- Το τραγούδι της ήττας - "Μεταξύ τυρού και αχλαδιού"

..μαλιστα!
κι υστερα σου λενε φταιει ο φονιας.(ασμα λαικον και αληθινο)

το να σερνεται το "θεμα" απο το ενα τοπικ στο αλλο...("απο σους δεν εχουν προβλημα")..να υποψιαστω οτι ειναι...το λεγομενο..."προχωραω μπροστα";
και που θα πας ειπαμε ρε αδερφι;

ντοιγκ!

εκει/οπα.

ντεβα...σε διαβασα στο "Μystica" και ξερεις τι παρατηρησα; ενω εγραφες εδω μεσα εντελως σοβαρος..εκει εκανες Παρτυ/ερωτηση:ειδες κανεναν να χορευει με τη μουσικη απο τα ακουστικα σου;εγω παντως δεν ειδα σαν επισκεπτης!ισως η ...ατυχουσα ξερει περισσοτερα//αλλα ποσως μενδιαφερει/οιφιλοι και συνταξιδιωτες μου που ξεκινησαν το εκει χωρο ειναι απο τα σημαντικοτερα μελη που περασαν απο δω και θεωρω πως εκαναν και συνεχιζουν απ'οτι φαινεται την πολυ καλη δουλεια,οπως παντα.--
--φιλικο σχολιο ηταν, επειδη μου αρεσει ο τροπος που γραφεις/εδω---

οποιος δεν εχει μαθει απο τις ηττες του...νικη δεν θα χαρει.
Το νεο φορουμ ηταν μια νεα αρχη/ουτε νικη/ουτε ηττα.
οποιος θελει να το κατηγορησει/κατηγοριοποιησει...κατι εχει να κερδισει.
καθενας αν κοιταζε τα "δικα του"κι οχι "τα του αλλου"...ο κοσμος θαταν πιο....Μπροστα...για περισσοτερους απο εμας που το πραττουμε...

καλο ..ξημερωμα γενικως...και επι τα αυτα(σας)

αγαπητεDeva Parinito --τα σεβη μου --ιδιαιτερα γι'αυτο το ποστ:Ρ--

και μια παρατηρηση/ερωτηση: αν δεν υπηρχαν ατομα σαν την κοπελια (εδω που αρνειται να καταλαβει τα οσα της γραφεις),
αναφερομενος στην ομαδα του νεου φορουμ...//αληθεια τους αλλους τους ξερεις;"εχετε συμφαγει";--θα εγραφες με τον ιδιο τροπο...που επραξες αν Δεν την εβρισκες Εκει;
ερωτηση...μετα ειλικρινους αποριας...

Κατοπιν θα ηθελα να μου πεις τη γνωμη σου...για την "ακεφαλη νικη"...και πως την εννοεις.)

να 'σαι καλα

φως εν σκοτει!
Ατμα

ATMA, δεν ξέρω. Δεν μπορώ να απαντήσω σε υποθετικές ερωτήσεις. "Αν δεν υπήρχαν άτομα". Καλώς ή κακώς, υπάρχουν. Αυτό πρέπει να μας απασχολεί. "Αν δεν την έβρισκες εκεί". Την βρήκα όμως. Τι πάει να πει "αν"?

Να θυμάσαι πως αν κάνεις υποθετικές ερωτήσεις, θα παίρνεις και υποθετικές απαντήσεις. Δεν έχει αξία, μήτε το ένα, μήτε το άλλο. Αν δεν έβρισκα την galadriel εκεί, θα έβρισκα κάποιον άλλον. Μπορεί να έπραττα ομοίως, μπορεί και διαφορετικά, μπορεί να μην έκανα και τίποτε. Τι αξία μπορεί να έχει αυτό ? Σου απάντησα τώρα ? Όχι φυσικά, μάλλον σε μπέρδεψα ακόμη περισσότερο. Αν δεν υπήρχαν τέτοια άτομα, δεν θα υπήρχα κι εγώ για να τους κατηγορήσω. Πολύ βαρετό, δεν νομίζεις ?

Υπόθεση μου έδωσες, υπόθεση σου δίνω. Αυτό αποκλίνει τον έναν από τον άλλον. Επιθυμώ σύγκλιση, όχι απόκλιση...

Τα δέοντα,
Deva

Υ.Γ Για την "ακέφαλη" νίκη, θα σου πω κάποια άλλη στιγμή, γιατί τώρα είμαι στο γραφείο και έχω άλλη δουλειά...

Μόνο κατ' αυτόν τον τρόπο θα μπορούσα να απαντήσω. Μια απάντηση "μεταξύ τυρού και αχλαδιού" - ομολογώ πως τούτη η υποενότητα του παρόντος φόρουμ είναι ίσως η καλύτερη που υπάρχει σ' αυτό, εξαιρετικό εύρημα για τον επικεφαλή. Τα θερμά μου συγχαρητήρια - μιας και η ύπαρξη της πολυπόθητης "χρυσής τομής" είναι ίσως ο μόνος θησαυρός που αξίζει να ανευρεθεί από τους ανθρώπους.

Επιφυλάσσομαι όμως, να δώσω περισσότερες λεπτομέρειες και να προχωρήσω σε εις βάθους ανάλυση των αποκεφαλισθέντων, μόλις βρεθώ στο οικείο περιβάλλον μου...

Αφού με διάβασες ΑΤΜΑ, θα μπορούσες να μας μιλήσεις και για το σφάλμα μου, ε? Σε ακούω λοιπόν. Ξεκινάς όμως με ένα λάθος συμπέρασμα. Δεν έκανα τίποτε το διαφορετικό εκεί από ότι κάνω κι εδώ, στο esoterica, τέλος πάντων. Το αφήνω.

Προχωρώ, μιας και το θέμα μας είναι για την ήττα, παραθέτοντας ενώπιόν σου και ενώπιον των αναγνωστών, μια προσωπική ήττα που μου συνέβει προ ημερών.

Στα 17 μου χρόνια, υπήρξα μπασκετμπολίστας. Παρ' ότι το ύψος μου δεν μου επέτρεψε μια διεθνή καρριέρα, ήμουν αρκετά καλός και έπαιζα σε μια ομάδα που λεγόταν "Έσπερος", - δεν ξέρω αν υπάρχει ακόμα - με αρκετές αξιώσεις και πολλές συμμετοχές τόσο στα φιλικά παιχνίδια που διεξάγονταν τότε, όσο και στα παιχνίδια του τοπικού πρωταθλήματος των εφήβων. Ήμουν παίχτης της βασικής πεντάδος που ξεκινούσε το παιχνίδι και τα κατάφερνα αρκετά καλά καθ' όλη την διάρκειά του σημειώνοντας επαρκή αριθμό πόντων και συμβάλλοντας, με τον δικό μου προσωπικό τρόπο, στις νίκες της ομάδος μου.

Πριν από δύο εβδομάδες δέχτηκα ένα τηλεφώνημα - πολύ χάρηκα - από έναν παλιό μου συμπαίχτη και φίλο - γεωπόνο τώρα - που με προσκαλούσε να συμμετάσχω σε ένα παιχνίδι "παλαίμαχων" - γέλασα μόλις μου το είπε - που θα γινόταν από όλους τους παλιούς παίχτες του "Έσπερου" με την σχολική ομάδα των 17άρηδων του σχολείου που ήμασταν κι εμείς μαθητές. Μου είπε χαρακτηριστικά : "Πάμε ρε να δείξουμε στους πιτσιρικάδες τι θα πει μπάσκετ !". Μου άρεσε η ιδέα, ιδίως αυτό το "να δείξουμε στους πιτσιρικάδες τι θα πει μπάσκετ". Ο Γ. είχε καταφέρει να εντοπίσει όλη την παλιά βασική πεντάδα του "Έσπερου" και όχι μόνο και όπως καταλαβαίνεις, όταν συναντηθήκαμε, η χαρά μας ήταν εμφανής γιατί βρισκόμασταν, με αφορμή τούτο το παιχνίδι, ξανά όλοι μαζί μετά από αρκετά χρόνια.

Το παιχνίδι θα γινόταν σε έναν γνώριμο για μας χώρο. Στο γήπεδο μπάσκετ του παλιού μας σχολείου. Τα συναισθήματα ήταν έντονα. Γνώριζα το γήπεδο σπηθαμή προς σπηθαμή και κάθε σημείο του μου έφερνε μνήμες ένα τσουβάλι. Είχε μάλιστα συγκεντρωθεί και κοινό, ξέρεις...

Η αντίπαλη ομάδα ήταν ένα τσούρμο πιτσιρικάδων, απ' αυτούς που δεν τους πιάνει το μάτι σου, σκουλαρικάκιδες, τυπάκια εφοδιασμένα με την τελειότερη δηλ. τεχνολογία των cell phones και το ύφος τους θύμιζε βαριεστημένο γαϊδούρι που εκτελούσε εργασία "αγγαρειομάχου", που λέγαμε στον στρατό.

Το παιχνίδι άρχισε με την ομάδα του "Έσπερου" - την δική μας δηλ - να κουνάει χαμογελώντας το κεφάλι της λέγοντας από μέσα της : "ε, ρε, που πάτε ρε ταλαίπωροι ?".

Δέκα λεπτά ήταν αρκετά για να επαναληφθεί ενώπιόν μας, το συμβάν του Δαυϊδ με τον Γολιάθ. Οι "σκουλαρικάκιδες", χωρίς να καταβάλουν και ιδιαίτερη προσπάθεια δηλ. έκαναν το παιχνίδι να μοιάζει με εφιάλτη. Από τα πρώτα λεπτά που ήρθα σε επαφή με την μπάλα, διαπίστωσα πως δεν θυμόμουν καλά καλά ούτε πως να σουτάρω. Κι όχι μόνον εγώ δηλ. αλλά όλη η "ένδοξη" πεντάδα του "Έσπερου", παραπατούσε σαν μεθυσμένη μέσα στο γήπεδο. Δοκίμασα να ντριπλάρω αλλά το μόνο που κατάφερα ήταν να προκαλέσω ένα ξέφρενο γέλιο στους θεατές. Μάλιστα ένας σηκώθηκε και φώναξε "Ε, φιλαράκι, ο Γκάλης πήρε σύνταξη ρε !". Η μπάλα χανόταν από τα μάτια μου, δεν μπορούσα να διανοηθώ την ταχύτητα με την οποία ανταλάσσονταν οι πάσες της αντίπαλης ομάδας, δεν μπορούσα να υποπτευθώ τις κινήσεις τους, τις ασσίστ, τα σκριν, ενώ άρχισαν δειλά δειλά να εμφανίζονται τα πρώτα μουδιάσματα στις γάμπες και στους ώμους μου. Στο πρώτο τέταρτο η γλώσσα μου είχε πεταχτεί έξω σαν γέρικο σκυλί και χρειαζόμουν επειγόντως αναπηρικό καροτσάκι για να μεταφερθώ κάπου πιο ήσυχα.

Το παιχνίδι τελείωσε με τον "Έσπερο" να σημειώνει μετά βίας ελάχιστους πόντους, ο Γ. είχε κι αυτός από ώρα παραδώσει το πνεύμα του, και η πεντάδα των "παλαίμαχων" είχε πια συγκεντρωθεί σε ένα από τα κοντινά μαγαζιά για να πιει τον καφέ της παρηγοριάς εις μνήμην του εκλιπόντος. Σε λίγο έφτασε και η ομάδα των "σκουλαρικάδων". Το ύφος του "βαριεστημένου γαϊδουριού", είχε μετατραπεί τώρα σε περιφρονητικό γέλωτα και συνοδευόταν από ποικιλόμορφα σχόλια του τύπου "καλά ρε παιδιά, πόσα χρόνια έχετε να πιάσετε μπάλα στα χέρια σας ?"

Επέστρεψα στο σπίτι μου συλλογισμένος και βυθίστηκα σε ψυχοηθικό μαρασμό. Με πονούσαν όλα μου τα κόκαλα, και ένιωθα τους πνεύμονές μου σαν Βεζουβίτικο κοτρώνι. Η νίκη των "σκουλαρικάδων" δεν ήταν σε καμία περίπτωση "ακέφαλη", αλλά είχε ένα κεφάλι να! Πιο μεγάλο κι από την μπάλα του μπάσκετ. Με πήρε ο ύπνος, κι όταν ξύπνησα πήρα τηλέφωνο τον Γ. και του είπα πως θα έπρεπε να συζητήσουμε γι' αυτό που μας συνέβει...

Τα δέοντα,
Deva Parinito

Διάβασα κάπου μια υπογραφή «Να πεθαίνεις και να λες πως θάνατος δεν υπάρχει». Είναι μεγάλο λάθος. Ο Θάνατος υπάρχει ! Οι ήττες υπάρχουν ! Αν δεν υπάρχει ο θάνατος, δεν υπάρχει και η ζωή. Δεν είναι σώφρον να αρνούμαστε τον θάνατο. Τι πάει να πει «δεν υπάρχει ?». Υπάρχει και παραυπάρχει. Ό,τι είναι ζωντανό, πεθαίνει. Μόνο οι πεθαμένοι δεν πεθαίνουν. Όποιος αρνείται τον θάνατο, είναι σαν να αρνείται και την ζωή.

Πέρασε κάποτε ένας οδοιπόρος από το μνήμα ενός σοφού. Στην ταφόπλακα είχε σκαλισμένο το εξής : «Δεν πέθανα. Κοιμάμαι.» Ο οδοιπόρος γύρισε και είπε : «Τον εαυτό σου κοροϊδεύεις.»

Έτσι και με τις ήττες. Υπάρχουν ! Να λες «έχασα !» όταν έχασες και «κέρδισα !» όταν κέρδισες χωρίς να νοιάζεσαι το τι θα πουν αυτοί που σε ακούν. Το νόμισμα όμως έχει δύο όψεις. Ποτέ μια ήττα δεν είναι μόνο ήττα και ποτέ μία νίκη δεν είναι μόνο νίκη. Αν μπορέσεις να το δεις αυτό, τότε κάνεις χρήση της λεγόμενης «τρίτης» δύναμης, της «εξουδετερωτικής». Εξουδετερώνεις την ήττα και την νίκη, τον ζωντανό και τον πεθαμένο, εξουδετερώνεις την πάλη που δημιουργείται μεταξύ του «όχι» και του «ναι», την πάλη των αντιθέτων. Μπορείς να μιλήσεις για δύο φαινομενικά αντίθετες έννοιες, σαν μία. Αυτό είναι θαυμαστό. Αυτό είναι το βαθύτερο νόημα της τριαδικότητας που εμφανίζεται σε αρκετά θρησκευτικά ρεύματα, όπως είναι ο Χριστιανισμός με το περιβόητο «ομοούσιος και αδιαίρετος Τριάς», ή Τριμούρτι : Βράχμα, Βισνού και Σίβα.

Πρέπει να κατανοήσουμε πως ότι συμβαίνει γύρω μας, όλα τα φαινόμενα σε όλη τους την ποικιλία και ιδιομορφία, υπόκεινται στον λεγόμενο «Νόμο του Τρία». Η αρχή του αποκλειόμενου τρίτου, σύμφωνα με τον Αριστοτέλη, δεν ισχύει. Ο νόμος του τρία, θέλει κάθε φαινόμενο να εμφανίζεται σε 3 καταστάσεις, και όχι σε δύο και να ορίζεται από 3 δυνάμεις, την θετική, την αρνητική και την εξουδετερωτική. Την νίκη, την ήττα και μία κατάσταση στην οποία η νίκη είναι ήττα και η ήττα νίκη. Επειδή η μία εξουδετερώνει την άλλη, γι’ αυτό ονομάζεται και «εξουδετερωτική». Αυτά όμως είναι απλώς ονομασίες. Ο άνθρωπος μπορεί να κατανοήσει μόνο τις δύο δυνάμεις. Η τρίτη είναι πολύ δύσκολο να παρατηρηθεί από αυτόν και να γίνει αντιληπτή με άμεσο τρόπο. Για παράδειγμα, ενώ πολύ εύκολα αντιλαμβανόμαστε τον χώρο, δύσκολα μπορούμε να αντιληφθούμε την τέταρτη διάστασή του, που είναι ο χρόνος. Όταν ρωτάμε «που συνέβη τούτο το περιστατικό ?», το «που» είναι τοπικός προσδιορισμός και ο νους μας επικεντρώνεται σε χώρο τριών διαστάσεων, όχι στον χωροχρόνο, γιατί στην γλώσσα μας χρησιμοποιούμε άλλον προσδιορισμό, χρονικό, το «πότε». Η γλώσσα μας, διαιρεί την έννοια του χωροχρόνου, σε δύο, τόπος και χρόνος, ενώ στην ουσία η έννοια είναι μία. Επειδή λοιπόν στον λόγο μας χρησιμοποιούμε δύο διαφορετικούς λεκτικούς προσδιορισμούς των εννοιών, μας είναι δύσκολο να αντιληφθούμε την ενότητά τους. Έτσι και με τις δυνάμεις. Η τρίτη δύναμη είναι η ιδιότητα του πραγματικού κόσμου. Θα μπορούσε να συνδεθεί θεωρητικά με την «χρυσή τομή», με αυτό το «μεταξύ» του ενός και του άλλου, που αν παρατηρήσετε θα δείτε πως έχει ιδιότητες απέραντης δικαιοσύνης και απέραντης ελευθερίας.

Η ΑΤΜΑ με ρωτάει για την «ακέφαλη» νίκη. Η νίκη είναι έννοια, δεν έχει σώμα, κεφάλι και πόδια. Ο καθένας θα μπορούσε να θεωρήσει την νίκη, όπως ο ίδιος επιθυμεί. Η ανοησία των ανθρώπων είναι να προσδιορίζουν – γιατί το «ακέφαλη» είναι επιθετικός προσδιορισμός του ουσιαστικού «νίκη» - επιθετικά μια έννοια, εννοώντας μια άλλη. Ξέρεις τι σημαίνει ο όρος «ακέφαλη» νίκη για μένα καλή μου ATMA ? Σκοτούρα στο κεφάλι μου. Πρόβλημα ανούσιο που θα πρέπει για μια ακόμη φορά να επικαλεστώ την λογική μου, για να το θεωρητικοποιήσω. Το μόνο που μπορώ να σου πω, είναι πως λέγοντας κανείς «ακέφαλη» νίκη, μάλλον εννοεί μια νίκη που κάτι της λείπει. Τούλιπ, θα πεις, ναι, συμφωνώ, αλλά τώρα που το σκέφτομαι μήπως από την «ακέφαλη» νίκη, λείπει η ήττα ? Μόνον έτσι θα ήταν συμπληρωμένη, αρτιμελής η έννοια. Επειδή όμως το επίθετο είναι «ακέφαλη», δηλ. αναφέρεται σε ένα σημαντικό μέρος του σώματος ενός οργανισμού, στο κεφάλι, στο νου αν θέλεις, στην σκέψη αν επιθυμείς, μάλλον πρόκειται περί νίκης που της λείπει κάτι πολύ σημαντικό. Αλλά τότε, είναι νίκη ? Αν από μια νίκη, λείπει το κεφάλι, το πιο σημαντικό μέρος ενός οργανισμού, τότε τι σόι νίκη είναι αυτή ? Μήπως είναι ήττα ? Αν τούτη η νίκη, δεν έχει κεφάλι, δεν έχει μάτια να δει, δεν έχει στόμα να γευτεί και αυτιά ν’ ακούσει, δεν έχει νου να σκεφτεί, τότε πως είναι δυνατόν να μιλάμε για μια ζωντανή νίκη ? Ή μήπως μιλάμε για μια αποκεφαλισμένη και συνεπώς νεκρή νίκη ?

Βλέπεις λοιπόν καλή μου ATMA, πως ο άνθρωπος από μόνος του πνίγεται και από μόνος του δημιουργεί προβλήματα εκεί που δεν υπάρχουν. Γι' αυτό και θα διαφωνήσω με τον Jejeje, που λέει πως το πρόβλημα δημιουργείται αυτόματα. Δεν νομίζω. Θεωρώ πως κανένα πρόβλημα δεν δημιουργείται αυτόματα. Οι άνθρωποι δημιουργούν προβλήματα από μόνοι τους. Και έτσι δημιουργούνται και οι θεωρίες και οι φιλοσοφίες, που είναι απλώς φαινομενικές λύσεις των προβλημάτων τους. Ποιος ήταν αυτός ο βλάκας που πρώτος χρησιμοποίησε τον όρο «ακέφαλη» νίκη ? Ας έρθει να μας πει τι εννοεί για να καταλάβουμε δηλ. γιατί αυτός σίγουρα θα ξέρει ή δεν θα ξέρει ούτε ο ίδιος. Πες μου εσύ τι εννοείς όταν χρησιμοποιείς αυτόν τον όρο, και εγώ αμέσως θα σου δείξω έναν μεγάλο ψεύτη.

Αν πάλι ο όρος χρησιμοποιείται για να υποδηλώσει το ενδιάμεσο της νίκης από την ήττα, τη «χρυσή τομή» δηλ, την τρίτη, εξουδετερωτική δύναμη, τότε μάλλον είναι ατυχής, γιατί μια ακέφαλη νίκη δεν είναι ζωντανή νίκη, αλλά πεθαμένη, αφού έχει χάσει το μέρος του σώματός της στο οποίο συγκεντρώνονται τα περισσότερα όργανα των αισθήσεών της. Μιλάμε δηλ. για μια κουφή και τυφλή νίκη, ανόητη, απερίσκεπτη, ανίκανη να ακούσει, να δει, να συλλογιστεί και να θυμηθεί τον ίδιο τον εαυτό της, ανίκανη να αισθανθεί το περιβάλλον της. Μια νίκη, σε κώμα δηλ, ή μια νίκη νεκρή που δεν παραδέχεται τον θάνατό της. Το μόνο που μας μένει σε αυτήν την νίκη-φυτό, είναι να ελπίζουμε πως θα ξυπνήσει από το κώμα, ή θα αναστηθεί από τον θάνατό της.

Αυτές είναι κάποιες σκέψεις, που κάνω γύρω από τον όρο «ακέφαλη» νίκη, μα συμπέρασμα δεν βγάζω, γιατί ουσιαστικά ο όρος «ακέφαλη» νίκη, δεν μου λέει απολύτως τίποτε, παρά μόνο με οδηγεί να θεωρητικοποιήσω και να διαχωρίσω για ακόμη μία φορά μια έννοια που δεν μπορεί να διαχωριστεί από την ομοούσια Τριάς του πραγματικού κόσμου. Όταν μιλώ θεωρητικά, τότε γίνομαι χειρότερος και από αυτούς που δεν γνωρίζουν, γιατί μιλώ σαν να γνωρίζω ενώ δεν γνωρίζω τίποτε. Φιλοσοφώ, και το μόνο που καταφέρνω είναι να χάσω τον χρόνο μου αλλά και τον συνάνθρωπό μου, γιατί με αυτόν τον τρόπο, οι άνθρωποι δεν έρχονται ο ένας δίπλα στον άλλον, αλλά ακολουθούν ο καθένας την δική του φιλοσοφική θεώρηση και αποκλίνουν. Και τότε, εγώ χάνω! Και τούτο, είναι ίσως η μεγαλύτερη ήττα που μπορεί να συμβεί σ’ εμένα. Αν χάσω έναν συνάνθρωπό μου - και δεν μιλώ για τον θάνατο – όλη η προσπάθεια μου χάνεται μαζί του γιατί εγώ προσπαθώ να ενώσω τον νικητή με τον ηττημένο, τον αγαπητό με τον μισητό, τον Θεό με τον Διάβολο και την ειρήνη με τον πόλεμο. Ό,τι λέω λοιπόν, σε τούτη την προσπάθεια βασίζεται. Μα δεν παραπονιέμαι, γιατί γνωρίζω πως το θαυμαστό μπορεί να γίνει το ίδιο ορατό και αόρατο σε όλους τους ανθρώπους, γιατί όλοι τους είναι φτιαγμένοι από τα ίδια υλικά και οι αισθήσεις τους, στο βαθύτερο υπόστρωμα της ύπαρξής τους, λειτουργούν όπως και οι δικές μου…

Όλα τούτα είναι θεωρίες. Καιρός να απαλλαγείς από αυτές. Μην αποδίδεις στην έννοια του προβλήματος, την έννοια της κατάστασης, γιατί ένα πρόβλημα αναζητά απεγνωσμένα την λύση του, ενώ μία κατάσταση μπορεί να διατηρήσει την στασιμότητά της για αρκετό χρονικό διάστημα χωρίς να ζητά τίποτε. Οι άνθρωποι επιθυμούν να απαλλαγούν από μια κατάσταση όταν αποδίδουν σε αυτήν την έννοια του προβλήματος. Αν αυτή η κατάσταση δεν τους ενοχλεί, δεν την αλλάζουν, την αφήνουν ως έχει...

Μην με διαβάζεις προσπαθώντας να κατανοήσεις τα κίνητρά μου. Δεν υπάρχουν ! Αν βρίσκεις κάποιο ενδιαφέρον σε όσα λέω, τούτο το τελευταίο είναι το πρώτο που πρέπει να κατανοήσεις. Δεν έχω "εικόνα". Όποιος με κατατάξει κάπου, σε κάποια ομάδα, όποιος συμπεράνει κάτι για μένα, το συμπέρασμα και η κατανομή του, πολύ θα απέχουν απο εμένα, λάθος θα κάνει. Έλα να μιλήσουμε, χωρίς να βλέπεις "κάτι" σε μένα, γιατί εγώ δεν βλέπω "κάτι" σε σένα. Έλα να γίνουμε τυφλοί για να βρούμε το φως μας. Αν βλέπουμε και οι δύο, τότε κανένας δεν χρειάζεται κανέναν. Αν τυφλωθούμε τότε τουλάχιστον μπορεί να ελπίζει ο ένας στον άλλον. Όσοι νομίζουν πως είναι ανοιχτομάτηδες, είναι οι πρώτοι που το θαυμαστό θα κάνει τα πάντα για να μην τους αποκαλυφθεί...

Στην φιλοσοφία, ναι. Στην ζωή, στην ύπαρξη, τα πράγματα είναι κομματάκι διαφορετικά. Και το "κομματάκι διαφορετικά", προσδιορίζεται από το απροσδιόριστο, που ορισμένες φορές έρχεται να μας "την σπάσει" που λέμε, εκεί που δεν το περιμένουμε...

Τα δέοντα φίλε μου,
Deva

Πιστεύεις πως οι πράξεις των ανθρώπων δεν έχουν σημασία ? Τότε γιατί ψάχνεις να βρεις κίνητρο σε αυτές ?

quote:

---

Το εμπιστεύτηκα (όχι το συμπέρασμα, την υπόθεση) γιατί με αυτό τον τρόπο πίστευα ότι θα μπορούσα να κατανοήσω το κίνητρό σου.

---

Edited by - Deva_Parinito on 13/05/2005 23:11:09

Μου αρέσει ο τρόπος που αναπτύσεις το εδώ θέμα.
Η δική μου άποψη περι ήττας:
Ο άνθρωπος, δυσκολεύεται να παραδεχτεί τα λάθη του.
Το αποτέλεσμα.
Δεν συγχωρεί τον εαυτό του κι έτσι δεν του δίνει ευκαιρία να πάει μπροστά.
Το αίτιο.
Ο εγωϊσμός μας δεν ανέχεται να κάνουμε εμείς λάθη. Είτε παίζοντας το ρόλο του θύματος - π.χ. "άτιμη κοινωνία που με αδικησες" - είτε το ρόλο του θύτη - π.χ. "ποιος είσαι εσύ που θα μου πεις πως έσφαλα", αρνούμαστε να δούμε κατά πρόσωπο μία πραγματικότητα, που συμβαίνει και στις καλύτερες οικογένειες
Ο μηχανισμός.
Ο άνθρωπος είναι εθισμένος σε μία αόρατη και ύπουλη δύναμη, τη συνήθεια. Η οποία έχει την δυνατότητα, να επιδρά σε κάθε έκφρασή του, χωρίς τις περισσότερες φορές να την παίρνει κανείς χαμπάρι.
Έτσι, συνηθιζοντας τον εαυτό μας σε ένα άλφα επίπεδο, μας είναι δύσκολο να βγούμε από την κατάσταση αυτή και να πούμε πως κάναμε λάθος. Γιατί παράλληλα, θα αναγκαστούμε να προσπαθήσουμε να αλλάξουμε και στη συνήθεια δεν αρέσουν και πολύ οι αλλαγές.
Αν ξέραμε όμως...
Πως η συνήθεια είναι μια καλή φίλη και αν την ξεγελάσουμε, θα πάμε ένα μικρό βηματάκι μπροστά, και ευθείς μόλις βολευτούμε ξανά, θα της προσφέρουμε ένα μικρό σκαμπώ να κάτσει να βολευτεί κι αυτή, μέχρι το επόμενο λάθος, να μας κάνει να ξανασηκωθούμε.

Δεν το κάλυψα βέβαια το θέμα.
Είπα μόνο για τη συνήθεια.

Η ακέφαλη Νίκη της Σαμοθράκης, δεν έχει κεφάλη, αλλά έχει φτερά !!! Αυτό, δεν το βλέπετε ? Δεν σας λέει κάτι ?

Θέλετε να μιλήσουμε για μια φτερωτή ακέφαλη νίκη ? Τα πράγματα αλλάζουν.

ATMA, ήθελες την γνώμη μου για την ακέφαλη νίκη. Τώρα, κάποιος βάζει και φτερά σ' αυτήν την νίκη. Τα αλλάζει όλα. Η νίκη-φυτό, αποκτάει τώρα φτερά. Νομίζεις πως τυχαία τοποθετήθηκαν εκεί ? Εγώ νομίζω πως όχι.

ΑΤΜΑ, θέλεις να σου πω τώρα την γνώμη μου για την φτερωτή ακέφαλη νίκη ? Ήδη υπάρχει αλλαγή στην αρχική πρόταση.

Ας μας πει αυτός που έβαλε την εικόνα. Κάτι θα ξέρει...

Φιλικά,
Deva Parinito

Αγαπητέ φίλε Deva_Parinito,
για τα ¨υπαρξιακά¨ προβλήματα που προβάλεις ως άποψη σου νομίζω έχουμε την ίδια προσέγγιση.
Σαφώς ανήκω σ' αυτούς, όπως έχω ξαναγράψει κι αλλού, που όταν βρέχει δεν τρέχουν να βρούν ένα μέρος να προφυλαχθούν, αλλά συνεχίζουν να περπατάνε στη βροχή, γίνονται μούσκεμα, αλλά δεν τους μέλλει.. Τους βρεγμένους... Αυτούς που ζουν τα φυσικά φαινόμενα χωρίς να πρέπει να τα εξηγήσουν για να ζήσουν.
Όχι με την έννοια της αδιαφορίας ή της αδράνειας, αλλά γνωρίζοντας κι αποδεχόμενος την αδυναμία να απαντήσω στα ΓΙΑΤΙ?
Μου αρκεί η ανάλυση της υφής των φαινομένων, γιατί μέχρι έκει μπορώ να κατανννοήσω. Την σκοπιμότητα όμως που αυτά συμβαίνουν αδυνατώ. Γνωρίζω όμως ότι όλα είναι σοφά καμωμένα, γιατί όπου επενέβη ο άνθρωπος προσπαθώντας είτε να βελτιώσει είτε να αντιγράψει την φύση έκανε λάθος γιατί λόγω της αδυναμίας του να δει όλη την "εικόνα" θεώρησε το μερικό ως γενικό!!!

Διαφωνώ όμως στο συμπέρασμα που καταλήγεις απαντώντας στην δική σου ερώτηση:

quote:

---

Αν οι πράξεις των ανθρώπων δεν έχουν σημασία, τότε ποιος ο λόγος να αναζητούμε το κίνητρό τους ?

---

Ένα ακόμη θέμα στο esoterica...

Δεν με πείθει ? Μα τι λες τώρα lorenzo ? Πως βγάζεις τούτο το συμπέρασμα για μένα ? Γιατί βιάζεσαι ρε φιλαράκι μου δηλ ? Είπα εγώ πως δεν με πείθει ? Ο Καζαντζάκης έχει 8 νταν στο μαστεριλίκι (master=δάσκαλος) και με έχει απασχολήσει πολύ. Μου φαίνεται όμως παράδοξο από την μια να βλέπει τον θάνατο να του χαμογελάει κιόλας, να έρχεται σαν φιλαράκι, κι από την άλλη να κάνει τον κινέζο και να του λέει "Δεν είσαι εσύ !" και να τον αρνείται. Ή τον βλέπει, ή δεν τον βλέπει.

Ή εγώ είμαι αόματος, ή εσύ είσαι αόρατος. Και στις δύο περιπτώσεις, ο θάνατος υπάρχει! Τέλος πάντων. Αυτά που λέω, δεν είναι φιλοσοφίες lorenzo φίλε μου.

Πολλά έχουν ειπωθεί, όχι τα πάντα. Πάντα υπάρχει κάτι καινούργιο να πούμε...

Αλλά ακόμη κι αν έχουν ειπωθεί τα πάντα, τότε εμείς γιατί δεν γνωρίζουμε τίποτε ?

Μην λες τέτοια, lorenzo, μην λες τέτοια...