- ΑΠΟΛΛΩΝΙΟΣ Ο...."ΝΑΖΩΡΑΙΟΣ"? - .-= ΜΥΘΟΣ & ΘΡΗΣΚΕΙΑ =-.

To κρανίο του Μουσείου Σμισθόνιαν

Το κρανίο του Ινστιτούτου Σμισθόνιαν αποχτήθηκε κάτω από πολύ περίεργες συνθήκες... Για την ακρίβεια απεστάλει ταχυδρομικώς από έναν ανώνυμο δωρητή μέσα σε ένα κουτί με το παρακάτω ανώνυμο σημείωμα: “Aγαπητέ κύριε, αυτό το Αζτέκικο κρυστάλλινο κρανίο, το οποίο λέγεται ότι ανήκε στη συλλογή του Μεξικανού Προέδρου Πορφύριο Ντιάζ, αγοράστηκε στην πόλη του Μεξικού το 1960. Το προσφέρω στο Σμισθόνιαν χωρίς καμμία επιφύλαξη και φυσικά επιθυμώ να παραμείνω ανώνυμος...»
Το κρανίο αυτό είναι το μεγαλύτερο και το πιο δύσμορφο στον κόσμο.
Εχει ύψος 25,5 εκ. πλάτος 22,8 εκ. και ζυγίζει 14 κιλά!! Και μόνο η αξία του σε κρύσταλλο είναι αρκετών εκατοντάδων χιλιάδων δολλαρίων… Αντίθετα από τα κρανία Μίτσελ-Χέτζες δεν είναι διαυγές αλλά πολύ θολό και δεν έχει κινητή γνάθο.
Ένα ιδιαίτερα παράξενο χαρακτηριστικό του είναι ότι ενώ είναι τόσο βαρύ είναι τελείως κούφιο και έτσι μπορείς κοιτάζοντας μέσα στις κόγχες των ματιών του να δεις το αδειο εσωτερικό του. Μοιάζει περίπου σαν ένα από αυτά τα φαναράκια που μέσα τους κάποτε τοποθετούσαν κερί. Το κρανίο αν και είναι λειασμένο στερεί σε λεπτομέρειες ενώ τα χαρακτηριστικά του έχουν μια χονδροειδή εμφάνιση. Η γενικότερη εντύπωση που προκαλεί είναι ενός παράξενου σχεδόν μη ανθρώπινου προσώπου...

To κρανίο από Αμέθυστο

Tα δυο αυτά κρανία βρέθηκαν στη Γουατεμάλα το κρυστάλλινο και το κρανίο Αμέθυστου στο Μεξικό. Στις ΗΠΑ τα έφερε ένας ιερέας Μάγια. Είναι αλήθεια ότι αν και το ένα είναι φτιαγμένο από κρύσταλλο και το άλλο από μωβ χαλαζία(αμέθυστο) μοιάζουν πάρα πολύ. Εχουν και αυτά «αναλυθεί» στα εργαστήρια της Hewlett-Packard και είναι ανεξήγητο πως και τα δυο κόπηκαν αντίθετα με τον άξονα του κρυστάλλου!

quote:

---

Didorium... όπως καταλαβαίνεις που παίρνει αρκετό χρόνο η συλλογή, μετάφραση και επεξεργασία στοιχείων... Μην είσαι λοιπόν τόσο απαιτητικός... Προσπαθώ να το αναπτύξω όσο καλύτερα μπορώ.

---

Better to save the mystery than surrender to the secret..

O μόνος τρόπος για να λυθεί το αίνιγμα των κρυστάλλινων κρανίων ήταν να γίνει μια «επίσημη» έρευνα από κάποιο σοβαρό μουσείο. Ετσι το Βρετανικό μουσείο αποφάσισε να υποβάλει τα κρανία σε μια σειρά από αυστηρά επιστημονικά τεστ στο πλαίσιο φυσικά ενός ελεγχόμενου περιβάλλοντος.

Με την καθοδήγηση της δόκτορος Τζέϊν Γουώλς το Βρετανικό μουσείο σχεδίασε να συγκεντρώσει όσο περισσότερα κρυστάλλινα κρανία ήταν δυνατόν μαζί με το δικό του μεγάλο κρυστάλλινο κρανίο και αυτό του Σμισθόνιαν. Τα τεστ στη συνέχεια έγιναν στο εργαστήριο ερευνών του Βρετανικού μουσείου στο Λονδίνο που βρίσκεται πίσω από το μουσείο στην πλατεία Ράσσελ, υπό την αιγίδα του δόκτορος Αιαν Φρήστοουν, ενός επιστήμονα που ήταν εξοικειωμένος με τις πρακτικές χρονολόγησης αρχαιοτήτων.

Το Βρετανικό μουσείο ενδιαφερόταν πολύ να μάθει για την αληθινή προέλευση του δικού του κρανίου. Οι ιδιώτες προς μεγάλη έκπληξη του μουσείου ήταν έτοιμοι να αναλάβουν το ρίσκο να αποκαλυφθεί πως τα κρανία τους ήταν απάτες. Ολοι τους βέβαια θα έχαναν πολλά αν τα κρανία τους αποδεικνύονταν όχι αρχαία παρόλ’αυτά αυτό δεν έδειχνε να τους πτοεί.

Η Νόρμα Ρέντο από το Μεξικό κάτοχος ενός μικρού κρυστάλλινου κρανίου διακινδύνευε να αποδείξει ότι το πολύτιμο οικογενειακό κειμίλιο που είχε μεταβιβαστεί από γενιά σε γενιά δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια φτηνή απάτη. Βέβαια η οικονομική της επιφάνεια και η κοινωνική της κατάσταση της επέτρεπαν να πάρει αυτό το ρίσκο μια και ποτέ δεν είχε εκμεταλλευτεί το κρανίο για να βγάλει λεφτά. Συνδύασε μάλιστα την επίσκεψη στο Βρετανικό μουσείο με μια επίσκεψη στους γιούς της που εκείνη την εποχή σπούδαζαν σε ένα από τα ακριβότερα σχολεία της Αγγλίας.

Η κατάσταση ίσως να αποδεικνυόταν πιο καταστροφική για τον Νικ Νοσερίνο ο οποίος διακινδύνευε τη φήμη του ως «ειδικού των κρυστάλλινων κρανίων» υποβάλλοντας σε τεστ το κρανίο Σα-Να-Ρα. Αν αποδεικνυόταν ότι δεν ήταν τουλάχιστον τόσο αρχαίο όσο οι Αζτέκοι τότε ο Νίκ θα είχε πρόβλημα. Ενας «ειδικός» στα κρυστάλλινα κρανία που δεν μπορούσε να καθορίσει την προέλευση του δικού του κρανίου θα ήταν πολύ λίγο αξιόπιστος. Για να μην πω βέβαια για την ενορατική ιδιότητά του …

Οσον αφορά την Τζόαν Παρκς, ίσως αυτή έχανε τα περισσότερα γιατί ο «Μαξ» της είχε δώσει μια καινούργια ζωή… Εκανε περιοδείες μαζί του, και είχε γίνει μια τακτική προσωπικότητα της τηλεόρασης στην οποία εμφανιζόταν με το κρυστάλλινο κρανίο της. Πως θα αντιμετώπιζε άραγε την είδηση ότι ο «Μαξ» δεν ήταν τίποτα περισσότερο από μια απομίμηση και πως η ίδια υπήρξε θύμα απάτης?
Παρόλο που το πρόγραμμά της εκείνη την εποχή ήταν ιδιαίτερα φορτωμένο με μια περιοδεία διαλέξεων σε διάφορες πόλεις των ΗΠΑ, κατάφερε να παρεμβάλει στο πρόγραμμά της και μια επίσκεψη στο Βρετανικό Μουσείο για να λάβει μέρος ο «ΜαΞ» στις έρευνες.

Το μόνο πρόβλημα όπως ήδη είπαμε είναι ότι είναι εξαιρετικά δύσκολο να χρονολογηθεί ένας κρύσταλλος. Κάθε κομμάτι θα μπορούσε να έχει διαμορφωθεί πριν από δισεκατομμύρια χρόνια και να σκαλίστηκε οποιαδήποτε χρονική στιγμή π.χ. χθες. Ούτε και θα προέκυπτε κάτι από την ανάλυση δειγμάτων της επιφάνειάς του. Όπως είχαμε διαπιστώσει με το κρανίο του Παρισίου το οποίο δεν είχε προταθεί για τεστ(!), οποιοδήποτε δείγμα ας πούμε μετάλλου πάνω στην επιφάνειά του θα μπορούσε να βρέθηκε εκεί πολύ αργότερα από τον χρόνο κατασκευής του π.χ. για στίλβωση του κρυστάλλου. Όπως τελικά ανακάλυψαν οι επιστήμονες της Hewlett-Packard o καλύτερος τρόπος για να αποκαλυφθεί πότε πραγματικά λαξεύτηκε το κρανίο ήταν αναζητώντας ίχνη εργαλείων.

Η τεχνική αφορά στον προσδιορισμό των εργαλείων που χρησιμοποιήθηκαν εξετάζοντας τα σημάδια που έμειναν πάνω στην επιφάνεια του κρυστάλλου. Αυτό το τεστ είναι γνωστό ως «ανάλυση χρησιμοποιηθέντων εργαλείων». Στην περίπτωση των κρυστάλλινων κρανίων η ιδέα ήταν να πάρουν μερικά αποτυπώματα από το καθένα ώστε να μην προκληθούν φθορές σε αυτά. Τα αποτυπώματα αυτά πυριτίου θα έπρεπε στη συνέχεια να καλυφθούν με μια λεπτή επίστρωση χρυσού ώστε να μπορούν να εξεταστούν κάτω από ένα ηλεκτρονικό μικροσκόπιο. Αυτό θα αποκάλυπτε αν υπήρχαν σημάδια από «σύγχρονα» εργαλεία.

Με τον όρο «σύγχρονα» οι επιστήμονες εννούσαν κάθε είδους σημάδια από εργαλεία που θα μπορούσαν να έχουν γίνει με τη βοήθεια τροχού κατασκευαστή κοσμημάτων. Από το 13ο αιώνα οι τεχνίτες στην Ευρώπη χρησιμοποιούσαν τέτοιους τροχούς. Σήμερα κατασκευάζονται από μέταλλο και η κεφαλή τους είναι από διαμάντι. Τώρα λειτουργούν ηλεκρονικά ενώ κάποτε χειρίζονταν με το πόδι ή το χέρι. Παρόλ’αυτά ένας άλλος πολιτισμός οι Σουμέριοι χρησιμοποιούσαν τον τροχό από το 2000 π.Χ!! Βέβαια αυτό δε σημαίνει τίποτα γιατί οι ιθαγενείς της Αμερικής ως γνωστόν δεν εκαναν χρήση του τροχού.

Ο τροχός έγινε γνωστός στην Αμερική μετά την άφιξη του Κολόμβου το 1492. Οι αρχαίοι Ολμέκοι γνώριζαν ασφαλώς τον τροχό, γιατί έχει βρεθεί ένα αρχαίο έργο τέχνης με τροχούς στην περιοχή Τρες Ζαπότες στην ακτή του κόλπου του Μεξικού στις αρχές αυτού του αιώνα αλλά το αντικείμενο αυτό που θεωρείται ότι χρονολογείται από το 200 π.Χ πιστεύεται ότι δεν ήταν άλλο παρά ένα παιδικό παιχνίδι! Από την άλλη οι πρώτοι Ισπανοί χρονικογράφοι επιβεβαίωναν ότι οι ντόπιοι σκάλιζαν με τα χέρια τους απίστευτα αντικείμενα από νεφρίτη, οψιδιανό και κρύσταλλο.

Το be continued...

Και συνεχίζω με τις έρευνες του Βρετανικού μουσείου:

To γυμνό μάτι είναι συνήθως αδύνατο να ξεχωρίσει τη διαφορά ανάμεσα σε ένα κομμάτι κρυστάλλου που έχει σκαλιστεί με το χέρι και σε ένα που έχει σκαλιστεί με τροχό χαράκτη. Κάτω όμως από την τεράστια μεγέθυνση του ηλεκτρονικού μικροσκοπίου, αν ένα αντικείμενο έχει σκαλιστεί με τροχό παρουσιάζει μικροσκοπικές παράλληλες γρατζουνιές κατά μήκος της επιφάνειας του κρυστάλλου ενώ ένα αντικείμενο σκαλισμένο με το χέρι παρουσιάζει μια πιο τυχαία διάταξη τέτοιων σημαδιών.

Οι επιστήμονες του Βρετανικού μουσείου είχαν στη διάθεσή τους ένα κρυστάλλινο κρανίο που γνώριζαν πως είχε σκαλιστεί με τη βοήθεια τροχού το 1993 στη Γερμανία και έτσι το χρησιμοποίησαν ως μέτρο σύγκρισης. Ηξεραν ότι κάτω από το μικροσκόπιο το κρανίο θα παρουσίαζε τις παράλληλες αυλακώσεις στην επιφάνειά του που θα αποδείκνυαν ότι είχε σκαλιστεί με σύγχρονα εργαλεία.
Ο Χανς Γιούργκεν Χεν ιδιοκτήτης του κρανίου ήταν ευτυχής που το μουσείο θα το χρησιμοποιούσε για συγκριτικό στοιχείο για τα άλλα. Ετσι λοιπόν αν τα άλλα κρανία εμφάνιζαν παρόμοιες παράλληλες γρατζουνιές ή αυλακώσεις δε θα έμενε μεγάλη αμφιβολία πως ήταν σύγχρονης κατασκευής.

Χρειάζονταν όμως και ένα άλλο μέτρο σύγκρισης για να είναι απόλυτα σίγουροι.
Χρειάζονταν ένα αρχαίο κρυστάλλινο έργο τέχνης από την Κεντρική Αμερική.
Πίστευαν ότι ένα τέτοιο έργο τέχνης θα παρουσίαζε μια περισσότερο τυχαία διάταξη στα σημάδια που δημιουργούνται όταν ένα αντικείμενο κατασκευάζεται χωρίς τη χρήση τροχού. Το πρόβλημα όμως ήταν ότι σπάνιζαν τα ευμεγέθη κομμάτια κρυστάλλου που να προέρχονται από επισήμως καταγεγραμμένες ανασκαφές στην Κεντρική Αμερική.

O δόκτωρ Φρήστοουν είπε ότι υπήρχε και ένα άλλο τεστ που θα μπορούσε εναλλακτικά να γίνει. Είπε ότι ο ίδιος ο κρύσταλλος θα μπορούσε να μας δώσει πληροροφορίες για τον τόπο προέλευσής του. Αν αυτό γινόταν γνωστό θα βοηθούσε να προσδιοριστεί το πότε σκαλίστηκαν τα κρανία. Αν π.χ. αποδεικνυόταν ότι το κομμάτι του ορυκτού κρυστάλου προέρχονταν από την Κεντρική Αμερική θα συνέτεινε αυτό στην άποψη ότι κατασκευάστηκαν από αυτόχθονες. Αν αποδεικνυόταν ότι το κρύσταλλο ήταν Βραζιλίας ή από την Ευρώπη θα μπορούσαμε να υποθέσουμε με αρκετή βεβαιότητα πως ήταν έργο της σύγχρονης εποχής. Η αρχαιολόγος Τζέϊν Γουώλς υποπτευόταν ότι το κρανίο του Βρετανικού μουσείου ήταν κατασκευασμένο από κρύσταλλο Βραζιλίας και όχι Κεντρικής Αμερικής…(οι αρχαιολόγοι πιστεύουν ότι οι κρύσταλλοι από την Βραζιλία δεν εισήχθησαν στην Κεντρική Αμερική παρά μόνο μετά την αφιξη των Ευρωπαίων.

Η εξέταση της πηγής προέλευσης του κρυστάλλου φαινόταν ένας χρήσιμος τρόπος προσδιορισμού της προέλευσής τους. Όπως εξήγησε ο δρ. Φρήστοουν, υπήρχαν αρκετές τεχνικές που θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν. Ολες αφορούσαν τη μελέτη των μικροσκοπικών φυσαλίδων (ή «εγκλεισμάτων» όπως είναι γνωστά) άλλων υλικών που συχνά παγιδεύονται μέσα στον κρύσταλλο στο διάστημα της δημιουργίας του. Αυτά τα άλλα υλικά όπως είναι η «πράσινη πέτρα», παγιδεύονται συχνά μέσα σε μικροσκοπικούς θύλακες του κρυστάλλου ενώ μπορεί να αναλυθεί το μέγεθος και η μορφή αυτών των θυλάκων και του περιεχόμενού τους που είναι συνήθως συνδιασμός στερεών, υγρών και μερικές φορές αέριων στοιχείων για να διαπιστωθεί από πού προήλθε αρχικά ο κρύσταλλος.

Αναλύεται δηλαδή η ακριβής χημική σύνθεση αυτών των «ακαθαρσιών» αλλά επειδή είναι παγιδευμένα μέσα στον κρύσταλλο αυτό συνεπάγεται βέβαια φθορά του υπό έρευνα αντικειμένου.

Η πιο προηγμένη και περίπλοκη μέθοδος επίλυσης αυτού του προβλήματος είναι μια τεχνική γνωστή ως «φασματοσκοπική εξέταση με λέϊζερ». Μια ακτίνα λέϊζερ εκτοξεύεται στα εγκλείσματα του κρυστάλλου και επειδή τα στοιχεία τους θερμαίνονται με διαφορετική ταχύτητα, η ανάλυση με τη βοήθεια του ηλεκτρονικού υπολογιστή της παρατηρούμενης κίνησης μέσα στα εγκλείσματα μπορεί να προσδιορίσει τα παρόντα χημικά στοιχεία.

Όταν ο Νικ Νοσερίνο έμαθε για αυτό το τεστ είπε: «Καλά θα κάνει το Βρετανικό μουσείο να είναι προσεκτικό με το δικό μου κρανίο. Ακουσα μια φήμη ότι κυβερνητικοί επιστήμονες στη Βραζιλία προσπάθησαν να πάρουν πληροφορίες από ένα κρυστάλλινο κρανίο εκτοξεύοντας ακτίνες λέϊζερ κι αυτό έγινε κομμάτια!
Καλό είναι λοιπόν να μην επιχειρήσουν κάτι τέτοιο στο δικό μου!»

Ευτυχώς για το Νικ Νοσερίνο η μέθοδος αυτή απαιτεί έναν πολύ ακριβό εξοπλισμό τον οποίο δεν διέθετε το βρετανικό μουσείο και που ούτε είχε τις οικονομικές δυνατότητες να νοικιάσει.

Η άλλη καλύτερη εναλλακτική λύση είναι μια τεχνική που λέγεται «ανάλυση ακτινογραφικής διάθλασης». Σε αυτή παίρνουν ένα μικρό δείγμα από οποιοδήποτε έγκλεισμα υπάρχει κοντά στην επιφάνεια του κρυστάλλου και το υποβάλλουν σε βομβαρδισμό ακτίνων Χ υψηλής ακτινοβολίας. Από αυτό προκύπτουν ακτινογραφίες που παρουσιάζουν ένα συγκεκριμένο πρότυπο διάθλασης. Επειδή κάθε στοιχείο της ύλης έχει διαφορετική ατομική δομή ή σχήμα, διαθλά τις ακτίνες Χ κατά τον δικό του διακεκριμένο τρόπο. Το πρότυπο της διάθλασης που προκύπτει μπορεί λοιπόν να χρησιμοποιηθεί για να διαπιστωθεί ποια χημικά στοιχεία είναι παρόντα και επομένως από πού προέρχεται ο κρύσταλλος. Η τεχνική αυτή φαίνεται εντυπωσιακή αλλά το πρόβλημα είναι ότι συνεπάγεται μια μικρή φθορά του υπό εξέταση αντικειμένου.

Εχοντας λοιπόν αυτά τα δεδομένα οι ερευνητές του Βρετανικού μουσείου κατέληξαν ότι η μοναδική τεχνική για να προσδιοριστεί από πού προήλθε ο κρύσταλλος η οποία δεν ήταν δαπανηρή και εξασφάλιζε ότι δε θα υποστούν τα κρανία με κανένα τρόπο φθορές ήταν η «βιντεομικροσκοπική τεχνική».
Με ένα βιντεομικροσκόπιο (μικροσκόπιιο συνδεδεμένο με κάμερα) στοχεύεις τα εγκλείσματα κι έπειτα ένας πεπειραμένος γεωλόγος εκφράζει την άποψή του για τον τόπο προέλευσης του κρυστάλλου με βάση το μέγεθος, το σχήμα και το οποιοδήποτε χρώμα υπάρχει στους θύλακες των εγκλεισμάτων. Όταν όμως λέμε για τον προσδιορισμό της περιοχής από την οποία προήλθε ο κρύσταλλος εννοούμε την προσέγγιση του θέματος από γεωλογική μάλλον παρά από γεωγραφική σκοπιά όπως αργότερα εξήγησε και ο καθηγητής γεωλογίας Αντριου Ράνκιν ο οποίος θα βοηθούσε σε αυτά τα τεστ.

Με άλλα λόγια ο καθηγής Ράνκιν θα μπορούσε να εκφράσει την άποψή του όσον αφορά σε γενικές γραμμές σε ποια θερμοκρασία και κάτω από ποια πίεση είχε σχηματιστεί ένα κομμάτι κρυστάλλου και ποια άλλα ορυκτά ίσως να ήταν παρόντα στην περιοχή εκείνη. Δε θα μπορούσε να αποφανθεί με βεβαιότητα αν ένα κομμάτι κρυστάλλου προερχόταν από τη Βραζιλία ή από την Κεντρική Αμερική.
Ορισμένα πάντως γεωλογικά είδη –όπως ο ίδιος είπε – συναντώνται συχνότερα στη Βραζιλία ενώ σπανίζουν στην Κεντρική Αμερική κι έτσι θα «διακινδύνευε» μια γνώμη σχετικά με τη γεωγραφική περιοχή προέλευσης των κρυστάλλων. Το πρόβλημα ήταν ότι μερικές φορές υπάρχουν περισσότερες ομοιότητες ανάμεσα σε κρυστάλλους διαφορετικών περιοχών παρά διαφορές. Οι ίδιοι τύποι κρυστάλλου μπορούν να βρεθούν σε εντελώς διαφορετικές γεωγραφικές περιοχές. Δεν θα μπορούσανε λοιπόν να είναι σίγουροι από πού ακριβώς προήλθε ένα κομμάτι κρυστάλλου και θα ήταν αδύνατον να έχουμε μια όντως ακριβή εικόνα αν τα κρανία ήταν αρχαία ή σύγχρονα αναλύοντας τον κρύσταλλο. Θα μπορούσαμε όμως να πάρουμε μια αρκετά καλή ιδέα.

Ετσι λοιπόν μπήκαν τα κρανία στη σειρά για μελέτη...

quote:

---

τώρα θα ξέρουμε να ξεχωρίζουμε τα αυθεντικά κρανία απο τα φεικ. (διαφέρουν πολύ στη μασέλα)..

---

και στο σχήμα του κρανίου βεβαίως βεβαίως

"Vivere pericolosamente και κινδύνευε φρονίμως..."

Η Δρ. Τζέϊν Γουώλς βρήκε ένα αυθεντικό αρχαίο και μεγάλου μεγέθους κρυστάλλινο έργο τέχνης το οποίο είχε βρεθεί σε επίσημες αρχαιολογικές ανασκαφές στο Μεξικό.

Το αντικείμενο αυτό είναι γνωστό σαν «κρυστάλλινο κύπελλο από τον τάφο 7 του Μόντε Αλμπάν» και βρισκόταν σε ένα άσημο μικρό Μουσείο του κεντρικού Μεξικού. Ο τόπος ανακάλυψής του το Μόντε Αλμπάν βρίσκεται κοντά στην πόλη Οαξάκα πάνω στα υψίπεδα του Μεξικού, νοτίως της πρώην αυτοκρατορίας των Αζτέκων και βορείως των περιοχών των Μάγια. Χρονολογείται από το 500 π.Χ τουλάχιστον ενώ η αρχαιολογική περιοχή βρίσκεται σε ένα επίπεδο οροπέδιο στην κορυφή του Μόντε Αλμπάν ή «Λευκού Βουνού» και είναι ασυνήθιστη ως προς το γεγονός ότι προτού να χτιστεί η πόλη πάνω στην κορυφή του βουνού έπρεπε πρώτα να ισοπεδωθεί.!

Οι αρχαιολόγοι πιστεύουν ότι η πόλη χτίστηκε από τους Ζαποτέκους έναν μάλλον ασαφή πολιτισμό ο οποίος κατοίκησε σε αυτή την περιοχή την ίδια περίπου περίοδο που και οι πρώτοι Μάγια εγκαταστάθηκαν πιο μακρια στο νότο. Οι Ζαποτέκοι είχαν την αρχαιότερη ιερογλυφική γραφή στο Μεξικό η οποία ακόμη δεν έχει αποκωδικοποιηθεί ενώ διέθεταν μια αρχαιότερη παραλλαγή του ημερολογίου των Μάγια.

Οσον αφορά τώρα το «αντικείμενο σύγκρισης» το κρυστάλλινο κύπελο που βρέθηκε στον τάφο Νο7 ήταν κατασκευασμένο από καθαρό αψεγάδιαστο κρύσταλλο και είχε μείνει μέσα στον τάφο για περισσότερο από 1000 χρόνια. Θα πρέπει λοιπόν –σύμφωνα με τη θεωρία - να είχε κατασκευαστεί με τη χρησιμοποίηση τεχνικών που δεν παρουσίαζαν καμμια ένδειξη τροχού (δηλαδή με το χέρι). Αν όμως εμφάνιζε σημάδια τέτοιου εργαλείου(τροχού) θα σήμαινε ότι οι αρχαιολόγοι είχαν κάνει λάθος στις απόψεις τους για τις τεχνικές δυνατότητες των αρχαίων Κεντροαμερικανών πράγμα πολύ σημαντικό για την υπόθεση των κρυστάλλινων κρανίων… Ετσι λοιπόν αυτό το αντικείμενο σύγκρισης ήταν πολύ χρήσιμο γιατί ήταν γνωστό ότι το κρυστάλλινο αυτό κύπελλο κατασκευάστηκε πριν φτάσουν οι Ισπανοί στην Αμερική, πριν την ύπαρρξη δηλαδή του τροχού… και γιατί βέβαια είχε αναγνωριστεί επίσημα σαν ΑΡΧΑΙΟ έργο τέχνης.

Παρόλη την δυσκίνητη γραφειοκρατία που διακρίνει τα Μουσεία για τον δανεισμό των αντικειμένων ανάμεσά τους μιας και είναι μια πολύπλοκη διαδικασία που απαιτεί ένα σημαντικό χαρτοβασίλειο κατάφεραν να φέρουν το κύπελλο στη Βρετανία για τα συγκριτικά τεστ με τα κρυστάλλινα κρανία.
Βέβαια καταβλήθηκαν τρομερές προσπάθειες και από τα δυο μουσεία, συγκλήθηκαν επιτροπές, κλήθηκαν δικηγόροι, έγιναν συμβόλαια και ασφάλειες αλλά τα κατάφεραν! Η αξία του κυπέλου εκτιμήθηκε περισσότερο από 3 εκατ. Δολλάρια, τοποθετήθηκε σε ειδικά κατασκευασμένο κιβώτιο και κάτω από αυστηρή μυστικότητα και ασφάλεια πέταξε πάνω από τον Ατλαντικό με τη συνοδεία του εφόρου του μουσείου του Μεξικού Αρτούρο Ολιβέρος ο οποίος έφτασε στο εργαστήριο ερευνών του βρετανικού Μουσείου μέσα σε αυτοκίνητο ασφαλείας.

Το κρανίο του Βρετανικού μουσείου μετακινήθηκε από την προθήκη όπου εκτίθεται, καθαρίστηκε (ελπίζω όχι με συρματόβουρτσες όπως τα Ελγίνεια…) και περίμενε στο μουσείο μαζί με το γερμανικό κρανίο (που αν θυμάστε είπαμε πως ήταν αποδεδειγμένα σύγχρονο και ήταν και αυτό ένα άλλο μέτρο σύγκρισης…) και μαζί με το κρανίο Σμισθόνιαν.

Οι ιδιώτες κάτοχοι ήρθαν όλοι και τα πάντα ήταν έτοιμα για να αρχίσουν τα τεστ αυτή τη φορά όμως με ΑΠΟΛΥΤΗ σιγουριά ότι τα συμπεράσματα θα ήταν σίγουρα και αξιόπιστα γιατί είχαν βρει και το πολυπόθητο δεύτερο μέτρο σύγκρισης, το κρυστάλλινο κύπελο από το Μοντε Αλμπάν.

συνέχισε έτσι

Galadriel

bitch and bites

To επόμενο ποστ που ετοιμάζω αφορά στα αποτελέσματα των τεστ του Βρετανικού μουσείου.

Ελπίζω μετά από αυτό να αρχίσει λίγο η "συζήτηση" γιατί έχει πέσει πολύ μούγγα εδώ μέσα και είναι περίεργο αν κρίνω από τις αναγνώσεις που έχει το θέμα... Ελπίζω λοιπόν κάποιοι να πάρουν θέση θέτοντας κάποια επιχειρήματα γιατί από κυνισμό και αμπελοφιλοσοφία χορτάσαμε...

quote:

---

Ελπίζω μετά από αυτό να αρχίσει λίγο η "συζήτηση" γιατί έχει πέσει πολύ μούγγα εδώ μέσα και είναι περίεργο αν κρίνω από τις αναγνώσεις που έχει το θέμα... Ελπίζω λοιπόν κάποιοι να πάρουν θέση θέτοντας κάποια επιχειρήματα γιατί από κυνισμό και αμπελοφιλοσοφία χορτάσαμε...

---

Εγώ πάντος προτιμώ μέχρι στιγμής να απολαμβάνω τα πόστ σου έτσι ήσυχα όπως τώρα.
Είναι απλά καταπληκτικά.
Μετά δώσε το σύνθημα να βάλουμε τα κράνη
Αναμένεται με αγωνία το επόμενο να ξέρεις .......

παρεα με μια γαβαθα σπορια.

πνιγομαι καμια φορα, αλλα νταξ' αξιζει τον κοπο....

Σ' όποιο τοπικ και να πας όλοι τρώγονται μεταξύ τους γμτ..

Τι έχετε να μοιράσετε τελικά μεταξύ σας? Αυτό θα μου μίνει σαν απορεία.

Σιχένομαι...

Όσον αφορά τις κράνες ΗΤΑΝ ένα πολυ ωράιο θέμα.

Καλά μοιράσματα - αφήστε και τπτ για μας τους πτωχούς ....

γκλου γκλου...

πνιγηκα.

σιγα καλε, μην τα λες ετσι...

Κοίτα να μην πνιγείς - άσε να σιχένομαι