- ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ ΤΑ "περίφημα" 3 Μ... η γνώμη σας - "Μεταξύ τυρού και αχλαδιού"

πάλι καλά Μ-άνομας, που δεν είσαι ο Μ-παμπαστρούμφ, γιατί θα σε αφόριζε δις η εκκλησία, και γιά το όνομά σου και γιά την δεύτερη ιδιότητά σου.

Μαζευτείτε ρέιιι!!! Μα τον Τουτατή!

Υ.Γ. -πάτσος...

Καλέ μου Μάνο, θα έχεις την τιμή...

Πρώτα απ' όλα θα πρέπει να ευχαριστήσω τον φίλο, του οποίου το "άρθρο" παρουσιάζω, αν και λίγο "πετσοκομμένο"... Ευχαριστώ καλέ μου Δημήτρη και ζητώ συγνώμη για την "τεμάχιση" της εργασίας σου.

"Κατά τα υπάρχοντα ιερατεία ο "έξω από δω" αποτελεί τον μόνιμο κίνδυνο των ανθρώπων. Ιδιαίτερα των αγνών. Το τέρας με την ουρά, τις οπλές και τα χαρακτηριστικά του θεού Πάνα, που ανέκαθεν υποστήριζε ο χριστιανισμός ότι ευθύνεται για κάθε έκφανση του κακού που φωλιάζει μέσα στις ψυχές των ανθρώπων, έφερε το ημίφως. Ο πεφωτισμός του σκοτείνιαζε τη διαύγεια των ψυχών μετατρέποντάς τες σε πειθήνια όργανά του. Σε κακόβουλα όντα που έφθειραν εαυτούς και αλλήλους με απότερο σκοπό το θρόνο της βασιλείας του Θεού και τη διοίκηση του Σύμπαντος.

Ηταν ο Θεός που επί αιώνες μάντρωνε τους αμνούς στη στάνη ή ο άρχοντας του κακού; Και γιατί δεν βρέθηκε κανείς να αντισταθμίσει την κατάσταση και να αποκαταστήσει την αλήθεια;

Από τα πρώτα χρόνια του χριστιανισμού ιερείς και πιστοί φρόντισαν να βγάλουν από τη μέση κάθε υπόνια και κάθε εμπόδιο της νέας - τότε - θρησκείας. Ο,τι αποκάλυπτε στους αλλόθρησκους ή στους πιο επιφυλακτηκούς οπαδούς του χριστιανισμού έπρεπε να προσβληθεί και να κατακριθεί αποτελεσματικά. Πρώτος στόχος οι σχεδόν αγράμματοι κάτοικοι της τότε χερσαίας Ελλάδας. Οι Εθνικοί! Η γνώση που κατέληξε να περιφρονείται μέσα στην τεράστια Γραμματεία καθώς πολλά ήταν τα αντιφατικά σημεία, και η πηγή υψιστης γνώσης που άφησαν πίσω τους οι λαμπροί φιλόσοφοι, είχε αλλάξει τόπο. Ηταν μακρυά! Οι υποψήφιοι μαθητές της Αλεξάνδριας δεν ήξεραν ποιά σχολή να ακολουθήσουν. Ποιός φιλόσοφος, γνωστικός ή διδάσκαλος είχε δίκιο. Και οι γνώστες "μαχαιρώνονταν" πισώπλατα καθώς οι νέοι μαθητές, σήμαιναν γι'αυτούς και περισσότερα πλούτη. Την ίδια ώρα όσοι πραγματικά άξιζαν να φέρουν το τίτλο του διδάσκαλου, ασχολούντο μανιωδώς με το ξεσκαρτάρισμα της τεράστιας γραμματίας. Να κρατήσουν τα άμεσως χρήσιμα για τον άνθρωπο και να αφήσουν στην άκρη τα πιο δύσκολα και αντιφατικά. Ενοιωθαν κι έβλεπαν ότι ο κόσμος αναζητούσε κάτι πιο άμεσο και λιγότερο επίπονο από πλευράς πνευματικής εξάσκησης για να γνωρίσει το Θείο. Ζούσαν τη μεταστροφή του κόσμου προς Εκείνον που τους λύτρωνε βάση της "νέας" θρησκείας, είτε ήταν φτωχοί στο πνεύμα, είτε ακόμη κι αν δεν ήταν ευηπόληπτοι πολίτες.

Μεταξύ άλλων προσονμιών του κακού, έφτασε η στιγμή που ο πλανήτης Ερμής θα έπαιρνε και την αντίστοιχη αποτρόπαια ιδιότητά του. Η νέα εκδοχή του ονόματος έπρεπε να ήταν αποκρουστική. Για αιώνες κανείς δεν ασχολείτο με την αστρονομία. Ηταν απαγορευμένη γνώση. Το φωτεινό ουράνιο σώμα ήταν ορατό ακόμα και στο φως της αυγής. Στα αρχαιοελληνικά κείμενα ο Ερμής ήταν ο αγγελιοφόρος του θεού, του Ηλίου. Και ανήγγειλε τον ερχομό του Θεού. Το μήνυμα της ελπίδας. Ο "χριστιανικός" Θεός έπρεπε να κυριαρχήσει σταδιακά. Από τα πανάρχαια χρόνια όλοι λάτρευαν τον ηλιο ως το Ανώτατο Θείο Ον. Το Φως του και την Αλήθεια που προσέφερε εμπρός των οφθαλμών του ανθρώπου ήταν αναμφισβήτητο. Ωστόσο πως ήταν δυνατόν ένας άλλος λαμπερός πλανήτης να προπορεύεται του φωτός του ηλίου; Ηταν κι αυτός θεός ή υπονόμευε το Θείο φως; Η κατάληξη του Χριστού που υπαγορεύει ο χριστιανισμός ενώνει Αυτόν με τον Πατέρα Του, μέσω της Ανάστασης. Ο ήλιος λοιπόν ήταν ένας. Η νέα ιδιότητα του εωσφόρου δεν άργησε να χαλκευθεί. Σκέφτηκαν οι πατέρες: ο πλανήτης Ερμής φέρει (αντανακλά) το φως, δεν το αναδύει! Που γνώριζαν, όμως, τις φυσικές λειτουργίες των ουρανιων σωμάτων; Ως γνωστό, αυτές οι αποκαλύψεις έγιναν πολύ αργότερα. 'Η μήπως απέκρυψαν την αλήθεια καταστρέφοντας και παραποιώντας παλαιότερες μελέτες και συγγράμματα που δεν κατανοούσαν;

Τότε που χάθηκε η επαφή με την τέχνη της αστρονομίας, άλλαξε και το όνομα του πλανήτη. Είτε ο λαός από αμάθεια, είτε το θεοφοβούμενο ιερατείο, μετονόμασαν το ουράνιο σώμα από Ερμή σε Αφροδίτη και τα ίχνη του κάθε τεχνάσματος έσβησαν. Η ονομασία "χρυσαυγένια πούλια" βγήκε σαν από τα παραμύθια. Ο προπομπός εωσφόρος, όμως, παρέμεινε. Και το σπουδαιότερο ( ; ) με θυλική ονομασία (Αφροδίτη), να σαγηνεύει στο πρωινό φως και να προπορεύεται του Θεού-Ηλιου, έως ο Αυτόφωτος με την υπεραμπρότητά του να το εξαφανίζει στον ουράνιο θόλο. Η γυναίκα με το αμάρτημα του πόθου ταυτίστηκε με μία συμβολική παρουσία του χριστιανισμού. Με την Ευα, η οποία έγινε η αιτία ο πρωτόπλαστος να εκδιωχθεί από τον παράδεισο όταν δοκίμασε από το δέντρο της Γνώσης τον απαγορευμένο καρπό. Ο όφις που κατά τους αρχαίους ημών προγόνους συμβόλιζε το Δία, παρουσιάστηκε ως ο σατανάς.

Τους μετέπειτα καιρούς μυστικές οργανώσεις και τάγματα που δανείστηκαν το "άστρο της αυγής" ως τίτλο καυτηριάστηκαν, κυνηγήθηκαν ανελέητα, γελιοποιήθηκαν και μετατράπηκαν σε καταδικασταίες αιρέσεις. Οσα από τα μέλη τους γλίτωσαν από την πυρά, διασπάστηκαν και μάταια προσπάθησαν να αποκαταστήσουν το μικρό αυτό κομμάτι της αλήθειας.

Ο Ερμής κατά την αρχαία θεολογία που πήγαζε από το μύθο έφερε "μαγικές" ικανότητες κι έφερε από όλους τους παλαιούς θεούς τις πιο δυσνόητες ιδιότητες. Ηταν μάντης, αλλά και πειραχτήρι, αγγελιοφόρος αλλά και επαναστάτης. Ταχύτατος, μα και πομπώδης ως συνοδός των ψυχών. Εφερε σκύπτρο σχεδόν ολόιδιο με εκείνο των ιεραρχών του χριστιανισμού (το σημερινό σκύπτρο των ιεραρχών - πατριαρχών κλπ φέρει στοιχεία και από το θύρσο του Διονύσου). Το κυρίκειο! Ηταν επίσης απατεώνας (πώς αλλιώς μπορεί να θεωρήσει κανείς κάποιον που ανταλλάσει αγελάδες, με λύρα-τοξοβόλο; ) με φοβερή πειθώ, αλλά και πιστός στο καθήκον του να εξυπηρετεί.

Κι όλα αυτά για να αποφύγουν τα ιερατεία την αποκάλυψη των πηγών τους. Κατά το μάλλον ή ήττον κάποιοι ιερείς σκέφτηκαν ότι η θρησκεία δεν έπρεπε μόνο να δείχνει "νέα", αλλά να και να είναι. Ο σκοπός της εφεύρεσης ενός ανύπαρκτου κακού όντος σε ένα πρόσωπο που απαντάει "εμείς είμαι" ήταν το μαστίγιο κάθε παραβάτη. Κάθε αμνού εκτός της στάνης. Εκεί που παραμονεύει η ανθρώπινη πονηριά που θα επιτεθεί σαν λύκος από θέση υψηλή στην κοινωνία της αγγέλης. Ιερατεία που συνέλεξαν αμύθητα πλούτη και καταπάτησαν ίσως τη τελευταία όμορφη ελπίδα, την Ιδέα που φέρουν στις ψυχές τους οι ανθρωποι. Αυτό σηματοδότησε και το τέλος της θεωρείας του Πλάτωνα περί Ιδεών. Οι πρώτοι χριστιανοί ονόμασαν μέσα στην άγνοιά τους άγιο τον φιλόσοφο κάτι που θορύβησε το ιερατείο. Η προτίμηση του Βατικανού στο πρόσωπο του Αριστοτέλη είναι γνωστή.

Η νέα θρησκεία έπρεπε να είναι ολοκληρωμένη και αυτό να πηγάζει μέσα από την Αρμονία. Ακόμη και η διδασκαλία θα ήταν ελειπής χωρίς το έτερον ήμισι των αρχών του κόσμου. Ολες οι προηγούμενες αυτής παρουσίαζαν το κακό ως αναγκαίο για να ισοροπεί ο ζυγός της αρμονίας. Για παράδειγμα: Εντός της θεολογίας των Εθνικών η άλλη όψη του κόσμου παρουσιαζόταν από τα πανάρχαια χρόνια με τις μορφές του Kρόνου. Ο αγκυλομύτης και διπρόσωπος Kρόνος, του οποίου εκ του φυσικού του ένα πρόσωπο χαμογελούσε κι έλαμπε ενώ το άλλο ήταν άγριο, άσχημο και κατσουφιασμένο. Το ίδιο και οι αποφάσεις του θεού των Τιτάνων. Το καλό, λοιπόν, αντισταθμιζόταν με το κακό. Οταν έπρεπε όμως να διευθετηθεί ο ρόλος του εωσφόρου από το νέο ιερατείο ήταν αργά. Οι πιστοί τον είχαν διαχωρίσει από το Θείο ως άλλο "πρόσωπο" , ως το κακόβουλο ον, τον υπονομευτή του Θεού. Η λύση δόθηκε από παλαιότερες εβραϊκές γραφές. Οπως τα κείμενα του Ενώχ, τα οποία στη συνέχεια αποκλείστκαν από τα επίσημα κιτάπια του χριστιανισμού. Ο έκπτωτος άγγελος που η αρχική του μορφή θυμίζει Τιτάνα, ανέλαβε ρόλο ανταγωνιστή του Υιού του Θεού κι αιωνίου αντιπάλου. Από την άλλη πλευρά ο Θεός, του οποίου είναι δημιούργημα δεν ασχολείται με τα έργα ανατροπής, μα ούτε και τον καταστρέφει καθώς είναι "Πανάγιος" και ποτέ δεν θανατώνει δημιουργήματά του. Εν ολίγις μπάχαλο! Το νέο ιερατείο πιάστηκε στην ίδια του την παγίδα, στο φαύλο κύκλο. Και αναγκάστηκε να περάσει την έννοια της παγίδας που πιάστηκε στη διδασκαλία του. Οποιος αναλύσει την έννοια θα καταλήξει ότι κανείς άνθρωπος δεν είναι αναμάρτυτος και ότι όλο του βιος χάνεται στο λαβύρινθο του προαναγραφόμενου "κύκλου". Εν τέλει μόνο Αρμονία δεν προσέφερε η λύση του εωσφόρου παρά μόνο μία επιφανειακή αντίθεση, όμοια με εκείνη των χρωμάτων προ των οφθαλμών ενός ανθρώπου, όπως το άσπρο - μαύρο. Το ενίοτε κακό δεν αποτελεί οντότητα, αλλά έκφανση της Θείας Πρόνοιας και μέρος του όλου που πληρώνει αναπόσπαστα την Αρμονία του κόσμου με το καλό. Οροι γενικευμένοι κι όχι προσωποποιημένοι."

Ήταν μεγάλο, είναι αλήθεια, αλλά πιστεύω πως άξιζε τον κόπο να παρουσιαστεί και να αποτελέσει θέμα συζήτησης ή απλά να απαντηθεί μια ερώτηση.

Πάντα με εκτίμηση,
Mantis.

quote:

---

Μάσκα, κοινώς Μουτσούνα... δαιμονικό προσωπείον που χρησιμοποιείτο σε παγανιστικές και οργιαστικές τελετές

---

Edited by - Administrator on 12/12/2020 20:18:49
Reason - Your head will collapse But there's nothing in it