- Κάρμα και προσωπικός δρόμος - .-= Η ΨΥΧΗ =-.
PrincessDianaΝέο Μέλος
Ας υποθέσουμε ότι κάποιος άνθρωπος βιώνει πολλές φορές την ίδια κατάσταση και δεν μπορεί να την αντιμετωπίσει για λόγους που δεν εξαρτώνται από αυτόν(κατά τη γνώμη του πάντα.)Ο άνθρωπος αυτός θυμάται ότι και σε προηγούμενες ζωές του ερχόταν αντιμέτωπος με την ίδια αυτή κατάσταση που είχε να κάνει με το ίδιο άτομο ή τα ίδια άτομα και πάλι δεν μπορούσε να καταλάβει ούτε γιατί συμβαίνει αυτό ούτε και τι πρέπει να κάνει για να διορθώσει τα πράγματα.Σε αυτή την περίπτωση πώς μπορεί να βρει τι πρέπει να κάνει για να προχωρήσει στη ζωή του και να σταματήσει να επαναλαμβάνει τα ίδια λάθη?(Ξέρω,μπερδεμένη ερώτηση!)Καμία ιδέα κανένας?
~ Όποιος πιστεύει στο Θεό, έχει μέσα του ένα νεκρό Θεό. Όποιος δεν πιστεύει στο θεό, έχει μέσα του ένα νεκρό άνθρωπο ~
katzeΜέλος
Θα ήθελες να γίνεις λίγο πιο σαφής ? Να μην επαναλαμβάνει τα ίδια λάθη πού ? στην ίδια ζωή ή σε άλλες ? και τι είδους κατάσταση είναι αυτή από την οποία δεν μπορεί κάποιος να ξεφύγει ? μήπως όλο αυτό έει να κάνει με μια στάση ζωής και όχι με το κάρμα ?
PrincessDianaΝέο Μέλος
Εντάξει,λοιπόν η κατάσταση έχει ως εξής:
Μια κοπέλα στη εφηβία θυμάται ότι στην προηγούμενη ζωή της ήταν η κόρη μιας οικογένειας της αριστοκρατίας σε μια άλλη χώρα και ήταν πολύ όμορφη.Θυμάται ακόμα ότι όταν ήταν γύρω στα 14 γνώρισε έναν άντρα πολύ μεγαλύτερό της και τον ερωτεύτηκε,το ίδιο και αυτός,αλλά αυτός ήταν ήδη παντρεμένος,οπότε η σχέση τους έπρεπε να μείνει κρυφή.Μετά από δύο χρόνια οι γονείς της κοπέλας αποφασίζουν να την παντρέψουν, και ο άντρας αυτός δεν αντιδρά καθόλου,δεν λέει τίποτα γι αυτό το θέμα.Η κοπέλα αποφασίζει ότι αφού δεν μπορεί να είναι μ'αυτόν(παρ'όλο που την πλήγωσε) δεν πρόκειται να παντρευτεί,κρύβεται σ'ένα μοναστήρι και γίνεται μοναχή,οπότε όταν την εντοπίζουν κάποια χρόνια μετά δεν μπορούν να κάνουν τίποτα.Ο άντρας με τον οποιο ήταν ερωτευμένη η κοπέλα τριγυρνάει κοντά στο μοναστήρι κάθε μέρα μέχρι το τέλος της ζωής του.
Στην τωρινή της ζωή τώρα η κοπέλα αυτή ξανασυναντάει το ίδιο αυτό άτομο κάτω από τις ίδιες σχεδόν συνθήκες:αυτός είναι πάλι πολύ μεγαλύτερος και παντρεμένος,την αγαπάει αλλά αρνείται να το δείξει,παρά μόνο με πολύ έμμεσο τρόπο και δεν είναι διατεθημένος να κάνει τίποτα για να αλλάξει η κατάσταση.Ξαφνικά η κοπέλα συνειδητοποιεί ότι ακολουθεί τον ίδιο δρόμο ξανά:αρνείται να κοιτάξει άλλον άντρα και αποφασίζει να εφιερώσει τη ζωή της στην επιστημονική έρευνα.ξέροντας ότι δεν θα παντρευτεί ποτέ.Ξαφνικά καταλαβαίνει ότι η ίδια κατάσταση της παρουσιάζεται ξανά και ξανά σε κάθε της ζωή,αλλά όσο κι αν προσπαθεί δεν μπορεί να βρει τι είναι αυτό που πρέπει να μάθει για να προχωρήσει και να ξεκολλήσει από αυτή την κατάσταση.
Και καταλήγω ξανά στην ερώτηση:με ποιον τρόπο μπορεί τελικά να βρεί πού κάνει λάθος κάθε φορά για να μπορέσει να προχωρήσει?
(Ελπίζω να το εξήγησα αρκετά το θέμα!)
Μια κοπέλα στη εφηβία θυμάται ότι στην προηγούμενη ζωή της ήταν η κόρη μιας οικογένειας της αριστοκρατίας σε μια άλλη χώρα και ήταν πολύ όμορφη.Θυμάται ακόμα ότι όταν ήταν γύρω στα 14 γνώρισε έναν άντρα πολύ μεγαλύτερό της και τον ερωτεύτηκε,το ίδιο και αυτός,αλλά αυτός ήταν ήδη παντρεμένος,οπότε η σχέση τους έπρεπε να μείνει κρυφή.Μετά από δύο χρόνια οι γονείς της κοπέλας αποφασίζουν να την παντρέψουν, και ο άντρας αυτός δεν αντιδρά καθόλου,δεν λέει τίποτα γι αυτό το θέμα.Η κοπέλα αποφασίζει ότι αφού δεν μπορεί να είναι μ'αυτόν(παρ'όλο που την πλήγωσε) δεν πρόκειται να παντρευτεί,κρύβεται σ'ένα μοναστήρι και γίνεται μοναχή,οπότε όταν την εντοπίζουν κάποια χρόνια μετά δεν μπορούν να κάνουν τίποτα.Ο άντρας με τον οποιο ήταν ερωτευμένη η κοπέλα τριγυρνάει κοντά στο μοναστήρι κάθε μέρα μέχρι το τέλος της ζωής του.
Στην τωρινή της ζωή τώρα η κοπέλα αυτή ξανασυναντάει το ίδιο αυτό άτομο κάτω από τις ίδιες σχεδόν συνθήκες:αυτός είναι πάλι πολύ μεγαλύτερος και παντρεμένος,την αγαπάει αλλά αρνείται να το δείξει,παρά μόνο με πολύ έμμεσο τρόπο και δεν είναι διατεθημένος να κάνει τίποτα για να αλλάξει η κατάσταση.Ξαφνικά η κοπέλα συνειδητοποιεί ότι ακολουθεί τον ίδιο δρόμο ξανά:αρνείται να κοιτάξει άλλον άντρα και αποφασίζει να εφιερώσει τη ζωή της στην επιστημονική έρευνα.ξέροντας ότι δεν θα παντρευτεί ποτέ.Ξαφνικά καταλαβαίνει ότι η ίδια κατάσταση της παρουσιάζεται ξανά και ξανά σε κάθε της ζωή,αλλά όσο κι αν προσπαθεί δεν μπορεί να βρει τι είναι αυτό που πρέπει να μάθει για να προχωρήσει και να ξεκολλήσει από αυτή την κατάσταση.
Και καταλήγω ξανά στην ερώτηση:με ποιον τρόπο μπορεί τελικά να βρεί πού κάνει λάθος κάθε φορά για να μπορέσει να προχωρήσει?
(Ελπίζω να το εξήγησα αρκετά το θέμα!)
~ Όποιος πιστεύει στο Θεό, έχει μέσα του ένα νεκρό Θεό. Όποιος δεν πιστεύει στο θεό, έχει μέσα του ένα νεκρό άνθρωπο ~
katzeΜέλος
Καταρχήν φίλη μου έχω πολλές απορίες : πώς θυμάται αυτή η κοπέλα τι της έχει συμβεί επακριβώς σε προηγούμενη ζωή της ? Πώς ξέρει ότι το άτομο είναι ίδιο ?( θέλω να πω οι συνθήκες, ενταξει αλλά το άτομο πώς το αναγνωρίζει ?)Τι ηλικία έχει αυτή η κοπέλα ? (ίσως και να είναι σημαντικό)
Τώρα, το γεγονός ότι αυτή η κοπέλα έχει σχέσεις με ένα παντρεμένο δεν είναι κατ' ανάγκη κακό! Ψυχοφθόρο ναι, κακό όχι. Εχει τη δυνατότητα να βιώσει έτσι εμπειρίες άσχημες αλλά εποικοδομητικές ίσως για την υπόλοιπη ζωή της... ΄Τα άλλα περί "αφιέρωσης της ζωής σε έναν άλλο σκοπό και άρνησης σύναψης άλλων σχέσεων γενικά" , είναι θέμα οπτικής γωνίας. Αν η κοπέλα είναι στα 14 και τα βλέπει έτσι, καλά κάνει γιατί τα 14 και τα 18 είναι ηλικίες που όλα τα βλέπουμε πολύ δραματικά. Καλό θα ήταν να μην κάνει κάτι δραστικό (πχ να κλειστεί ξανά σε μοναστήρι) γιατί κάποτε θα μεγαλώσει και θα δει πώς είναι οι υγιείς σχέσεις , όπου ΑΝΤΑΛΑΣΣΕΙΣ σεβασμό κι εκτίμηση, και θ' αλλάξει γνώμη. Αυτό το πάθος που τώρα ζει, είναι ίσως η μεγαλύτερη εμπειρία της ζωής της, αλλά μέσα από αυτήν θα δρέψει κάποτε καρπούς που θα τους αναλώσει σε κάτι άλλο μελλοντικά.
Ολα αυτά που μας συμβαίνουν (πιστεύω εγώ) έχουν κάποιο λόγο. Και ο λογος αυτός είναι να μας δώσουν εφόδια για να ανυψωθούμε σαν άνθρωποι. Για να μπορέσουμε να κατανοήσουμε τους άλλους και τις δικές τους εμπειρίες, ώστε να έρθουμε πιο κοντά...
Τώρα από "ψυχαναλυτικής" πλευράς, καλό θα ήταν η κοπέλα αυτή να αναρωτηθεί γιατί αποφεύγει το ολοκληρωτικό δόσιμο...ή γιατί αποφεύγει το "λαβείν"...
Τώρα, το γεγονός ότι αυτή η κοπέλα έχει σχέσεις με ένα παντρεμένο δεν είναι κατ' ανάγκη κακό! Ψυχοφθόρο ναι, κακό όχι. Εχει τη δυνατότητα να βιώσει έτσι εμπειρίες άσχημες αλλά εποικοδομητικές ίσως για την υπόλοιπη ζωή της... ΄Τα άλλα περί "αφιέρωσης της ζωής σε έναν άλλο σκοπό και άρνησης σύναψης άλλων σχέσεων γενικά" , είναι θέμα οπτικής γωνίας. Αν η κοπέλα είναι στα 14 και τα βλέπει έτσι, καλά κάνει γιατί τα 14 και τα 18 είναι ηλικίες που όλα τα βλέπουμε πολύ δραματικά. Καλό θα ήταν να μην κάνει κάτι δραστικό (πχ να κλειστεί ξανά σε μοναστήρι) γιατί κάποτε θα μεγαλώσει και θα δει πώς είναι οι υγιείς σχέσεις , όπου ΑΝΤΑΛΑΣΣΕΙΣ σεβασμό κι εκτίμηση, και θ' αλλάξει γνώμη. Αυτό το πάθος που τώρα ζει, είναι ίσως η μεγαλύτερη εμπειρία της ζωής της, αλλά μέσα από αυτήν θα δρέψει κάποτε καρπούς που θα τους αναλώσει σε κάτι άλλο μελλοντικά.
Ολα αυτά που μας συμβαίνουν (πιστεύω εγώ) έχουν κάποιο λόγο. Και ο λογος αυτός είναι να μας δώσουν εφόδια για να ανυψωθούμε σαν άνθρωποι. Για να μπορέσουμε να κατανοήσουμε τους άλλους και τις δικές τους εμπειρίες, ώστε να έρθουμε πιο κοντά...
Τώρα από "ψυχαναλυτικής" πλευράς, καλό θα ήταν η κοπέλα αυτή να αναρωτηθεί γιατί αποφεύγει το ολοκληρωτικό δόσιμο...ή γιατί αποφεύγει το "λαβείν"...
PrincessDianaΝέο Μέλος
Η κοπέλα είναι 15 και απλά θυμάται.Πώς μπορεί κάποιος να εξηγήσει το πώς θυμάται?Απλά πάντα θυμόταν,και όταν αυτό το άτομο ξαναμπήκε στη ζωή της το αναγνώρησε από την πρώτη στιγμή.Το πρόβλημα είναι ότι το άτομο αυτό την αποφεύγει αλλά δείχνει κιολας ότι νιώθει πως δεν μπορεί να κάνει αλλιώς.Τώρα όσο για το κάτι δραστικό,κάποιες φορές ξέρουμε ότι είμαστε παγιδευμένοι σε μια κατάσταση και δεν μπορούμε να βρούμε την έξοδο.Τι θα τη συμβούλευες να κάνει λοιπόν,να προσπαθήσει να κάνει κάποια άλλη σχέση με κάποιον που δεν τον αγαπάει,ξέροντας ότι τα βράδια θα σκέφτεται τον άλλον,και συγχρόνως να καταπολεμήσει την απέχθεια που νιώθει στη σκέψη οποιασδήποτε σωματικής επαφής με οποιονδήποτε άλλον?Με αυτόν τον τρόπο θα κάνει το ίδιο λάθος με αυτόν που αγαπάει,αφού κι αυτός μένει με μια γυναίκα που δεν την αγαπάει πραγματικά και απλά προσποιήται και παραμελεί τον εαυτό του γιατί νιώθει ότι πρέπει να φροντίζει όλους τους άλλους πρώτα.
Λες ότι ο λόγος για τον οποίο μας συμβαίνουν όλα είναι για να ανυψωθούμε ως άνθρωποι.Συμφωνώ,αλλιώς δεν θα παράθετα όλα αυτά τα γεγονότα,αλλά αν το δούμε έτσι,τότε σε τι θα μπορούσε να εξυπηρετεί το γεγονός ότι η κοπέλα θυμάται με τόσες λεπτομέρειες τα γεγονότα της προηγούμενης ζωής της?
Λες ότι ο λόγος για τον οποίο μας συμβαίνουν όλα είναι για να ανυψωθούμε ως άνθρωποι.Συμφωνώ,αλλιώς δεν θα παράθετα όλα αυτά τα γεγονότα,αλλά αν το δούμε έτσι,τότε σε τι θα μπορούσε να εξυπηρετεί το γεγονός ότι η κοπέλα θυμάται με τόσες λεπτομέρειες τα γεγονότα της προηγούμενης ζωής της?
~ Όποιος πιστεύει στο Θεό, έχει μέσα του ένα νεκρό Θεό. Όποιος δεν πιστεύει στο θεό, έχει μέσα του ένα νεκρό άνθρωπο ~
katzeΜέλος
Οσον αφορά στη σκοπιμότητα που εξυπηρετούν οι αναμνήσεις από την προηγούμενη ζωή της κοπέλας, δεν μπορώ να απαντήσω...Ελπίζω να δει το θέμα ο...Τρισμέγιστος και να μας δώσει τα φώτα του ή ο φίλτατος Kelsos, ο οποίος παρεμπιπτόντως έχει αφήσει ένα αντίστοιχο θέμα στη μέση και εμάς με απορίες στο "αδελφές ψυχές" .Μπορω μόνο να κάνω μια υπόθεση : θυμάται για να μην επαναλάβει τα ίδια λάθη ίσως ? της δόθηκε μια ευκαιρία να αλλάξει την ιστορία αυτή τη φορά, γιατί την προηγούμενη "ανάλωσε" τη ζωή που της δόθηκε, χωρίς να τη ζήσει ? Δεν ξέρω.
Οσον αφορά τη...συμβουλή, έχω να πω ότι γενικά δεν έχει έννοια να δίνει κανείς συμβουλές, γιατί οι αποδέκτες των συμβουλών πολύ σπάνια τις ακολουθούν... Παρόλα αυτά, επειδή έχω προσωπικό βίωμα από αυτό που περιγράφεις, μπορώ με βεβαιότητα να σου πω ότι το να προσπαθήσει άλλη σχέση ΔΕ ΒΟΗΘΑ. Πρέπει να μείνει μόνη και να διοχετεύσει αλλού την...ενεργητικότητά της....και ο χρόνος θα κάνει τα υπόλοιπα. Κάποτε (και αυτό θα έρθει από μόνο του) θα καταφέρει να ζει με τη ΓΝΩΣΗ ότι το "άλλο της μισό" είναι κάπου σ' αυτόν τον πλανήτη, αλλά όχι μαζί της...Είναι δύσκολο, αλλά όχι ακατόρθωτο. Μαθαίνεις να ζεις με αυτό. Συνεχίζεις αλλού, αλλιώς , και αποφασίζεις ότι είναι ΕΠΙΛΟΓΗ ΣΟΥ να μην αναλώνεσαι σε καταστάσεις που ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΥΓΙΕΙΣ. Ωριμάζεις και τα πράγματα και τα συναισθήματα κάνουν τον κύκλο τους...είναι ΠΑΝΤΑ ΕΚΕΙ, απλά εσύ τα ...χειρίζεσαι αλλιώς. Και ελπίζεις (εγώ ελπίζω τουλάχιστον) ότι στην ... επόμενη ζωή, αφού θα'χεις με πολύ πόνο "ξεπληρώσει" τις οφειλες σου, μπορεί και να' ναι αλλιώς...