- Ανεμοσκορπίσματα - .-= Η ΨΥΧΗ =-.
mirantaΝέο Μέλος
Αν η μοναξιά είναι η τελική μας μοίρα,
τότε γιατί εξαντλούμε ότι πιο σταθερό,
δικό μας, διαθέτουμε, τον εαυτό μας,
τόσο εύκολα χαρίζοντάς τον εδώ κι εκεί,
σε έξω σχέσεις, φθείροντας το αληθινό πρόσωπό του?
Μήπως το μόνο, το ανώτατο χρέος μας,
είναι ν' ακολουθούμε τον παλμό της δικής μας καρδιάς
έτσι όπως ηχεί βαθειά μέσα μας τις νύχτες?....
τότε γιατί εξαντλούμε ότι πιο σταθερό,
δικό μας, διαθέτουμε, τον εαυτό μας,
τόσο εύκολα χαρίζοντάς τον εδώ κι εκεί,
σε έξω σχέσεις, φθείροντας το αληθινό πρόσωπό του?
Μήπως το μόνο, το ανώτατο χρέος μας,
είναι ν' ακολουθούμε τον παλμό της δικής μας καρδιάς
έτσι όπως ηχεί βαθειά μέσα μας τις νύχτες?....
m.filippidi
Ήσουν εκεί
ησουν εκει ,.....σε εβλεπα,στην ακρη του ουρανιου τοξου...
η βροχη ειχε παρελθει,η ταραχη ειχε φυγει και εσυ ..τοσο..
ομορφη καθοσουν εκει και περιμενες , το δειλινο για να σε..
παρει ,ομως δεν ηθελα να φυγεις και βουτηξα στα παγωμενα..
της θαλασσας νερα ,κολυμπαγα και κολυμπαγα και ταυτοχρονα..
φωναζα ,μην φευγεις..περιμενε..περιμενε..και συνεχιζα...
ο ηλιος στην δυση του εφτανε και δεν ειχα αλλη αντοχη...
αφεθηκα..τα ματια εκλεισα...το κορμι μου δεν το ενοιωθα...
ηταν μουδιασμενο απο το κρυο ,μοναχα το μυαλο μου ηταν
ακομη ζεστο στην θυμιση σου,τα χρωματα σου κρατησα για παντα..
μην φευγεις ψυθιρισα με οση δυναμη μου ειχε απομεινει...
και υστερα για παντα χαθηκα στα χρωματα που ειχα αγαπησει.....
ησουν εκει ,.....σε εβλεπα,στην ακρη του ουρανιου τοξου...
η βροχη ειχε παρελθει,η ταραχη ειχε φυγει και εσυ ..τοσο..
ομορφη καθοσουν εκει και περιμενες , το δειλινο για να σε..
παρει ,ομως δεν ηθελα να φυγεις και βουτηξα στα παγωμενα..
της θαλασσας νερα ,κολυμπαγα και κολυμπαγα και ταυτοχρονα..
φωναζα ,μην φευγεις..περιμενε..περιμενε..και συνεχιζα...
ο ηλιος στην δυση του εφτανε και δεν ειχα αλλη αντοχη...
αφεθηκα..τα ματια εκλεισα...το κορμι μου δεν το ενοιωθα...
ηταν μουδιασμενο απο το κρυο ,μοναχα το μυαλο μου ηταν
ακομη ζεστο στην θυμιση σου,τα χρωματα σου κρατησα για παντα..
μην φευγεις ψυθιρισα με οση δυναμη μου ειχε απομεινει...
και υστερα για παντα χαθηκα στα χρωματα που ειχα αγαπησει.....
ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ ΜΠΟΤΣΑΚ.ΚΟΡ/Ος
http://e-missos.gr/index.php?module=pagemaster&PAGE_user_op=view_page&PAGE_id=407
με απεραντο σεβασμο και αγαπη,ο μανος σας
WHISPERS OF THE DREAMS
seminaΜέλος
Έχω καιρό ανεμώνη
να στολίζει τη φύση..
Εχώ καιρό να δω λουλούδια
που τα παίρνει ο άνεμος στο μαγικό του ταξίδι..
κουνιούνται πέρα δώθε..
και αυτά τα λεπτά φυλλαράκια τους..
έχω καιρό να κοιμηθώ στην φύση..
αγκαλιά εκεί όπου τίποτα δεν πληγώνει,
τίποτα δεν σου ματώνει την ψυχή..
και να βλέπω τα αστέρια..
μια δροσερή νύχτα..
μακριά από όλους..
θα είμαι εκεί..
εσύ μάλλον όχι..
να στολίζει τη φύση..
Εχώ καιρό να δω λουλούδια
που τα παίρνει ο άνεμος στο μαγικό του ταξίδι..
κουνιούνται πέρα δώθε..
και αυτά τα λεπτά φυλλαράκια τους..
έχω καιρό να κοιμηθώ στην φύση..
αγκαλιά εκεί όπου τίποτα δεν πληγώνει,
τίποτα δεν σου ματώνει την ψυχή..
και να βλέπω τα αστέρια..
μια δροσερή νύχτα..
μακριά από όλους..
θα είμαι εκεί..
εσύ μάλλον όχι..
μα οτι και αν αγγιξω οποια πορτα και αν χτυπησω τιποτα δε φτάνει στο δικο σου ουρανό κατι να γυαλιζει θελεις παντα και ας θυμιζει οτι πιο θαμπο μαζι και φωτεινο