- Υπήρξε...προπατορικό αμάρτημα? - .-= ΜΥΘΟΣ & ΘΡΗΣΚΕΙΑ =-.

αν δεν είναι κόπος κι αν δεν ξεφεύγουμε πολύ, θα ήθελες να μου εξηγήσεις πώς αποδεικνύεται αυτό από τη Γένεση;

quote:

---

Το αν υπάρχουν αντίθετα , δεν σημαίνει ότι είναι και τα πάντα.

---

"Virtus Junxit Mors Non Separabit" (Whom virtue unites, death will not separate)

Κυνικέ η υπογραφή μου είναι φράση του Πυθαγόρα και σημαίνει:
" Να κάνεις αυτά που νομίζεις πως είναι σωστά, έστω κι αν κάνοντάς αυτά πρόκειται να σε κακολογήσουν. Γιατί ο όχλος είναι κακός κριτής κάθε καλού πράγματος."

Σε ένα άλλο topic ("Κάρμα") έγραψα κάτι και το μέλος Zadok με παρακάλεσε να το μεταφέρω εδώ, ως σχετικό και με το θέμα μας. Αν και δεν ξέρω πώς θα μπορούσε να βοηθήσει στην ανάπτυξη του topic θα το κάνω, περιμένοντας από το μέλος "ZADOK" να μου εξηγήσει, τί είπα τόσο επιτυχημένο και δεν το... κατάλαβα

Ενδιαφέροντες οι προβληματισμοί σου Ryche.

Πρέπει όμως να αναγνωρίζουμε κάθε στιγμή την νομοτέλεια της Σχετικότητας μέσα στην οποία ζούμε.

Είναι αλήθεια ότι το σύμπαν π.χ. δεν κινείται. Αφού ο χώρος είναι γεννητός, δημιουργείται εντός του σύμπαντος, που θα βρισκόταν χώρος έξω από το σύμπαν για να κινηθεί αυτό;

Επίσης το σύμπαν είναι αυτάρκες. Ποιος νόμος θα το υποχρέωνε να κάνει κάτι συγκεκριμένο αφού όλοι οι νόμοι γεννιούνται μέσα του;

Επίσης το Καλό και το Κακό είναι ανύπαρκτα για το Σύμπαν γιατί όλα γίνονται εντός του και πάντα το συνολικό άθροισμα των αντιθέτων είναι "μηδέν" για το Όλον. Όπως πολύ ωραία το περιέγραψε ο διάσημος επιστήμονάς μας,ο Νανόπουλος, "το σύμπαν είναι μια ανακατανομή του "τίποτα", απλά μια υπέροχη περιγραφή (που είσαι Λάο Τσε να δεις τα παιδιά σου !)

Επίσης για το ίδιο το σύμπαν δεν μπορεί να υπάρχει κάποιο αίτιο, αφού όλη η αιτιότητα εμφανίζεται μέσα του.

Για εμάς όμως τα παιδιά του Κόσμου, υπάρχουν συστήματα αναφοράς, όχι μόνο στα μαθηματικά, αλλά και στην ηθική, στην οικονομία, στην εκπαίδευση, στην τέχνη, στην θρησκεία κ.α. Και στην δική μας σφαίρα επιρροής πρέπει να επιλέξουμε το καλό και το κακό μας, το αίτιο μας και το αποτέλεσμά μας.

Βέβαια η φιλοσοφική αντίληψη για το αίτιο-αποτέλεσμα είναι πολύ διαφορετική από την επιστημονική. Αυτό δείχνει ο Πρόκλος στην "Θεολογική Στοιχείωση":

quote:

---

"
Για τους βαθμούς της αιτιότητας

56. Κάθε τι που παράγεται από τα δεύτερα, πολύ περισσότερο παράγεται από τα πρωτύτερα και τα αιτιωδέστερα, από τα οποία και τα δεύτερα έχουν την καταγωγή τους.

57. Κάθε αίτιο και πριν από το αιτιατό ενεργεί αλλά και έπειτα από αυτό γίνεται υποστασιωτικό περισσότερο. Σχόλιο: (…) Από αυτά γίνεται φανερό ότι όσα έχουν αιτία την ψυχή, έχουν και το νου επίσης, χωρίς όμως όσα έχουν αιτία το νου να έχουν και την ψυχή αιτία. Αλλά και πριν την ψυχή ενεργεί και όσα δίνει η ψυχή στα δεύτερα τα δίνει περισσότερο ο νους, και χωρίς να ενεργεί η ψυχή, ο νους ακτινοβολεί τα δώρα του σε όντα που η ψυχή δεν έχει δώσει τον εαυτό της. Γιατί το άψυχο, σο βαθμό που μετέχει το είδος μετέχει το νου και την ποιητική ικανότητα του νου. Και φυσικά και όσων ο νους είναι αίτιος, είναι αίτιος και το αγαθό, όχι όμως και το αντίθετο. Γιατί οι στερήσεις των ειδών προέρχονται από εκεί (όλα προέρχονται από εκεί). Ο νους, όμως, δεν υποστασιώνει την στέρηση, γιατί ο νους είναι είδος. (σελ. 111-113)

58. Κάθε τι που παράγεται από περισσότερα αίτια είναι πιο σύνθετο από όποιο παράγεται από λιγότερα.

59. Κάθε τι απλό στην ουσία είναι ή ανώτερο ή κατώτερο από τα σύνθετα.

60. Κάθε τι που είναι αίτιο σε περισσότερα είναι ανώτερο από εκείνο που έλαχε δύναμη για μικρότερα και παράγει μέρη, από αυτά τα αίτια το ένα είναι υποστασιωτικό όλων.

(...)

75. Καθετί που λέγεται αίτιο υπερβαίνει στην κυριολεξία το αποτέλεσμα

---

Ευτυχώς ή δυστυχώς είμαστε ακόμα Σταυρωμένοι ανάμεσα στους δύο Κόσμους

"ΕΝ ΤΟ ΠΑΝ"

quote:

---

H Γνώση του καλού και του κακού δεν είναι η γνώση των πάντων ,όπως απο την Γένεση αποδεικνύεται τουλάχιστον.
Το αν υπάρχουν αντίθετα , δεν σημαίνει ότι είναι και τα πάντα.

---

σ' ευχαριστώ ιδιαιτέρως γιατί εισάκουσες την επίκλησή μου και πραγματοποίησες την επιθυμία μου!

Κατά την γνώμη μου όλο το κομμάτι είναι "επιτυχημένο", αλλά επειδή έχει προηγηθεί εδώ μία ανταλλαγή απόψεων με τον αγαπητό steelspring περί αντιθέτων με υπαινιγμό από πλευράς μου περί χρόνου, μου έκανε "κλικ", την ώρα που διάβαζα το ποστ σου στο τόπικ "Καρμα". Θεωρώ ότι το θέμα του Κάρμα και το θέμα του Προπατορικού Αμαρτήματος είναι απολύτως σχετικά κι ας προέρχονται από διαφορετικές θρησκευτικές αντιλήψεις, ως ενδεικτικά αποτελέσματα μίας δεδομένης κατάστασης συνείδησης (πάντα μέσα από τη δική μου θεώρηση).

Το σημείο που βρίσκω ιδιαίτερα εκπληκτικό:

quote:

---

Ο χρόνος ZADOK σύμφωνα με το ίδιο σκεπτικό δεν υπάρχει, αλλά τότε κι εμείς δεν... υπάρχουμε. Κι εκεί στο Μη-Ον έχουμε παγιδευτεί. Εμείς ως ψεύτικες αντανακλάσεις του ΑΙΩΝΙΟΥ ΕΝΟΣ κουβαλώντας αυτό το μέρος του Μη-Όντος, μέσα στον Χρόνο που είναι κι αυτός η αποτυχημένη προσπάθεια του ΟΝΤΟΣ να κρατήσει το ΕΙΝΑΙ του συγκεντρωμένο όλο σε μια ΣΤΙΓΜΗ.

Για αυτό μας διδάσκει ο Πρόκλος:

quote:
--------------------------------------------------------------------------------
55. Κάθε τι που υπάρχει μέσα στον χρόνο ή υπάρχει σε ολόκληρο τον χρόνο ή η ύπαρξή του απλώνεται κάποτε σε ένα μόνο μέρος του χρόνου. Σχόλιο: (…) Η αϊδιότητα είναι διττή, άλλη αιώνια και άλλη χρονική. Η μία είναι η αϊδιότητα που στέκεται, η άλλη που γίνεται, η μια έχει συγκεντρωμένο το είναι και όλο μαζί, ενώ η άλλη έχει ξεχυθεί και απλωθεί στην παρατεταμένη διάρκεια του χρόνου, η μια ολόκληρη μέσα στον εαυτό της, η άλλη αποτελείται από μέρη που το καθένα υπάρχει χωριστά κατά το σχήμα το προηγούμενο και το επόμενο. (Θεολογική Στοιχείωση, σελ. 109-111)
--------------------------------------------------------------------------------

Έτσι ας παρηγορηθούμε. Κάπου εκεί ΨΗΛΑ, ΕΜΕΙΣ ποτέ δεν υποστήκαμε καμιά αιτία. Κάπου εκεί ΨΗΛΑ, εμείς ποτέ δεν γεννηθήκαμε, ποτέ δεν γεράσαμε και ποτέ δεν πεθάναμε.

Γιατί όπως μας λέει σιβυλλικά ο Neo (ο Ένας) στην τελική του μάχη με τον Smith (="Σιδεράς"-δεσμφύλακας). "Ό,τι έχει Αρχή έχει και Τέλος" αφήνοντας μας μια ελπίδα ότι θα ισχύει και το συνεπαγόμενο "Ό,τι δεν έχει Αρχή, δεν έχει και Τέλος".

Ευτυχώς ή δυστυχώς είμαστε ακόμα Σταυρωμένοι ανάμεσα στους δύο Κόσμους

---

"Virtus Junxit Mors Non Separabit" (Whom virtue unites, death will not separate)

κατάλαβα τί εννοείς και βέβαια, αναφερόμουν στην πρώτη πρότασή σου. Αν μπορείς, γράψε μας σε ποιό σημείο της Γενέσεως διευκρίζεται κάτι τέτοιο περί γνώσεως.

Τώρα, το θέμα των αντιθέτων σύμφωνα και με την Πυθαγόρεια αριθμοσοφία συμβολίζει και χαρακτηρίζει τα πάντα όσα αφορούν στο δημιουργημένο κόσμο και δει επιστητό ως πρώτη εκδήλωση του 1 στο 2.

Νομίζω όμως ότι απλά αναπαράγω τις ιδέες του Πλωτίνου και του Πρόκλου και γενικότερα του Νεοπλατωνισμού με λίγο... "κανέλλα" από Βεδάντα(Νεοπλατωνική Κουζίνα, όπως λέμε "Πολίτικη Κουζίνα" )

Αυτά έχουν ειπωθεί πριν απο αιώνες αλλά δυστυχώς τα έχουμε παραμελήσει προς όφελος των σύγχρονων εύκολων και χρησιμοθηρικών μας "μύθων"