- ---Kάτι σαν ημερολόγιο.... - Απόψεις, Προτάσεις κ.ά.

quote:

---

Βαρειμαι,βαριεμαι,βαριεμαι....σημερα εχω προπονηση και βαριεμαι...εχει ζεστη εξω και βαριεμαι....ηπια κατι ουζα χτες και βαριεμαι και θελω να κατσω για παντα στο κρεβατι μου αλλα παλι....βαριεμαι.(γιατι εχω την εντυπωση οτι ειμαι η πιο ξενερωτη εδω μεσα...ολοι γραφουν κατι ποιητικο και ονειροπολο...)

---

[ΑΦΡΟΔΙΤΗ]
Φοράω τα διάφανα...
Ξανθά λυτά μαλλιά μου!
Στη μοναξιά του δειλινού,
δώστε άρωμα βυθού.
Αστέρι,φως και άναμμα φεγγάρι βασιλιά μου!
Θαρρώ πως είμαι αλλουνού
αθάνατου θνητού...

quote:

---

Εγώ πάλι γιατί όποτε πέφτω στο κρεβάτι μου σκέφτομαι τα πάντα...?
Ο μόνος τρόπος για να ηρεμώ είναι να ακούω μουσική με τις ώρες.

---

[ΑΦΡΟΔΙΤΗ]
Φοράω τα διάφανα...
Ξανθά λυτά μαλλιά μου!
Στη μοναξιά του δειλινού,
δώστε άρωμα βυθού.
Αστέρι,φως και άναμμα φεγγάρι βασιλιά μου!
Θαρρώ πως είμαι αλλουνού
αθάνατου θνητού...

με απέραντο σεβασμό και αγάπη ο μάνος σας

σ'αυτό το παιχνίδι ανταλλαγής αιχμαλώτων λέξεων και εννοιών σ'αφήνω να αποδεσμεύεις τους δικούς σου...

και φυλακίζω τους δικούς μου εκεί που θα μείνουν ασφαλείς απ' την βλακεία...

χμ... στις ανείπωτες ανθρώπινες σχέσεις βρίσκεται το νόημα...

οι άλλες είναι άστα να πάνε καλέ μου φίλε..

Galadriel

in God we trust

http://www.seeklyrics.com/lyrics/Candlemass/The-Edge-Of-Heaven.html

Candlemass - The Edge Of Heaven Lyrics

Μια άμορφη μορφή
Μια απρόσεκτη ψυχή
Ανόητη χωρίς τον έλεγχο
Προσοχές ιδιαίτερες έτσι
Μια καρδιά που κοιμάται
Μια μνήμη, μια σκέψη που φεύγουν
Γεννιέμαι
Ακόμα δεν είμαι πλέον
Μια παραίσθηση θανάτου
Στο όνειρο εξασθενίζω
"OH! Αυτό πρέπει να είναι ουρανός "
δάκρυα στα μάτια μου
Ένα γλυκό λούσιμο ονείρου στο φως του ήλιου
ποτέ στο τέλος
Μορφές των αγγέλων
οράματα της επιείκειας
Υποσχεμένες αγάπη και απόλαυση
επιτρέψτε με να είμαι, με επιτρέψτε να είμαι
Στην άκρη του ουρανού
Εκεί στην άκρη του ουρανού
όπου το σκοτάδι αρχίζει
Το λυκόφως καλούσε το όνομά μου
Μια κραυγή στη νύχτα
Αισθάνθηκα μια ψύχρα στην καρδιά μου
ελάτε σε με
Κάποιος χόρεψε στον τάφο μου
επιτρέψτε με να είμαι, με επιτρέψτε να είμαι
Μια απρόσωπη σκιά
Ένας τυφλωμένος ανόητος
Χαμένος στη ζώνη λυκόφωτος
Όνειρο ή τρέλα
Ουρανός ή κόλαση
Ένα αίνιγμα ένα κλειδί για το διάστημα
Γεννιέμαι
Ακόμα δεν είμαι πλέον
Μια παραίσθηση θανάτου
Στο όνειρο εξασθενίζω

http://news.wacken.com/news_index_eng.phtml

με απέραντο σεβασμό και αγάπη ο μάνος σας

WHISPERS OF THE DREAMS

Edited by - manos on 15/08/2005 12:26:37

τέτοιο άλλα λόγια ν'αγαπιόμαστε δεν έχω ξαναδεί...

θα 'ναι στ'άστρα... που κυβερνούν τους ηλίθιους φαίνεται

χάσαμε τον Ορθό Λόγο μέσα σε ανασφάλειες?
χάσαμε την ανθρώπινη ψυχή μέσα στην λογική?
χάσαμε τα συναισθήματα στον δρόμο για που?

ουφ...
και ξανά ουφ...

άντε... ας ανακαλύψουν την αμερική εκ νέου (ή ας την δημιουργήσουν) να δούμε τι θα καταλάβουμε...

Galadriel

in God we trust

κι εκεί μέσα στο σκοτάδι μία διαφορετική ζωή ξεκινά να κάνει αισθητή την παρουσία της... άνθρωποι μισοί σε ψυχή μερικοί μόνο με την σκιά μιας ψυχής άλλοτε υπαρκτής, σέρνονται ... πίσω από θάμνους, κάτω από κάγκελα... πρόσφυγες από το Φως αναζητώντας νόημα και ταυτότητα στο Σκοτάδι... κοιτάνε γύρω τους, αυτοί οι κλέφτες της Αλήθειας, κοιτάνε να δούν αν οι Φύλακες αυτής της Ζωής, αυτής της Γνώσης, αυτής της Αλήθειας είναι ακόμα εκεί... περιμένουν ακόμα λίγο...

δεν αντέχουν αντίλογο αν πιαστούν... το θάρρος τους τελείωσε τότε που έκαναν την επιλογή να βλέπουν μόνο τις Σκιές και να ζουν μέσα σ'αυτές... περιμένουν ακόμα λίγο...

κάποιοι πρώτοι, εμφανίζονται και εποπτεύουν τον χώρο... "εντάξει, κανείς γύρω"... έχουν κάνει λάθος και νομίζουν πως ο "Κανένας/Οδυσσέας" θα τους κάνει συντροφιά κι απόψε... περιφέρονται... βρωμίζουν τον τόπο γύρω τους, αυτό τον τόπο που κάποιοι το πρωι χρησιμοποιούν για να το Ταξίδι... μα τι να κάνουν? τι άλλο θα μπορούσαν να κάνουν? ξέρουν μόνο να γεμίζουν ακαθαρσίες το σημείο εκκίνησης... μόνο αυτό ξέρουν και έτσι είναι περήφανοι που το καταφέρνουν....

κάποιες φορές, γυρνάνε σαν αδέσποτα φαντάσματα γύρω από το κτήριο... προσπαθούν να δουν μέσα, αυτό που φιλοξενεί την Αναζήτηση των υπολοίπων... τα τζάμια όμως είναι καθρεφτικά, και αντί να δουν μέσα βλέπουν την δική τους αθλιότητα και βρωμιά.... δεν ξέρουν ότι καθρεφτίζονται.... νομίζουν πως αυτό που βλέπουν είναι το εσωτερικό του Σταθμού... και πράγματι... ένα εσωτερικό βλέπουν, αυτό της ψυχής τους, αυτής της μισής ή της σκιάς της που απέμεινε απ' αυτήν...

αποκαμωμένοι, αρχίζουν να διηγούνται ιστορίες γι'αυτά που "είδαν/οίδαν" μέσα... ξεχνάνε πως διηγούνται την δική τους ιστορία και τελικά αποκοιμούνται....

με το πρώτο φως του Ηλιου, φεύγουν όπως πάντα κυνηγημένοι...

Galadriel

in God we trust

quote:

---

με το πρώτο φως του Ηλιου, φεύγουν όπως πάντα κυνηγημένοι...

---

..

quote:

---

Δεν ξέρω τι "ακριβώς" θέλω να είναι αυτό το θέμα.
Ξέρω όμως τι ΔEN θέλω να είναι. Δεν θέλω να είναι συζήτηση.

---

τάδε έφη Valnta στο εισαγωγικό σημείωμα του παρόντος θέματος...

Galadriel

Υ.Γ. .... και σταμάτα να σηκώνεις ξένες μύγες...

in God we trust

quote:

---

Ξέρω όμως τι ΔEN θέλω να είναι. Δεν θέλω να είναι συζήτηση.

---

..

Galadriel

Υ.Γ..... χμ... δεν ήταν μύγα λοιπόν , ενα απλό και αθώο "καπέλωμα" μόνο.... μάλιστα.... μάλιστα....

in God we trust

Εχουν φίλε μου... για να ξέρουμε που πηγαίνουμε, για να ξέρουμε που είμαστε σε κάθε σταυροδρόμι, για να έχουμε επιλογές... Δεν είναι δικές σου ή δικές μου, ξέρω όμως πως λέγεται ο Δρόμος που βρίσκεται το σπίτι μου, και ξέρω ακολουθώντας τις ταμπέλες που βρίσκεται κι ο Δρόμος για το δικό σου σπίτι... χωρίς αυτές, αν κάποια μέρα ήθελα να έρθω να σε βρω θα έψαχνα αδίκως Δεξιά και Αριστερά... θα χανόμουν σε Δρόμους που θα μου θύμιζαν τον δικό σου, σε γειτονιές όμοιες με την δική σου και δεν θα σε έβρισκα ποτέ... ο καφές που θα μου είχες ετοιμάσει θα κρύωνε, η φιλία μας θα χανόταν από μία παρεξήγηση...

είναι αναγκαίες αυτές οι "ταμπέλες" φίλε μου... κι αν κάποια παιδιά διασκεδάζουν αλλάζοντας τις ταμπέλες μεταξύ τους δεν κάνουν "κακό" παρά μόνο στον εαυτό τους... γιατί ξεχνιούνται παίζοντας, το Σκοτάδι πέφτει και ο γυρισμός στο σπίτι δυσκολεύει πολύ...

Galadriel

για έναν Γιάννη που ξέρει να κρατάει την ισορροπία στους κήπους
για έναν Ανδρέα που ξεχνάει και θυμάται άμα λάχει
για έναν Τάσσο που βαδίζει μόνος αλλά πάντα μπροστά
για ένα πουκάμισο αδειανό.. (που περιμένει τον ιδιοκτήτη του)
για μια Ελένη

in God we trust

΄Αναψε τους πυρσούς του συννέφου
βαριά στολίδια
στέγνωσε τους καημούς φωτιές γνέφουν...
΄Ολα είν΄ίδια μα κι αλλαγμένα
αποκαίδια κύτταξε εμένα
ακροβατώ σ΄ένα σχοινί
με κουρασμένη υπομονή.
Τόσο εύθραυστο.
Βλέμμα ανέκφραστο.
Προβάλλω το ένα πόδι
στο κενό
διστάζω, τις αγωνίες μου μετρώ,
μόνο η ισορροπία θα με κρατήσει στη ζωή
Ραγισμένα μου τοπία
λαχταρώ ανατολή...

τι δουλειά έχουν οι ξένοι άνθρωποι στο όνειρο μου? χαζή ερώτηση μου απαντάω... γιατί τι δουλειά έχουν οι ξένοι άνθρωποι στον ξύπνιο μου?

έχει τόση σημασία τελικά αν κάποιος είναι με "εμάς" ή τους "άλλους"? και πως προσδιορίζεται άραγε αυτό? μόλις κάποιος ορίσει ένα "εμείς" δεν έχει ταυτόχρονα διαμορφώσει και ένα οι "άλλοι"?

κι αυτή η χωριστικότητα δεν είναι στην ουσία το Κακό?

μπορεί να είναι "Εγώ" και οι "υπόλοιποι" αλλά δεν έχει τόσο μεγάλη διαφορά... κάθε ένας που χωρίζει στα δύο (ή περισσότερα) ενεργοποιεί το Κακό σε εκδήλωση...

όλα τ' άλλα είναι παραμύθια για μικρά παιδιά...

Galadriel

in God we trust

με κόπο κατέβασε την κατσαρόλα με τα μακαρόνια από την κουζίνα, άνοιξε το ψυγείο και έβγαλε το γάλα...

βιαστικά, για να μην το πάρει χαμπάρι η μαμά του, έριξε τα μακαρόνια πάνω στο καλό τραπέζι ... τα έστρωσε καλά και μετά έχυσε όλο το γάλα πάνω τους...

τα ανακάτεψε ... και μετά με μια γρήγορη και αποφασιστική κίνηση πήρε μια χούφτα και τα φόρεσε καπέλο!

κοίταξε τον εαυτό του στον καθρέφτη και χαμογέλασε μεγαλόπρεπα!

... η μητέρα μπήκε στην κουζίνα...

Galadriel

in God we trust

~~Δηλωση επι του παροντος:
Ο Καιρος γαρ Εγγυς

~~Δικαιολογητικο παρουσιας:

quote:

---

Δεν ξέρω τι "ακριβώς" θέλω να είναι αυτό το θέμα.
Ξέρω όμως τι ΔEN θέλω να είναι. Δεν θέλω να είναι συζήτηση.

---

Edited by - ΑΤΜΑ on 08/09/2005 03:32:01

έρχονται τα λόγια και με βρίσκουν πριν καν τα χρειαστώ...

I am nobody. Who are you?
Are you nobody too?
Then there's a pair of us.
Don't tell - they'd banish us, you know.
How dreary to be somebody,
How public - like a frog -
To tell your name the livelong June
To an admiring bog.
Emily Dickinson

Galadriel

in God we trust