- Land of sorrow - .-= Η ΨΥΧΗ =-.
εμενα η λυπη μου κοιμηθηκε νωρις...
εσενα βλεπω οτι μαλλον ξημερωσες μαζι της...
quote:
μασκοφόρε μου σε ξέρει καλά η λύπη
και σε εκδίδει για να λανσάρει τα συνολάκια της.
για τα υπολοιπα τι να σου πω...
εχω μεινει αναυδος τουτη την
στιγμη...μα καθως νυχτωνει θα σου πω...
ειμαι η νεκρη γνωμη που ειχα χθες και αλλαξε...
μου εδειξε πως με αγαπα ,μοναχα εκεινη...
σφιχτα την αγκαλιασα ,μηπως και φυγει φοβηθηκα...
γιατι το φιλι της ποτε..δεν αρνηθηκα
ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ ΜΠΟΤΣΑΚ.
με απεραντο σεβασμο κα αγαπη,ο μανος σας
Θα σου μιλήσω για λύπη αδερφέ μου..
γιατι δεν λυπάμαι ,δεν χαίρομαι
κατανοώ την ψευδαίσθηση του κενού,
για να εισελθω στην αρμονία της χαρμολύπης.
Λύπη είναι το κλάμα του νεογέννητου
που ενσαρκώθηκε στην φθορά.
Λύπη είναι που δεν περάσαμε την τάξη των σαρκώσεων
και το ρίχνουμε στις συνέπειες
Λύπη είμαι εγώ ,εσείς που αναρωτιόμαστε
για την αλήθεια.
Λύπη είναι μια συμπαντική σταθερά,
για να εξισοροπίσεις στα λιμνάζοντα νερά
του απόλυτου είναι σου.
Λύπη είναι το αχνό φώς στο σούρουπο
που φιλάει το σκοτάδι της νύχτας,
στο φευγιό του.
Λύπη είναι να θέλω για την ανάγκη μου
κι όχι για τα ΄ρχέτυπα θέλω μου.
Λύπη είναι που επιλέγω τους αλλότριους,
από τους έσω δρόμους της ψυχής μου.
Λύπη είναι ότι φοβάμαι να μην φοβηθώ
και καθρεπτιζοντας τις τοσες μάσκες
να μην μπορώ να ξεχωρίσω το είναι μου.
Λύπη είναι να νίωθω μοναξιά
μέσα στο απεραντο είναι μου..
Λύπη είναι ότι αύριο θα λυπάμαι
για λίγότερης σημαντικότητας λύπες.
Λύπη είναι που δεν μπόρεσα να λυπηθώ πραγματικά,
για να σου γράφω ΄δω ότι με κάνει να λυπάμαι..
ποιος μου πήρε την λύπη μου;;;;;;
H ΑΛΗΘΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΣΤΟ ΦΩΣ ΚΑΙ Η ΚΑΛΟΣΥΝΗ ΤΟΥ Η ΑΠΟΛΥΤΗ ΥΠΑΡΞΗ
κομματι σου και παραλληλα
το πιο πραγματικο σου...
quote:
Λύπη είναι που δεν μπόρεσα να λυπηθώ πραγματικά,
για να σου γράφω ΄δω ότι με κάνει να λυπάμαι..
ξερεις δωσαμε ολοιεδω απο κατι μα η λυπη δεν οριστηκε
ακομα...γιατι ολοι καναμε ενας λαθος...μιλουσαμε για την
λυπη μεσω των αιτιων που οδηγουν σ'αυτην και οχι για την Ιδια...
και ερχεσαι και μου λες
quote:
Λύπη είναι να θέλω για την ανάγκη μου
κι όχι για τα ΄ρχέτυπα θέλω μου.
αυτο κολλαει πιο πολυ στην μασκα...
ειναι πολυ δυσκολο να δεις τα αρχετυπα
θελω σου...
συνηθως ναι μονο την αναγκη σου
βλεπεις που εχει ντυθει θελω...
μα φιλε μου πες μου τι ειναι η λυπη?
πως την αναγνωριζεις?
δεν θελω να μου πεις για αιτιες
θελω μπορω και δεν μπορω...
Θελω να την αφησουμε γυμνη την Λυπη
να δουμε τι ειναι...
σε ευχαριστω για το φως που ριξες εδω...
σε περιμενα καιρο...
ειμαι η νεκρη γνωμη που ειχα χθες και αλλαξε...
and your mind in thought
The road may be narrow
But the door...unlocked
Edited by - 1900 on 06/01/2004 18:30:27
quote:
Λύπη είναι το αχνό φώς στο σούρουπο
που φιλάει το σκοτάδι της νύχτας,
στο φευγιό του.
ΠΟΛΥ ΟΜΟΡΦΗ ΕΚΦΡΑΣΗ!!!
ΠΟΣΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ...
ΠΟΣΕΣ ΕΙΚΟΝΕΣ!!!
ΝΑΙ,ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΟΜΟΡΦΗ ΕΚΦΡΑΣΗ,
ΜΕΣΤΗ...
ΜΕ ΕΙΛΙΚΡΙΝΗ ΦΙΛΙΚΗ ΔΙΑΘΕΣΗ ΠΑΝΤΑ... ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ.
Mια μέρα, μια γυναίκα είδε το πουλί κ το ερωτεύτηκε. Έμεινε να κοιτάζει το πέταγμά του με το στόμα ανοιχτό από τη σαστιμάρα, με την καρδιά της να γοργοχτυπάει και τα μάτια της να λάμπουν από συγκίνηση. Tην κάλεσε να πετάξει μαζί του και ταξίδευαν μαζί στον ουρανό μέσα σε απόλυτη αρμονία. H γυναίκα θαύμαζε, υμνούσε κ λάτρευε το πουλί.
Aλλά τότε σκέφτηκε: Mπορεί να θέλει να γνωρίσει μακρινά βουνά! K η γυναίκα αισθάνθηκε φόβο. Φόβο μην το ξανανιώσει πια αυτό με άλλο πουλί. K αισθάνθηκε φθόνο, φθόνο για την ικανότητα του πουλιού να πετάει.
K αισθάνθηκε μοναξιά.
K σκέφτηκε: Θα στήσω μια παγίδα. Tην επόμενη φορά που θα εμφανιστεί το πουλί, δε θα ξαναφύγει.
Tο πουλί, που ήταν κ αυτό ερωτευμένο, επέστρεψε την επόμενη μέρα, έπεσε στην παγίδα και κλείστηκε στο κλουβί.
Kάθε μέρα η γυναίκα κοιτούσε το πουλί. Ήταν το αντικείμενο του πάθους της κ το έδειχνες στις φίλες της, που σχολίαζαν: "Mα, εσύ τα έχεις όλα". Όμως άρχισε να γίνεται μια παράξενη μεταμόρφωση: αφού είχε δικό της το πουλί κ δεν χρειαζόταν πια να το κατακτήσει, έχανε το ενδιαφέρον της. Tο πουλί, χωρίς να μπορεί να πετάξει κ να εκφράζει το νόημα της ζωής του, πήρε να μαραζώνει, να χάνει τη λάμψη του, να ασχημαίνει- κ η γυναίκα δεν του έδινε πλέον την προσοχή της, μόνο το τάιζε κ φρόντιζε το κλουβί του.
Mια ωραία μέρα, το πουλί πέθανε. H γυναίκα λυπήθηκε πολύ κ το σκεφτόταν συνέχεια. Aλλά δεν θυμόταν το κλουβί, θυμόταν μόνο τη μέρα που το είδε για πρώτη φορά, να πετάει ευχαριστημένο μέσα στα σύννεφα.
Aν παρατηρούσε τον εαυτό της, θα ανακάλυπτε ότι αυτό που τη συγκινούσε τόσο πολύ στο πουλί ήταν η ελευθερία του, η ενέργεια που εξέπεμπαν οι φτερούγες του, όχι το ίδιο του το σώμα.
Xωρίς το πουλί κ η δική της ζωή έχασε το νόημά της κ ο θάνατος ήρθε να χτυπήσει την πόρτα της. "Γιατί ήρθες;" ρώτησε το θάνατο.
"Για να μπορέσεις να ξαναπετάξεις μαζί του στα ουράνια", αποκρίθηκε ο θάνατος. "Aν το είχες αφήσει να φύγει κ πάντα να επιστρέφει, θα το αγαπούσες κ θα το θαύμαζες ακόμα περισσότερο. Tώρα όμως χρειάζεσαι εμένα για να μπορέσεις να το ξαναδείς".
Paulo Coelho-Έντεκα λεπτά
Va(l)nta
Διχασμένη προσωπικότητα
+ Mοναδική απόγονος
Thoth Tρισμέγιστου
+(ξανά) αδερφή TAT Kύβου
ΠΟΛΥ ΟΜΟΡΦΟ ΤΟ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΠΟΥ ΕΒΑΛΕΣ!!!
ΝΑΙ,ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΗΤΑΝ ΠΟΛΥ ΟΜΟΡΦΟ!!!
ΘΑ ΣΟΥ ΑΦΙΕΡΩΣΩ ΜΙΑ ΕΙΚΟΝΑ,ΤΟΣΟ ΕΣΕΝΑ ΟΣΟ ΚΑΙ ΤΟΥ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ ΤΟΥ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΟΣ!!!
ΜΕ ΕΙΛΙΚΡΙΝΗ ΦΙΛΙΚΗ ΔΙΑΘΕΣΗ ΠΑΝΤΑ... ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ.
All the symtoms of logic
for istance an autograph on a card
for istance the therapy of the chiropractor
for istance a kissogram
for istance the scope of the nystic
for istance the scope of an Oedipus
or indeed Phidia s emphasis on marble
for instance the Archangel s eulogy in mid
cataclysm
ALL THE SYMPTOMS OF LOGIC
LOGIKH H PARALOGO
OM
dsm
Να σου απαντήσω,δεν γεννήθηκε ακόμα η φιλοδοξία,
που θα με κάνει να πω με λέξεις..
Τι είναι ο όρισμος;
πόσο απέχουν οι ορισμοι από την ουσία
Δεν υπάρχουν απαντήσεις κι ερωτήσεις,
παρά επινοήσεις της φαντασιοπληκτης μας άγνοιας.
Αλλα πέφτω στην παγίδα σου, για να με βγάλεις αντιφάσκων..
Λυπη η ενεργεια που την διυλίζουμε εμείς έτσι,
χαρά είναι η ίδια η ενέργεια που την διυλίζουμε εμείς αλλιως.
Πως την αναγνωρίζω;
θα λεγα σαν να είμαστε ο αυλός, που όταν λυπάται ο οργανοπαίχτης
παίζει στην έλλάσον κλίμακα,
κι όταν χαίρεται στην μείζων.
Η ουσιά είναι ότι φυσάει μέσα μας.
Τα δάχτυλά του καθορίζουν την αρμονία των ήχων..
εμείς τι καθορίζουμε;
απλά ν΄ αντιλαμβανόμαστε την χαρμολύπη..
Πρέπει να απευθυνθούμε σε κείνον μου φαίνεται,
για να βρόυμε το ερέθισμα τι λες;
H ΑΛΗΘΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΣΤΟ ΦΩΣ ΚΑΙ Η ΚΑΛΟΣΥΝΗ ΤΟΥ Η ΑΠΟΛΥΤΗ ΥΠΑΡΞΗ
...δεν έχω λέξεις...
Το πουλί όμως...δε μπορεί να πεθάνει...γεννήθηκε ελεύθερο...πέθανε εκείνη που το κρατούσε στο κλουβί...γιατί ποτέ της δεν έγινε η ελευθερία του πουλιού...απλά πέταξε μαζί του...
Once you were wild, don't let them tame you
Edited by - reptilesalonica on 09/01/2004 05:47:04
ισως ειναι η πρωτη φορα που παρατηρω,μια διαυγεια,μια συγκεκριμενη ηχω,μια ταλαντωση που εναρμονιζεται με το ειναι σου,στα γραφωμενα σου.
προχωρησες ενα σκαλοπατι ανωθεν,της αντιληψης και του χρονου με το αποσπασμα που παρεθεσες.:))
σε ευχαριστουμε
με απεραντο σεβασμο και αγαπη,ο μανος σας
Edited by - manos on 09/01/2004 10:13:46
quote:Nαι, παρατηρείς μια διαύγεια γιατί δεν είναι δικά μου τα γραφόμενα αλλά του Cuelho....
ισως ειναι η πρωτη φορα που παρατηρω,μια διαυγεια,μια συγκεκριμενη ηχω,μια ταλαντωση που εναρμονιζεται με το ειναι σου,στα γραφωμενα σου.
Va(l)nta
Διχασμένη προσωπικότητα
+ Mοναδική απόγονος
Thoth Tρισμέγιστου
+(ξανά) αδερφή TAT Kύβου
για να παραθεσεις το κειμενο ,στην παρουσα φαση και στιγμη,σημαινει οτι εκεινην ακριβως την στιγμη αντιπροσωπευε τον συναισθηματικονοητικο σου ειναι/κοσμο:))))))))))))
και η παρατηρηση μου ,ηταν γενικευμενη και συγνωμη ,αν δεν αφησα να εννοηθει ξεκαθαρα :))))))))))))
με απεραντο σεβασμο και αγαπη,ο μανος σας
Θα'πρεπε τόσο καιρό να έχεις μάθει το ύφος μου
άκου συγγνώμη....
Va(l)nta
Διχασμένη προσωπικότητα
+ Mοναδική απόγονος
Thoth Tρισμέγιστου
+(ξανά) αδερφή TAT Kύβου
Σα να μην ήρθαμε ποτέ σ' αυτήν εδώ τη γη,
σα να μένουμε ακόμη στην ανυπαρξία.
Σκοτάδι γύρω δίχως μια μαρμαρυγή.
Ανθρωποι στων άλλων μόνο τη φαντασία.
Από χαρτί πλασμένα κι από δισταγμό,
ανδρείκελα, στης Μοίρας τα τυφλά δυο χέρια,
χορεύουμε, δεχόμαστε τον εμπαιγμό,
άτονα κοιτώντας, παθητικά, τ' αστέρια.
Μακρινή χώρα είναι για μας κάθε χαρά,
η ελπίδα κι η νεότης έννοια αφηρημένη.
Αλλος δεν ξέρει οτι βρισκόμαστε, παρά
όποιος πατάει επάνω μας καθώς διαβαίνει.
Πέρασαν τόσα χρόνια, πέρασε ο καιρός.
Ω! κι αν δεν ήταν η βαθιά λύπη στο σώμα,
ω! κι αν δεν ήταν στην ψυχή ο πραγματικός
πόνος μας, για να λέει ότι υπάρχουμε ακόμα...
K.Kαρυωτάκης
Va(l)nta
Διχασμένη προσωπικότητα
+ Mοναδική απόγονος
Thoth Tρισμέγιστου
+(ξανά) αδερφή TAT Kύβου
The Winds of Arrakis
the winds of arrakis
are his eyes,
that reveal the price of a prize,
a stationary fight,
he moves us now,
he moves himself,
he moves the future,
which moves himself,
it moves us..
and as the hawk
is apt to fly,
and desert worm
lives deep inside,
so are we sand
upon the wind,
never resting,
but for the winds whim ..
by: Chris Harris
The Parting of Muad'Dib
It's time for you and I to go our seperate ways.
Parting is so hard from so many who hold your heart.
Now the time has come, all those feelings have begun.
As I say to you I'm free, you must always believe in me.
My name will carry on through your hearts and through your souls.
Remeber me this way and all the love to you I gave.
Don't shed a tear for me. I'll still walk the sands of time.
Just with no footprints left behind.
by: Laura M. Morrison
Διασχιζουμε την πνευματικη ερημο μιας ασαλευτης ,απο σκεψεις πατριδας..
Νερο πνευματικης διαυγειας, που σε λιγοστα υπογεια κελλαρια ,ελαχιστων ανθρωπων υπαρχουν.
Καρυκευματα γνωσης ,που προσπαθουμε να αντλησουμε ,...
να μετατρεψουμε αυτην την ερημο ,που μεσα της βουλιαζουμε...
ενας ακομη Ατρειδης ,που τις ριζες του δεν ξεχνα και αναζητα....
Ενας πλανητης/χωρα Arrakis που πεπλο αμαθειας τον σκεπαζει...
Τα παιδια μιας πατριδας που ωρα με την ωρα ξεψυχαει........
ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ ΜΠΟΤΣΑΚ.
http://www.allmoviephoto.com/photo/2003_Children_of_Dune_photo.html
http://www.ezresult.com/article/Leto_Atreides_II
http://www.ezresult.com/article/Arrakis
http://www.arrakis-ttm.com/dune.html
The story is set somewhere in the 3rd millenium.
An empereror reigns over the thousands of worlds that
have been discovered.
"Paul Atreides", who is the
offspring of an aristocratic family.
By the emperor, Paul and his family have been sent to the planet Arrakis,
a planet which is better known as "DUNE", due do its desert surface.
But under its surface exists the most precious drug in the whole
universe: the "SPICE". The "SPICE" is able to extend the lifespan
and to help pilots to navigate the large space freighters.
Together with the family Atreides, another family has been sent
to Arrakis: the evil "Harkonnen".
Both families are to harvest as much spice as possible for the
emperor, and the family who brought the most at the end of
a given period will reign over DUNE.
με απεραντο σεβασμο και αγαπη,ο μανος σας
Edited by - manos on 12/01/2004 19:47:29
Edited by - manos on 12/01/2004 19:51:51
και δε ξέρω τι να κάνω...
Μήπως πρέπει τελικά
απλά να πάρω το κεφάλι μου απο 'κει;
Όταν έχεις πιάσει πάτο
μη προσπαθείς, δε πάει παρακάτω
Υπάρχει μόνο μία κατεύθυνση, η αντίθετη
που πάει μόνο προς τα πάνω
και τα νερά είναι ξεκάθαρα...
Νιώθω το φως να χαϊδεύει τα μάτια μου...
Νιώθω τα λέπια να φεύγουν απο πάνω μου...
Νιώθω τον άγγελο να με σηκώνει.
Edited by - 1900 on 15/01/2004 23:59:17
CLOUDS
1-13-98
And so, this is number twenty-seven,
the last section of The Essential Rumi and I am at work
at five fifteen in the morning, the snow, fallen in the night, deep
outside, but the branches of the trees already danced bare, warming. Yesterday,
wandering through the wonderland of the world turning white, and my head swimming with
stress, until the walk home through the white night sky and the white path laid
with stars, dancing to no tune what-so-ever, even the crows conceding
to rest their wings while the snow flaked down, down, down,
the world silent, the traffic muffled,
the bus stops crowded as if the flying
saucer flights had come to an end, and where were they
to go in the beauty of the night -- it was to see, to feel my heart
empty of motive, empty of longing, empty of everything but the chill of winter
the softness of the full moon illunimating the purity of the sky making twilight like
noon, my heart fresh again, like dawn, completely covered by snow clouds and
silence, solitude, footsteps gone before, and now filled in, perhaps
pointed to a way I have never been, following in trust,
I am never alone nor comfortless.
με απεραντο σεβασμο και αγαπη,ο μανος σας