- Σύμβολα, Εξήγηση. - .-= ΜΥΘΟΣ & ΘΡΗΣΚΕΙΑ =-.

Το πρώτο το είδε ένα φίλος μου επανειλημμένα σε ένα όνειρο απάνω σε έναν λευκό μανδύα μιας γυναίκας που του έλεγε (όταν πεθάνεις γίνε πνεύμα όχι φάντασμα) –

Το δεύτερο το είδε πάλι πολλές φορές σε όνειρο απάνω στο σβέρκο ενός άντρα ο οποίος χτυπούσε τα χέρια του νευρικά στα ποδιά του (σαν να περιμένει κάτι πχ)

Το τρίτο το είδε έντονα σε όραμα στην μάπα ενός φίλου. (λέτε να παίρνει τίποτα?)

Αυτά, ευχαριστώ.

Για να δείτε την εικόνα με τα ζωγραφισμένα σύμβολα, copy paste σε έναν νέο explorer http://earth.prohosting.com/syred/d.GIF

φως!

Προσπάθησα κι εγώ να μπω στο link που παραθέτεις, αλλά δεν είναι δυνατόν. Είναι κάποιος χώρος ο οποίος φιλοξενεί αρχείο με φωτογραφίες και σχέδια δικά σου; Υπάρχει δυνατότητα να μας δώσεις κάποια άλλη διεύθυνση; Ωστε να μπορέσουμε να δούμε τα σύμβολα; (μπορείς εάν θες να μου στείλεις σε email τις εικόνες ή τη διεύθυνση για να σε βοηθήσω με το θέμα των εικονών στα φορουμ )

Επίσης, θα ήθελα να κάνω μία παρατήρηση σχετικά με την θεματική κατηγορία όπου άνοιξες το παρόν τόπικ.
Πράγματι τα σύμβολα, είναι ένα αντικείμενο το οποίο ταιριάζει στο .-= ΜΥΘΟΣ & ΘΡΗΣΚΕΙΑ =-., αφού εδώ φιλοξενούνται θέματα σχετικά με "Αρχαίοι Πολιτισμοί - Θρησκείες - Μυθολογίες - Συμβολολογία ".
Αν όμως το θέμα αυτό έχει σαν βασικό άξονα να δοθεί κάποια εξήγηση στα παράξενα σύμβολα που εμφανίστηκαν στους φίλους σου, θα μπορούσε να ανοιχτεί στο φόρουμ του "ΠΑΡΑΞΕΝΟΥ". Οπως καταλαβαίνεις, διαφέρει η προσέγγιση με την οποία μελετάται ένα θέμα, ανάλογα με την κατηγορία όπου επιλέγεις να το ανοίξεις.

Εύχομαι πάντως σε κάθε περίπτωση, να πάρεις τις απαντήσεις που ψάχνεις!

http://earth.prohosting.com/syred/

Τα είδα τα σύμβολα. Για τους υπόλοιπους φίλους να πούμε, ότι θα τα δουν αν κάνουν κλικ στο gif, μπαίνοντας στο link που μας έδωσε ο fokaias.

Σχετικά με το θέμα, μην ανησυχείς. Αν υπάρξει ιδιαίτερος λόγος να μετακινηθεί (σε περίπτωση που δεν ταιριάζει με την θεματολογία αυτού του φόρουμ), θα γίνει με ένα άμπρα - κατάμπρα.

φως!

-----------------------------------------------------

H αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω πώς καταφέραμε να επιβιώσουμε. Ήμαστε μια γενιά σε αναμονή: περάσαμε την παιδική μας ηλικία περιμένοντας. Έπρεπε να περιμένουμε δύο ώρες μετά το φαγητό πριν κολυμπήσουμε, δύο ώρες μεσημεριανό ύπνο για να ξεκουραστούμε και τις Κυριακές έπρεπε να μείνουμε νηστικοί όλο το πρωί για να κοινωνήσουμε. Ακόμα και οι πόνοι περνούσαν με την αναμονή.

Κοιτάζοντας πίσω, είναι δύσκολο να πιστέψουμε ότι είμαστε ακόμα ζωντανοί. Εμείς ταξιδεύαμε σε αυτοκίνητα χωρίς ζώνες ασφαλείας και αερόσακους. Κάναμε ταξίδια 10 και 12 ωρών, πέντε άτομα σε ένα Φιατάκι και δεν υποφέραμε από το «σύνδρομο της τουριστικής θέσης». Δεν είχαμε πόρτες, παράθυρα, ντουλάπια και μπουκάλια φαρμάκων ασφαλείας για τα παιδιά. Ανεβαίναμε στα ποδήλατα χωρίς κράνη και προστατευτικά, κάναμε ωτο-στοπ, καβαλάγαμε μοτοσικλέτες χωρίς δίπλωμα και κράνος. Οι κούνιες στην παιδική χαρά ήταν φτιαγμένα από μέταλλο και είχαν κοφτερές
γωνίες. Ακόμα και τα παιχνίδια μας ήταν βίαια. Περνάγαμε ώρες κατασκευάζοντας αυτοσχέδια αυτοκίνητα για να κάνουμε κόντρες κατρακυλώντας σε κάποια κατηφόρα και μόνο τότε ανακαλύπταμε ότι είχαμε ξεχάσει να βάλουμε φρένα. Παίζαμε «μακριά γαϊδούρα» και κανείς μας δεν έπαθε κήλη ή εξάρθρωση. Βγαίναμε από το σπίτι τρέχοντας το πρωί, παίζαμε όλη τη μέρα και δεν γυρνούσαμε στο σπίτι παρά μόνο αφού είχαν ανάψει τα φώτα στους δρόμους. Κανείς δεν μπορούσε να μάς βρει. Τότε δεν υπήρχαν κινητά. Σπάγαμε τα κόκκαλα και τα δόντια μας και δεν υπήρχε κανένας νόμος για να τιμωρήσει τους «υπεύθυνους» Ανοίγανε κεφάλια όταν παίζαμε πόλεμο με πέτρες και ξύλα και δεν έτρεχε τίποτα. Ήταν κάτι συνηθισμένο για παιδιά και όλα θεραπεύονταν με λίγο ιώδιο ή μερικά ράμματα. Δεν υπήρχε κάποιος να κατηγορήσεις παρά μόνο ο εαυτός σου. Είχαμε καυγάδες και κάναμε καζούρα ο ένας στον άλλος και μάθαμε να το ξεπερνάμε. Παίζαμε πετροπόλεμο με τα παιδιά της διπλανής γειτονιάς.

Τρώγαμε γλυκά και πίναμε αναψυκτικά, αλλά δεν ήμασταν παχύσαρκοι. Ίσως κάποιος από εμάς να ήταν χοντρός και αυτό ήταν όλο. Μοιραζόμασταν μπουκάλια νερό ή αναψυκτικά ή οποιοδήποτε ποτό και κανένας μας δεν έπαθε τίποτα. Καμιά φορά κολλάγαμε ψείρες στο σχολείο και οι μητέρες μας το αντιμετώπιζαν πλένοντάς μας το κεφάλι με ζεστό ξύδι ή πετρέλαιο.

Δεν είχαμε Playstations, Nintendo 64, 99 τηλεοπτικά κανάλια, βιντεοταινίες με ήχο surround, υπολογιστές ή Ιnternet. Εμείς είχαμε φίλους. Κανονίζαμε να βγούμε μαζί τους και βγαίναμε. Καμιά φορά δεν κανονίζαμε τίποτα, απλά βγαίναμε στο δρόμο και εκεί συναντιόμασταν για να παίξουμε κυνηγητό, κρυφτό, αμπάριζα... μέχρι εκεί έφτανε η τεχνολογία. Ερωτοτροπούσαμε με συνομήλικα κορίτσια. Οι περισσότεροι από εμάς είχαμε κλέψει έστω και μια φορά τον περιπτερά της γειτονιάς μας χωρίς να μας γίνει όμως συνήθεια. Περνούσαμε τη μέρα μας έξω, τρέχοντας και παίζοντας. Φτιάχναμε παιχνίδια μόνοι μας από ξύλα. Χάσαμε χιλιάδες μπάλες ποδοσφαίρου. Τα γόνατά μας και οι αγκώνες μας ήταν πάντα ματωμένοι. Πίναμε νερό κατευθείαν από τη βρύση, όχι εμφιαλωμένο, και κάποιοι έβαζαν τα χείλη τους πάνω στη βρύση. Πιάναμε πεταλούδες με τα χέρια, κυνηγούσαμε σαύρες και πουλιά με αεροβόλα στην εξοχή, παρά το ότι ήμασταν ανήλικοι και δεν υπήρχαν ενήλικοι για να μας επιβλέπουν. Θεέ μου!

Πηγαίναμε με το ποδήλατο ή περπατώντας μέχρι τα σπίτια των φίλων και τους φωνάζαμε από την πόρτα. Φανταστείτε το! Χωρίς να ζητήσουμε άδεια από τους γονείς μας, ολομόναχοι εκεί έξω στο σκληρό αυτό κόσμο! Χωρίς κανέναν υπεύθυνο! Με τα ποδήλατα κυριολεκτικά χανόμασταν σε άγνωστες περιοχές. Πώς τα καταφέραμε;

Στα σχολικά παιχνίδια συμμετείχαν όλοι και όσοι δεν έπαιρναν μέρος έπρεπε να συμβιβαστούν με την απογοήτευση. Κάποιοι δεν ήταν τόσο καλοί μαθητές όσο άλλοι και έπρεπε να μείνουν στην ίδια τάξη. Δεν υπήρχαν ειδικά τεστ για να περάσουν όλοι. Τι φρίκη!

Κάναμε διακοπές τρεις μήνες τα καλοκαίρια ξυπόλυτοι με ένα μαγιό και περνούσαμε ατέλειωτες ώρες στην παραλία χωρίς αντηλιακή κρέμα με δείκτη προστασίας 30 και χωρίς μαθήματα ιστιοπλοΐας, τένις ή γκολφ. Φτιάχναμε όμως φανταστικά κάστρα στην άμμο και ψαρεύαμε με ένα αγκίστρι και μια πετονιά. Παίζαμε κυνηγητό στα βράχια ξυπόλυτοι χωρίς να πονάνε οι πατούσες μας και ρίχναμε τα κορίτσια κυνηγώντας τα για να τους βάλουμε χέρι, όχι πιάνοντας κουβέντα σε κάποιο chat room και γράφοντας ; ) : D : P

Είχαμε ελευθερία, αποτυχία, επιτυχία και υπευθυνότητα και μέσα από όλα αυτά μάθαμε και ωριμάσαμε. Δεν θα πρέπει να μάς παραξενεύει που τα σημερινά παιδιά είναι κακομαθημένα και χαζοχαρούμενα.

Παιδιά indigo... αλλά ο παλιός είναι "αλλιώς" !!!

Οπότε καλό θα ήταν να συνεχίζαμε εκεί για να έχουμε όλες τις απόψεις συγκεντρωμένες.
Το θέμα αυτό λοιπόν απενεργοποιείται.

In anticipation of my resurrection...