- Metal, Gothic (και άλλα...) Νο 3 - "Μεταξύ τυρού και αχλαδιού"

quote:

---

Ρε παιδία κανένα σχόλιο για τους Necromantia;

Το ακούσατε, δεν το ακούσατε, τους ξέρατε, δεν τους ξέρατε, γράφτε τίποτα μπρε.....

---

Φίλε μου, αφού ξέρεις ότι με το Black Metal δεν έχω μεγάλη σχέση...
Τους Necromantia δεν τους ήξερα αλλά μπορώ να ψάξω το τραγούδι που πρότεινες λόγω του ότι φέρνει σε dark.

In anticipation of my resurrection...

το dark passion play λοιπόν, είναι το τελευταίο άλμπουμ των nightwish, που θα κυκλοφορήσει επίσημα στις 26/9, και στο οπίο, τα φωνητικά ανέλαβε η Anette Olzon, η οποία δεν είναι κάποια τυχαία, αλλά ήταν καιρό στο χώρο του τραγουδιού, και μάλιστα έχει συμμετάσχει και σε μέταλ πρότζεκτς. δεν έχει βέβαια, εδώ τουλάχιστον, το κλασσικό οπερετικό ύφος της τάργια, αλλά μια πιο πρίμα και ροκ χροιά, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι τσιρίζει.

όπως κάνω συνήθως, θα σχολιάσω ξεχωριστά τα κομμάτια:

The Poet and the Pendulum: το κομμάτι αυτό ανοίγει το δίσκο, και διαρκεί περίπου 14 λεπτά, και χωρίζεται σε πέντε μέρη: 'White Land Of Empathica', 'Home', 'The Pacific', 'Dark Passion Play' και 'Mother & Father'. έχει το συμφωνικό επικό στυλ του ghost love score. στην εισαγωγή ακούγεται κι ένας μικρός σοπράνο [δεν ήξερα ότι μπορεί να υπάρξει αρσενιός σοπράνο!] να τραγουδάει ανατριχιαστικά τους στίχους: The end. Songwriter's dead. The blade fell upon him. και μετά ξεκινάει το έπος! τον πιτσιρικά τον ακούμε αρκετές φορές μέσα στο τραγούδι, καθώς η φωνή του εναλάσεται θεατρικά με του μάρκο και της ανέτ, μέσα από τους ήχους της ορχήστρας και πολλών ειδικών εφφέ. κι ενώ στα 10 λεπτά το κομμάτι φαίνεται πλέον να έχει τελειώσει, ερχόμαστε σε μια ήρεμη μελωδία, η οποία κλείνει το τραγούδι μετά από τρία λεπτά... ο tuomas, είπε ότι είναι το αγαπημένο του κομμάτι, από αυτά που έχει συνθέσει για τους nightwish [όλα σχεδόν]

Bye Bye Beautiful: το τρίτο σίνγκλ του δίσκου, ένα δυνατό και γρήγορο κομμάτι. επιτρέψτε μου εδώ να παραθέσω το ρεφραίν, που για προφανή λόγο το τραγουδάει ο μάρκο, καθώς απευθύνεται στην ίδια την τάργια!

Amaranth: όχι, δεν έχει σχέση με τον αμάραντο που φυτρώνει στα βουνά kircher! το αγαπημένο μου από το δίσκο, αποτελεί το δεύτερο σίνγκλ, και αναμένουμε εναγωνίως το βίντεό του, το οποίο θα βασίζεται σε ΄΄ενα πίνακα του Hugo Simberg:

wounded angel....
το κομμμάτι έχει ένα πολύ ευκλομηνμόνευτο ρεφραίν, και γενικά έχει μια πολύ ανεβαστική μελωδία, την οπία χρειάζεται ο ακροατής μετά απο την επίθεση που δέχεται από τα προηγούμενα τραγούδια!

Cadence of Her Last Breath: αυτό είναι το τραγούδι του emppu! η κιθάρα παίρνει φωτιά! αυτό που με πορώνει όμως, είναι η ανάσα, που αν προσέξετε, ακούγεται ΣΕ ΟΛΗ τη διάρκεια του τραγουδιού! πολύ ατμοσφαιρικό!

Master Passion Greed: αυτό εδώ δε με εντυπωσίασε και τόσο. είναι υπερβολικά επιθετικό, σε σημείο να γίνεται κουραστικό. μου θυμίζει κακή αντιγηραφή του τέλους του slaying the dreamer... και ναι, σωστά μαντέψατε! απευθύνεται στο μάλακα το Marcelo Cabuli, μάνατζερ, σύζυγο, και πετ της τάργια, που την έκανε τέτοια ψωνάρα και ντίβα, που δημιούργησε σχίσμα στο συγκρότημα, αλλά κι στους οπαδούς... πότε θα παιθάνει να πάω να του σπάσω τον τάφο άραγε...

Eva: ε, αυτό νομίζω, πια, όλοι το έχουμε ακούσει. δεν ξέρω ανξέρετε την ιστορία του βέβαια. αποτέλεσε το πρώτο σίνγκλ, που διατέθηκε μόνο μέσω ίντερνετ, και για φιλανθρωπικούς σκοπούς. είχε κι ένα πολύ συμπαθητικό εξώφυλλο [άσχετο]. το κουφό είναι ότι ο teosto, ο οργανισμός δικαιωμάτων ερμηνευτών, [κι όχι ο tiesto!] ερευνά τις ομοιότητες της μελωδίας του τραγουδιού με το whirlpool, του Jukka Reinivuo. ρε δεν πάτε στο διάολο. ακόμα και να το κλέψανε, είναι φοβερό τραγούδι, και τα προς δωρεά λεφτά που μαζεύτηκαν από την πώλησή του, μου αρκούν. έλεος πια...

Sahara: ενδιαφέρον τραγούδι. δεν έχει στην αρχή. ανατολίτικα στοιχεία όπως περίμενα, αλλά έχει ακόμα μία φοβερή ερμηνεία από την ανέτ, σε ένα mid-tempo [προς low] τραγούδι. σίγουρα όχι το highlight του άλμπουμ. ή τουλάχιστον έτσι νμίζει κάποιος μέχρι το τρίτο λεπτό, που τον περιμένει ένα πολύ ευχάριστο ξέσπασμα. εντάξη, δεν έχει τα τρελά γυρίσματα, αλλά είναι πολύ καλά ενορχηστρωμένο.

Whoever Brings the Night: αυτό εδώ το έγραψε ο emppu [σ.c. vuorinen, ο κιθαρίστας τους] και γίνεται αμέσως αντιληπτό αυτό, αφού είναι τίγκα στις κιθάρες αυτό το κομμάτι! η φωνή της ανέτ, παραμορφωμένη πραμένει πίσω από τις χορδές του emppu, και πρόκειται για ένα αρκετά μέταλ τραγούδι, με αναφορές σε παλιά ροκ ριφς, από όπου σαφώς δε λείπουν τα ορχηστρικά και χωροδιακά μέρη, έξυπνα τοποθετημένα ώστε να μην ακούγονται υπερβολικά. στα 2.30 λεπτά υπάρχουν μερικά φοβερά εφφέ, που βάζουν κάτω και τα πο προσεγμένα samples. γενικά δημιουγείται πολύ εύκολα η έντονα σκοτεινή ατμόσφαιρα που επιβάλεται. η σφαλιάρα έρχεται στο 3.20, απ'όπου η παρανοϊκη κιθάρα του emppu αρχίζει να ηχεί απ'όλες της μεριές, και να σε τραβάει από παντού, ξεσκίζοντας τη συνείδησή σου! καλά, μάλλον το παράκανα!

For the Heart I Once Had: όμορφη χαλαρή μπαλλαντίτσα, που εξελήσεται σε power ballad. με καλοπαιγμένη κιθάρα για αλλη μια φορά, και τη φωνή της ανέτ, να ακούγεται εδώ πιο αθώα και γλυκιά. θα μπορούσε άνετα να κυριαρχίσει στο ραδι΄φωνο, αφού είναι αρκετά εύπεπτο, και δε θα διαφωνούσα να είχε σταλεί και στην eurovision, καθώς μπορεί να προσελκύσει τον καθένα, χωρίς όμως να χάνει την ποιότητά του.

The Islander: αυτο εδώ το κομμάτι είναι εξ ολοκλήρου γραμμένο από το marco hietala, το μπασίστα, ο οποίος δίνει και φοβερή φωνητική ερμηνεία. δε θέλω να το σχολιάσω, θα το καταστρέψω. καλύτερα ακούστε το μόνοπι σας. κι ελάτε να μου πείτε που βρεθήκατε! εγώ ακόμα ταξιδεύω!

all in all, η ανέτ διαδέχεται αξιοπρεπέστατα την τάργια, και έχω την εντύπωση ότι δεν έχουμε ακούσει ακόμα όλες της τις δυνατότητες! η παλιά συμμορία δε φαίνεται να επηρεάστηκε άσχημα, μουσικά, από την αναχώρηση της τάργια, καθώς τους βλέπουμε, ή μάλλον τους ακούμε, ακμαίους, και πειραματικούς, καθώς και φρέσκους όσο ποτέ!

και μένουν να παρουσιάσω τα Last of the Wilds, 7 Days to the Wolves, από το οποίο υπάρχει δείγμα στο σάιτ του συγκροτήματος, και ακούγεται φοβερό, καθώς και το Meadows of Heaven το οποίο αναμένεται να είναι η έκπληξη του δίσκου:
έχει μία γκόσπελ χορωδία, μοντεράτο τέμπο, με φοβερά έγχωρδα [ναι, καλά καταλάβατε! το ακούω τώρα, και βαριόμουν να σβήσω τα ανωτέρω!]
ορίστε λινκ:
http://www.youtube.com/watch?v=ayDVTi1nX4I
αν έκανα βλακεία που το έβαλα, σβήσ'το D_I, αλλά μάλλον όλοι εκεί θα ψάξουν πρώτα!
το τραγούδι σπέρνει! είναι μεν αργό, αλλά έχει πολλά σημεια να ανακαλύψεις!

και πάμε ανάποδα:
7 Days to the Wolves: αυτό είναι μέταλ! ξεκινάει μεταλικά, συνεχίζει μεταλικά, η ανέτ τραγουδάει μεταλικά, έχει μπόλικα τύμπανα, ο μάρκο δίνει πάλι τη γνωστή άγρια φωνή του, mid-tempo, μέχρι το τρίτο λεπτό, όπου χαμηλώνει [η γαλήνη πριν την καταιγίδα] και σιγά-σιγά χτίζεται ένα κρεσέντο, με τα πιο απίστευτα σημεία βιολιού, και στο 4.40 επιστρέφει στο αρχικό mid-tempo, ενισχυμένο από την ορχήστρα, μόνο μέχρι το 5.50, οπου και πάλι εξαπολύεται μια ξέφρενη μελωδία, μέχρι το τέλος του κομματιού. θα μπορούσε να θεωρηθεί σχετικά horror κομμάτι, αν και θα μπορούσε άνετα να ντύσει μια περιπέτεια!

Last of the Wilds: το instrumental κομμάτι του δίσκου. όχι απλώς ένα βαρετό instrumental κομμάτι, αλλά μια ροκ φολκιά, που δε μπορώ να σταματήσω να ακούω! πολύ καλό βιολί, πολύ καλό φλάουτο, με τα μέταλ στοιχεία λίγο πιο πίσω. ταξιδιάρικο, αλλά γρήγορο, χαρούμενο, που εμένα μου δημιουργεί την εικόνα μιας βραχώδους πλαγιάς, με δέντρα να ξεπετάγονται αριστερά και δεξιά, από κάτω τη θάλασσα, και γύρω τους δυνατούς ανέμους της ελλάδας [ή της φινλανδίας, δε θα τα χαλάσουμε εκεί!]

όπως μου είπε πριν λίγο και ο kerry, παίζει και να ειναι το καλύτερο άλμπουμ τους! ever! αν χρειάστηκαν δύο χρόνια γι'αυτό το αριστούγημα, δε μπορώ να φανταστώ τι θα γράφαν σε πέντε! κι ένα άλμπουμ ανα πενταετία να βγάζανε, και να 'ταν όσο καλό μπορούν [γιατι οι δυνατότητές τους είναι τρελές!] δε θα με χάλαγε καθόλου!

αξίζει!

Last of the Wilds: http://www.youtube.com/watch?v=xURhmTSN0A4
7 Days To The Wolveshttp://www.youtube.com/watch?v=hl1zc_61RTs

καλά, αυτή πρέπει να 'ναι η πιο ανάποδη παρουσίαση δίσκου που έγινε ποτέ!

Ανυπομονώ να τον ακούσω σύντομα, μόλις βρω χρόνο δηλαδή.

"Bye Bye Beautiful"

Καλά αυτό δεν το περίμενα! Οι στίχοι και το concept αυτού του τραγουδιού θυμίζουν τραγούδι σαπουνόπερας.

Turn Off!

Αυτό όμως που θέλω να ακούσω ιδιαίτερα είναι το The Poet and the Pendulum. Αν κρίνω από την παρουσίαση είμαι σίγουρος πως θα μου αρέσει.

quote:

---

δεν ήξερα ότι μπορεί να υπάρξει αρσενιός σοπράνο!

---

quote:

---

Καλά αυτό που έστειλε ο Kerry δεν ήταν ολόκληρο;

---

Μου αρέσει πάντως πολύ το εξώφυλλο, μου κάθισε πολύ καλά στο μάτι.
Φίλε A. Kircher, το The poet and the pendulum πρέπει όντως να είναι αρκετά ενδιαφέρον κι αυτό το κολπάκι με το παιδί σοπράνο θα του δίνει καλύτερο "χρώμα" πιστεύω.
Για κάποιο λόγο νιώθω πως όταν ακούμε σοπράνο, το μυαλό μας πάει σε κάποια γυναίκα...

In anticipation of my resurrection...

anywayz... όσο το ακούω, τόσο κολλάω με αυτό το άλμπουμ παίδες!

να και τα σοπρανόπαιδα στο δεύτερο λεπτό:
http://www.youtube.com/watch?v=mbwNwMh2rEE
άκου 2 εκατ. πωλλήσεις το soundtrack του lord of the rings [στην αρχή του βίντεο]. δε λέω, ήταν έπος, αλλά ποιός προτίμισε να το αγοράσει κι όχι να το κατεβάσει; εντάξει, ένα σάουντρακ είναι...

http://www.youtube.com/watch?v=yuSrsGzhD9U&mode=related&search=