- ΗΡΕΜΙΑ ΚΑΙ ΕΚΤΟΝΩΣΗ - .-= Η ΨΥΧΗ =-.
Δεν θα ξεχάσω ποτέ την εποχή που το επάγγελμα το οποίο ασκούσα, δεν μου έδινε όσες διεξόδους χρειαζόμουν για να διοχετεύσω την ενέργεια που είχα σε περίσσεια. Δεν μου έβγαινε τόσο σε νεύρα, όσο σε γενική ψυχική κατάπτωση. Και μαζευόταν, και μαζευόταν...
Μέχρι που κάποια μέρα, στάθηκα ίσως τυχερή σ'αυτό, την άρπαξα και πήδηξα αλλού, αλλάζοντας κάθετα τη ζωή μου. Κάποιος με εσωτερική ορολογία "τη μεταστοιχείωσες" θα μου έλεγε. Δεν ξέρω, το μόνο που ήξερα τότε ήταν ότι έπρεπε με κάθε τρόπο να ασχοληθώ με κάτι πιο δημιουργικό που να με εκφράζει, κι έτσι έγινε.
Κάποιες φορές, φαίνεται ότι από μόνος του ο εαυτός μας αντιμετωπίζει και εκτονώνει αυτές τις περίσσειες. Ισως όμως έτσι μόνο να φαίνεται, ίσως αυτό να αποτελεί είσπραξη δουλειάς που έχουμε κάνει καιρό στον εαυτό μας, χωρίς να πάρουμε άμεσα αποτελέσματα.
αυτή...που τα κατάφερε!
And I keep on wondering....
Καλημερα σας..
πολυ ενδιαφερον και επικαιρο το θεμα,γιατι μ εχει απασχολειση πολλες φορες το θεμα του θυμου δηλαδη αν πρεπει να τον αφηνω να κυριαρχει πανω μου και να τον εξωτερικευω η με διαφορες τεχνικες να τον ελενχο.Πιστευω εξαρταται απο την αιτια που προκαλεσε τον θυμο, κι εδω κρατω τα λογια της ΑΤΜΑΣ..
-ΤΟ ΘΕΜΑ ΕΙΝΑΙ ΔΡΑΣΗ-ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ.
Κατα καποιο τροπο η ενεργεια η οποια εκπεμπουμε προκαλει αλυσιδωτες αντιδρασεις στον περιγυρο μας.
Θα ηθελα καποιες στιγμες οταν ο θυμος μου ειναι ανεξελενκτος να φωναξω να βρισω και να εκτονοθω αλλα δεν το κανω και βρισκομαι σε πλεονεκτικη θεση στον απεναντι μου ,διοτι εχωντας την δυνατοτητα να ελενχο τον θυμο μου ,να μπαινω μεσα στην αιτια που τον προκαλεσε μπορω να βλεπω καθαροτερα σαν εξωτερικος παρατηρητης αυτης της καταστασης.
Με αυτην την απλη ΤΕΧΝΙΚΗ δηλαδη οταν ο θυμος με απειλη μπαινω μεσα στον θυμο διακατεχομαι απο αυτο το συναισθημα γινομαι η ιδια
ΘΥΜΟΣ...
απο την στιγμη που γινεται αυτο λειτουργουν οι φυσικοι μηχανισμοι αυτοαμυνας και επερχαιτε Ισορροπια Αρμονια , διοτι ποιος θελει εναν ευατο γεματο θυμο;
ΟΜ
dsm
ΚΑΛΗ ΜΟΥ ΑΜΑΛΙΑ Ο ΘΥΜΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑ ΑΛΛΑ ΓΕΝΙΚΑ ΣΤΟ ΣΥΝΟΛΟ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΑΣ...
ΜΑΣ ΕΚΝΕΥΡΙΖΟΥΝ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΕΡΓΑΣΙΑΚΟ ΜΑΣ ΧΩΡΟ ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΟ ΜΑΣ ΧΩΡΟ ΣΤΟΝ ΦΙΛΙΚΟ ΜΑΣ ΧΩΡΟ....
ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΟΜΩΣ ΝΑ ΕΧΟΥΜΕ ΚΑΙ ΚΑΠΟΙΑ ΟΡΙΑ ΑΝΟΧΗΣ....
ΣΤΗΝ ΖΩΗ ΜΑΣ ΔΕΝ ΠΑΝΕ ΟΛΑ ΚΑΛΑ ....
ΟΥΤΕ ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ ΝΟΜΙΖΩ ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΨΟΓΟΙ ΣΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ....
ΟΥΤΕ ΚΑΝΟΥΜΕ ΠΑΝΤΑ ΤΟ ΣΩΣΤΟ......
ΕΙΝΑΙ ΜΕΡΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΑΣ ΑΣ ΤΟ ΔΕΧΘΟΥΜΕ ΛΟΙΠΟΝ ....
ΑΛΛΑ ΕΑΝ ΥΠΕΡΒΟΥΝ ΚΑΠΟΙΑ ΟΡΙΑ ΤΟΤΕ ΑΡΧΙΖΟΥΝ ΤΑ ΔΥΣΚΟΛΑ....
Η ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΕΤΟΙΩΝ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΩΝ ΕΑΝ ΠΡΟΕΡΧΕΤΑΙ ΑΠΟ ΕΜΕΝΑ ΤΟΤΕ ΖΗΤΑΩ ΣΥΓΝΩΜΗ ΑΠΟΔΕΧΩΜΑΙ ΤΟ ΛΑΘΟΣ ΚΑΙ ΠΡΟΣΠΑΘΩ ΝΑ ΔΙΟΡΘΟΣΩ ΤΟ ΛΑΘΟΣ.
ΕΑΝ ΠΡΟΕΡΧΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΛΛΟΝ ΑΠΛΑ ΠΕΡΙΜΕΝΩ ΕΣΤΩ ΕΝΑ ΣΥΓΝΩΜΗ .....
ΠΡΟΣΠΑΘΩ ΝΑ ΕΛΕΓΧΩ ΤΑ ΝΕΥΡΑ ΜΟΥ ...
ΑΛΛΑ ΟΤΑΝ ΒΛΕΠΩ ΜΙΑ ΕΠΙΜΟΝΗ ΣΤΟ ΛΑΘΟΣ ΚΑΝΩ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΕΣ ΓΙΑ ΝΑ ΔΟΥΝ ΤΑ ΛΑΘΗ Η ΤΟ ΛΑΘΟΣ ...
ΕΑΝ ΟΜΩΣ ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΤΟ ΔΟΥΝ ΤΟΤΕ ΑΠΛΑ ΦΕΥΓΩ...
ΓΥΡΝΑΩ ΤΗΝ ΠΛΑΤΗ ΜΟΥ ΚΑΙ ΦΕΥΓΩ....
ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ.....ΠΑΝΤΑ ΠΡΟΣΠΑΘΩ ΝΑ ΜΗΝ ΦΤΑΣΟΥΝ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΣΤΑ ΑΚΡΑ..
ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΜΕ ΠΕΝΤΕ ΦΟΡΕΣ ΕΧΩ ΞΕΦΥΓΗ ΤΕΛΕΙΩΣ .....
ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ...
** ΦΩΣ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΦΩΣ**
** ΕΑΝ ΝΙΟΣΕΙΣ ΤΗΣ ΣΚΙΑ ΣΟΥ ΝΑ ΦΕΥΓΕΙ ΜΗΝ ΓΥΡΙΣΕΙΣ ΠΙΣΩ ΝΑ ΤΗΝ ΚΟΙΤΑΞΕΙΣ**
quote:
Εγω για παράδειγμα εχω νευριάσει πολύ λίγες φορες στην ζωή μου αλλά εκεινες της φορές μου βγήκε οτι είχα μαζεμένα απο όλους τους άλλους και το αποτέλεσμα δεν ήταν και το καλύτερο.
Αμαλία ναι.Η μία απο αυτές της λίγες φορες ήταν τότε.Δεν έχει σχέση το δίκαιο σύστημα υγείας που λές, τουλάχιστον σε εκείνη την φάση.Δεν περίμενα φιλότιμο που απαιτούσε η περίσταση, απλά να κάνουν την δουλειά τους.Η αλήθεια είναι οτι άργησα να αντιδράσω, γιατί εκτός το ότι σου είπα είμαι αρκετά ήρεμος, ο γιατρός ήταν και γνωστός μας και δεν το περίμενα αυτό (φακελάκι).Και η πλάκα είναι οτι μετα απο λιγους μήνες, ήρθε ο γιατρός στο μπαράκι που είχα να μου ζητήσει να τον ψηφισω για δημοτικό σύμβουλο.Δεν χρειάζεται να σου πω οτι όταν με είδε έφυγε τρέχοντας.
Διάβασα σε αυτό το τόπικ μερικούς να λένε οτι ελέγχουν τον θυμό τους.Να σου πω την αλήθεια δεν το πιστεύω αυτό.Κάποια στιγμή όλοι μας κάποτε τα χάνουμε, με αποτέλεσμα να νευριάσουμε.
Ζούμε σε μια κοινωνία που δεν μας αφήνει εξόδους διαφυγής και ο τρόπος με τον οποίον ζούμε δεν είναι και ο καλύτερος.Με αποτέλεσμα το ξέσπασμα να είναι αναπόφεκτο.
quote:
ΚΑΛΗ ΜΟΥ ΑΜΑΛΙΑ Ο ΘΥΜΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑ ΑΛΛΑ ΓΕΝΙΚΑ ΣΤΟ ΣΥΝΟΛΟ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΑΣ...ΜΑΣ ΕΚΝΕΥΡΙΖΟΥΝ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΕΡΓΑΣΙΑΚΟ ΜΑΣ ΧΩΡΟ ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΟ ΜΑΣ ΧΩΡΟ ΣΤΟΝ ΦΙΛΙΚΟ ΜΑΣ ΧΩΡΟ....
Μα αγαπητέ μου Αβατάρ, το σύνολο της ζωής μας δεν εκφράζεται μέσα από την καθημερινότητα;
Ας μην στεκόμαστε στις λέξεις, όπως πολύ σωστά μου είχες πει στο τόπικ: "ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΠΙΣΤΕΥΩ, ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΠΙΣΤΕΥΕΤΕ"...
Γράφεις πιο κάτω, για την περίπτωση που υπάρχει κάποια διαφωνία. Κάποιος τα λέει σωστά, κάποιος λάθος. Κάποιος έχει δίκιο και κάποιος άδικο. Και ανάλογα με την κρίση μας, αποδεχόμαστε ή όχι το λάθος μας. Τι πιο ανθρώπινο από ένα συγνώμη; Τι πιο περήφανο; Το να ξέρεις να λες ένα συγνώμη, προυποθέτει αντικειμενικότητα στην κρίση σου, ιδιαίτερα απέναντι στον εαυτό σου. Επίσης είναι ένα ακαταμάχητο όπλο ειρήνης, αφού με το να παραδεχτείς το λάθος σου, κλείνεις εν μέρη το στόμα του αντιπάλου στον καυγά. Λένε βέβαια, ότι από τότε που βγήκε το συγνώμη, χάθηκε το φιλότιμο...αλλά ας μην ξεφεύγουμε από το θέμα. Σε κάθε περίπτωση πάντως, το να παραδέχεσαι ένα λάθος (όχι βέβαια εάν το πράτεις αυτό από δειλία ή επειδή βαριέσαι ή φοβάσαι να τσακωθείς) είναι ένα βήμα στην αντιμετώπιση του εγωϊσμού.
αυτή...που τα κατάφερε!
quote:
Και η πλάκα είναι οτι μετα απο λιγους μήνες, ήρθε ο γιατρός στο μπαράκι που είχα να μου ζητήσει να τον ψηφισω για δημοτικό σύμβουλο.Δεν χρειάζεται να σου πω οτι όταν με είδε έφυγε τρέχοντας.
Ρόδα είναι και γυρίζει...
αυτή...που τα κατάφερε!
Αν μπορεις να κρατιεσαι νηφαλιος, σαν ολοι τριγυρω
τα ‘χουν χαμενα και φταιχτη σε κραζουν για τουτο…
Αν μπορεις να πιστευεις σε σενα, σαν ολοι για σενα αμφιβαλλουν,
μα και ν’ ανεχεσαι εσυ ν’ αμφιβαλλουν για σενα…
Αν μπορεις να προσμενεις, χωρις ν’ αποκανεις ποτε καρτερωντας…
Κι αν, σα σε μπλεξουνε ψευτες, εσυ σε ψευτιες δεν ξεπεσεις…
Κι αν μισημενος, κρατεις την ψυχή σου κλεισμενη στο μισος,
μα χωρις και να δειχνεις ποτε περισση καλοσυνη
κι ουδε παρά πολύ συνετος στις κουβεντες σου να’ σαι…
Αν μπορεις να ονειρευεσαι, διχως ωστοσο να γινεις
των ονειρων σου σκλάβος ποτέ. Κι αν στοχάζεσαι πάντα,
μα χωρίς και να κάνεις τη Σκέψη σκοπό σου…
Αν μπόρεις ν΄άνταμώνεις τον Θρίαμβο κ’ είτε την Ηττα
και να φέρνεσαι πάντα στους δυο κατεργάρους αυτους ολοιδια…
Αν μπορείς, να υποστείς μιαν αλήθεια που λες, να τη βλέπεις,
διαστραμμένη απ’ αχρειους, να γινει για βλακες παγιδα…
Κι αν της ζωης σου το εργο, μπορεις να το βλεπεις συντρίμια,
και να σκυβεις ξανα, να το χτιζεις ξανα, με φθαρμένα εργαλεία…
Αν μπορείς να σωριαζεις μια στιβα τα κερδη, το βιος σου,
και σε μια ζαρια να ρισκαρεις τα πάντα, μια κ’ έξω,
και να χανεις, και παλι ν’ αρχιζεις απ’ τ’ αλφα,
διχως ποτε μια κουβεντα να πεις για τα κερδη που πανε…
Αν μπορεις ν’ αναγκασεις τα νευρα, τους μυς, την καρδιά σου,
να δουλευουν ακομα για σε κι αφου σπασουν, και αφου παραλυσουν,
κι ετσι μπορεις να κρατησεις ακομα, σα μέσα σου πια δεν υπαρχει
τιποτα – ξον απ’ τη θεληση που τους προσταζει: «Βαστατε!»…
Αν, με τα πληθη μιλώντας, φυλαξεις την πασα αρετη σου…
Κι αν, με Ρηγαδες παρεα, δεν χασεις το νου σου…
Κι αν ουτε εχτροι, μα ουτε φιλοι ακριβοι, να σε πληξουν μπορουνε…
Κι αν λογαριαζεις τους παντες, αλλά και κανεναν περισσια…
Κι αν μπορεις να διατρεχεις στο κάθε λεφτο, που αδυσωπητο φευγει,
όλο τον δρόμο που πρεπει να γίνεται μες στους εξηντα τους χτυπους,
- τοτε δική σου θα’ ναι όλη η Γη, κι ότι μέσα της κλείνει,
και – τρανοτερο! – τοτε πια γενηκες Αντρας, παιδι μου!
Ρυντγυαρ Κιπλινγκ
ΚΑΛΗ ΜΟΥ ΑΜΑΛΙΑ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΑΝΕΦΕΡΑ ΓΙΑ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ...
ΕΝΝΟΟΥΣΑ ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΤΑ ΑΠΛΑ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΝΕΥΡΑ .....
ΑΛΛΑ ΚΑΠΟΙΑ ΔΕΝ ΣΥΜΒΑΙΝΟΥΝ ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ ....
ΝΟΜΙΖΩ ΠΩΣ ΟΛΟΙ ΜΑΣ ΓΝΩΡΙΖΟΥΜΕ ΠΟΛΛΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ .......
ΓΙΑ ΑΥΤΟ ΚΑΙ ΟΝΟΜΑΣΑ ΣΥΝΟΛΟ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΑΣ .....
ΑΛΛΑ ΤΙ ΝΑ ΠΩ ΓΙΑ ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ ΤΟ ΑΝ ΠΟΥ ΜΑΣ ΠΑΡΑΘΕΤΕΙ Ο ΚΑΛΟΣ ΦΙΛΟΣ
morent11...
ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ
** ΦΩΣ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΦΩΣ**
** ΕΑΝ ΝΙΟΣΕΙΣ ΤΗΣ ΣΚΙΑ ΣΟΥ ΝΑ ΦΕΥΓΕΙ ΜΗΝ ΓΥΡΙΣΕΙΣ ΠΙΣΩ ΝΑ ΤΗΝ ΚΟΙΤΑΞΕΙΣ**
νιώθω ότι όλα αυτά τα αν, αν τα πραγματώσω
πάλι Αντρας δεν θα γίνω...
Ευχαριστώ πολύ morent11!
αυτή...που τα κατάφερε!
Μιλήσαμε μέχρι στιγμής για την εσωτερική ηρεμία και την εκτόνωση είτε της αρνητικής ενέργειας, είτε της περισευούμενης ενέργειας.
Θα πάρω για αρχή την αρνητική ενέργεια. Τι είναι αυτή;
Είναι ένα είδος ενέργειας που μπορούμε να τη χαρακτηρίσουμε απόλυτα ως αρνητική, ή αρνητικός είναι ο τρόπος με τον οποίο εισπράτουμε την ενέργεια αυτή; Είναι κάτι το οποίο προσλαμβάνουμε από το περιβάλλον γύρω μας, ή το παράγουμε εμείς ως αντίδραση σε καταστάσεις, που υποκειμενικά μας ενοχλούν;
Και τι σημαίνει να είναι κάποιος ήρεμος; Αν το εξετάσουμε από τη σκοπιά της αρνητικής ενέργειας, αυτό θα σήμαινε κάποια πράγματα όπως:
-Να σχηματίσουμε μιαν ασπίδα προστασίας, ώστε να μην αφήνουμε αρνητικές επιρροές να εισβάλλουν μέσα μας. Να τις επεξεργαζόμαστε, να τις εξετάζουμε νοητικά, αλλά να μην αφήνουμε να μας επιρρεάσουν συναισθηματικά.
-Να είμαστε ανοιχτοί στις επιρροές, να εκθέτουμε τον εαυτό μας, να φτάνουμε στα όριά μας, βλέποντας τον εαυτό μας να γίνεται εκτός εαυτού, και μετά το πέρας της δοκιμασίας αυτής, να παρατηρούμε πως δράσαμε, να εισπράτουμε το όλο θέμα ως μαθημα γνωρημίας με την προσωπικότητά μας.
Εδώ υπάρχει εκτόνωση, ενώ στην πρώτη περιπτωση δεν εκτονώνουμε κάτι, το οποίο δεν αφήσαμε να μας επιρρεάσει.
Ποια η γνώμη σας για τις δύο παραπάνω στάσεις;
αυτή...που τα κατάφερε!
συγγνώμη που θα προσπεράσω τα τελευταία ερωτήματα που έθεσες, αλλά θέλω να σημειώσω κάτι που αφορά τον Θυμό.
Δεν αναφέρομαι στον θυμό που προκύπτει από την γκρίζα καθημερινότητα, αναφέρομαι σε έναν άλλο Θυμό...έναν Θυμό που μπορεί να γίνει ιδιαίτερα δημιουργικός για εμάς.
Αυτός ο Θυμός αντανακλά στην γενικότερη ψυχοσωματική κατάσταση που βρισκόμαστε. Είναι ο Θυμός που θα μας κάνει να καταλάβουμε σε τι λιμνάζοντα νερά έχουμε πέσει, που θα μας κάνει να θυμώσουμε με τον εαυτό μας. Είναι αυτός που θα μας δώσει την ώθηση να ξεπεράσουμε έναν πολύ ύπουλο εχθρό μας...την Αδράνεια.
Ο Θυμός αυτός είναι η Δράση. Την Αντίδραση πρέπει να την αναλάβουμε εμείς. Μέσω αυτής της αντίδρασης, βίωνουμε άλλες, καλύτερες καταστάσεις, αλλάζουμε την ζωή μας. Ετσι επέρχεται η εκτόνωση και στην συνέχεια η ηρεμία.
Για πόσο καιρός όμως; Ο νέος κύκλος δεν αργεί...
Πιστεύω ότι και ο θυμός που προκύπτει από την γκρίζα πραγματικότητα, με τον κατάλληλο χειρισμό, μπορεί να μεταλλαχθεί στον Θυμό που ανέφερα παραπάνω.
Tiger! Tiger! burning bright
In the forests of the night,
What immortal hand or eye,
Dare frame thy fearful symmetry?
WILLIAM BLAKE
Edited by - old tiger on 14/06/2003 13:36:22
Δεν νομίζω ότι υπάρχει αρνητική ή θετική ενέργεια, τουλάχιστον έτσι όπως ορίζεται η ενέργεια από την Φυσική.
Ο διαχωρισμός αυτός πιστεύω ότι γίνεται, γιατί έτσι την αντιλαμβάνεται η ψυχοσωματική υπόσταση που λέγεται Ανθρωπος.
Εάν τώρα κάποιος εκλαμβάνει αυτή την ενέργεια με αρνητικό τρόπο, αυτό που πιστεύω ότι οφείλει να κάνει, είναι να δημιουργήσει ακριβώς αυτή την ασπίδα που αναφέρεις.
Ο βαθμός αντοχής αυτής της ασπίδας, αντανακλά αντίστοιχα και σε κάποιο επίπεδο γνώσης που έχουμε κατακτήσει. Και όταν λέω γνώση αναφέρομαι βέβαια και στην βίωση αυτών των αρνητικών επιρροών.
Οτι υπερβαίνει αυτή την ασπίδα, αφορά γνώση που δεν έχει αποκτηθεί. Γνώση που θα αποκτηθεί μέσω της βίωσης αντίστοιχα και των όποιων επιρροών αναφέρονται σε αυτό το επίπεδο. Αρα ναι...εκθέτουμε τον εαυτό μας, βλέπουμε τις αντιδράσεις του και μπορούμε να πούμε ότι προχωρήσαμε λίγο παραπέρα.
Tiger! Tiger! burning bright
In the forests of the night,
What immortal hand or eye,
Dare frame thy fearful symmetry?
WILLIAM BLAKE
"Εκείνος που το πνεύμα του δεν ταράζεται μέσα στις θλίψεις και που ανάμεσα στις απολαύσεις παραμένει ελεύθερο από επιθυμίες, εκείνος που έχει εγκαταλειφθή από την έλξη, το φόβο και το θυμό, εκείνος είναι ο σοφός που η κρίση του είναι σταθερά στερεωμένη.
Που από κανένα πράγμα δεν προσβάλλεται, κι ακόμη όταν του λαχαίνει τούτο το καλό ή τούτο το κακό, και που δεν μισεί, ούτε και χαίρεται, το πνεύμα του είναι σταθερά στερεωμένο μέσα στη σοφία.
Που αποσύρει τις αισθήσεις από τα αντικείμενα των αισθήσεων, καθώς η χελώνα αποσύρει τα μέλη της μέσα στο καβούκι της, το πνεύμα του είναι σταθερά στερεωμένο μέσα στη σοφία.
Αν αποφύγουμε την τροφή, το αντικείμενο των αισθήσεων παύει να προσβάλλεται, όμως η ίδια η προσβολή των αισθήσεων(ράζα) παραμένει. Όμως και το ίδιο το ράζα εξαφανίζεται όταν φανερωθεί ο Υπέρτατος.
Ακόμη και το πνεύμα του σοφού ανθρώπου που προσπαθεί να φτάσει στην τελειότητα παρασύρεται από την ορμητική επιμονή των αισθήσεων.
Έχοντας κυριαρχήσει όλες τις αισθήσεις, πρέπει να παραμείνει σταθερά τοποθετημένος και ολοκληρωτικά δοσμένος στο Εγώ (Πνεύμα). Γιατί το πνεύμα εκείνου που οι αισθήσεις του έχουν κυριαρχηθεί, είναι σταθερά τοποθετημένο.
Σε κείνον που το πνεύμα αργοπορεί πάνω στα αντικείμενα των αισθήσεων με έναν απορροφητικό ενδιαφέρον, σχηματίζεται μία προσκόλληση σ'αυτά τα αντικείμενα. Από την προσκόλληση γεννιέται η επιθυμία και από την επιθυμία ο θυμός.
Ο θυμός οδηγεί στην τύφλωση, από την τύφλωση προέρχεται η απώλεια της μνήμης που μ'αυτήν χάνεται το πνεύμα. Με την καταστροφή του πνεύματος, ο άνθρωπος αφανίζεται.
Εξετάζοντας τα αντικείμενα με τις αισθήσεις, όμως κρατώντας τις αισθήσεις υποταγμένες στο Εγώ και λυτρωμένα από κάθε έλξη και απώθηση, φτάνει κανείς σε μια ευρεία και γλυκειά λάμψη της ψυχής και της ιδιοσυγκρασίας όπου πια δεν έχουν θέση το πάθος και η θλίψη. Και γρήγορα τότε το πνεύμα ενός τέτοιου ανθρώπου σταθεροποιείται.
Για κείνον που δεν έχει υποτάξει τις αισθήσεις, δεν υπάρχει ούτε πνεύμα, ούτε συγκέντρωση σκέψης. Για κείνον που είναι χωρίς συγκέντρωση, δεν ειπάρχει ειρήνη. Και, για κείνον που είναι δίχως ειρήνη, πώς μπορεί να υπάρξει ευτυχία;
Μια από τις άστατες αισθήσεις μας που σ'αυτήν προσκολλάται το πνεύμα, παρασύρει την κατανόηση καθώς, πάνω στον ωκεανό οι άνεμοι, παρασύρουν ένα πλοίο."
Κεφ. 2, 56-67
"Στην Ειρήνη φτάνει, μόνον εκείνος, που μέσα του όλες οι επιθυμίες εισρέουν καθώς τα νερά στον ωκεανό, που διαρκώς γεμίζει κι όμως παραμένει ακίνητος - κι όχι εκείνος που (καθώς τα θολά και λασπώδη νερά) ταράζεται από την παραμικρή εισροή επιθυμίας"
Κεφ. 2, 70
"Εκείνος που μέσα στην ψυχή του είναι όμοιος για τον φίλο και τον εχθρό, καθώς και έναντι του ουδέτερου και του αδιάφορου, του αμαρτωλού και του αγίου, εκείνος υπερέχει"
Κεφ. 6, 9 - (για όλα τα παραπάνω έχουν χρησιμοποιηθεί οι μεταφράσεις Δ.Γαλανού και Γ.Κ.Ζωγραφάκη καθώς και ελεύθερη απόδοση από αγγλικές μεταφράσεις)
Το παραπάνω ποίημα του Ράντγυαρ Κίπλινγκ που πολύ σοφά έκανε και μας πρόσφερε ο morent11, πιθανότατα αντανακλά στα περισσότερα σημεία, στοχεία από αυτήν την άχρονη σοφία της Ανατολής με την άφταστη αγάπη της στον Άνθρωπο και στο Θείο.
Θεωρώ κι εγώ λοιπόν, ότι ο Θυμός προέρχεται από την προσκόλλησή μας στις αισθήσεις, τα συναισθήματα και τις επιθυμίες, την ταύτισή μας με αυτά και μόνο, κάνοντάς μας να "χάσουμε την μνήμη μας" για την πραγματική μας ουσία, την πνευματική μας υπόσταση.
Ο άνθρωπος ταυτιζόμενος με το σώμα του, με τα συναισθήματά του, με τις σκέψεις του, αναλίσκεται σε μία συνεχή μάχη για την επιβίωσή τους, την επαύξησή τους, την τροφοδότησή τους. Θλίβεται όταν χάνει κάποια από αυτά τα "αντικείμενα" που τα τροφοδοτούν, εκνευρίζεται όταν άλλοι προσπαθούν να του τα "κλέψουν" (γιατί και οι άλλοι σε ένα ανάλογο "κυνήγι" αναλώνονται), προσπαθεί να "πάρει" αυτός πρώτος πριν δεχτεί την "επίθεση" των άλλων. Θυμώνει και θλίβεται γιατί είτε δεν μπορεί να κερδίσει ο ίδιος από τους άλλους ή γιατί οι άλλοι κερδίζουν από αυτόν.
Οι προσβολές, η αδικία, η υποτίμηση, το κακό που μας κάνουν δεν πρόκειται να εκκλείψουν! Όμως, εάν ο άνθρωπος ταυτιστεί με τον άπειρο "ωκεανό" του Πνεύματός του, που ούτε χάνει από την ουσία του ούτε μπορεί να προστεθεί κάτι σε αυτόν, όλα τα παραπάνω "αρνητικά" θα χάνονται απλώς μέσα σε αυτόν τον ωκεανό σαν στάλες νερού. Τα "θολά και λασπώδη νερά" που αναφέρει το κείμενο είναι τα λιμνάζοντα νερά των επιθυμιών μας, αυτά που κάθε εισροή τα ταράζει.
Θέλουν προσοχή τα αρχαία αυτά φιλοσοφικά κείμενα! Δεν αναφέρονται στον αφανισμό και στην νέκρωση των επιθυμιών, των συναισθημάτων και των σκέψεων, απλά στην καθυπόταξή τους στις αντίστοιχες σφαίρες ανώτερου βαθμού, που ανήκουν στον κόσμο του Πνεύματος και των άφθαρτων ουσιών, στην εξυγίανσή τους σε ανώτερης τάξης "συναισθήματα" και "σκέψεις".
Τα κείμενα αυτά μας μιλάνε παρολαυτά για κάποιες "υπερανθρώπινες" καταστάσεις ύπαρξης όπου τα κατώτερα επίπεδα συνείδησης έχουν πλέον εξαφανιστεί τελείως, και η εξέλιξη συνεχίζεται με τα ανώτερα, όμως διευκρινίζουν πως αυτές οι καταστάσεις ανήκουν σε μελλοντικές εποχές της ανθρώπινης εξέλιξης (της ανθρωπότητας συνολικά) ή τις έχουν κατορθώσει ελάχιστοι άνθρωποι μέχρι τώρα που ήδη άνηκαν και ανήκουν στο Μέλλον. Μπορεί όμως η αντίληψη (έστω και αμυδρή) τέτοιων καταστάσεων να χρησιμεύσει για εμάς ως στόχος, οπωσδήποτε μακρινός. Η υπερβολή δεν ωφελεί... Αν μεταφέρουμε, ο καθένας στον δικό του κόσμο, μία κάποια προσαρμοσμένη εφαρμογή αυτής της διαφορετικής οπτικής της ανθρώπινης ψυχολογίας, σίγουρα τα πράγματα θα ήταν καλύτερα και για εμάς, που θα είχαμε κάποιες στιγμές εσωτερικής γαλήνης για να ανατρέξουμε σε αυτές και να επιθυμούμε περισσότερες, αλλά και για τους άλλους γύρω μας. Γιατί η πραγματική εσωτερική ηρεμία μεταδίδεται με πιο στέρεο και σταθερό(αν και αδιόρατο ίσως) τρόπο από ότι ο θυμός. Σίγουρα η επίδρασή της στους γύρω μας είναι πιο μόνιμη.
Σημείωση: αυτή η εσωτερική ηρεμία δεν είναι απολύτως απαραίτητο να συμβαδίζει με την εξωτερική, αν και σε υψηλά στάδια επίτευξης η εξωτερική μορφή θα ταυτίζεται περισσότερο με την εσωτερική πηγή.
Μπορεί μία αυστηρή κουβέντα, για παράδειγμα, να προέρχεται από την πηγή ισορροπίας μέσα μας που μας λέει ότι "έτσι πρέπει να γίνει", για το καλό το δικό μας και προπαντώς για το καλό των άλλων. Φαινομενικά και εξωτερικά μπορεί να εκφράζεται ως "ταραχή", εσωτερικά όμως προέρχεται από βεβαιότητα και δεν υπάρχει προσκόλληση στην εξωτερική συμπεριφορά, μόνο ταύτιση με την εσωτερική μας βεβαιότητα.
Θα συμφωνήσω με τον φίλο old tiger σχετικά με την "αρνητική ενέργεια"
quote:
Δεν νομίζω ότι υπάρχει αρνητική ή θετική ενέργεια, τουλάχιστον έτσι όπως ορίζεται η ενέργεια από την Φυσική.
Ο διαχωρισμός αυτός πιστεύω ότι γίνεται, γιατί έτσι την αντιλαμβάνεται η ψυχοσωματική υπόσταση που λέγεται Ανθρωπος.
Νομίζουμε ότι χάνουμε ενέργεια γιατί ταυτίζουμε την ύπαρξή μας με "πηγές" ενέργειας που είναι ασταθείς ή και από τη φύση τους φθίνουσες, τα κατώτερα συναισθήματα για παράδειγμα. Πάντα θα "χάνουμε ενέργεια" με αυτόν τον τρόπο γιατί ακόμη και αν απομυζούμε από τους άλλους ποτέ δεν θα έχουμε αρκετή... όπως γίνεται και με τα λεφτά
Ακόμη θα υπάρχει πάντα ένα κομμάτι του εαυτού μας το οποίο θα έχουμε καταδικάσει σε "ένδοια", που το παραμελούμε και επιθυμούμε ακόμη να ξεχάσουμε την ύπαρξή του! Αυτό που με σιγανή φωνή μας μιλά μερικές στιγμές: "άφησέ με να εκφραστώ και να σε οδηγήσω, γίνε φίλος μου και δεν θα έχεις τίποτα να χάσεις και τίποτα να φοβηθείς! Ξαναγνώρισέ με και θυμήσου - Είμαι εσύ!"
"Η Θυσία της Γνώσης είναι πιο μεγάλη από κάθε υλική θυσία. Η Γνώση είναι αυτό που μέσα του, κάθε πράξη φτάνει στο ανώτατο σημείο της"
Θα αναφέρω εδώ τη δεύτερη αγαπημένη μου φράση του Νίκου Καζαντζάκη, με την υπόσχεση ότι θα επιστρέψω δρυμήτερη...
"Δε φοβάμαι τίποτα, δεν ελπίζω τίποτα, είμαι ελεύθερος."
αυτή...που τα κατάφερε!
φτου.!! αλλο ενα θέμα που μου ξέφηγε... καταραμένες διακοπές...!!!
χμ.. αρκετα ενδιαφέρον το θέμα και αρκετά επικαιρο..!!
πολλές αποψεις... σχολές...τεχνικές..γιόγκα...ασπίδες.. ανατολιτικα / δυτικά χμ..!
Εγω προσωπικα βρισκομαι σε ηρεμία οταν ξέρω οτι εχω (η νομίζω οτι εχω - μου κάνει και αυτο 
) τον έλεγχο μιας κατάστασης (πιστευω οτι οι περισσοτεροι απο μας ειναι).. και αυτο που μας θυμωνει ειναι οτι τα πραγματα δεν γιναν συνηθως οπως τα υπολογιζαμε.........
....καποιος γινεται κύριος της οποιαδιποτε καταστασης οταν ξέρει πως λειτουργεί ο μηχανισμος
που δημιουργισε την συγκεκριμένη κατασταση
Λαμβανοντας ομως υποψην τον μηχανισμο με τον οποιο οι περισσοτεροι και τα πραγματα σημερα λειτουργουν (95% να το αφήσω..?) που εχει να κανει με την (σφαλιάρα & χάδι) (pleasure & pain ) αρχή.... οπως και το δράση /αντιδραση ......δεν ειναι αρκετα δύσκολο να ελέγξεις/προβλέψεις την οποιαδηποτε κατασταση... και να ηρεμίσεις
παραδειγμα αν τα πραγματα ξεφευγουν λιγο τοτε αρχιζεις το σφαλιάρα ... σφαλιάρα ..σφαλιάρα
η αν θές (χάδι..χάδι...χάδι εξαρταται την διάθεση ) και το συγκεκριμένο συστημα/ατομο θα επανελθει στην αρχική του κατάσταση (γιατι ετσι εχει μάθει)...
οποτε δεν βρισκω τον λόγο για θυμό και εκρηξεις (και σπατάλη προσωπική ενέργειας) απο την στιγμή οπου τα πράγματα ειναι απλουστατα - και λειτουργείς οπως ακριβώς το σύμπαν/κόσμος
που πιστέυουν... (μεταμορφωνεις την προσωπική ενέργεια σου)
Οσο για εκτόνωση ...ειναι οταν αρχισεις και το διασκεδαζεις πλεον... γιατι ξέρεις οτι και αυτο θα περάσει..!
Γιώργος
..γίνε η σφαλιάρα....γίνε το χάδι...
Εχεις καταφέρει και με έχεις μπερδέψει
Παρηγοριά μου βέβαια είναι, ότι εσύ είσαι μάλλον περισσότερο μπερδεμένος
Αναφέρεις φίλε μου
quote:
....καποιος γινεται κύριος της οποιαδιποτε καταστασης οταν ξέρει πως λειτουργεί ο μηχανισμος
που δημιουργισε την συγκεκριμένη καταστασηΛαμβανοντας ομως υποψην τον μηχανισμο με τον οποιο οι περισσοτεροι και τα πραγματα σημερα λειτουργουν (95% να το αφήσω..?) που εχει να κανει με την (σφαλιάρα & χάδι) (pleasure & pain ) αρχή.... οπως και το δράση /αντιδραση ......δεν ειναι αρκετα δύσκολο να ελέγξεις/προβλέψεις την οποιαδηποτε κατασταση... και να ηρεμίσεις
Αναφέρεσαι δηλαδή ξεκάθαρα στην ανάγκη γνώσης των μηχανισμών, προκειμένου να ελέγξεις/προβλέψεις την οποιαδήποτε κατάσταση.
Στο topic περί της "Μαγείας" είχες αναφέρει για την γνώση των μηχανισμών
24/6/2003
quote:
quote: Οld Tiger
Για να δημιουργήσει ο Μάγος πρέπει να καταλάβει αυτούς τους μηχανισμούς δημιουργίας...προκειμένου μετά και αυτός, στο μέτρο των δυνατοτήτων του, να παίξει και να γελάσει με το Σύμπαν...
quote: Γιώργος
οχι απαραίτητα φιλε τίγρη...
μπορεις (αν θές) να μιμηθεις το Συμπαν οταν γελάει και παίζει .... πως..? απλα γέλα και παίξε και εσυ σαν μικρο παιδί..!! ( σκεψου οτι το ποιο κοντινο που εχουμε στο συμπαν/χάος/απολυτο/θεός ειναι ενα νεογγένητο .... και ομως χωρίς να το ξέρει το ιδιο εχει δημιουργήσει τόσο πανησχηρα αισθήματα αγάπης , ομορφιάς, και στοργής.... αυτο ειναι μαγεία!!!!....) και ολα αυτα χωρις να εχει την παραμικρη ιδεα για μηχανισμους..!!!
και συνεχίζεις
25/6/2003
quote:
quote: Οld Tiger
εκεί νομίζω ότι είναι η διαφορά...σε αυτή την περίπτωση έχουμε την ασυναίσθητη εφαρμογή (στην περίπτωση όμως μόνο του μικρού παιδιού, λόγω μεγάλης προβολής του ασυνείδητου, καθώς αυτό δεν έχει ακόμα εξοστρακισθεί από την στείρα "γνώση" που προσφέρει το γενικότερο "εκπαιδευτικό" σύστημα)Στον ενήλικα όμως αλλάζει...εάν γίνει κάτι τέτοιο θα οφείλεται σε δύο λόγους
-είτε στην συνειδητή εξάσκηση κάποιου "εσωτερικού" δρόμου ή κάποιας "ευαισθησίας" που μπορεί να έχει κάποιος
-είτε στο τυχαίο
quote: Γιώργος
χμ... για σήμερα διαλέγω το τυχαίο..!!!Ορίστε ο μηχανισμός σου..!!
Να υποθέσω ότι στο διάστημα που μεσολάβησε άλλαξες γνώμη;
ή
Να υποθέσω ότι ισχύει αυτό που είπε ο Thoth;
quote:
Αυτό το "έργο" το έχω ξαναδεί φίλτατε "Γιώργο". "Παίξαμε" και μαζί σε μια "σκηνή".Προτιμώ κάποιο πιο ουσιαστικό "έργο".
Κάποιο πραγματικά "μαγικό" και όχι όπως θες εσύ μάγ(κ)ικο.
Αν δεν θυμάσαι την σκηνή που "παίξαμε" σου την θυμίζω:
http://www.esoterica.gr/forums/topic.asp?TOPIC_ID=911Άντε σε αφήνω να συνεχίσεις το αγαπημένο σου "παιχνίδι" και εγώ πάω αλλού που ταιριάζει περισσότερο με τον χαρακτήρα που' χω
Υ.Γ. Φτου γμτ, έκανα πάλι ένα από τα λάθη που ανέφερα σε αυτό το topic. Δεν πειράζει, θα... εξομολογηθώ
Tiger! Tiger! burning bright
In the forests of the night,
What immortal hand or eye,
Dare frame thy fearful symmetry?
WILLIAM BLAKE
μα στο το 5% ειναι που {παιζει} η μαγεία φίλε μου ........... το υπολοιπο 95% ειπαμε {σφαλιάρα / χάδι} (απλος μηχανισμός δράσης αντιδρασης ...χωρίς μαγεία)
Γιώργος
και που να δεις και το Hard core.
Πολύ old είσαι ρε Τίγρη μου...
Ακόμα δεν κατάλαβες; Το 5% είναι οι ξύπνιοι εδώ μέσα. Οι υπόλοιποι, η "χλέμπα", το 95% θέλουν χαδάκια 
, μπατσάκια 
, φιλάκια 
πολλά !!! Υπάρχουν απλώς για την απόλαυση του... Μεροβίγγειου.
It's simple. Cause and Effect, darling. Cause and Effect, Neo
Αν με καταλαβαίνεις είσαι στο 5% μαζί μου, αλλά και πάλι εγώ προηγούμαι γιατί αυτό το παιχνίδι το ανακάλυψα πρώτος 
Αν δεν με καταλαβαίνεις, εεε... τι να κάνουμε. Βυθίσου μαζί με τον... Τιτανικό 
Σκέτη Μαγεία, φίλε μου. Σκέτη Μαγεία....
ΤΗΟΤΗ
Καθρέπτη, καθρεπτάκι μου, ποιος είναι ο πιο... Μάγος;
