- ΝΕΟΤΕΡΕΣ ΕΞΩΓΗΙΝΕΣ ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ; - .-= ΤΟ ΠΑΡΑΞΕΝΟ =-.
quote:
[center][size=4]Λίγνεψε το ποτάμι...
Δάκρυσε ο Αχέροντας.
Τραβώ ξανά γιά αχαρτογράφητες θάλασσες
αφήνοντας πίσω δακρυσμένες αποβάθρες...
Κι ας παραδέρνω στα ταραγμένα πελάγη...
Οι χώρες στενεύουν τα βουνά χαμηλώσαν.
Απ΄την αυγή ως το λυκόφως
πενθώ την απουσία σου,
όπου κι αν πας μέσα μου είσαι.
Αλήτη
Τι είπες τωρα...
Πολυ αγαπημένο...
Εγώ δεν γνώρισα ουρανούς
Χαρούλα Αλεξίου
Εγώ μες στο συνοικισμό
κι εσύ σ’ ένα παλάτι,
εμένα οδήγαγε η καρδιά
μα ’σύ ’χες απλωμένο χάρτη.
Εγώ δεν είχα ούτε νερό
στιγμή να ξεδιψάσω,
μα ’σύ ’χες τα ποτάμια σου
και θάλασσες για να περάσω.
Μη θες λοιπόν ούτε λεφτό
παιδί να ξαναγίνω,
μόνο καημούς θα θυμηθώ
απ’ τ’ όνειρό μου εκείνο.
Αχ να μπορούσα να ξαναγεννηθώ.
Εγώ δεν γνώρισα ουρανούς
γιατί ήτανε δικοί σου
κι ήτανε πάντοτε κλειστοί
λες κι ήταν πόρτες της Αβύσσου.
Τα παιδικά παιχνίδια μου
για μένα ήταν κουρέλια,
για σένα ήταν μια γιορτή
που ακόμα ακούγονται τα γέλια.
Χαρούλα Αλεξίου
Κρύωνα και σκέπασαν το σώμα μου
τα δυο σου βλέφαρα
Δίψασα και μ' έλουσαν του γέλιου σου
τα δροσερά νερά
Καλέ μου
είσαι ο ήλιος που ονειρεύομαι
και τ' αστέρι που πορεύομαι
Είσαι η μέρα με τα κύματα
και η νύχτα με τα αινίγματα
Είσαι όλα κι άλλα τέσσερα
κι έχω μάτια δεκατέσσερα
μη σε χάσω γιατί χάθηκα
λουλουδάκι και μαράθηκα
Πες μου αγαπημένε μου τ' αγάλματα
τι λεν με τα πουλιά
Πες μου για τα σύννεφα, το σούρουπο
και τα τρελά φιλιά
Edited by - matmat on 16/10/2005 15:45:30
Έχω μια αγάπη για σένα
Χαρούλα Αλεξίου
Κοίτα με, κι αν είμαι αυτό που γυρεύεις
στ' άγνωστο, μόνος ξανά μην πηγαίνεις
Ψάξε με, έχω βαθιά μου κρυμμένο
το όνειρο, που το 'χες χρόνια χαμένο
Έχω μια αγάπη για σένα
κόκκινη όπως το αίμα
Φλόγα το χάδι, τα βράδια ανάβει φωτιές
Έχω μια αγάπη στα χείλια
τρέχει τις νύχτες με χίλια
να 'ρθει κοντά σου, αγάπη μου γεια σου, να λες
Κοίτα με, κι αν είμαι αυτό που ζητούσες
στ' άγνωστο, στις ερημιές που γυρνούσες
Ψάξε με, παρ' τη ζωή μου απ' το χέρι
Μάτια μου, πόσα η καρδιά σου δεν ξέρει...
Τρύπες
Τρέμουν τα πόδια μου το σώμα μου δειλιάζει
Κάθε φορά που πλησιάζεις προς τα 'δω
Με ξεσηκώνεις με χαλάς και μ' αναγκάζεις
Να μπω γυμνός στο ηλεκτρικό σου μακελειό
Μυρίζεις θάνατο μα εγώ σε γυροφέρνω
Δεν έχω δύναμη μακριά να κρατηθώ
Βάζω στην άκρη το μυαλό μου νικημένο
Μέσα στις στάχτες σου διψάω να βρεθώ
Σαν τότε που μας τρόμαζε το ήσυχο φεγγάρι
Σαν τότε που ματώναμε μαζί
Μόνοι σε έναν άγνωστο νεκρό πλανήτη
Ερωτευμένοι σχιζοφρενείς
Τρέχω συνέχεια να κρυφτώ μακριά από σένα
Kαι όλο νομίζω πως μπορώ να γιατρευτώ
Πάνω σου πέφτω ξαφνικά και απεγνωσμένα
Στα ηλεκτροσόκ σου προσπαθώ να αντισταθώ
Μυρίζεις θάνατο μα εγώ σε γυροφέρνω
Δεν έχω δύναμη μακριά να κρατηθώ
Βάζω στην άκρη το μυαλό μου νικημένο
Μέσα στις στάχτες σου διψάω να βρεθώ
Σαν τότε που μας τρόμαζε το ήσυχο φεγγάρι
Σαν τότε που ματώναμε μαζί
Μόνοι σε έναν άγνωστο νεκρό πλανήτη
Ερωτευμένοι σχιζοφρενείς
Τώρα πενθώ στο φόβο του αθέατου.
Τα πήρες, όλα μα όλα νυχτόβιο σαρκοβόρο ή βιβλική
εικόνα Θεού ήσουν;
Με έλουσες με έντονα χρώματα με πότισες
με ένα συναρπαστικό τρόπο αντίληψης
πρελούδιο ονείρου
οι ενοράσεις φώτισαν το συνειδητό.
Στον κήπο της ΕΔΕΜ, στις πύλες ευκαιριών και διαίσθησης.
Ανάσα μου.
΄Ομως οι πύλες δεν οδηγούν πάντα στον παράδεισο...
Αλλά και στην κόλαση.
Είχα φυλαχτό μου ένα κλαδί ελιάς
δυό τετράφυλλα τριφύλλια
τρία λευκά περιστέρια
και μπόλικο αστείρευτο φως.
Γιατί με σκότωσες;
Κι αφού το έκανες
γιατί δεν με έφερες πίσω.
Πάντα γιά ανάσταση μιλούσες.
Τώρα πενθώ,
δίχως το χρώμα των χειλιών σου
πάνω στα δικά μου
χωρίς τα λόγια σου
αυτά
τα λόγια
ενός
μοναδικού
Θεού.
Του Θεού μου...
ΑΦΡΟΔΙΤΗ...
θα κάψει τις σιωπές η ίδια μου η στάχτη,
στου ίσκιου σου τ'αδράχτι πικρές ανατροπές.Αθάνατος- θνητή στο πλέγμα της αβύσσου μου λες είμαι δική σου,Σελήνη ορατή.
΄Ετσι...
΄Ετσι απ΄το σύμπαν με ξερίζωσες
και με πετάς στην κούφια γαία
τέρψη κι υπέρβαση ερήμωσες
κραυγή του θάνατου πηγαία...
ΑΦΡΟΔΙΤΗ.[Μου΄μαθες το κρασί να πίνω, ως την τελευταία σταγόνα,γουλιά να μην αφήνω στο ποτήρι,μου ΄μαθες την ψυχή να δίνω στου ορίζοντα τη σκάλα, στα μάτια σου να γίνω ένα χατήρι.Κι εγώ σου έχω μάθει το γιορτάσι, να πίνεις σ΄ένα στόμα, όλη την πλάση].
___***___***
Μες τις μέρες
στοιβάχτηκαν
όνειρα που δεν ειπώθηκαν
ποτέ.
Δακρυσμένες φθινοπωριάτικες μέρες
συλλαβισμένες ηδονές...
Χλωμό...
Χλωμό απόβραδο
κρυφοί οι φόβοι
θαμποί οραματισμοί
σκοτώνουνε τα μη
χλωμό απόβραδο
στα στήθη λόγχη
της λήθης οι λυγμοί...
της λήθης οι λυγμοί...
Και αφού κρατάς σφιχτά
την παγηγοριά του κόσμου
είναι το όραμα δικό σου
όσο τ΄ακουμπάς ζεστά...
Ηδονές γαλήνης δωσ΄μου...
ΑΦΡΟΔΙΤΗ.[Μου΄μαθες το κρασί να πίνω, ως την τελευταία σταγόνα,γουλιά να μην αφήνω στο ποτήρι,μου ΄μαθες την ψυχή να δίνω στου ορίζοντα τη σκάλα, στα μάτια σου να γίνω ένα χατήρι.Κι εγώ σου έχω μάθει το γιορτάσι, να πίνεις σ΄ένα στόμα, όλη την πλάση].
Είσαι νερό
σ’ ένα βαθύ πηγάδι
κελάρυσμα κρυμμένο στα καλάμια
στάλα βροχής
σε μια πευκοβελόνα
Σ’ αγγίζω κι εξατμίζεσαι
γίνεσαι σύννεφο λευκό και ταξιδεύεις
και με κοιτάς χαμογελώντας απ’ τα ύψη σου
και προκαλείς τη δίψα μου
κ’ υπόσχεσαι να βρέξεις
στα ραγισμένα από τον λίβα χείλη μου
Είσαι μια υπόγεια φλέβα
που κυλά
σε σκοτεινές σπηλιές
θαμμένες κοίτες
ακρογιαλιές πανάρχαιες
σκεπασμένες
από την άμμο και τη λήθη των αιώνων
Φοβάμαι να σε ακολουθήσω
με τρομάζει
των ωκεανών η διφορούμενη άπλα
το ανεξιχνίαστο μπλε
των οριζόντων
Κλείνομαι στο μικρό μου βέβαιο τόπο
ζω τη μικρή μου ανθρώπινη αυταπάτη
κολλώ σαν όστρακο στο βράχο μου
σωπαίνω