- ΑΓΑΠΗ-μηπως πισω απο την λεξη κρυβουμε εμεις οι ανδρες ΜΟΝΟ την ερωτικη μας επιθυμια;;; - .-= Η ΨΥΧΗ =-.
quote:
Ntoctor
Αν με τον όρο "έλεγχο" εννοείς αυτό που ο Ζιπ αποκαλεί συμφιλίωση.. τότε συμφωνώ.
Αλλά σου έχω μια ερώτηση: Με τι θα ασκούμε αυτόν τον έλεγχο τον οποίο λες;
Το τι νοούσε o zyp δεν το γνωρίζω. Δεν έχω δει την γνώμη του όσο εγώ παρακολουθώ το θέμα
Πάντως για μένα ΔΕΝ υφίσταται θέμα συμφιλίωσης, αλλά κατανόησης του Εγώ.
Μπορεί να εννοεί το ίδιο.
quote:
Με τι θα ασκούμε αυτόν τον έλεγχο τον οποίο λες;
Με την αυτογνωσία φυσικά.
quote:
Είναι ένα, αλλά αποτελείται απο πολλούς συνδέσμους. Το Εγώ είναι ένα δεντρο. Ένα. Τα κλαδιά είναι μέρος του δέντρου. Τα κλαδιά είναι δέντρο. Αλλά τα κλαδιά τα λέμε κλαδιά και το δέντρο το λέμε δέντρο. Αντίστοιχα το Εγώ το λέμε εγώ, και τα κλαδιά του Εγώ, που είναι και αυτά Εγώ, τα λέμε Εγώ (σε πληθυντικό). Κόβοντας όλα τα κλαδιά σκοτώνεις το δέντρο. Ή κόβοντας όλες τις ρίζες κατ' αντιστοιχία.
Αυτό που ονομάζεις “κλαδιά”, είναι τα ιδιώματα/γνωρίσματα του ενός ατομικού/προσωπικού εγώ, που δεν είναι τίποτε άλλο απο τον ανθρώπινο χαρακτήρα, που μπορεί να είναι φιλάργυρος, πιστός, χαιρέκακος, άπληστος, εγωπαθής κλπ , αλλά και φιλαλήθης, αλτρουιστής, δίκαιος,φιλέσπλαχνος κλπ κλπ.
Δεν θα διαιωνίσουμε στο πως θα τα ονομάζουμε. Η ουσία μετρά.
quote:quote:
ΕαρινοςΧωρίς να διαφωνώ με τα όσα λές , θα συμφωνήσω και με τον φίλο Γιάννη...αυτό που αναφέρεις πιο πάνω παρουσιάζει τον εξαρτώμενο άνθρωπο απο την "εκπολιτιστική διαδικασία"...που τον νοηματοδοτεί αναλόγως και αυτό που αναφέρει ο συνδίκτυος παρουσιάζει τους λόγους που αυτό συμβαίνει...
Προσωπικά δεν βλέπω διαφορές , απλά ο καθένας -έχω την αίσθηση- το βλέπει υπο διαφορετική γωνία το όλο θέμα....Φίλε Δήμο, δεν μπορώ να διακρίνω κάποια σχέση με αυτό που εγώ θεωρώ “Εγώ” και αυτά που ο φίλος Ντόκτορ θεωρεί πολλαπλά “Εγώ”
Έστω και αν αποδώσουμε την έννοια του ασυνειδήτου στα πολλαπλά “Εγώ” του ντόκτορα, πάλι διαφέρουμε στο περιεχόμενο αυτού ασυνειδήτου.
Εγώ θεωρώ πως το “Εγώ” είναι ΕΝΑ και ΜΟΝΑΔΙΚΟ, και για κάθε άτομο Ξεχωριστό.
Αποτελείται κατα την γνώμη μου από το σύνολο του περιεχομένου του συνειδητού και ασυνείδητου του κάθε ατόμου.Το ασυνείδητο περιέχει όλες της γονιδιακά μεταφερόμενες πληροφορίες/καταγραφές, που αποτελούν αυτό που ονομάζουμε, “ενστικτώδεις” συμπεριφορές, και επιπλέον όλες τις γνώσεις με τις δημιουργούμενες εντυπώσεις/συναισθήματα, από την αρχή της σύστασης του ατομικού εγκεφάλου, ως έμβρυο στην μήτρα, αλλά και μετά ως βρέφος, με πρωτόγονη διάκριση/κρίση.
Επιπλέον στο ασυνείδητο – κατά την δική μου θέση – σωρεύεται και κάθε σκέψη/επιθυμία που απωθήται από το συνειδητό ως κακή και αντιβαίνουσα από την διαμορφωμένη ηθική της δεδομένης στιγμής.
Η επιθυμία αυτή παραμένει απωθημένη στο ασυνείδητο, ως βδελυρή, σύμφωνα με την προσωπική κρίση της στιγμής εκείνης, που πολλές φορές είναι διαφορετική από την μεταγενέστερη ηθική, καθώς η συνείδηση είναι ζωντανή και μεταβάλλεται.
Στο άτομο αυτό, μια παλιά αποθυμένη επιθυμία, προβάλλεται μασκαρεμένη, με αποτέλεσμα το ίδιο το άτομο να υποφέρει μη κατανοώντας την πραγματική αιτία του προβλήματος, και εδώ είναι που αναλαμβάνει η ψυχανάλυση να εντοπίσει και απομυθοποιήσει το πρόβλημα.Αυτή είναι πολύ συνοπτικά, δική μου θέση σχετικά με το “Εγώ” , “Ψυχή”,
Για μένα οι έννοιες αυτές είναι το ίδιο, και είναι αυτό που αποκαλούμε “ανθρώπινος χαρακτήρας”.Ο τρόπος που δημιουργούνται και απωθούνται οι επιθυμίες, είναι μια λειτουργία που περιγράφεται από την αναλυτική και συμπλεγματική ψυχολογία, και που διαφέρει από την ινδουιστική αντίληψη που περιγράφει ο Ντόκτορ, που περιγράφεται με κύκλους και μετενσαρκώσεις, μετεμψυχώσεις, δαιμονοποιήσεις καθώς και επίπεδα συνηδειτότητας κλπ κλπ. έννοιες παντελώς ασύμβατες με τις δυτικού τύπου επιστημονικές ερμηνείες της ψυχής.
Αυτή είναι η δική μου - συζητήσιμη - θέση
Γνωρίζεις -και γνωρίζουν όλοι τις θέσεις μου πάνω στο θέμα φίλε μου , όπως και ο φίλος Dr Jekyll Mr Hyde....
Ως προς τις μετεμψυχώσεις οι θέσεις μου είναι ξεκάθαρες και δεν πρόκειται να δώσω "βαση" σε τέτοιου είδους θεωρίες/εικασίες...ωστόσο και πέραν κάθε αμφιβολλίας -επιστημονικά αποδεδειγμένο- , οι Θρησκείες αποτελούν ενός είδους ψυχαναλυτικό εργαλείο για πολλούς συνανθρώπους μας , ασχέτως αν προσωπικά δεν συμφωνώ ... ωστόσο είναι υπαρκτό όπως και τα "αποτελέσματά*" τους!
Ως προς το "εγώ" ως "ένα-και-μοναδικό" , θα ήθελα να πώ ότι η επιστήμη της ψυχολογίας ΔΕΝ το αποδέχεται και δεν μπορεί να "δεί" το εγώ ως "ένα-ενικό" και αυτό διότι θεωρεί το εγώ ως καταστατικά διηρημένο αναμεσα στο συνειδητό και στο ασυνείδητο όπως ανέφερες εξάλλου και πολύ εύστοχα και αυτό -κατα την γνώμη μου- το "εγώ" εμφανίζει μια πολλαπλότητα -σύνθεση- που την προσεγγίζει και ο φίλος Dr Jekyll Mr Hyde με τον δικό του τρόπο αλλάζοντας λίγο τους όρους αλλα που ωστόσο θεωρώ ότι αναφέρεται στο ίδιο περίπου πράγμα!
*Κάποιους ανθρώπους τους βοηθάει -η Θρησκεία- σαν στήριγμα -εξωτερικό ίσως- προσφέροντας μιαν ανακούφιση-έστω και στιγμιαία σαν παυσίπονο- ...καμμια φορά όλοι το έχουμε ανάγκη να ακουμπάμε κάπου φίλε Γιάννη ... ακόμα και η Σταχτοπούτα μπορεί να είναι η οποιαδήποτε γυναίκα πάνω σε τούτο τον κόσμο που περιμένει τον ιδανικό σύντροφο που θα την ερωτευθεί και θα την διαλέξει μέσα σε όλες τις άλλες και το αντίστροφο...
Το παραμύθι είναι πιο γοητευτικό απο την σκληρή πραγματικότητα φίλε μου...
Μείνε μέσα στο παιχνίδι...
Edited by - Εαρινός on 18/07/2011 16:42:20
Το “Εγώ” είναι το σύνολο του συνειδητού και του ασυνειδήτου.
Αν θες να το πεις διηρημένο σε συνειδητό και ασυνείδητο, αυτό δεν παύει να το καθιστά ένα και μοναδικό σύνολο, που η επιστήμη της ψυχολογίας το ονομάζει ψυχή, και αποτελεί τον ιδιαίτερο και ΜΟΝΑΔΙΚΟ ανθρώπινο χαρακτήρα.
Ακόμη και τα μονοζυγωτικά δίδυμα έχουν διαφορές μεταξύ τους – μικρότερες ή μεγαλύτερες είναι σχετικό.
Αν κάποιοι θέλουν να ονομάσουν με κάποιο άλλο όνομα, τα πάθη, συναισθήματα, ιδιαίτερα χαρίσματα ή αδυναμίες, τάσεις και διακρίσεις στην συμπεριφορά, στις διαθέσεις του ατόμου, και συγκεκριμένα να καταλογίσουν και να αποδώσουν σε ένα φιλάργυρο, υστερόβουλο, ευκολόπιστο, χαιρέκακο άτομο, από ένα “Εγώ” για κάθε ένα από αυτά τα γνωρίσματα/διαθέσεις/συμπεριφορές, μπορούν να το κάνουν.
Η δυτική επιστήμη της ψυχολογία όμως δεν αναγνωρίζει αυτά σαν ξεχωριστά “Εγώ” αλλά σαν καταστάσεις του ατομικού “Εγώ”, του συνόλου δηλαδή του συνειδητού και του ασυνειδήτου.
Οι Ινδουιστές και οι Βουδιστές προσεγγίζουν το θέμα “Εγώ”, “ψυχή”, “επιθυμίες”, με τελείως διαφορετικό τρόπο, που αποτελεί και ένα από τα χαρακτηριστικά γνώρισμα της ανατολικής φιλοσοφίας.
Η δυτική επιστημονική άποψη της ψυχής είναι ασύμβατη με την ανατολική/Ινδουιστική/Βουδιστική που σαν φιλοσοφικές προσεγγίσεις, είναι ενδιαφέρουσες και μπορούν να μας βοηθήσουν θα έλεγα, σε αρκετά γενικά φιλοσοφικά θέματα
Θα μπορούσαμε να συζητήσουμε αυτή την προσέγγιση σε ένα άλλο τόπικ με θέμα τη σύγκριση ανατολικής και δυτικής φιλοσοφίας.
Ο ντοκτορ θα μπορούσε να συμβάλει σε αυτή την αναλυτική σύγκριση.
Φίλε δήμο την άποψή μου για την αναγκαιότητα της πίστης (γενικά) σε κάτι υπερβατικό, την έχω αναφέρει, φτάνοντας μάλιστα στο σημείο να θεωρώ πως η αναγκαιότητα αυτή οδήγησε σε γενετική καταγραφή, που εξισορρόπησε την γνώση της εκμηδένισης του “Εγώ”, μιας γνώσης που προέκυψε ταυτόχρονα με την αύξηση του ανθρώπινου του εγκεφάλου.
Έχουμε αναλύσει το θέμα παλαιότερα, για αυτό που ονομάζω “θειικό γονίδιο”
Το να ονομάσουμε αυτό το “θρησκευτικό στήριγμα” σαν ένα “είδος ψυχανάλυσης”, είναι κατά την γνώμη μου τραβηγμένο.
Ποιο πολύ ταιριάζει ο χαρακτηρισμός του παραισθησιογόνου/αντικαταθλιπτικού, όπως πολύ σωστά ο Μαρξ διέκρινε αυτό τον συσχετισμό και ονόμασε την θρησκεία “όπιο των λαών”.
Μέσω της θρησκευτικής πίστης ο “καθημερινός άνθρωπος” δεν προσεγγίζει/γνωρίζει τον βαθύτερο εαυτό του, αλά αποχαυνώνεται, μια κατάσταση που οδηγούνται οι ψυχασθενείς με την εύκολη χορήγηση αντικαταθλιπτικών από ιατρούς που δεν γνωρίζουν ή δεν έχουν τον χρόνο και την διάθεση να βοηθήσουν το άτομο να ξεπεράσει το πρόβλημά του βοηθώντας τον να κατανοήσει τον εαυτό του.
quote:
Με την αυτογνωσία φυσικά.
Όχι δε ρωτάω αυτό. Σε ρωτάω με ΤΙ θα ασκούμε τον έλεγχο.
Ας πούμε δηλαδή ότι είσαι σε μια μονομαχία, και γνωρίζεις τις αδυναμίες του εχθρού σου. Με τι όμως θα τον χτυπήσεις; Με μαχαίρι, σπαθί, μπουνιές, τόξο;
Σίγουρα θα τον νικήσεις με το να έχεις γνώση των αδυναμεών του. Αλλά με ΤΙ θα του κάνεις το πλήγμα;
Τέτοιο είναι το παραπάνω "τι".
quote:Ναι, απλά εξηγώ.
Αυτό που ονομάζεις “κλαδιά”, είναι τα ιδιώματα/γνωρίσματα του ενός ατομικού/προσωπικού εγώ, που δεν είναι τίποτε άλλο απο τον ανθρώπινο χαρακτήρα, που μπορεί να είναι φιλάργυρος, πιστός, χαιρέκακος, άπληστος, εγωπαθής κλπ , αλλά και φιλαλήθης, αλτρουιστής, δίκαιος,φιλέσπλαχνος κλπ κλπ.Δεν θα διαιωνίσουμε στο πως θα τα ονομάζουμε. Η ουσία μετρά.
Εαρινός
quote:
Γνωρίζεις -και γνωρίζουν όλοι τις θέσεις μου πάνω στο θέμα φίλε μου , όπως και ο φίλος Dr Jekyll Mr Hyde....
Ως προς τις μετεμψυχώσεις οι θέσεις μου είναι ξεκάθαρες και δεν πρόκειται να δώσω "βαση" σε τέτοιου είδους θεωρίες/εικασίες...ωστόσο και πέραν κάθε αμφιβολλίας -επιστημονικά αποδεδειγμένο- , οι Θρησκείες αποτελούν ενός είδους ψυχαναλυτικό εργαλείο για πολλούς συνανθρώπους μας , ασχέτως αν προσωπικά δεν συμφωνώ ... ωστόσο είναι υπαρκτό όπως και τα "αποτελέσματά*" τους!
Έτσι είναι..!
quote:
Ως προς το "εγώ" ως "ένα-και-μοναδικό" , θα ήθελα να πώ ότι η επιστήμη της ψυχολογίας ΔΕΝ το αποδέχεται και δεν μπορεί να "δεί" το εγώ ως "ένα-ενικό" και αυτό διότι θεωρεί το εγώ ως καταστατικά διηρημένο αναμεσα στο συνειδητό και στο ασυνείδητο όπως ανέφερες εξάλλου και πολύ εύστοχα και αυτό -κατα την γνώμη μου- το "εγώ" εμφανίζει μια πολλαπλότητα -σύνθεση- που την προσεγγίζει και ο φίλος Dr Jekyll Mr Hyde με τον δικό του τρόπο αλλάζοντας λίγο τους όρους αλλα που ωστόσο θεωρώ ότι αναφέρεται στο ίδιο περίπου πράγμα!
Σωστά...
quote:
*Κάποιους ανθρώπους τους βοηθάει -η Θρησκεία- σαν στήριγμα -εξωτερικό ίσως- προσφέροντας μιαν ανακούφιση-έστω και στιγμιαία σαν παυσίπονο- ...καμμια φορά όλοι το έχουμε ανάγκη να ακουμπάμε κάπου φίλε Γιάννη ... ακόμα και η Σταχτοπούτα μπορεί να είναι η οποιαδήποτε γυναίκα πάνω σε τούτο τον κόσμο που περιμένει τον ιδανικό σύντροφο που θα την ερωτευθεί και θα την διαλέξει μέσα σε όλες τις άλλες και το αντίστροφο...
Το παραμύθι είναι πιο γοητευτικό απο την σκληρή πραγματικότητα φίλε μου...
Έτσι είναι.
Ο Α.Δ.Σ. λέει το εξής για τις θρησκείες:
"Όλες οι θρησκείες και μυστικές σχολές που υπάρχουν στον κόσμο είναι απαραίτητο να υπάρχουν και χρησιμεύουν σαν προθάλαμος για να εισέλθουμε στην Αίθουσα της Σοφίας. Εμείς δεν πρέπει ποτέ να μιλάμε εναντίον αυτών των Σχολών και θρησκειών, γιατί όλες είναι απαραίτητες. Σε αυτές τις σχολές και θρησκείες λαμβάνουμε τις πρώτες εκλάμψεις πνευματικότητας. Το σοβαρό πρόβλημα θα ήταν ένας λαός χωρίς θρησκεία, ένα λαός στον οποίο θα καταδιώκονταν οι άνθρωποι οι αφιερωμένοι στις πνευματικές σπουδές. Πραγματικά ένας λαός χωρίς θρησκεία θα ήταν ένας τερατώδης λαός. Κάθε ομάδα ανθρώπων χρειάζεται τη σχολή της, τη θρησκεία της, την ομάδα της, τους πνευματικούς οδηγούς της κλπ. Κάθε ανθρώπινη ομάδα είναι διαφορετική, αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο χρειάζονται οι διαφορετικές θρησκείες και σχολές. Όποιος διατρέχει το μονοπάτι της μύησης πρέπει να ξέρει να σέβεται τις ξένες πεποιθήσεις."
Η Θρησκεία έχει σκοπό να στρέφει τον άνθρωπο στα προς τα μέσα. Η αυτογνωσία είναι μέρος της θρησκείας. Αν αντι για θρησκεία υπήρχαν ας πούμε δωρεαν ομάδες ψυχανάλυσης, αυτό ναι μεν θα έκανε καλό, αλλά θα ήταν σαν τυρόπιτα χωρίς το τυρί. Δηλαδή θα υπήρχε το φύλλο, νόστιμο θα ήτανε, θρεπτικό θα ήταν, αλλά θα ήταν ξερό. Η θρησκεία είναι μια πίτα μαζί με το τυρί. Αντίστοιχα αν απ' τη θρησκεία έβγαζες την αυτογνωσία θα ήταν σαν τυρόπιτα χωρίς την πίτα.
Κάνοντας μια δεύτερη αντιστοιχία, αν αντί για θρησκείες υπήρχαν ομάδες ψυχανάλυσης, θα ήταν σαν να έχεις νοσοκομεία θεραπείας από καρκίνο, χωρίς παυσίπονα.
Βέβαια, για εμένα που πιστεύω σε κάποια ανώτερη δύναμη, σε έναν θεό, η πίστη δεν είναι μόνο παυσίπονο, αλλά και μέρος της θεραπείας.
Εξηγούμαι.
Για μένα, η ψυχανάλυση είναι η διάγνωση και μελέτη της ασθένειας. Αφού εντοπισθεί η ασθένεια και γνωρίσουμε(βιωματικά) που βρίσκεται, πώς λειτουργείμ ποια η αιτία της κλπ τότε με τη βοήθεια της ανώτερης δύναμης, η ασθένεια εξαλείφεται. Προηγείται όμως της εξάλειψης η προσωπική κατανόηση της ασθένειας απο τον καθένας απο εμάς. Η συμφιλίωση που λέμε.
Εαρινέ γενικά τα είπες πολύ σωστά στο μήνυμά σου.
Edited by - Dr Jekyll Mr Hyde on 20/07/2011 01:26:30
quote:
Ntoctor
Όχι δε ρωτάω αυτό. Σε ρωτάω με ΤΙ θα ασκούμε τον έλεγχο.Ας πούμε δηλαδή ότι είσαι σε μια μονομαχία, και γνωρίζεις τις αδυναμίες του εχθρού σου. Με τι όμως θα τον χτυπήσεις; Με μαχαίρι, σπαθί, μπουνιές, τόξο;
Σίγουρα θα τον νικήσεις με το να έχεις γνώση των αδυναμεών του. Αλλά με ΤΙ θα του κάνεις το πλήγμα;
Τέτοιο είναι το παραπάνω "τι".
Μα φίλε Ντοκτορ με την αυτογνωσία δεν αντιπαλεύεσαι κάποιο, γνωρίζεις κάποιον, και τον κατανοείς.
Αυτό που ονομάζουμε συχνά πυκνά, “ο άλλος κακός εαυτός μας”, και τον δαιμονοποιούμε, λέγοντας “με έβαλε ο διάολος να το κάνω”,, δεν είναι τίποτε περισσότερο από απωθημένες πιθανόν επιθυμίες, που διαμορφώνουν και οδηγούν σε αυτήν την συμπεριφορά.
Γνωρίζοντας της επιθυμίες αυτές, και εξετάζοντας γιατί αυτές απωθήθηκαν, ανασκευάζοντας πιθανόν τα ηθικά κριτήρια που οδήγησαν στην απώθηση τους, ή κατανοώντας τα και περσότερο, δικαιολογώντας τα, απαλλάσσεσαι από αυτές τις συμπεριφορές.
Με την γνώση δηλαδή απαλλάσσεσαι – δεν νικάς – αυτές τις συμπεριφορές.
Τώρα στο ρητορικό σου ερώτημα με τι όπλο θα χτυπούσα τον ανταγωνιστή μου, μα γιατί να τον χτυπούσα και όχι να τον ευγνωμονούσα που θα με είχε απαλλάξει από το κουσούρι της μονογαμίας?
Είναι σαν να σε ρωτάω: "Με τι θα εφαρμόζουμε τον νόμο" και να μου απαντάς "Με το να θεσπίζουμε νόμους"
quote:Ε αυτή είναι η νίκη το να απαλλαγείς από αυτές.
Με την γνώση δηλαδή απαλλάσσεσαι – δεν νικάς – αυτές τις συμπεριφορές.
quote:Η ηθική πρέπει να πηγάζει από την ανθρώπινη ψυχή ή αν θες από την θεϊκή ουσία, την ελεύθερη ανθρώπινη συνείδηση.
Τώρα στο ρητορικό σου ερώτημα με τι όπλο θα χτυπούσα τον ανταγωνιστή μου, μα γιατί να τον χτυπούσα και όχι να τον ευγνωμονούσα που θα με είχε απαλλάξει από το κουσούρι της μονογαμίας? Τώρα πώς συνδυάζεις την μονογαμία με τα εγώ;
[quote] Γνωρίζοντας της επιθυμίες αυτές, και εξετάζοντας γιατί αυτές απωθήθηκαν, ανασκευάζοντας πιθανόν τα ηθικά κριτήρια που οδήγησαν στην απώθηση τους, ή κατανοώντας τα και περσότερο, δικαιολογώντας τα, απαλλάσσεσαι από αυτές τις συμπεριφορές.Με την γνώση δηλαδή απαλλάσσεσαι – δεν νικάς – αυτές τις συμπεριφορές.
Όταν δεν πηγάζει απο εκεί, τότε μιλάμε για μια ψευτο-ηθική, δηλαδή για μια ηθική που δημιουργεί ο ίδιος ο άνθρωπος και είναι άσχετη με την πραγματικότητα αλλά αφορά μόνο στον μικρόκοσμο που έχουν δημιουργήσει τα Εγώ της κοινωνίας που ζούμε.
Έτσι σε μια μουσουλμανική κοινωνία θεωρείται ηθικό το να σκοτώνεις την γυναίκα σου επειδή σε απάτησε, αλλά στον δυτικό κόσμο θεωρείται ανήθικο. Στον δυτικό κόσμο θεωρείται ηθική π.χ η πολυγαμία, αλλά θεωρείται ανήθικη όταν αυτή γίνεται επι πληρωμή.
Όλες αυτές οι ηθικές δεν πηγάζουν απ' τη συνείδηση. Στην πραγματικότητα ηθικός δεν είναι ο άνθρωπος ο οποίας εξαιτίας κάποιας ιδέας που του εμφύσησε η κοινωνία απαρνιέται τις επιθυμίες του.
Ο άνθρωπος που δεν αποδέχεται το ότι έχει κάποιες Χ επιθυμίες ή που το αποδέχεται αλλα δεν τις αφήνει να εκφραστούν, τότε αυτές μπαίνουν στον ανθρώπινο ασυνείδητο και τον βασανίζουν για όσο καιρό τις κρατά απωθημένες. Αυτός ο άνθρωπος δεν είναι ένας ηθικός, αυτός ο άνθρωπος είναι ένας δυστυχισμένος.
Ο ηθικός άνθρωπος είναι αυτός που δεν έχει την επιθυμία.
Αν έχεις την επιθυμία αλλά την καταπιέζεις, είσαι ένας κρυφός ανήθικος.
Αν δεν έχεις καθόλου την επιθυμία είσαι ένας πραγματικά αγνός, ηθικός άνθρωπος. Αυτούς τους ανθρώπους, έχουμε συνηθίσει να τους αποκαλούμε Άγιους.
Π.χ. για κάποιον πολύ αγαθό άνθρωπο, που ενδεχομένως να ασκεί και κάποιο κοινωνικό έργο βοηθώντας ανθρώπους που έχουν ανάγκη, δεν συνηθίζουμε να λέμε ότι "αυτός είναι πολύ ηθικός", λέμε ότι αυτός είναι σαν Άγιος.
Όλοι όσοι θέλουμε να απαλλαγούμε από το Εγώ πρέπει να γίνουμε Άγιοι.
Όλοι όσοι αποζητούμε την εσωτερική ελευθερία πρέπει να γίνουμε σαν Άγιοι.
Αυτός που βγαίνει απ' την Πλατωνική σπηλιά είναι ένας βαθιά "μυημένος".
Ο βαθιά μυημένος είναι ένας Άγιος.
Edited by - Dr Jekyll Mr Hyde on 20/07/2011 15:10:20
quote:
Ντοτορο
Όλοι όσοι θέλουμε να απαλλαγούμε από το Εγώ πρέπει να γίνουμε Άγιοι.
Όλοι όσοι αποζητούμε την εσωτερική ελευθερία πρέπει να γίνουμε σαν Άγιοι.
Σας παρακολουθω στην ανάπτυξη του θέματος,μου αρέσουν οι θέσεις σας
στο σύνολό τους,αλλα σε επι μέρους λεπτομέρειες,χρειάζεστε μια μικρή
<<επιδιόρθωση>>.
Γιατί οι Αγιοι,να είναι απαλαγμένοι απο το Εγω και να πρέπει να τους
μιμηθούμε?Κι αυτοί εχουν Εγω και μάλιστα ισχυρότερο ημών,τών αμαρτωλών.
Το Εγω τους θέλει τόσο πολύ να ανυψωθεί,ώστε το ταπεινώνουν,έστω και
με το ζόρι,προκειμένου να προσεγγίσουν το θείο,ώστε να γίνουν ανώτεροι
απο τους άλλους ανθρώπους.Οι εκλεκτοί!Ιδιοτελής σκοπός.
Νομίζω οτι υπάρχουν δύο Εγω ανεξάρτητα μεταξύ τους.
Το συνειδητό και το ασυνείδητο Εγω.
Και να απαλαγούμε απο το συνειδητό,με το άλλο τι γίνεται?
Δεν γνωρίζουμε τίποτα απολύτως!
quote:
Ντοτορο
Αυτός που βγαίνει απ' την Πλατωνική σπηλιά είναι ένας βαθιά "μυημένος".
Αυτός που βγαίνει απο την Πλατωνική σπηλιά,ειναι ενας βαθειά
νυχτωμένος και οχι μυημένος!!!
ΔΥΣΤΥΧΙΑ ΣΟΥ ΕΛΛΑΣ
ΜΕ ΤΑ ΤΕΚΝΑ ΠΟΥ ΓΕΝΝΑΣ.
quote:Δεν ξέρω αν είναι απαλλαγμένοι από το Εγώ τους αυτοί που αποκαλούνται οι Άγιοι. Λίγοι άνθρωποι είναι εντελώς απαλλαγμένοι απ' τα Εγώ τους. Αναφέρομαι σε αυτό που εμείς οι "λαϊκοί" αναγνωρίζουμε ως "Άγιο".
Γιατί οι Αγιοι,να είναι απαλαγμένοι απο το Εγω και να πρέπει να τους
μιμηθούμε?
quote:Το ποιος έχει και ποιος δεν έχει ιδιοτελή σκοπό δεν το ξέρεις.
Κι αυτοί εχουν Εγω και μάλιστα ισχυρότερο ημών,τών αμαρτωλών.
Το Εγω τους θέλει τόσο πολύ να ανυψωθεί,ώστε το ταπεινώνουν,έστω και
με το ζόρι,προκειμένου να προσεγγίσουν το θείο,ώστε να γίνουν ανώτεροι
απο τους άλλους ανθρώπους.Οι εκλεκτοί!Ιδιοτελής σκοπός.
quote:Πώς τα ορίζεις αυτά τα δύο;
Νομίζω οτι υπάρχουν δύο Εγω ανεξάρτητα μεταξύ τους.
Το συνειδητό και το ασυνείδητο Εγω.
Και να απαλαγούμε απο το συνειδητό,με το άλλο τι γίνεται?
Δεν γνωρίζουμε τίποτα απολύτως!
quote:Επίτρεψέ μου να διαφωνώ.
Αυτός που βγαίνει απο την Πλατωνική σπηλιά,ειναι ενας βαθειά
νυχτωμένος και οχι μυημένος!!!
Edited by - Dr Jekyll Mr Hyde on 20/07/2011 19:28:50
quote:
quote:Νομίζω οτι υπάρχουν δύο Εγω ανεξάρτητα μεταξύ τους.
Το συνειδητό και το ασυνείδητο Εγω.
Και να απαλαγούμε απο το συνειδητό,με το άλλο τι γίνεται?
Δεν γνωρίζουμε τίποτα απολύτως!Πώς τα ορίζεις αυτά τα δύο;
Απλά Ντοτόρο.
Το συνειδητό Εγω,είναι αυτο που ολοι μας αναλύουμε και ξέρουμε οτι έχουμε,είτε το παραδεχόμαστε,είτε οχι.
Το ασυνείδητο όμως,το κομμάτι εκείνο του Συμπαντικού Εγω,το οποίο
<<κατοικεί>> εντός μας και μας συνδέει με το Ολον,δεν το γνωρίζει
κανείς.Απλά φανταζόμαστε την υπαρξή του.Αν μπορούσαμε να ξέρουμε
περι τίνος ακριβώς πρόκειται,δεν θα είχαμε και λόγο υπαρξης σε αυτη τη κοσμική διάσταση.
Ετσι το βλέπω εγω Ντοτόρο και δεν ξέρω καν αν εχω λάθος ή οχι.
quote:
quote: Αυτός που βγαίνει απο την Πλατωνική σπηλιά,ειναι ενας βαθειά
νυχτωμένος και οχι μυημένος!!!Επίτρεψέ μου να διαφωνώ.
Φυσικά και σου επιτρέπω να διαφωνείς!!
Ομως όπως αντιλαμβάνομαι την σπηλιά του Πλάτωνα,αυτός που τελικά
καταφέρνει να βγεί απο εκει είναι ενας δραπέτης,που δεν εχει ιδέα
για τον έξω κόσμο,ενας δραπέτης που γλύτωσε τα δεσμά.
Ενας δραπέτης Οργουελικού κόσμου,που τον κρατούσαν στο σκοτάδι.
μόνο μυημένος δεν είναι.Ενα στραβάδι και μισό είναι.
Εκτός κι αν εννοείς μύηση την ικανότητα να αντιληφθεί το παιχνίδι
που παιζόταν σε βάρος του.Και πάλι μύστης δεν είναι.
Απλά λίγο πιο έξυπνος απο κάποιους άλλους ειναι!!
ΔΥΣΤΥΧΙΑ ΣΟΥ ΕΛΛΑΣ
ΜΕ ΤΑ ΤΕΚΝΑ ΠΟΥ ΓΕΝΝΑΣ.
quote:Ναι εντάξει δεν είναι λάθος αυτό που λες. Ουσιαστικά δηλαδή και εμείς ως μέρη της κοσμικής συνείδησης βιώνουμε τον εαυτό μας -τη κοσμική συνείδηση- με πολλούς και περίεργους τρόπους. Σίγουρα αυτός ήταν ο λόγος της ύπαρξής μας, το βίωμα. Όμως, για πόσο καιρό θα ζούμε το ίδιο βίωμα; Προσωπικά με έχει κουράσει. Νιώθω ότι όλο αυτό το μάτριξ είναι κάτι πεπερασμένο. Όταν βίωσα αυτό που ο πολύς κόσμος αποκαλεί "έρωτα" και το οποίο είναι για κάποιους η μέγιστη μορφή ευτυχίας, η αντίδρασή μου ήτανε "το έζησα και αυτό"...
Απλά Ντοτόρο.
Το συνειδητό Εγω,είναι αυτο που ολοι μας αναλύουμε και ξέρουμε οτι έχουμε,είτε το παραδεχόμαστε,είτε οχι.
Το ασυνείδητο όμως,το κομμάτι εκείνο του Συμπαντικού Εγω,το οποίο
<<κατοικεί>> εντός μας και μας συνδέει με το Ολον,δεν το γνωρίζει
κανείς.Απλά φανταζόμαστε την υπαρξή του.Αν μπορούσαμε να ξέρουμε
περι τίνος ακριβώς πρόκειται,δεν θα είχαμε και λόγο υπαρξης σε αυτη τη κοσμική διάσταση.
Ετσι το βλέπω εγω Ντοτόρο και δεν ξέρω καν αν εχω λάθος ή οχι.
Και μετά σιωπή.
...
Αυτός ο κόσμος είναι πολύ μικρός για μένα. Οι επιθυμίες είναι απλά μπισκότα. Τα βουτάς στο γάλα, τα τρως. Δεν θέλω η ελπίδα μου να είναι ένα μπισκότο. Για σκύλους καλά είναι τα μπισκότα, για σκύλους τα μπισκότα μπορεί να είναι μια βασική αιτία ζωής.
Εγώ όμως δεν είμαι σκύλος και βαρέθηκα να ζω σαν σκύλος.
Ακόμα και με το μικρό "άνοιγμα" που έχω κάνει στη συνείδησή μου, είμαι σε θέση να δω πόσο μικρά είναι όλα σε αυτό τον κόσμο. Ένας κόσμος μικρός γεμάτος με μικρούς ανθρώπους. Ένας κόσμος -θα μπορούσε να πει κάποιος- που φτιάχτηκε για μικρά πράγματα.
(Ένας single-serving κόσμος όπως θα έλεγε και η ταινία
)Ο καθένας λοιπόν όπως νιώθει πράττει.
Edited by - Dr Jekyll Mr Hyde on 20/07/2011 20:04:13