην δύναμη του Ενστικτου.Δεν θα μπορούσαμε να πούμε ότι το λιοντάρι είναι σεληνιακής φύσεως γιατί οι άθλοι του Ηρακλή συνδέονται όπως πολύ σωστά έθεσε η αδελφή Αtma με τον ζωδιακο.Ο Ηρακλής φτάνοντας στο ζώδιο του Λέοντα το πέμπτο δηλαδή κατά σειρά ζωδιο,αποκτα την Επίγνωση της ατομικότητας του και της πνευματικής του αποστολης.Η επίγνωση μπορεί να προκληθεί μονάχα μέσα από την κυρίαρχη ηλιακή όψη του Λεοντα,δηλαδη τον Ήλιο που συμβολίζει την Συνειδητοτητα.Μοναχα τότε ο ήρωας μας καταφέρνει να γίνει πενταχτινος αστερας.Ο λέοντας κυνηγημένος από τον Ηρακλή μπαίνει σε μια σπηλιά με δυο εισοδους.Ο Ηρακλής φράζει την μια εισοδο,αυτην της υπόφυσης που συνδέεται με κατώτερες λειτουργίες του ενστικτου,και σπρώχνει την συνείδηση του στην επίφυση δηλαδή στις ανώτερες λειτουργίες του Νου.Οπως πολύ σωστά ανέφερε ο αδελφός τυχερουλης. ένα από τα ονόματα του Ηρακλή είναι το τρισεληνος,ακριβως γιατί η φύση του είναι συναισθηματικά ευμετάβλητη πράγμα που μέσα στους άθλους του καλείται να αντιμετωπίσει τρεις φορες,τις τρεις όψεις της Σεληνης.Μπορουμε λοιπόν να πούμε αδελφή Μantis ότι ο Ηρακλής είναι στην αρχή σεληνιακό σύμβολο και το λιοντάρι Ηλιακό που νικώντας το ο Ηρακλής καταλαβαίνει τον εαυτό του.Ο όρθρος και η Έχιδνα είναι μερικές όψεις του ασυνείδητου που συνδέονται με την σελήνη αλλά κατοικούν στο Ενστικτο,πραγμα που ο Ηρακλής αντιμετωπίζει γοργά και εύκολα και επιλέγει την δύναμη του Νου.Η πρόταση σου θα με έβρισκε απόλυτα σύμφωνο αν αναφερόταν σε άλλους άθλους του Ηρακλή όπως στην σύλληψη της Ελαφίνας δηλαδή της Άρτεμης ή στον άθλο με τον Κέρβερο δηλαδή της Εκατης,αθλοι που συνδέονται πολύ στενά με τις Σεληνιακές όψεις και η δύναμη του Νου είναι Άχρηστη μπροστά σε αυτές τις σεληνιακές δυνάμεις που για να νικηθούν χρειάζονται δυνάμεις ίδιας φυσεως.Ομως εδώ ο Ηρακλής δεν χρησιμοποιεί δύναμη σεληνιακή αλλά ηλιακή όπως πολύ σωστά είπε ο αδελφός lamogio
quote:
Τουτέστιν, για να νικήσεις το κακό ας πούμε, πρέπει να μεταχειριστείς τα ίδια όπλα και μεθόδους με κείνο, να γίνεις τελικά και συ τερατωδώς κακός, οίον σημαίνει οτι θυσιάζεις για τούτο κάτι εξίσου σημαντικό
Εν κατακλείδι η άποψη μου είναι ότι το Λιοντάρι συμβολίζει τον Σπόρο για την κατανόηση της πορείας της Ψυχής και την επίγνωση της Αποστόλης της άρα είναι ξεκάθαρος ηλιακός συμβολισμος,που ενυπάρχει όμως μέσα σε μια καθαρά σεληνιακή φύση(Ηρακλής).
Τα νύχια δεν αποτελούν μονάχα ένα επιθετικό όπλο για τον λέοντα αλλά επίσης και άμυνα για το ίδιο τον οργανισμό μιας και οι περισσότερες νευρικές απολήξεις βρίσκονται στα άκρα των δάκτυλων τόσο στον άνθρωπο όσο και στα ζώα και τα νύχια αναλαμβάνουν να τις προστατεύσουν από την επίδραση του εξωτερικού περιβαλλοντος.Ο Ηρακλής λοιπόν πολύ σωστά χρησιμοποιεί τα νύχια μιας και αποτελούν τον κρίκο ανάμεσα στις αισθήσεις (ύλη) και στο πνεύμα(δερμα,αργοτερα επιβίωσε ως ο χιτώνας ή η κάπα των μάγων).Ελπίζω να βοήθησα.Ευχαριστώ…
"Κύκλου Λήξαι"
Edited by - El Morya on 24/10/2005 18:54:13
α) Κανείς από εσάς δεν έχει ακούσει την θεωρία (που μπορώ να πω ότι την έχω ελέγξει ακι ισχύει κατά μέρος) που λέει ότι ο Ηρακλής ήταν από τους πρώτους μηχανολόγους στην Ελλάδα και κάθε άθλος του είναι και μία τεχνολογική πρόκληση;
β) Εφόσον χρησιμοποιείτε την λέξη "ύλη" σαν κλειδί της συζήτησης θα μπορούσε κάποιος από εσάς να μεταφράσει την λέξη αυτή στα νέα ελληνικά;
Για το α):
Έχομε ακούσει πολλά αλλά σε ποιόν απ’ όλους τους "Ηρακλείς" αναφερόμαστε;
Για το β):
Απόπειρα Α:
Υλη = Ξύλο (κατά τους αρχαίοι)
Εξ ου και υλο-τόμος = ξυλο-κόπος, υλοτομία κλπ.
Το οποίο μας παραπέμπει σε άλλους αρχαίοι:
Ξύλο Νο 1 = ξύλο της γνώσης (γένεση)
Ξύλο Νο 2 = ξύλο της ζωής (παρομοίως)
Τουτέστιν:
Ξύλο της Γνώσης = γνωριμία με το κακό (πονηρόν), το τρως και πεθαίνεις (πνευματικά).
Ξύλο της Ζωής = επαναφορά, ίαση,το τρως και ξαναγίνεσαι αιώνιος-αθάνατος.
Κι ακόμα παραπέρα:
Ξύλο Νο 1 = ο εξαποδώς
Ξύλο Νο 2 = ο Εις, ο Ων κλπ κλπ.
πόσο αθώα είναι τελικά η έκφραση "το ξύλο (μέσο διαπαιδαγώγησης κατά μια εκδοχή) βγήκε απ' τον παράδεισο";
προβλέπεται μπέρδεμα...θα φάμε ξύλο και δε θα 'ναι ούτε της γνώσης ούτε της ζωής...
Αναπόφευκτα μετά απ’ αυτά, επανέρχεται το ερώτημα τί σημαίνει η φράση «ενεδύθη την λεοντήν…», την οποία «ουδέ με ύλην» μπορούσε να κάνει δικιά του ο Ηρα-ήρως κατά το στιχουργό μας.
Αραγες, τα ήξερε αυτά ο Θεό-κριτος;
Θα ήθελα την πλήρη μετάφραση της λέξης "ύλη".
Π.χ. Αναξαγόρας - αυτός που άρχει των αγοριών.
Πιθανολογάω οτι εννοείς πλήρη «ετυμολόγηση», οπότε ας κάμωμε ένα τράι.
Το λέξημα λοιπόν, αν δεν απατιέμαι, τυγχάνει ινδοευρωπαϊκής ρίζας.
υλFα ας πούμε.
Στα σανσκριτικά δε, σημαίνει επίσης ξύλο, πάσσαλος, αλλά και χυμός.
Τώρα, κατά τους αρχαίοι ημών, εκτός από ξύλο, σήμαινε και « το πρώτο υλικό », όχι αυστηρά με την έννοια της πρώτης ύλης που λέμε σήμερα αλλά το αρχέγονο ούτως ειπείν, αυτό που υπήρχε, υπάρχει και θα υπάρχει, που μεταβάλλεται αλλά δε σώνεται, που...κάτι σαν το θερμοδυναμικό αξίωμα ας πούμε, αλλά μην το πούμε (ακόμη) γιατί μπορεί να ξεφύγουμε.
Για τον Αριστοτέλη, η έννοια της λέξης και μόνο αποτέλεσε και τον τίτλο ολάκερου βιβλίου ή συγγράμματος έστω.
Δλδ:
Τίτλος βίπερ: « Περί γενέσεως και φθοράς ».
Από αυτό: «...έστι δε ύλη μάλιστα μεν και κυρίως το υποκείμενον γενέσεως και φθοράς δεκτικόν...».
Εξ ου και η απόπειρα σύνδεσης με την «άλλη» γένεση και το ξύλο (που βγήκε απ’ τον παράδεισο) γενικά στο προηγούμενο ποστάριο.
Ο Ηρο δε, διαχωρίζει το δένδρο από την ύλη (όπως είπαμε για τους αρχαίοι ύλη = ξύλο), χαρακτηρίζοντας ύλη τα άγρια, μεγάλα και σκληρά δένδρα.
Μετά απ’ αυτά και πιθανολογώντας πάλι οτι ο Θεόκριτος τα ήξερε όταν στιγούργαγε, πάμε απ’ την αρχή; 
Αυτοκόλλητο: λέγαμε οι πένητες από τα πρώτα ποστάρια οτι η φράση «ουδέ με ύλην» του μπαρμπαΘεόκριτου σήμαινε οτι αυτή η καριόλα η ύλη έπρεπε να είναι κάτι πιό σκληρό, πιό βαθύ, πιό μεγάλο απ’ τα άλλα που χρησιμοποίησε ο αρχαιοσουγκλάκος, (σίδερο και πέτρα).
ρε μπας και απλά το πλάκωσε στο ξύλο το θηρίο; αλλά τότε τι τό 'θελε το ουδέ μεν ύλη;
Χαίρομαι που έχω κάποιον απέναντι μου ο οποίος ξέρει Σανσκριτικά και ίσως Ακκαδικά.
Στο επίμαχο όμως ζήτημα:
Έχουμε τουλάχιστον 4 λέξεις οι οποίες προφέρονται σαν την λέξη "ύλη" και όμως γράφονται διαφορετικά. Οι αρχαίοι χρησιμοποιούσαν την κάθε λέξη σαν επιθετικό προσδιορισμό - άρα εάν έχεις 4 διαφορετικές λέξεις έχεις και 4 διαφορετικούς επιθετικούς προσδιορισμούς ασχέτως το τι "δίνει" σε εμάς η κάθε λέξη.
Άρα ποιός ακριβώς είναι ο επιθετικός προσδιορισμός της λέξης "ύλη";
Φτάνοντας δε μακρύτερα ποιός θα μπορούσε να είναι ο επιθετικός προσδιοριμός της λέξης Ηρακλής;
Τέλος (συγγνώμη που θα το αναφέρω) αλλά η μετάφραση που έδωσα στο όνομα ΄που ο ίδιος έθεσα ήταν λάθος - κανείς δεν το παρατήρησε αυτό;
(Η Καδιγκίρ Ρακί μπορεί να είναι η αρχή)
Για το άλλο, ΟΚ, αυτομαστιγώθηκα για την παράλειψη με τα αγόρια.
Απ τη μια το έμενταλ, απ’ την άλλη η βιαστική ανάγνωση, εκάνανε την αγορά αγόρι και την πατήσαμε παταγωδώς (παρεμπιπτόντως άψογη η ποντικοπαγίδα).
Ελπίζω τουλάχιστον ο άναξ των αγορών (άγω-ρα,) να μην ήταν τυχαίο παράδειγμα μιας κι έχει άμεση σχέση με την περιβόητη ύλη μας.
Καθ’ ο,τι αυτός είπε οτι τα δύο συστατικά του ξύμπαντος είναι ο νους και η ύλη με τον πρώτο να θέτει σε κίνηση και αρμονία τη δεύτερη, να βάζει τάξη στο χάος δλδ, αυτό που λέγαμε στο προηγούμενο ποστίδιο οτι τη μεταβάλλει, τη σχηματοποιεί και τελικά φκιάνει τον κόσμο.
Κατά τον ίδιο, αυτά τα δυό είναι ένα και το αυτό, κατά τα γνωστά «εν το παν» κι άστα να παν.
Τώρα, για κάθε σοφό πρόγονο έχουμε και μια άλλη άποψη για το περίεργο τούτο συστατικό.
Υλη=το "είναι", αυτό που υπάρχει, άμορφο ή έμμορφο κατά Ηράκλειτο μεριά και νους=λόγος, αυτός που το εξουσιάζει και του δίνει μορφή.
Στο κατά Θαλήν ευαγγέλιον, η ύλη έφκιασε τον κόσμο (απόψεις είναι αυτές, τί να κάμωμε).
Κατά τη Δημοκρίτεια εκδοχή, είναι μεν αιώνια και άφθαρτη αλλά κάποιος πιό έξυπνος τη δημιούργησε και πάει λέγοντας, ας μη τους πάρουμε όλους και χάσουμε το μπούσουλα.
Τώρα, θα βγάλουμε καμμιά άκρη ή θα ομφαλοσκοπούμε;
Εγώ δεν ξέρω τίποτε, ένα απλό λαμόγιο είμαι και περιμένω να μάθω (ειλικρινά) γιαυτό είμαι εδώ, πάσα εξήγηση δεκτή και πάσα για γκολ σε όποιον έχει καλή θέση.
Και κάτι που μάλλον έπρεπε να πω εξ αρχής:
Στο πήμα του μπαρμπαθεόκριτου, δεν είναι απολύτως βέβαιο οτι η φράση έχει έτσι ακριβώς (ουδέ μεν ύληι, το ι είναι η ένδοξη υπογεγραμμένη που δηλώνει δοτική, γνωστά αυτά).
Μερικοί - αλλοδαποί κυρίως - ψαγμένοι ερμηνευταί λένε οτι μπορεί να ήταν «ήλος».
Αλλοι είπαν οτι εννοούσε το χαλκό (σε συνδιασμό με το σίδερο και την πέτρα που λέει πριν), καθ’ οτι ενίοτε παρά τοις αρχαίοις ο χαλκός ωνομαζόταν και ύλη.
Αλλοι πάλι οτι ήταν «άλλη» σκέτο.
Αλλά τί ξεύρουν τα αλλοδαπά τώρα...
Ομως, το συγκεκριμένο άθλο περιέγραψαν κι άλλοι "ποιηταί" αρχαίοι, ο καθένας χρησιμοποιώντας όποια λέξη ή φράση γούσταρε:
-Διόδωρος απ’ τη Σικελία: «...ούτος δε (ο λέων) μεγέθει μεν υπερφυής ήν, άτρωτος δε ων σιδήρω και χαλκώ και λίθω, της κατά χείρα βιαζομένης προσεδείτο ανάγκης», που έχει απ’ όλα μέσα, σίδερο χαλκό και πέτρες (έπρεπε να τον καταχεριάσει δλδ που λέμε).
-Λυκόφρονας: «...ον χάρωνος ωμηστού δορά χαλκώ τορητόν ουκ έτευξεν εν μάχη» (πάει κι ο χαλκός).
Επειδή όμως ο μπάρμπας μας ήτο ποιητής κι επειδή κατά κανόνα η φάρα αυτή (των ποιητώνε) είναι ψαγμένη και ενίοτε βαρεμένη, παίρνω την κουρτίνα 2 που λέει οτι μάλλον σωστό είναι το «ύλη" και κάτι άλλο είχε στο μυαλό του γράφοντάς το, εκτός απ' το να μας παιδεύει.
Τουτέστιν θεωρώ (ξύλινη γλώττα) οτι «δεν ωφελεί να καρτεράς μπροστά στην πόρτα ορθός» που έλεγε κι ο άλλος να σου ‘ρθει κατακέφαλα η όποια ρίζα της ύλης για να βγάλεις νόημα.
Και εν τέλει, αυτή η κατηραμένη ύλη πάει πακέτο με το τομάρι και βλέποντάς την ξεχωριστά θα χάσουμε κι αυτή και το τομάρι.
να κι ένας Ηρακλής με το γκλόμπ και το τομάρι, καταβεβλημένος απ' τη λεοντομαχία και χωρίς ίχνος γρατζουνιάς
Λυπάμαι που δεν σου απάντησα πιο νωρίς αλλά ήμουν στην επαρχία (στα όρη στα άγρια βουνά) για δουλειά.
Πάντως η απάντηση σου με καλύπτει κατά 50%. Πράγματι ο ποιητής μπορεί να χρησιμοποιεί την λέξη "ύλη" ως επιθετικό πρισδιορισμό του "οτιδήποτε άλλο" ή να χρησιμοποιεί την φράση για να δώσει κάποιο στοιχείο εκείνης της εποχής. Φαντάσου να προσπαθούν οι απογονοί μας να μεταφράσουν την έκφραση "την κάναμε" μετά από 2500 χρόνια.
Από την άλλη η λέξη "ι-ιλι-ι" γεννάει πολλά ερωτηματικά τόσο ως προς την ακριβή μετάφραση του επιθετικού προσδιορισμού της ώσο και το ότι αναφέρεται στον Ηρακλή.
Το κλέως της Ήρας; Η δόξα της Ήρας; Μα γνωρίζουμε οτι η Ήρα τον μισούσε και το όνομα του θα ήταν η δόξα της Ήρας; Ή μήπως και πάλι η μετάφραση είναι ελλειπής και θα πρέπει να μεταφράσουμε σωστά και τον επιθετικό προσδιοριμό της λέξης "ήρα".
Εάν γίνει αυτό τότε εξηγούνται πολλά τόσο για τον Ηρακλή, για τους άθλους του,τα ταξίδια του, και τα παράξενα που έχουν γραφτεί για αυτόν.
Αγαπητέ lamogio, δεν σου κάνω τον έξυπνο και συγγνώμη εάν δρω με αυτό τον τρόπο αλλά δεν μου αρέσει απλώς να αναφέρω και να θέτω (εκτός εάν είναι μηχανολογία). Πιστεύω οτι είναι καλύτερο για κάποιον να ψάχνει και να βρίσκει μόνος του αυτό που τον ενδιαφέρει.