- Θεέ μου ! Δείξε μου ποιος είμαι ! - Απόψεις, Προτάσεις κ.ά.

Δύο είναι λοιπόν τα προβλήματα, οι δυσκολίες που θα αντιμετωπίσει κάποιος που αναζητά την αυτογνωσία. Το πρώτο είναι η κοινωνία, ο κοινωνικός περίγυρος, η οικογένεια, το κράτος, το έθνος, η εκκλησία, ο κοινωνικός σου κύκλος.

Αυτογνωσία σημαίνει επιστροφή στην πηγή, στην ρίζα, στην φύση. Στην κοινωνία όλες οι πόρτες σου φαίνονται κλειστές, μοιάζει αδύνατο να βρεις τον δρόμο που θα σε οδηγήσει στην φύση, στην πηγή, στο κέντρο, γιατί όλοι γεννιούνται μέσα σ’ αυτήν. Οι προνομιούχες τάξεις θέλουν να κυριαρχούν, να ελέγχουν, να κατευθύνουν. Εσύ, ακολουθείς την κοινωνία, τις τάσεις της κοινωνίας, ακολουθείς διάφορα ρεύματα, πολιτικά, θρησκευτικά, ιδεολογικά, και πάει λέγοντας. Καλά κάνεις, διαφορετικά θα τρελαθείς, δεν θα ανήκεις στο κοινωνικό σύνολο, θα είσαι περιθώριο. Αυτογνωσία δεν σημαίνει να γίνεις περιθώριο. Δεν μπορείς να γίνεις Ηράκλειτος και να πάρεις τα βουνά, ούτε Βούδας, ούτε Ιησούς και να σταυρωθείς. Μπορείς όμως να αρχίσεις να γκρεμίζεις έναν έναν τους φραγμούς που έχει δημιουργήσει η κοινωνία τριγύρω σου.

Η δεύτερη δυσκολία είναι το ίδιο σου το «εγώ», γιατί και σ’ εσένα αρέσει να κυριαρχείς, να καταπιέζεις, να ελέγχεις και να κατευθύνεις. Έλεγα στο αρχικό μήνυμα, πως ένας άνθρωπος που έχει αυτογνωσία, είναι ανεξέλεγκτος. Δεν υπακούει σε κανέναν, δεν ελέγχεται από κανέναν αλλά δεν ελέγχει και κανέναν, δεν καταπιέζει κανέναν, δεν κατευθύνει κανέναν. Δεν είναι σκλάβος κανενός, αλλά ούτε επιθυμεί να έχει σκλάβους τριγύρω του. Δεν κυριαρχείται και δεν κυριαρχεί. Στην διάσταση της αυτογνωσίας, δεν υπάρχει κυριαρχία, υπάρχει ελευθερία. Ο άνθρωπος που έχει αυτογνωσία, είναι ελεύθερος και από τα δεσμά της κυριαρχίας και από τα δεσμά της πλεονεξίας. Δεν επιθυμεί τίποτε, ούτε να είναι αυτός το αφεντικό, ούτε να έχει υπαλλήλους, ούτε την επιβεβαίωση, την επιδοκιμασία, ούτε την αποδοκιμασία. Είναι ελεύθερος και μπορεί να βοηθά κι άλλους να ελευθερωθούν.

Εσύ δεν βρίσκεσαι σ’ αυτήν την διάσταση όμως. Έχεις σκοπό, κίνητρο. Διάβασα κάπου «Σκοπός μας δεν είναι…. κτλ». Ότι κι αν περιείχε αυτή η πρόταση μετά, ό,τι κι αν είχε ως συνέχεια, είναι λάθος. Δεν υπάρχει σκοπός. Μην σοκάρεστε. Η ζωή δεν έχει σκοπό. Σκοπός μου δεν είναι να φανώ σε σας κάποιος. Ο Μανώλης λέει κάπου «κι εγώ είμαι ένας, κανένας», και πολύ σωστά το λέει. Θέλεις λοιπόν να μην έχεις σκοπό ? Σε τρομάζει αυτό.

Άρχισε πολύ απλά, να μην ελέγχεις, να μην κατευθύνεις, να μην καταπιέζεις, άφησε το συνάνθρωπο σου ελεύθερο, άρχισε να μην κυριαρχείς. Έτσι, θα μπορέσεις αρχικά να αποφύγεις την παγίδα της κοινωνίας. Καλά αυτό, δύσκολο μεν, αλλά ίσως και να το καταφέρεις. Πως όμως θα μπορέσεις να ξεφύγεις από τον ίδιο σου τον εαυτό ? Εδώ σε θέλω κάβουρα που περπατάς στα κάρβουνα, που λέμε. Θέλεις να πάψεις να είσαι δέσμιος της κοινωνίας, ναι θέλεις ! Μα θέλεις και το άλλο σκέλος ? Θέλεις να πάψεις να κυριαρχείς ? Εδώ αρχίζουν τα δύσκολα.

Το πρόβλημα είναι το «εγώ» σου. Ο εαυτός σου, σου φτιάχνει ψεύτικα είδωλα του «εγώ» σου και φοβάσαι πως αν αρχίσεις να γκρεμίζεις έναν έναν αυτούς τους αντικατοπτρισμούς, ο εαυτός σου θα θρυμματιστεί, θα γίνει κομμάτια. Όταν κουβαλάς αυτές τις εικόνες για πολύ καιρό, και πρόσεξε ! τις κουβαλάς από τότε που γεννήθηκες, τότε αρχίζεις και φοβάσαι. Φοβάσαι πως αν καταρριφθεί η εικόνα που έχει δημιουργήσει για σένα το «εγώ» σου, τότε θα χάσεις την ταυτότητά σου. Τότε, ποιος θα είσαι ? Θα τρελαθείς. Έχεις επενδύσει στον εαυτό σου, καθημερινά, προβάλεις τον εαυτό σου, έχεις κοπιάσει, έχεις αγωνιστεί, έχεις αγαπήσει και πληγώθηκες, έχεις φτιάξει εσύ ο ίδιος μια εικόνα για τον εαυτό σου, και τώρα είναι πολύ δύσκολο να αλλάξει αυτή. Πόσο μάλλον αν αρχίσεις, να ρίχνεις ένα ένα όλα αυτά που ο ίδιος έκτισες, φοβάσαι ! Αν κάποιοι δεν συμφωνούν με σένα, τότε το «εγώ» σου πετάγεται μπροστά σου και σου λέει πως αυτός κάνει λάθος. Επαναπαύεσαι λέγοντας «έλα μωρέ, τι μας λέει τώρα, χαζομάρες, αν είχε ζήσει ό,τι έζησα εγώ, θα καταλάβαινε, λάθος κάνει». Κουβαλάς πολλές εικόνες για τον εαυτό σου. Πολλές φορές σ’ έχω ακούσει να μιλάς γι’ αυτές. Λες «είμαι κυκλοθυμικός», «είμαι μοναχικός», «είμαι ενθουσιώδης», «είμαι χειμαρρώδης», «είμαι έτσι… είμαι αλλιώς». Όλα αυτά τα έχεις χτίσει μέσα από την μέχρι τώρα ζωή σου. Αν έρθω εγώ και σου πω, δεν είσαι μοναχικός, δεν είσαι μόνος, σίγουρα θα με περάσεις για τρελό. «Δεν με ξέρεις», θα πεις, και τέλειωσε.

Αν θέλεις να γνωρίσεις τον εαυτό σου, θα πρέπει να απορρίψεις όλες αυτές τις εικόνες. Θα πρέπει να δεις τον εαυτό σου γυμνό, σε όλη του την γύμνια. Δεν είναι πολύ όμορφος. Δεν θα σου αρέσει. Γι’ αυτό έφτιαξες αυτές τις εικόνες, για να κρυφτείς. Έφτιαξες μια φωλιά, κρύφτηκες, και δεν ακούς κανέναν. Να γιατί ο καθένας μας είναι ένας διαφορετικός κόσμος, έχει την δική του αλήθεια, τον δικό του Θεό, τα δικά του πιστεύω, τις δικές του εικόνες. Έχει ο καθένας μας μια εικόνα δική του. Να γιατί θα χάνεις από μπροστά σου τους Βούδες, τους Ηράκλειτους, τους Χριστούς, τους «φωτισμένους» ανθρώπους. ‘Έρχονται, σε πλησιάζουν, σου λένε πως κάτι βρήκαν, σου λένε «άκουσέ με» και συ τους περιφρονείς, τους χλευάζεις, τους μειώνεις, γιατί το παρελθόν τους λες, είναι τελείως διαφορετικό από το δικό σου, οι εμπειρίες σου λες είναι τελείως διαφορετικές από τις δικές σου, «εύχομαι κανείς να μη περάσει όσα πέρασα εγώ…», διάβασα κάπου.

Αν δεις τον εαυτό σου όπως είναι, σε όλη του την γύμνια, εκατομμύρια στραβά θα δεις. Θα δεις μίσος, ζήλια, θυμό. Θα δεις και επιθυμία κατοχής, επιθυμία κυριαρχίας. Πιστεύεις πως ξέρεις ν’ αγαπάς ? Δες τον εαυτό σου, πίσω από την αγάπη σου κρύβεται η επιθυμία κατοχής. Πίσω από την αγάπη σου κρύβεται η ζήλια. Θεωρείς τον εαυτό σου όμορφο, μα όταν κοιτάξεις μέσα του, ασχήμια θα δεις και θα του γυρίσεις την πλάτη.

Η αυτογνωσία είναι δύσκολη γιατί βλέπεις τις ασχήμιες σου, πολύ το ‘χουν πει αυτό. Ναι, γιατί όμως ? Γιατί θα δεις ασχήμιες ? Γιατί βρίσκεσαι ακόμη στην περιφέρεια. Η φωλιά που έχεις φτιάξεις, ανήκει κι αυτή στην περιφέρεια. Στο κέντρο δεν έχεις φτάσει ακόμη. Να θυμάσαι πως στην περιφέρεια, είσαι ο ανθρώπινος κόσμος. Στην περιφέρεια, βρίσκονται όλα αυτά, βία, επιθετικότητα, μίσος, ζήλια, κρύφτηκες από αυτά, αλλά παραμένεις στην περιφέρεια. Έξω από την φωλιά σου, επικρατεί μια κόλαση. Δεν θέλεις να βγεις παραέξω.

Η ομορφιά σου βρίσκεται στο κέντρο του κύκλου. Εκεί το σκηνικό αλλάζει. Στο κέντρο, είσαι Θεός. Πρέπει να διασχίσεις την περιφέρεια. Στην περιφέρεια, είσαι μια κοινωνία σε μικρογραφία. Και η κοινωνία είναι άσχημη. Στο μυαλό σου υπάρχει όχι μόνο το δικό σου παρελθόν, αλλά το παρελθόν ολόκληρης της κοινωνίας, ολόκληρης της ανθρωπότητας. Για να επιτύχεις την αυτογνωσία, για να φτάσεις στο κέντρο, πρέπει να διασχίσεις, όχι μόνο το δικό σου παρελθόν, αλλά και το παρελθόν ολόκληρης της ανθρωπότητας. Σε τρόμαξα ε?

Μα ποιος σου είπε πως η αυτογνωσία είναι εύκολη ?

Όλοι την επιζητούν. Κανείς δεν δοκιμάζει. Αλλά θυμηθείτε, η αυτογνωσία είναι υπαρξιακή, δεν είναι θεωρία.

Σας φιλώ,

Θα έχεις ακούσει ίσως πως όταν ένας άνθρωπος πνίγεται στην θάλασσα ή σε ένα ποτάμι, περνάει μπροστά από τα μάτια του για ένα κλάσμα του δευτερολέπτου, όλη η ζωή του. Θαρρείς και βρίσκεται μπροστά από ένα πανί μιας κινηματογραφικής αίθουσας. Ό,τι έχει ζήσει, όλο του το παρελθόν, εμφανίζεται μπροστά του, σαν ταινία. Για ένα κλάσμα του δευτερολέπτου ! Είναι αλήθεια.

Το ίδιο συμβαίνει και την στιγμή που το «εγώ» πεθαίνει ολοκληρωτικά, την στιγμή του εσχάτου θανάτου, την στιγμή του σαμάντι. Η μόνη διαφορά είναι πως μπροστά από τα μάτια σου, εκείνη την στιγμή, περνάει όχι μόνο το δικό σου παρελθόν, αλλά και το παρελθόν ολόκληρης της ανθρωπότητας, η ιστορία ολόκληρου του ανθρωπίνου γένους. Μπορείς να το αντέξεις αυτό ?

Υπάρχουν στιγμές που θα βρεις και εσύ, τον δικό σου Χίτλερ, τον δικό σου Τζένγκις Χαν, τον δικό σου Ναπολέων. Τούτοι, είναι όλοι τους πολιτικοί και όλοι τους παράφρονες του κόσμου. Στην περιφέρεια, να θυμάσαι, είναι όλα τούτα που ανήκουν στον κόσμο, στην κοινωνία. Είσαι μια μικρογραφία της κοινωνίας. Και ο νους σου κουβαλά, όλα τα μικρόβια του παρελθόντος, όλες τις ασθένειες, όλη την ιστορία του παρελθόντος, γιατί ο νους ανήκει στο συλλογικό. Εσύ δεν είσαι αυτός που έριξες την πρώτη ατομική βόμβα ? Εσύ δεν είσαι αυτός που βομβάρδισες αθώους ? Εσύ δεν είσαι αυτός που σφάγιασες, βίασες, βασάνισες, έκαψες, λεηλάτησες, δολοφόνησες, παιδιά, γυναίκες, άνδρες, αθώους ? Εσύ δεν είσαι αυτός που λέει καθημερινά ψέματα μόλις του παρουσιαστεί η ευκαιρία, για να επιτύχεις κάτι ? Έχεις σκοπό, έτσι δεν είναι ? Έχεις κίνητρο, ποιο είναι το κίνητρό σου λοιπόν ? Ποιος είναι ο στόχος σου ? Το χρήμα ? Η δόξα ? Η επιβεβαίωση ? Η κυριαρχία ? Η ανάδειξη του «εγώ» σου ? Για πες μου, σε τι διαφέρεις από έναν Χίτλερ ? Από έναν Ταμερλάνο ? Από έναν δολοφόνο ? Από έναν βιαστή ? Μιλώ σκληρά σε σένα, μα διόλου δεν διαφέρεις από αυτούς. «Όχι !», θα πεις, «εγώ δεν έχω διαπράξει ποτέ όσα μου λες! Είσαι τρελός !». Φτιάξε την φωλιά σου φίλε μου, κρύψου, είναι όμορφα εκεί, είναι ζεστά, φτιάξε τους αντικατοπτρισμούς σου, τις οάσεις σου, μείνε εκεί, στόλισέ την και συνέχιζε να φοβάσαι. Να φοβάσαι ! Δίπλα σου κοχλάζει το ηφαίστειο. Από στιγμή σε στιγμή, θα εκραγεί.

Γελώ και κλαίω για σένα, άθλιε ! Είναι λίγα αυτά που σου είπα, γιατί εγώ δεν έχω το παρελθόν το δικό σου και σίγουρα δεν είμαι ιστορικός για σου παρουσιάσω μπροστά σου ολόκληρη την ιστορία του κόσμου. Αλλά ξέχασα ! Ναι ! βέβαια, εσύ έχεις περάσει πολλά, άλλα τα δικά σου, άλλα τα δικά μου, δεν μπορώ να σε καταλάβω. Γελώ και κλαίω για σένα.

Βγάλε όμως πρώτα το δοκάρι που έχεις μπροστά στα μάτια σου, και μετά, αν θέλεις, βγάλε και την ακίδα από τα μάτια του συνανθρώπου σου. Αυτό είναι το νόημα τούτης της φράσης του Ιησού. Πρέπει να τα δεις όλα τούτα μπροστά σου, όπως είναι, γιατί εσύ είσαι υπαίτιος αυτών. Εσύ τα δημιούργησες. Για τα διασχίσεις, για να τα διαπεράσεις όλα τούτα πρέπει να τα δεις ! να τα παρατηρήσεις, πρέπει να είσαι παρατηρητής. Το αντέχεις ? Πρέπει να πονέσεις φίλε μου αφάνταστα, για να επιτύχεις την αυτογνωσία, δεν είναι παιχνίδι.

Έτσι λοιπόν μιλούν οι άνθρωποι για την αυτογνωσία, φτιάχνουν θεωρίες, συστήματα, μα ποτέ δεν την επιχειρούν. Μπορώ να σου μιλώ ασταμάτητα γι’ αυτό, μα τίποτε δεν θα καταφέρω. «Λόγου άγνωστες πτυχές και ομορφιάς περίσσειας…», λέει ο φίλος. Ακόμη και όσοι μιλούν για την αυτογνωσία, δεν την επιχειρούν στην πράξη. Αλλά η αυτογνωσία είναι υπαρξιακή, δεν είναι θεωρία.

Ακούς τους ανθρώπους. Όταν σου πουν πως στο κέντρο είσαι θεός, νιώθεις ευτυχής. Όταν σου πουν πως είσαι ψυχή αθάνατη, νιώθεις πανευτυχής. Όμως και τούτες οι θεωρίες, είναι μπογιά, στολίδι. Δεν θα σε βοηθήσουν. Το ίδιο κόλπο είναι, φυγή είναι. Και σ’ αυτό το σημείο διαφωνώ με τούτη την έλξη που ασκούν στην Δύση οι άνθρωποι του τύπου Μαχαρίσι Μαχές Γιόγκι. Η αυτογνωσία δεν είναι ηρεμιστικό. Πολλοί άνθρωποι ασχολούνται με γιόγκα, κάνουν γιόγκα και λένε πως μπορούν μέσα από αυτή να βρουν τον εαυτό τους. Επιζητούν ένα είδος ηρεμιστικού, που θα τους δώσει ψυχική ευφορία, πνευματική ανάταση και θα τους κατευθύνει στα άδυτα του εαυτού τους.

Όσοι σας λένε πως θα σας δώσουν γαλήνη και ησυχία χωρίς πόνο, ψεύδονται !!!

«Θα σου δώσω μια μέθοδο, θα την ακολουθείς δέκα λεπτά πρωί – βράδυ και θα νιώσεις απέραντη γαλήνη, θα ηρεμίσει το είναι σου, θα βρεις τον εαυτό σου !». Είναι από τις μεγαλύτερες μπούρδες που έχω ακούσει ποτέ, όχι μόνο στην τωρινή ζωή μου, αλλά και στις προηγούμενες ζωές μου. «Θα νιώσεις απέραντη γαλήνη, μέσα σε μερικές μέρες θα φωτιστείς !». Χα! Δεν είναι τόσο εύκολο ! Πως μπορεί κανείς να βρει τον εαυτό του, κάνοντας γιόγκα ? Αν είναι ποτέ δυνατόν ! Πως μπορεί κανείς να γίνει Φωτισμένος, μόνο με το να ψέλνει έναν ψαλμό δέκα φορές την ημέρα ? Ε, όχι !

Έχω μια φίλη που είναι φανατική με την γιόγκα. Προχθές που συναντηθήκαμε, την περίμενα έξω από το γυμναστήριο. Ήρθε ανανεωμένη. Πες μου, την ρωτώ, πως αισθάνεσαι τώρα ? «Α!», μου λέει «νιώθω υπέροχα, κουρασμένη είμαι, αλλά έχω μια ψυχική ευφορία, μια ευχαρίστηση, μια γαλήνη, τι να σου πω….». Την ρωτάω «Να σου πω εγώ έναν τρόπο, που μπορείς να νιώσεις όλα αυτά που μου είπες και ακόμη περισσότερα ?», «Είναι και πιο οικονομικός, δεν στοιχίζει τίποτε…», «Κάνε έρωτα !!!» Έτσι γέλασε κι αυτή, όπως γελάτε εσείς τώρα.

Μην παραμυθιάζεστε φίλοι. Τα τεχνάσματα, τα κόλπα, δεν θα σας βοηθήσουν.

Ως αυτήν την στιγμή που μιλάμε, έχεις διασχίσει μια ολόκληρη ιστορία για να φτάσεις ως εδώ. Χιλιάδες σκέψεις, χιλιάδες χρόνια, ιστορίας, παρελθόντος, κουβαλάς στο κεφάλι σου. Πως θα γυρίσεις πίσω ? Αυτογνωσία σημαίνει επιστροφή στην πηγή. Έφτασες ως εδώ, αλλά για να βρεις τον εαυτό σου πρέπει να γυρίσεις στο αρχικό σημείο, εκεί από όπου άρχισε το ταξίδι της ανθρωπότητας. Ο κόσμος έχει προχωρήσει με εκατομμύρια λαθεμένους τρόπους, με βία, με δολοφονίες, με βιασμούς, απατηλή είναι η ανθρωπότητα, καταπιεσμένη, έχει εκμεταλλευτεί τον ίδιο τον άνθρωπο, μίση, αλληλοσπαραγμοί, αντιπαλότητες, για δες το φόρουμ, κάνε μια βόλτα, εδώ !, εδώ που είσαι ! και θα το διαπιστώσεις. Είσαι κομμάτι της ανθρωπότητας, είσαι συνυπεύθυνος.

Θεωρείς την γιόγκα, τις μάντρες, υπερβατικό διαλογισμό ? Έφτασες ως εδώ, ψέλνοντας μάντρες ? ύμνους ? προσευχές ? Έφτασες ως εδώ κάνοντας γιόγκα ? Η υπέρβαση που λες, ναι ! είναι εφικτή, άλλα όχι με τεχνάσματα. Είναι εφικτή μονάχα μέσα από τον πόνο, από τον σταυρό. Και αυτό είναι το νόημα του σταυρού του Ιησού Χριστού. Πόνος, θάνατος, και κατόπιν ανάσταση. Πολλοί άνθρωποι πίστεψαν στον Ιησού πάνω στον σταυρό. Να θυμάστε, πως αν ο Ιησούς δεν είχε σταυρωθεί, ίσως να μην τον θυμόμασταν. Ίσως να είχε περάσει στην ιστορία σαν ένας Βούδας, ή σαν ένας Καμπίρ, ή σαν ένας Κρισναμούρτι, ή σαν ένας Λάο Τσου, ή σαν ένας Ηράκλειτος.

Όταν είσαι έτοιμος, μπορείς να υποφέρεις ολόκληρο το παρελθόν της ανθρωπότητας μέσα σε μία στιγμή μονάχα. Αυτή η στιγμή όμως θα είναι έντονος εφιάλτης. Και σ’ αυτήν την στιγμή είναι που θα χρειαστείς έναν Δάσκαλο. Η αυτογνωσία είναι το σπουδαιότερο πράγμα στον κόσμο, αλλά είναι τρομερά επικίνδυνο. Είναι βουτιά σε πολύ μεγάλα βάθη, η πίεση μπορεί να σε κάνει να παραφρονήσεις τελείως. Είναι κίνηση σε επικίνδυνο έδαφος. Μπορεί να τρελαθείς. Το μυαλό σου μπορεί να ραγίσει, και θα είναι δύσκολο μετά να επανέλθει στο γνώριμο έδαφος, στην επιφάνεια, στην κοινωνία. Χρειάζεσαι τότε, μόνον τότε, έναν Δάσκαλο, για να προσέχει κάθε σου βήμα, διαφορετικά θα ζαλιστείς, θα χάσεις τα λογικά σου. Το μυαλό σου έπειτα θα είναι πολύ δύσκολο να ξαναφτιαχτεί.

Αν είστε έτοιμοι να δοκιμάσετε την αυτογνωσία, πρέπει να ξέρετε πρώτα τι σημαίνει. Δεν φτάνει η επιθυμία σας να γίνετε ευτυχισμένοι. Χρειάζεται επιθυμία να γνωρίσετε την αλήθεια, όχι επιθυμία να γνωρίσετε ευτυχία, γαλήνη, ηρεμία…

Σας φιλώ,

Λέγεται,
Η αυτογνωσία είναι ένα στάδιο πριν τη Θέωση(Θεογνωσία),και σίγουρα δεν έχει καμία σχέση με της εγκόσμιες επιθυμίες και απολαύσεις. Είναι κάτι πέρα και πάνω από τα σύνορα του υλικού κόσμου.

Η αυτογνωσία είναι πάνω από το κάρμα και μπορεί να επιτευχθεί μόνο με τη βοήθεια κάποιου Ειδήμονα ο οποίος έχει ο ίδιος υπερβεί τους νόμους που διέπουν τα φυσικά βασίλεια.

Η αυτογνωσία δεν έχει σχέσει με το νου ή της αισθήσεις, δεν είναι κάτι που μπορεί νοητικά να κατανοηθεί αλλά μόνο άμεση βίωση.

Η αυτογνωσία είναι μια ψυχική εμπειρία όπου η ψυχή αναγνωρίζει τη πραγματική της φύση, τον πραγματικό της εαυτό που είναι κάτι ξέχωρο από το νου και της αισθήσεις.

Ναι έχει πόνο, η πορεία προς την αυτογνωσία αλλά είναι ένας γλυκός πόνος, είναι ο πόνος της επιστροφής στο Πατέρα μας και η λαχτάρα της ψυχής να επιστρέψει στο αρχικό της σπίτι.

Δεν έχει κίνδυνο ο δρόμος προς την αυτογνωσία γιατί μπορεί να επιτευχθεί μόνο με τη βοήθεια ενός Δασκάλου και η ψυχή προστατεύεται και καθοδηγείται από τη Διδάσκαλο Δύναμη. Είναι ενωμένη μαζί Της και δε θα την αποχωριστεί παρά μόνο όταν θα την αποθέσει στα πόδια του Πατέρα μας.

φιλικά

Ο δάσκαλος απάντησε : «Όταν πεινάω, τρώω, όταν διψάω πίνω νερό κι όταν νυστάζω, πέφτω και κοιμάμαι. Αυτός είναι ο δικός μου ο δρόμος. Ποτέ δεν τρώω όταν δεν πεινάω, ποτέ δεν κοιμάμαι όταν δεν νυστάζω. Αυτός είναι ο δρόμος μου !».

Ο άνθρωπος είπε : «Μα όλοι αυτό κάνουμε, δεν μου φαίνεται ότι ο δρόμος σου έχει κάτι το ιδιαίτερο…».

Ο δάσκαλος χαμογέλασε και απάντησε : «Αν όλοι το κάνετε αυτό, τότε δεν θα χρειαζόταν να έρχεστε σε μένα.»

Έχω καιρό να γράψω, μα τώρα θέλω να γράψω, έχω την ανάγκη να γράψω, αυτό κάνω τώρα, γράφω ! Και το παραπάνω παράδειγμα, αυτό δείχνει. Δεν χρειάζεται να κάνουμε τίποτε περισσότερο ή τίποτε λιγότερο από αυτό που θέλουμε, πάντοτε όμως ενσυνείδητα, έχοντας πλήρη συναίσθηση του τι συμβαίνει γύρω μας.

Πολλοί θα πουν τώρα : «Μα, αν είναι δυνατόν, δεν μπορούν όλες μας οι επιθυμίες πάντα να πραγματοποιούνται !». Σωστά, γιατί αυτό συμβαίνει επειδή τούτες οι επιθυμίες μας υποκινούνται από κάτι, έχουν κάποιο κίνητρο, έχουν απώτερο σκοπό, και συνήθως αυτό το κίνητρο ανήκει σε τούτο τον κόσμο, στον ανθρώπινο, στην κοινωνία, στην επιφάνεια. Ποιος είναι όμως ο σκοπός στο παραπάνω παράδειγμα του δασκάλου του Ζεν ? Η φύση. Ποιος είναι ο δικός μου ο σκοπός, από τι υποκινούμαι και γράφω ? Από την ανάγκη της επικοινωνίας, της κοινωνίας των ανθρώπων, της φυσικής τάσης που έχει ο άνθρωπος να συγκλίνει προς τον συνάνθρωπο και όχι να αποκλίνει. Νιώσε την έννοια της λέξης κοινωνία, κοινότητα, είναι πολύ όμορφη, σημαίνει κοινή ενότητα. Όταν αισθάνομαι την ανάγκη να μιλήσω για κάτι, μιλώ, όταν θέλω να απευθυνθώ σε εσάς, γράφω, όταν θέλω να μιλήσω σκληρά, μιλώ σκληρά. Όταν δεν έχω κάτι να πω, κρατώ το στόμα μου κλειστό, για να πουν οι άλλοι. Ξέρετε, τούτο δεν είναι τόσο εύκολο. Φαίνεται απλό, μα δεν είναι.

Δύο τύποι ανθρώπων υπάρχουν : Ο ένας αναζητά την ευτυχία και θα τον συναντήσεις συχνότερα από τον δεύτερο. Τούτος, ο πρώτος, μπορεί ακόμη και να πάει σε μοναστήρι, μα δεν θα αλλάξει. Κι εκεί πάλι την ευτυχία θα αναζητά, την ικανοποίηση, αλλά ίσως με διαφορετικό τρόπο, με προσευχή, με διαλογισμό. Προσπαθεί να γίνει ευτυχισμένος, όλο και πιο ευτυχισμένος.

Ο δεύτερος, είναι αυτός που αναζητά την αλήθεια. Τούτος, είναι σπάνιος. Αυτός επιζητά την πηγή, την αυθεντικότητα, την αλήθεια, που είναι ΜΙΑ, και κοινή για όλους. Ο Ηράκλειτος έλεγε πως ένας, μοναδικός και κοινός είναι ο κόσμος για τους ξυπνητούς και οι κοιμισμένοι ζουν ο καθένας στον δικό του κόσμο. Αυτός που αναζητά την αλήθεια, αυτός ενδιαφέρεται για τον ένα και μοναδικό κόσμο, για την μία και μοναδική αλήθεια. Τούτον, δεν τον ενδιαφέρει η ευτυχία ή η δυστυχία. Δεν τον ενδιαφέρει αν θα μιλήσει γλυκά ή πικρά, δεν τον απασχολεί, ενδιαφέρεται μόνο, όταν μιλάει, να λέει την αλήθεια.

Να θυμάσαι, όταν λες την αλήθεια, δεν κερδίζεις τίποτε, μα, ούτε και χάνεις τίποτε.

Και να ! το παράδοξο. Αυτός που ενδιαφέρετε για την ευτυχία, δεν θα την βρει ποτέ, γιατί η ευτυχία δεν είναι εφικτή αν δεν φτάσεις πρώτα στην αλήθεια. Η ευτυχία είναι μια σκιά της αλήθειας. Από μόνη της, δεν είναι τίποτε. Μόνο σε αρμονία με την αλήθεια μπορεί να υπάρξει.

Πολλοί συνάδελφοι στο γραφείο με ρωτούν : «Μα τι σόι άνθρωπος είσαι εσύ, δεν έχεις σκοτούρες, δεν έχεις προβλήματα, πως είναι δυνατόν να έρχεσαι κάθε πρωί στο γραφείο με ένα χαμόγελο ίσα με τα αυτιά, και να μας καλημερίζεις χαμογελαστά όλους ? Παίζεις με τον πόνο μας δηλαδή ?». Μα, ποιος είναι ο πόνος σας ? Το πρωινό ? Η εργασία σας ? Πονάτε όταν εργάζεστε ? Τότε, αφού πονάτε, τραβάτε στα σπίτια σας, μην εργάζεστε, και δοκιμάστε την αντοχή σας στον πόνο σας. Γιατί έρχεστε εδώ ? Καλύτερα θα ήταν για σας αν πηγαίνατε σε κάποιον γιατρό.

Όταν αισθάνεσαι ένα με την αλήθεια, τα πάντα ταιριάζουν, όλα συμπίπτουν. Έχουν ρυθμό. Νιώθεις ρυθμό. Είναι η ευτυχία. Και η ευτυχία δεν κερδίζεται άμεσα. Την αλήθεια πρέπει να αναζητάς. Η ευτυχία βρίσκεται όταν βρεθεί η αλήθεια, αλλά ο στόχος δεν είναι η ευτυχία. Όταν γυρεύεις την ευτυχία άμεσα, γίνεσαι όλο και πιο δυστυχισμένος. Προς θεού, μην νομίζεται πως σας μιλώ έτσι επειδή εγώ το έχω καταφέρει. Έχω καταφέρει τα πάντα, αλλά δεν έχω καταφέρει τίποτε.

Η αυτογνωσία δεν είναι κάτι που θα πρέπει με το μυαλό να επιτευχθεί. Δεν χρειάζεται προσπάθεια, δεν είναι κάτι που θα γίνει αν πεις «τώρα, θα διαλογιστώ, και θα μάθω ποιος είμαι». Δεν μπορεί να επιτευχθεί πιέζοντας το νου, δεν χρειάζεται ο νους. Το μυαλό μας, ακριβώς επειδή κουβαλάει ολόκληρο το παρελθόν, όχι μόνο το δικό μας, άλλα ολόκληρο το παρελθόν του ανθρώπου, είναι εξαιρετικά εκπαιδευμένο στο να δημιουργεί προβλήματα, να παραθέτει εμπόδια, δυσκολίες, να μας κάνει δυστυχισμένους. Όπως ακριβώς ετούτοι οι συνάδελφοι στο γραφείο. Ξυπνούν, αλλά δεν βλέπουν μπροστά τους πως κάθε μέρα είναι καινούργια μέρα, κάθε ώρα είναι καινούργια ώρα, δεν χαίρονται επειδή ξημέρωσε, επειδή έχουν μια δουλεία να κάνουν αλλά αισθάνονται προβληματισμένοι επειδή, η γυναίκα τους ή η κοπέλα τους π.χ το προηγούμενο βράδυ τους γύρισε την πλάτη, λέγοντας πως έχει πονοκέφαλο. Σκέφτονται το παρελθόν και χάνουν το παρόν. Γι’ αυτούς, αλλά και για όσους σκέφτονται και επιμένουν να σκέφτονται το παρελθόν, η ευτυχία είναι στόχος, αλλά ποτέ δεν θα καταφέρουν να την βρουν.

Η αναζήτηση της αλήθειας είναι ακριβώς το αντίθετο, ούτε ευχαρίστηση, ούτε ηδονή, ούτε ευτυχία. Ποια είναι η φύση της ύπαρξης ? Τι είναι αληθινό ? Αυτός που γυρεύει την ευτυχία, ποτέ δεν θα την βρει. Το πολύ πολύ να βρει την λήθη, να βρει μια γιόγκα, ή κάνα τσιγάρο με χασίς για το κέφι που λέμε. Αυτός που αναζητά την αλήθεια όμως, θα την βρει, γιατί στον δρόμο για την αλήθεια, θα γίνει κι αυτός αληθινός. Για να αναζητήσει την αλήθεια στην ύπαρξη, θα πρέπει πρώτα να ψάξει το αληθινό μέσα στο δικό του είναι. Και έτσι, όλο και περισσότερο θα θυμάται τον εαυτό του, όλο και περισσότερο θα φτάνει στην αυτογνωσία.

Δεν χρειάζεται να κάνεις προσπάθεια. Έχεις προσπαθήσει κι άλλοτε, έτσι δεν είναι ? Που πήγαν οι προσπάθειές σου ? Πόσες φορές έχεις ορκιστεί πως δεν θα ξαναθυμώσεις με κάποιον και μετά πάλι υπέπεσες στο ίδιο σφάλμα ? Που πήγαν οι όρκοι σου ? Δεν χρειάζεται προσπάθεια. Από τούτη, έχεις πολύ. Χρειάζεται εγρήγορση, συνειδητότητα, να ξέρεις τι συμβαίνει γύρω σου, να είσαι παρόν !!! Μην αφήνεις τον νου σου να σε οδηγεί, μήτε στο παρελθόν, μήτε στο μέλλον, σε οδηγεί στα άκρα, ναι, γιατί μόνο στα άκρα μπορεί να αναπτυχθεί η σκέψη σου, κρατήσου στο μέσον, κρατήσου στο παρόν, στην λεπτή διαχωριστική γραμμή που ενώνει τα δύο άκρα, βρες την «χρυσή τομή», ματζχίμ νικάγια, μην σκέφτεσαι !

Μίλα, όταν έχεις κάτι να πεις. Σιώπα, όταν δεν έχεις. Κοιμήσου όταν νυστάξεις. Ξεκουράσου όταν κουραστείς. Γέλα όταν χαρείς, κλάψε όταν πονέσεις. Μην κάνεις τίποτε περισσότερο και τίποτε λιγότερο, από αυτά που είσαι πλασμένος για να κάνεις, από την φυσικότητά σου, από την κανονικότητά σου.

Αν μέσα στην κανονικότητά σου, δεν είσαι ευτυχής, τότε δεν θα είσαι ευτυχής ποτέ. Αυτός που γνωρίζει τον εαυτό του, είναι ευτυχισμένος με μιαν ευτυχία πέραν από κάθε αιτία, ευτυχία απρόκλητη. Η ευτυχία δεν είναι ένα γεγονός που του συμβαίνει, είναι ολόκληρος ο τρόπος με τον οποίο υπάρχει. Στην κόλαση να τον ρίξεις, αυτός θα φτιάξει γύρω του έναν παράδεισο. Ένας παράδεισος θα μπει στην κόλαση μαζί του. Αυτός που δεν γνωρίζει τον εαυτό του όμως, και στον παράδεισο να τον ρίξουν, αυτός γύρω του θα φτιάξει μια κόλαση. Όπου και να πάει, καμιά διαφορά, θα κουβαλάει πάντα τον κόσμο του, θα είναι κοιμισμένος, γιατί μέσα του υπάρχει το σκοτάδι.

Το εσωτερικό σκοτάδι πρέπει να χαθεί. Αυτό σημαίνει αυτογνωσία. Πρέπει να φωτιστείς εντός σου, το σκοτάδι πρέπει να φύγει. Τότε, όπου κι αν πηγαίνεις, το εσωτερικό σου φως, φωτίζει τον δρόμο.

«Όταν τα μάτια του σβήνουν, ο άνθρωπος ανάβει φως για τον εαυτό του μέσα στη νύχτα»

«Η σωφροσύνη είναι η πιο μεγάλη αρετή, και η σοφία του να λες την αλήθεια και να πράττεις σύμφωνα με τη φύση, ακούγοντας την.»

Παραθέτω, δύο αποφθέγματα του Ηράκλειτου, που πήρα από κάποιον φίλο με mail. Το διάβασα το mail σου, φίλε μου.

Ιδού η απάντησή μου. Ιδού, ο δικός μου ο δρόμος, ο ένας, ο μοναδικός και ο κοινός, φτιαγμένος από μία, μοναδική και κοινή σε όλους αλήθεια. Σε χαιρετώ κι εγώ…

Σας φιλώ,

Γιατί έρχεται απλά,όταν είσαι παρών στον εαυτό σου,αληθινός,συνεπής ως προς αυτόν (και μόνο).
Πράγματι,έτσι μόνο μπορεί να είναι.

Την καλημέρα μου!

Όταν ρωτήθηκε ο Βούδδας ποιός είναι ο δρόμος για το Θεό είπε:
"Να είστε χωρίς επιθυμίες"

Ο Δάσκαλος Κιρπάλ είπε:

"Οι ανεκπλήρωτες επιθυμίες
αναζητούν ένα καινούριο σώμα
για να αποσβεστούν"

quote:

---

Δύο τύποι ανθρώπων υπάρχουν :
Ο ένας αναζητά την ευτυχία
Ο δεύτερος, είναι αυτός που αναζητά την αλήθεια.

---

Εγώ έχω χωρίσει τους ανθρώπους σε τρεις κατηγορίες που είναι τα όσα ανέφερες συν κάτι ακόμα.

Πρώτη κατηγορία είναι αυτός που ασχολείται μόνο με τα εγκόσμια.
Δεύτερη κατηγορία είναι αυτός που αναζητά το Θεό και τα εγκόσμια παράλληλα.
Τρίτη κατηγορία είναι αυτός που αναζητά μόνο το Θεό.

Η ευτυχία έχει σχέση μόνο με τον υλικό κόσμο και αυτό και μόνο την κάνει φθαρτή και εφήμερη.Όλα σε αυτό το κόσμο έχουν ημερομηνία λήξης και δε μπορούν να μας προσφέρουν παρά μόνο προσωρινές απολαύσεις.
Ο νους έχει τραβήξει τη ψυχή και έχει ταυτιστεί μαζί του, έχοντας ξεχάσει την αληθινή της προέλευση.
Η ψυχή είναι κομμάτι του ωκεανού της Πανσυνειδητότητας και χρειάζεται να απαλλαγεί από τα καλύματα του νου και της απατηλότητας που έχει καλυφθεί κατά τη κάθοδό της στο κόσμο της ύλης.

Ο Θεός είναι μακαριότητα και αυτό βιώνει ο άνθρωπος όταν αρχίσει να επιθυμεί να επιστρέψει στο Σπίτι του. Ο δρόμος της επιστροφής είναι δύσκολος και απαιτεί θυσίες, όμως όσο τον διαβαίνεις και όσο προσπαθείς τόσο περισσότερη Χάρη λαμβάνεις για αυτή σου τη προσπάθεια.

Λέγεται ότι όταν ο άνθρωπος κάνει ένα βήμα προς το Θεό, εκείνος κάνει χίλια βήματα προς τον άνθρωπο.

Φιλικά,

"be spiritually alive in 2005"

Γιατί απορείτε ? Γιατί ο δρόμος, η οδός, πρέπει να είναι κάτι καινούργιο για σας ? Γιατί νομίζετε πως υπάρχουν «τεχνικές» για την αυτογνωσία ? Ένα είναι το κλειδί. Η συνείδηση, η συνειδητότητα, να είσαι παρόν, να έχεις πλήρη συναίσθηση του τι συμβαίνει γύρω σου και να ζεις την στιγμή. Η στιγμή είναι μοναδική. Δεν υπήρξε πριν, ούτε θα υπάρξει μετά. Κάθε στιγμή είναι μοναδική. Είναι πανέμορφο αυτό ! Η στιγμή δεν είναι επανάληψη. «Μπράβο μας, που τα πράγματα δεν γίνονται replay», λέει ο Μανώλης, μπράβο μας και μπράβο του. Η στιγμή είναι μοναδική, είναι πάντα ολόδροση.

Για να κατανοήσετε τα παρακάτω, πρέπει να αλλάξετε την λογική σας. Εξηγούμαι ευθύς.

Η ανθρωπότητα, έχει προχωρήσει βάση της Αριστοτελικής λογικής, της δυτικής σκέψης που λέμε. Ο Αριστοτέλης θεωρείται ο θεμελιωτής της. Όλοι, και εννοώ, όλοι, ουδείς δεν εξαιρείται από τούτο, όλοι, σκεπτόμαστε, συλλογιζόμαστε, συμπεραίνουμε, βάση της Αριστοτελικής λογικής. Εγώ, εσείς, όλοι ! Για τον Αριστοτέλη, κατά συνέπεια και για όλη την ανθρωπότητα, το Α είναι Α και το Β είναι Β. Μπορείς να πας από το Α στο Β και από το Β στο Α, αλλά ποτέ, το τονίζω αυτό, ποτέ το Α δεν μπορεί να γίνει Β. Ποτέ το Α και το Β δεν μπορούν να γίνουν ένα, να ενωθούν, να φτιάξουν κοινή ενότητα. Από αυτό το σημείο ξεπηδούν όλα τα προβλήματα, όλες οι αντιπαλότητες, όλες οι συγκρούσεις. Είναι πολύ λεπτό σημείο, σκεφτείτε, είμαι Α, είσαι Β, είμαι ένας διαφορετικός κόσμος, είσαι ένας διαφορετικός κόσμος, έχω τον Θεό μου, έχεις τον Θεό σου, έχω την αλήθεια μου, έχεις την αλήθεια σου. Ποτέ η λογική σου, γιατί είναι Αριστοτελική, δεν θα επιτρέψει, ο κόσμος μου να ενωθεί με τον δικό σου, ποτέ δεν θα παραδεχτείς τον Θεό μου, την αλήθεια μου, τις δικές μου κατευθύνσεις, γιατί πολύ απλά, έχεις κι εσύ τις δικές σου. Θα ήταν ανόητο για μένα, να προσπαθήσω να σε πείσω, γιατί έστω κι αν κάποια στιγμή με εμπιστευτείς, την επόμενη θα εμφανιστεί μπροστά σου το άγνωστο και θα λακίσεις. Θα επιστρέψεις στην δική σου αλήθεια, στον δικό σου κόσμο, γιατί θα φοβηθείς.

Η γνώση που δίνεται από τα σχολεία, από τα Πανεπιστήμια, από τα βιβλία, είναι κι αυτή τέτοια ώστε να την κατανοεί εύκολα ο Αριστοτελικά πλασμένος νους μας. Ο Αριστοτέλης, είναι πολύ απλός, μπορείς να τον καταλάβεις, μοιάζει με περιποιημένο κήπο. Αντίθετα, ο Ηράκλειτος, είναι άγριο δάσος. Ετούτος, ο «σκοτεινός», έλεγε πως «έχοντας ακούσει τον Λόγο, όχι εμένα, είναι σοφό να δέχεστε πως όλα τα πράγματα είναι ένα». Είναι ένα ? Μα πως γίνεται αυτό ? θα πει το Αριστοτελικό μυαλό, το Α είναι Α και το Β είναι Β. Γι’ αυτό και ο Αριστοτέλης έλεγε για τον Ηράκλειτο, πως αυτός ο άνθρωπος πρέπει να έχει κάποιο κουσούρι για να μιλά έτσι, πρέπει να είναι βλαμμένος.

Ο Ηράκλειτος όμως έχει επαληθευτεί και από τους επιστήμονες. Να θυμάστε πως όταν οι επιστήμονες κάνουν ένα βήμα μπρος, συμφωνούν πάντα με τον Ηράκλειτο και όχι με τον Αριστοτέλη. Πάρετε για παράδειγμα την ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία, το φως δηλ. Οι επιστήμονες για αρκετά χρόνια, δεν μπορούσαν να αποφανθούν. Τι είναι το φως ? Σωματίδιο ή κύμα ? Α ή Β ? Παράδειγμα, πάρετε έναν φακό και σκοπεύστε τον τοίχο του δωματίου σας. Θα περάσει το φως από την άλλη μεριά ? Όχι φυσικά. Στην συγκεκριμένη περίπτωση το φως συμπεριφέρεται σαν σωματίδιο. Πέφτει το σωματίδιο στον τοίχο και τέρμα, εκεί σταματάει. Τι γίνεται όμως με τις ακτίνες Χ ? Θα διαπεράσουν τον τοίχο ? Ναι, γιατί στην περίπτωση αυτή το φως συμπεριφέρεται σαν κύμα. Υπάρχουν πολλά τέτοιες πειραματικές εφαρμογές του φωτός, που άλλοτε το φως συμπεριφέρεται σαν κύμα και άλλοτε σαν σωματίδιο. Τελικά τι είναι ? Κύμα ή σωματίδιο ? Ο Αριστοτέλης, η λογική μας δηλ. πρέπει να αποφασίσει, να διαχωρίσει, ή κύμα ή σωματίδιο. Το πρόβλημα αυτό βασάνισε τους επιστήμονες πολλά χρόνια, και μόλις πριν από 3-4 χρόνια, αν δεν κάνω λάθος, βρήκαν την λύση. Το φως είναι και τα δύο μαζί !!! Αυτή ήταν η απόφασή τους. Το Α μπορεί να γίνει Β, και το Β μπορεί να γίνει Α, να ενωθούν, να γίνουν ένα και το αυτό ! Η «αρχή του αποκλειόμενου τρίτου», βάση της Αριστοτελικής λογικής, είχε καταρριφθεί. Είναι σοφό λοιπόν, να δεχόμαστε πως τα πράγματα είναι ένα, όπως έλεγε και ο Ηράκλειτος. Και ο Βούδας το ίδιο έλεγε. Όλα τα πράγματα διέπονται από έναν, μοναδικό και δίκαιο φυσικό νόμο. Ο Λόγος και ο Νόμος για αυτούς, σημαίνει το ίδιο, είναι το ίδιο, ο Λόγος σημαίνει Νόμος, Ταό, Ριτ.

Έκανα αυτή την εισαγωγή, και δεν είναι άσχετη με το θέμα της αυτογνωσίας, διότι για να επιτευχθεί η αυτογνωσία, το έχω πει, αλλά πέρασε απαρατήρητο, δεν χρειάζεται σκέψη. Εννοώ, δεν χρειάζεται λογική, Αριστοτελική λογική, σκέψη κοινή, κίνηση σε οριζόντια γραμμή, όπως είναι φτιαγμένη η λογική μας να κινείται έτσι και θα εξηγήσω σε επόμενο κείμενο, όσο μπορώ φυσικά, απλά και κατανοητά, πως είναι καλύτερο – εξαιρετικά επικίνδυνο, εκεί κρύβεται η επικινδυνότητα - να λειτουργεί ο νους, την στιγμή που κάποιος αποφασίσει να επιχειρήσει την «μεγάλη βουτιά».

Σας χαιρετώ,

Δεν είναι πως δεν έχω εμπιστοσύνη σε σένα. Μην το βλέπεις έτσι. Η εμπιστοσύνη μου στην ύπαρξη είναι απόλυτη.

Μα πόσες φορές, βλέπεις κάτι, το βλέπεις, είναι μπροστά σου, είναι δίπλα σου, και λες «Έλα μωρέ, είναι φωτομοντάζ, είναι απάτη, τα φαινόμενα απατούν, σιγά, ποιος είσαι εσύ που θα μου δείξεις τον δρόμο, έχω τον δικό μου, αϊ τράβα από δω, πήγαινε αλλού να τα πεις αυτά.». Να θυμάστε, τα φυσικά φαινόμενα ποτέ δεν απατούν. Ήταν απάτη το τσουνάμι ? Είναι απάτη ένας σεισμός ? Είναι απάτη η μέρα και η νύχτα ? Είναι απάτη ο θάνατος ? Όχι φυσικά. Όλα τούτα έρχονται, σου λένε, «Ε !, φίλε, είμαι κι εγώ εδώ ! Γιατί με αποφεύγεις ? Γιατί κάνεις ό,τι γουστάρεις αγνοώντας την ύπαρξή μου ? Πάρε λοιπόν ένα δείγμα ό,τι υπάρχω και κάνε τουμπέκα τώρα, για να δεις άνθρωπε, βλαξ και ασήμαντε, πως δεν μπορείς να με αγνοείς». Έρχονται ύστερα οι μανάδες που έχασαν τα παιδιά τους, μοιρολογούν, κλαίνε, οδύρονται. Έρχονται ύστερα οι άνθρωποι και φτιάχνουν τα νεκροταφεία τους έξω από τις πόλεις τους, στολίζουν τα μνήματα, βάζουν λουλούδια, ακριβώς γιατί αποφεύγουν τον θάνατο, θέλουν να τον κρατούν μακριά τους, να τον ωραιοποιήσουν. Ο Θάνατος όμως είναι εδώ, είναι δίπλα σου, μπορείς να τον αποφύγεις ? Θάνατος και ζωή είναι κοντά σου, πιασμένοι χέρι χέρι προχωρούν σαν εραστές, σαν αγαπημένο ζευγάρι και συ ακολουθείς. Δεν μπορείς να κάνεις τίποτε άλλο. Αν δεν δεχτείς τον θάνατο, είναι σαν να μην δέχεσαι και την ζωή. Αν δεχτείς την ζωή, πρέπει να δεχτείς και τον θάνατο. Πάνε μαζί, είναι οι δύο όψεις του ίδιου κέρματος. Όταν βάζεις στην τσέπη σου ένα νόμισμα, βάζεις μόνο την μία όψη του ? Την άλλη δηλ. την αφήνεις απ’ έξω ? Όχι. Τότε, γιατί ξεχωρίζεις την ζωή από τον θάνατο ? Γιατί αγαπάς την ζωή και μισείς τον θάνατο ? Γιατί άλλα που τα βλέπεις, τα πιστεύεις, και άλλα όχι ?

Η εμπιστοσύνη σου έχει κλονισθεί. Μα δεν είναι δα αυτό κάτι καινούργιο ! Όλοι το λένε. Πόσοι το εννοούν ? Πόσοι γνωρίζουν τι λένε ? Οι περισσότεροι άνθρωποι, δεν γνωρίζουν τι λένε. Ούτε τούτο είναι κάτι καινούργιο, θα πεις. Μα τότε, ποιο είναι το πρόβλημά σου ? Γιατί σου φαίνονται περίεργα όσα λέω ? Αφού τα ξέρεις, τα γνωρίζεις, γιατί αμφιβάλλεις, γιατί ψάχνεις, γιατί αναζητάς μεθόδους, «τεχνικές» για να γνωρίσεις ποιος είσαι ? Αν ξέρεις, ξέρεις. Αν δεν ξέρεις, δεν ξέρεις. Το μόνο που ξέρεις, είναι ό,τι δεν ξέρεις τίποτε. Δεν θέλει δα και μεγάλη εξυπνάδα για να το πεις αυτό. Άδικα οι άνθρωποι πιστεύουν πως είναι μεγάλη σοφία να πεις για τον εαυτό σου «ένα γνωρίζω, πως δεν γνωρίζω τίποτε». Θα μπορούσε να είχε κάποια αξία η πρόταση αν συνέχιζε και έλεγε «αλλά ακούω όσους γνωρίζουν.» Τότε, θα υπήρχε μια κάποια ισορροπία στην έκφραση και αν λεγόταν η φράση ολοκληρωμένα, θα είχε αφομοιωθεί από το είναι μας. Τότε, ίσως η εμπιστοσύνη απέναντι στον συνάνθρωπό μας, να μην είχε τα χάλια που έχει τώρα. Τούτο, δεν συμβαίνει, και ο κόσμος πάει «κατά διαόλου».

Εγώ όμως πιστεύω σε σένα. Πιστεύω στην ύπαρξή σου, με την απλή πίστη ενός χωρικού που σκαλίζει το χωράφι του μετά από βροχή, μετά από την παρουσία της φύσης, μετά από την ύπαρξη και την παρουσία του Θεού, γιατί Θεός είναι φύση και φύση είναι Θεός, του Θεού που του λέει, «Ου φοβού !» Έτσι λοιπόν, οργώστε τους εαυτούς σας, χώσετε βαθιά το υνί μέσα σας, κάνετε τα μέσα έξω σας, γιατί όλοι σας, όλοι μας μπορούμε. Μετά τον πόνο, μετά το όργωμα, θα έρθει η χαρά, η αγαλλίαση, το χωράφι θα είναι πλέον εύφορο, θα δώσει καρπούς, θα ανθίσει. Κι ο χωρικός, θα χοροπηδάει από την χαρά του, σα μωρό παιδί. Σαν παιδί…

Σας φιλώ,