- Land of sorrow - .-= Η ΨΥΧΗ =-.
γελοιο ειναι να φορας μασκα
και να κοροιδευεις τον εαυτο σου στον καθρεφτη...
γελοιο ενω μειονεκτεις ν΄ αρπαζεις τα φτερα των αλλων...
γελοιο ν΄ αγοραζεις...ενω ηδη εχεις δικα σου
+ καλεισαι να τα δυναμωσεις...για να πεταξεις...
(σαν την "κεκτημενη γνωση" που πληρωσες ακριβα
και νομιζεις καημενε ανθρωπε ...οτι κατεχεις!)
γελοιο ειναι να υποκρινεσαι...
γελοιο να λες ψεμματα στον απεναντι
δηλαδη στα ματια που σε καθρεφτιζουν....
το δυσκολο
ειναι να συνειδητοπιησεις....σε πιο ειδος επανω στη γη ετουτη ανηκεις....
ανω θρωσκω/ΝΑΙ!....αλλα υπαρχει και το μετα....
ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΡΧΕΤΑΙ ΣΕ ΜΕΡΙΚΟΥς ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ....
-ΚΑΠΟΙΟΥς ΤΟΥς ΣΥΝΤΡΟΦΕΥΕΙ Ως ΤΟΤΕ ΜΟΝΑΧΑ Ο ΑΔΕΡΦΟς ΤΟΥ/ΜΕ ΦΤΕΡΑ ΕΠΙΣΗς!-
Η ΘΛΙΨΗ ΕΙΝΑΙ Η ΠΗΓΗ ΤΗς ΕΜΝΕΥΣΗς ΤΩΝ ΠΟΙΗΤΩΝ....ΜΑ ΕΛΑ MH MENEIΣ Σ΄ΑΥΤH...
ΟΤΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΧΗ Ως ΤΟ ΞΕΠΕΡΑΣΜΑ ΤΗς .... ΜΙΑ ΑΝΑΜΝΗΣΗ ΕΝΟς ΘΑΝΑΤΟΥ..ΠΡΟΑΝΑΓΓΕΛΘΕΝΤΟς....
ΠΑΜΕ ...ΜΑΚΡΥΤΕΡΑ;....
ATMASHAKTIH....
Edited by - ΑΤΜΑ on 27/12/2003 19:52:38
quote:quote:
Όσο για τα κλεμμένα φτερά? Ου,τα πουλάνε μια περιουσία,κάνεις μια ζωή οικονιμίες για να μπορέσεις να τα πάρεις και όταν τα αγοράζεις τελικά,ανακαλύπτεις ότι είχες δικά σου...αψογη η ψυχη...
Ευχαριστώ καλέ μου...
Μήπως τελικά σ'αυτή την Land of sorrow εκφράζουμε τον πόνο που νιώθουμε όταν δε μπορούμε να ανοίξουμε τα δικά μας φτερά?Τον πόνο της αναζήτησης τους?Πώς τα ανοίγουμε τελικά?
Λες να χρειάζονται δυο ζευγάρια φτερά για την υπέροχη αυτή πτήση?Μάλλον...
quote:
γελοιο να λες ψεμματα στον απεναντι
δηλαδη στα ματια που σε καθρεφτιζουν....
Σωστή η ΑΤΜΑ μας!
"Ποιό το αληθινό μέγεθος της σκιάς σου;"
δεν εχω τα λογια τωρα
μα θα ρθουν...
OM
dsm
STO ARXAIO 8EATRO AS ADEIASOUN OI KERKIDES.
AS ERTHEI H NYXTA ME MAXAIRI KLYTAIMNHSTRTA,
NA PAREI EKDIKHSH AP´OLOUS TOUS ATREIDES.
AS MEINEI MONO TO FEGGARI STHN ORXHSTRA
KAI ME8YSMENO APO TON PONO NA ME DEI,
POU 8A PERNAO THN ZOH MOU SE MIA KSYSTRA,
GIA NA TRAVHKSO THN PIO MAYRH MOU GRAMMH.
KI AN H PARASTASH POU DO8HKE GELOIA.
KI AN MAS EMPAIKSANE OI PROTAGONISTES.
STA RIMAGMENA SKHNIKA KAI STA TOPIA,
GYRNAN OI STIXOI TOY EYRIPIDH SADISTES.
NA MOU 8YMHZOUN OTI EIMAI EGKLOBISMENOS
MESA SE PSEMATA POU GINANE 8ESMOI.
NA EIRONEYONTAI POS ZO EYTYXISMENOS
KI ALLOS STHN 8ESH MOU EXEI 8YSIASTEI...
AS MEINEI MONO TO FEGGARI STHN ORXHSTRA
KAI KAPOIO SYNNEFO AS ME PAREI AP´THN AYLIDA.
AYTO TO MEROS TO´XA PANTOTE PATRIDA
KI OMOS OI ELLHNES ME DIOXNOUN APO´DO...
G.K.
καλως ηρθες εδω εσω...
καλη παραμονη...
και τριγυρνουν στο
ρολοι του τοιχου...
μου λειπεις...σε καθε
εκφραση μου λυπεις...
μου λυπω και γω μαζι σου...
οι λυπες με ψαχνανε ωρες
και με βρηκαν κενο
να κοιτω φωτοχαλασματα
διπλα απο το ρολοι του
τοιχου...
και θελω να σου πω...
μα με πνιγει το οτι
ειμαι αλλιως και λυπαμαι...
και φοβαμαι μα σε αγαπω
ειναι ισως οι ωρες που
καθησα μονος να μετρω
την λησμονια...
και δεν ρωτω ξανα...
τι ωρα ειναι...
γιατι ξερω...
η ωρα της Λυπης...
θαλασσα μου...
ειμαι η νεκρη γνωμη που ειχα χθες και αλλαξε...
Εκεινες που αγάπησα δε μ' αγάπησαν ποτέ όπως ήθελα να μ'αγαπήσουν,
ή δε μ' αγάπησαν καθόλου, ή νόμισαν πως μ'αγαπούσαν μα δεν ήταν αλήθεια. Εκείνες που μ' αγάπησαν δεν κατόρθωσα ποτέ να τις ικανοποιήσω.
Ο έρωτας είναι πικρός.
Κάνε τον έρωτα, όταν σου λαχαίνει και μην το πολυσυλλογίζεσαι. Σαν αρχίσει η συλλογή, βλαστήμα τα!
Κανε τον έρωτα και τραβα το δρόμο σου. Και μη γυρνάς πίσω σου να δεις. Και ποτέ μην παραπονιέσαι, γιατι, σ'αυτή την υπόθεση, κανείς δε φταιει αληθινά. Αν καλοεξετάσεις τα πράγματα, θα δεις πως όλοι τους και όλες τους έχουνε πάντα κάποιο δίκιο.
Κάθε φορά που γίνει λίγος έρωτας σκέψου πως δε μπορούσε να γίνει καλύτερα. Φευγα και μην το ξανασυλλογίζεσαι.
( Όλα αυτά είναι πολύ σωστά την ώρα που τα γραφω.
Μα είναι στον έρωτα μερικές στιγμές που λέω:
Χαλάλι! Ω ναι, χαλάλι, μα το Θεό! Όλα τα βάσανα κι οι πίκρες κι η ανυπέρβλητη ασυμφωνία των ψυχών και τα ρέστα, για μια στιγμή ακέριας, πλέριας, απόλυτης χαράς,
που σε λυτρώνει μονομιάς απο την τυρρανία του εαυτού σου και σ' εκμηδενίζει, σε γκρεμοτσακίζει στα άπειρα βάθη της ζωής, σου κάνει θρύψαλα τη ψυχή και τα σκορπά, σα θραύσματα οβίδας, στους τέσσερις ανέμους.
Κι όλη η γρίνια μου κι η φούρκα μου κι οι μποσικες διαμαρτυρίες μου, καπνός είτανε, σα βουρκώνουνε τα μάτια μιας γυναίκας.
Λέω λογιώ-λογιώ πράγματα, μα κι εγώ δε ξέρω ποιος είμαι...
Λάμπρος Χρηστίδης
Edited by - 1900 on 04/01/2004 04:08:09
κοιμάσαι ή περιμένεις την αυγή..
στην αιωνιότητα της αναζήτησης δεν ξημέρωσε ποτέ.
μασκοφόρε μου σε ξέρει καλά η λύπη
και σε εκδίδει για να λανσάρει τα συνολάκια της.
H ΑΛΗΘΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΣΤΟ ΦΩΣ ΚΑΙ Η ΚΑΛΟΣΥΝΗ ΤΟΥ Η ΑΠΟΛΥΤΗ ΥΠΑΡΞΗ