katze
ΜέλοςΣυμμετοχή σε θέματα
Πρόσφατα μηνύματα
κατάλαβα την ανάπτυξη σχετικά με τις φωτο. Δεν κατάλαβα ακριβώς τη σχέση με την ιστορία που είχα περιγράψει. Ζούμε μια αέναη αναζήτηση ή ....?
Καταρχάς συμφωνώ με το ότι θα ήταν καλό να αναλυθεί η σχέση των φωτο με το θέμα.
Τώρα, τι δεν κατάλαβα από τη δική σου απάντηση:
"Το ΠΡΩΤΟ που θα έπρεπε να "κατανοήσεις", είναι ο ΙΔΙΟΣ ΣΟΥ Ο ΕΑΥΤΟΣ και να τον "παρακολουθήσεις" στα διάφορα "περάσματα" που έκανε απο το γκριζόσκότεινο πλανήτη μας μέσα απο τις "διάφορες χώρες" και τα "διάφορα μέρη"..."
Πώς "παρακολουθείς" τον εαυτό σου ???
"Φυσικά η ΧΩΡΑ που εσύ προέρχεσαι παίζει ΡΟΛΟ ΠΡΩΤΕΥΟΝΤΑ καθώς επίσης και η χώρα απόπου και οι συναισθηματικοί σου δεσμοί..."
Τι εννοείς ???
Συγγνώμη για την "άνοια" αλλά ευχαριστώ για την υπομονή σας...
ΚΑΤΙ ΑΠΟ ΑΒΑΛΛΟΝ...ΑΠΟ ΜΕΡΛΙΝ...ΜΟΡΓΚΑΝΑ...
ΑΝΕΚΠΛΗΡΩΤΟΣ ΕΡΩΤΑΣ ...ΤΟΤΕ!!!
ΑΝΕΚΠΛΗΡΩΤΟΣ ΕΡΩΤΑΣ... ΤΩΡΑ;
Καλημέρα, πειράζει τώρα εγώ που δεν κατάλαβα ? (τι είναι ΑΒΑΛΛΟΝ, ΜΕΡΛΙΝ, ΜΟΡΓΚΑΝΑ ?). Ούτε την απάντηση του Κέλσου κατάλαβα ακριβώς. Λυπάμαι αλλά δεν είμαι έμπειρη σε τέτοιου είδους θέματα (ούτε και σε άλλα που μου έχουν συμβεί και που αφορούν άλλο forum ). Απλά έχω μάθει να αντιλαμβάνομαι τον κόσμο με τις αισθήσεις και να προσπαθώ μετά να τον εξηγήσω με το μυαλό...Λίγη περισσότερη βοήθεια λοιπόν ?...
Με αφορμή το θέμα όπως ετέθη στην αρχή του για τις "αδελφές ψυχές" και με μια δόση από θέμα "προηγούμενες ζωές" έχω να μοιρατσώ μαζί σας μια εμπειρία.
Κάποτε γνώρισα έναν τύπο - κεραυνοβόλος έρωτας που λένε, αλλά όχι τόσο απλό. Εν πάση περιπτώση η εμπειρία αυτή έμελλε να με σημαδέψει για πολλά πολλά χρόνια...(τα σημάδια ακόμα και τώρα δεν έχουν πάψει να υφίστανται). Το "συναισθηματικό κομμάτι" δεν έχει ίσως σημασία να το αναφέρω αυτή τη στιγμή. Για κάποιο λόγο όμως είχα πάντα την αίσθηση ότι αυτό το άτομο το είχα γνωρίσει (κι αγαπήσει ανικανοποίητα ???) και σε κάποια προηγούμενη ζωή μου. Δεν είχα έως τότε κάποια ιδιαίτερα πιστεύω για προηγούμενες ζωές- η ιδέα αυτή μου καρφωθηκε στο μυαλό ξαφνικά. Εχω όμως να πω τα εξής:
Το άτομο αυτό είναι απο μια ξένη χώρα. Είναι άραγε σύμπτωση που όλοι οι άντρες που έχω κάνει σχέση από τότε, σχετίζονταν με τη χώρα αυτή ?(είχαν γεννηθει ή μεγαλώσει εκεί και όταν τους γνώρισα εγώ δεν το ήξερα). Πριν από μερικά χρόνια έκανα ένα ταξίδι αναψυχής στη χώρα αυτή. Το πρώτο βράδυ καθώς μπήκα σε ένα πανδοχείο για να ζητήσω δωμάτιο έπαθα ένα από τα πιο δυνατά dejavu που έχω πάθει στη ζωή μου. Από το δεύτερο βράδυ έως και τη μέρα που έφυγα από τη χώρα, κάθε βράδυ έβλεπα στο όνειρό μου τη ζωή μου σε συνέχειες - αλλά τόσο έντονα ήταν τα όνειρα ώστε ήταν σα να ξαναζούσα στ' αλήθεια.
Και τέλος, όσα χρόνια γνωρίζω αυτόν τον άνθρωπο, έχω δει 2 όνειρα. Στο ένα είμαστε σε ένα ξύλινο σπιτάκι στο βουνό με δάσος γύρω γύρω και υποτίθεται ότι είμαστε ζευγάρι (μένουμε μαζί). Ξαφνικά τον χάνω και βγαίνω έξω και τον φωνάζω στην πλαγιά, αλλά δεν είναι πουθενά και δεν έχω απελπιστεί αλλά έχω μια αίσθηση σα να "αποδέχομαι αυτό που έμελλε να γίνει". Στο δεύτερο όνειρο είμαι σην ταράτσα του σχολείου που πήγαινα μικρή, και κόσμος γύρω χαμός και όλοι κοιτάνε τον ουρανό που είναι γεμάτος αστέρια (σαν να έχει συμβεί κάτι μεγάλο ή σα να πρόκειται να συμβεί) κι έπειτα τον βλέπω ανάμεσα στον κόσμο και μετά τον χάνω και τον αναζητώ πάλι αλλά πουθενά...Η τελευταία μου εικόνα από το όνειρο είναι ο έναστρος ουρανός και η αναμονή..
Τώρα εσείς που είστε πιο ειδικοί, σημαίνουν κάτι όλα αυτά , είναι το κάρμα μου και έχω τη "γνώση" ή εχει συνδυάσει το μυαλό μου τυχαία περισταικά? Αυτό που ίσως δεν έκανα σαφές είναι ότι με το συγκεκιρμένο άτομο, αυτό που έζησα ήταν ένας ανεκπλήρωτος έρωτας...
Να κάνω λίγο χιούμορ, μια και σημερα έχω τα κέφια μου :
Ω γαμώτο, ο εγκέφαλός μου μετακόμισε στο στέρνο μου !!!
Πέραν των αστείων. Ευχαριστώ τον Κέλσο που όπως πάντα πολύ φιλοσοφικά απήντησε στα γραφόμενά μου. Ευχαριστώ και τον Thoth για την...παραβολή της Κοκκινοσκουφίτσας...
Τι να πω παιδιά ? Εχω ξαναπεί εδώ μέσα πως εγώ τα πράγματα τα αντιλαμβάνομαι με τις αισθήσεις μου. Και η αίσθησή μου λέει πως δεν είναι το μυαλό. Εν πάση περιπτώσει δε θα διαφωνήσω άλλο μαζί σας - είστε "μεγαλύτεροι" και μάλλον κάτι παραπάνω θα ξέρετε...έμεινα πάντως με την εντύπωση ότι ο Thoth περιγράφει μια εσωτερική του σύγκρουση (κάτι που για μένα δεν ισχύει). Ισως να μην καταλαβα εγώ καλά.
Θα ήθελα όμως να κλείσουμε την "παρένθεση" που ανοιξαμε στο θέμα αυτό και να πάμε ένα βήμα παρακάτω...ποιος πιστεύετε ότι είναι ο λόγος που η ψυχή μας μας ξεδιπλώνει τη "γνώση" του παρελθόντος μας ? Για να "αποκομίσουμε" κάτι από αυτό ? Η μήπως ...?
quote:
Αναφέρομαι σε όσους είναι στην Ελλάδα...για τους υπόλοιπους μάλλον είναι δύσκολο...αλλά΄όπως είπε και ο ΚΑΤΖΕ θα θεωρούσα σκόπιμο να μπορούσαμε να βρεθούμε όλοι μαζί κάπου να μιλήσουμε.
Εγώ θα συμφωνήσω και θα το θεωρήσω τιμή να βρεθώ μαζί σας, με όλους χωρίς εξαίρεση και να πιώ έναν καφέ και να μιλήσουμε για τα πάντα...
Αλλά ΣΚ γιατί δουλεύουμε κιόλας.
Αχ φίλε μου Αναστάσιε...Δεν είμαι "ο", είμαι "η". Τι κρίμα έλεγα λοιπόν, γιατί οι περισσότεροι είναι Αθήνα. Έμείς οι ...άλλοι θα πρέπει να ταξιδέψουμε για να πιούμε έναν καφέ 
quote:
Εύγε για την καλή και χρήσιμη συζήτησή σας.Katze δεν γνωρίζω τι θα σου πει ο Kelsos αλλά είχα κι εγώ από πολύ μικρός την ίδια αίσθηση και μάλιστα την ένιωθα στο στέρνο μου. Ήταν σα να πνιγόμουν υπαρξιακά και ψυχικά.
Εγώ νομίζω ότι βρήκα την αιτία για αυτό. Ήταν σαν να νιώθω ότι κάτι μέσα μου μου έλεγε ότι είμαι μια "θεία σπίθα" αλλά όλα έξω μου, κι ακόμη και τα συναισθήματά μου και οι σκέψεις μου, με εμφάνιζαν αδύναμο και περιορισμένο. Σα να ήμουν σε φυλακή αλλά κάτι μου έλεγε ότι κάποτε ήμουν ελεύθερος.
Μπορεί όμως και να μιλάμε για διαφορετικό φαινόμενο, με τα ίδια συμπτώματα.
Έναν γιατρό παρακαλώ !
"ΕΝ ΤΟ ΠΑΝ"
Ευχαριστώ ιδιαίτερα για την ανταπόκριση όλων σας σε ένα θέμα που εμένα τουλάχιστον με ενδιαφερει ιδιαίτερα.
Φίλε μου thoth, μάλλον δε πρόκειται για την ίδια "ασθένεια"...Αφενός εγώ δεν πνίγομαι - απλά δεν μπορώ να γαληνέψω... Από την άλλη, αν κατάλαβα καλά αυτό που λες για "αδυναμία", αυτό δε μου συμβαίνει.
Ενα γιατρό σίγουρα...
Οσον αφορά στην "ανικανοποίηση" (δεν υπάρχει βέβαια τέτοια λέξη, αλλά ας τη δημιουργήσω εγώ ..) δεν είμαι σίγουρη αν είναι κάτι που μπορώ να περιγράψω. Είναι περισσότερο μια αίσθηση που ξεπηδάει από το στέρνο μου (χωρίς πλάκα τώρα, αυτό νιώθω) και δεν αφορά τίποτε συγκεκριμένο. Νιώθω ανήσυχη, και έχω πολύ έντονες τάσεις φυγής. Θέλω να πάρω τους δρόμους, αλλά χωρίς προορισμό. Δεν επιθυμώ να "ανακαλύψω" κατι, ή κι αν επιθυμώ, δεν ξέρω τι είναι αυτό. Δεν επιθυμώ "απαντήσεις", γι αυτό και δε συνδέω το συναίσθημα αυτό με εγκεφαλικές λειτουργίες...
Εν πάση περιπτώσει, εγώ θα επιμείνω σε κάτι άλλο:[Αυτός είναι ΕΝΑΣ απο τους ΠΟΛΛΟΥΣ τρόπους γι'αυτό που με ρωτάς, αλλά που ΔΥΣΤΥΧΟΣ, δε μπορώ να σου πώ περισσότερα....]
Δε θέλεις να μου πεις περισσότερα ? Δεν μπορείς ? δεν μπορείς εδώ ?(στείλε μου mail). Δεν μπορείς γιατί δεν ξέρεις τι είμαι εγώ και πώς μπορεί να "χρησιμοποιήσω" αυτά που θα πεις? Δεν "είναι εφικτό" να μου πεις? Δεν "πρέπει" ? Ή κάτι άλλο ?
Συγγνώμη που γίνομαι τόσο πιεστική - μου έχεις κινήσει το ενδιαφέρον...
Με ποιον τρόπο ?
[Η Ψυχή, καλή μου ΕΙΝΑΙ ΓΑΛΗΝΙΑ απο τή φύση της, το ΜΥΑΛΟ, ο ΕΓΚΕΦΑΛΟΣ ο Φυσικοϋλικός είναι που ΔΕΝ ΣΕ ΑΦΗΝΕΙ ΝΑ ΗΣΥΧΑΣΕΙΣ και αυτό, γιατί ΕΚΕΙΝΟΣ ΑΔΥΝΑΤΕΙ ΝΑ ΕΠΕΞΕΡΓΑΣΤΕΙ τις ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ της ΨΥΧΗΣ σου...]
Με αυτό δε συμφωνώ, γιατί εγώ ΝΙΩΘΩ την ψυχή μου ανήσυχη χωρίς προφανή λόγο : ό,τι κι αν μου συμβαίνει, είμαι πάντα ανικανοποίητη (νάτη πάλι τη λέξη ...), δε σκέφτομαι κάτι, απλά δεν μπορώ να γαληνέψω, σα να είμαι αναγκασμένη να τριγυρνάω ...πού ?...(στους αιώνες?)
[Αυτό το "κάτι" που λές, δεν έχει να κάνει ΜΟΝΟ με την ύπαρξή σου στη ΓΗ, αλλά με ΟΛΟΚΛΗΡΗ ΤΗΝ ΥΠΑΡΞΗ ΣΟΥ, απο την ΑΡΧΗ μέχρι ΤΩΡΑ...]
Με αυτό πάλι συμφωνώ απόλυτα
[Μια απλή μετακίνηση στο παρελθόν και θα ΑΝΑΚΑΛΥΠΤΕΣ...]
Εχω την αίσθηση ότι κάτι προσπαθείς να μου πεις...ότι κάτι ξέρεις ...και ότι αυτές οι απαντήσεις σου ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΦΙΛΟΛΟΓΙΚΕΣ.
Come, show me the way..
Καταρχήν συμφωνώ μαζί σου όσον αφορά σε αυτά που λες για την ψυχή. Συμφωνώ και για όσα λες για την προηγούμενη ζωή (/ζωές) μου. Ολα αυτά όμως είναι για μένα πράγματα που μόνο ΔΙΑΙΣΘΗΤΙΚΑ αντιλαμβάνομαι. Θα ήθελα να μπορούσα να τα "εξακριβώσω", ας μου επιτραπεί η έκφραση. Θα ήθελα (πάντα και για τα πάντα) να ξέρω το λόγο. Γιατί αυτά τα όνειρα (χρόνια μετα που είχα απομακρυνθεί από το άτομο αυτό). Γιατί αυτή η αίσθηση ? Προειδοποίηση ? Ή απλά "αναγνώριση". Και τι σημαίνουν όλα αυτά ? Η ΓΝΩΣΗ που η ψυχή μας δεν μπορεί να αποβάλλει ? Βοήθεια για την αναζήτηση ? Και τι αναζητάμε τελικά ? Εγώ νιώθω από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, πως η ψυχή μου δεν μπορεί να βρει γαλήνη. Κάτι με τρώει... Οχι τόσο συγκεκριμένο όπως λέει και ο/η T-SEEKER, αλλά κάτι... Και τελικά αυτό το κάτι (όλα αυτά τα κάτι) έχουν να κάνουν με το λόγο ύπαρξής μας σε αυτή τη γη? (να και η μοιρολατρία!).
Αναρωτιέμαι μόνη μου, ερωτώ κι εσάς. Μήπως και αυτό το ταξίδι βγάλει τελικά κάπου...
Είναι φυσιολογικό αυτό ή πρέπει να "φτάξω" κάτι ?
Εγώ με τα ζουζούνια δεν έχω πρόβλημα (και το ζουζούνι με το οποίο έχω δε ζει σε σπίτια αλλά στη φύση), με την προϋπόθεση όμως ότι θα συνεισφέρουν στο νοικι.....
