- ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΣ - .-= Η ΣΟΦΙΑ =-.

Δε βλέπω γιατί θα πρέπει να υπάρξει πρόβλημα στους υπόλοιπους λαούς. Τι πρόβλημα για παράδειγμα είχε η Βουλγαρία ή η Γιουγκοσλαβία όταν η Ελλάδα είχε εθνικό καθεστώς;

Οσο για τον όρο "φυσική", εννοεί αυτό ακριβώς που λέει. Μια ιδεολογία, για παράδειγμα, που λέει πως όλοι οι άνθρωποι είναι ίσοι (προφανώς όχι νομικά) είναι ενάντια στην ίδια τη φύση, όπου τίποτε δεν είναι ίσο με οτιδήποτε άλλο. Υπάρχουν οι ισχυροί που επιβιώνουν και οι αδύναμοι που εξαφανίζονται.

quote:

---

Πιο πάνω σου έγραψα ότι αυτή η ιδεολογία (θεωρία) είναι, ίσως, καλή, στην περίπτωση που δεν δημιουργεί προβλήματα στους υπόλοιπους (πρακτική εφαρμογή) και ο Χίτλερ δημιούργησε.

---

Χωρίς να είμαι απολογητής κανενός, μήπως ο Χίτλερ ξεκίνησε να πάρει πίσω τα εδάφη της βόρειας Πολωνίας που ήταν Γερμανικά πριν τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο; Και δεν μπορώ να κατανοήσω γιατί συνδέεις τον πόλεμο με τον εθνικισμό. Οι ΗΠΑ σήμερα έχουν στρατιωτική παρουσία σε πάνω από 100 χώρες και είναι δημοκρατική χώρα.

quote:

---

Δεν είναι δυνατόν να διαλυθεί ένα κράτος, εν μέσω άλλων κρατών.

---

Αυτά να τα πεις στο Μάρξ. Εγώ το ξέρω

quote:

---

Αν όμως αυτό (η επικράτηση του προλεταριάτου) είναι μια παγκόσμια κατάσταση το ΚΡΑΤΟΣ και όχι το έθνος, είναι δυνατόν να μην υπάρξει.

---

Κι όμως, η εθνική συνείδηση αναπτύσσεται μόνον μέσα στα όρια του κράτους και δεν θα μπορούσε να διασταλεί σε μια παγκόσμια κοινή εθνική συνείδηση. Ειδικότερα, η ιστορία έχει δείξει πως η εθνική συνείδηση γίνεται τόσο ισχυρότερη όσο υπάρχουν γειτονικά έθνη που αποτελούν εν δυνάμει εχθρούς. Ποιό θα ήταν το γειτονικό έθνος σε μια περίπτωση διεθνισμού ώστε να συμβάλει στην ανάπτυξη της εθνικής συνείδησης; Και πώς θα μπορούσε να υπάρχει εθνική συνείδηση όταν δεν θα υπάρχει το κράτος που αποτελεί το δέκτη και το χρήστη της εθνικής αυτής συνείδησης;

quote:

---

Θεωρητικά είναι απολύτως σωστό και δίκαιο, όμως στην πράξη, αν μαζί με τον Κώστα δεν είναι έτσι και ο Γιάννης, ο Μήτσος, ο Γιώργος και όλοι οι υπόλοιποι, ο Κώστας, απλά θα είναι ο μαλάκας της παρέας.

---

Ή το παράδειγμα της παρέας. Βέβαια στην πράξη ίσως να μην έχει διαφορά, με όρους της σημερινής κοινωνίας. Ισως ο Κώστας να κάνει αυτό που του λέει η συνείδησή του, αδιαφορώντας αν είναι μαζί του και ο Μήτσος. Κι αύριο ενδεχομένως, εξαιτίας της συμπεριφοράς του αυτής, να είναι μαζί του και ο Μήτσος και ο Γιώργος, και μεθαύριο άλλοι τόσοι.

quote:

---

Έχει ο καιρός γυρίσματα, κάποτε έτσι οριζόταν ο κομμουνιστής και είχαν γεμίσει τα ξερονήσια ΚΑΙ με ανθρώπους που ήταν θύματα εκδίκησης, ρουφιανιάς και ανυπόστατων κατηγοριών, για προσωπικούς λόγους.

---

Δε νομίζω. Ο όρος παρέμεινε πολιτικός και δεν αποδιδόταν σε καμιά χρονική στιγμή σε άλλες μορφές κοινωνικής δραστηριότητας. Αλλωστε, ο κομμουνισμός δεν έπαψε να αποτελεί τμήμα του παλαιοκομματισμού και ως τέτοιο, οι διώξεις που υπέστη ήταν καθαρά ευκαιριακές, σε αντίθεση με τον εθνικισμό που αποτελεί για το σύστημα ότι ο αντίχριστος για τους χριστιανούς. Δες τη φρασεολογία της hunter1 και θα καταλάβεις τι εννοώ. Βλέπει παντού ... "φασισμούς" και "φασιστικές δημοκρατίες"(!)

macedon

soul

Ουδέν αληθέστερον.

Το πρόβλημα δεν είναι μόνο της Ελλάδας μας . Είναι υπαρκτό για όλους τους λαούς του κόσμου . Και αν δεν καταλάβουμε σε τι συνίσταται αυτό το πρόβλημα , προφανώς δεν μπορούμε να δώσουμε και λύσεις σ’αυτό .

Εκφράζοντας τις προσωπικές μου , και μόνο , απόψεις , θεωρώ ότι οι λύσεις είναι πολύ δύσκολες , διότι η παρακμή μας , μας έχει οδηγήσει σε ένα κυνισμό και η πρώτη μας αντίδραση σε κάθε πρόταση είναι ένα χαμόγελο απογοήτευσης και δυσπιστίας .

Από ένα είδος προνοητικής προσαρμογής έχομε φθάσει στο σημείο να πιστεύουμε ότι ο κόσμος ήταν πάντοτε έτσι και θα είναι πάντοτε έτσι .

Φαίνεται να έχουμε συμφιλιωθεί με την ιδέα , τώρα που γίναμε συνετοί , να μας κυβερνούν λύκοι και κότες . Και ίσως να είχε δίκιο ο Βολταίρος και ο συνετός άνθρωπος να πρέπει να αποδεχθεί να αφήσει τον κόσμο ουσιαστικά όπως τον βρήκε .

Υπάρχει κάτι καλό στην αριστοκρατία και οφείλουμε να το βρούμε και να το συνδυάσουμε με την αλήθεια η οποία κρύβεται κάτω από την δημοκρατική μας επίφαση …

Φιλικά

Κηφεύς

Είναι γιατί μέχρι τώρα δεν μας φώτισες με τη σοφία σου.

quote:

---

τι εγινε macedon τα ερωτηματα που εθεσα παραπανω δεν σε ενδιαφερουν ή απαξιεις να μου απαντησεις?

---

Ας πούμε ότι στο παρόν θέμα συζητάω μόνον μ'αυτούς που θεωρώ σοβαρούς και στους οποίους δεν συγκαταλέγεσαι, παίρνοντας υπ'όψη το ύφος, το ήθος και το περιεχόμενο του λόγου σου, όπως αυτό εκφράστηκε σε άλλα θέματα.

macedon

Ισως και όχι. Προσωπικά πιστεύω πως σπάνια ο άνθρωπος θεωρεί τον εαυτό του (είτε σαν φυσική υπόσταση είτε σαν σύνολο ενεργειών και σκέψεων) ως μέρος του προβλήματος και ειδικά ως την αιτία του προβλήματος. Αυτό που βλέπει σαν πρόβλημα, συμβαίνει κάπου έξω απ'αυτόν, σε ένα διαφορετικό χωροχρόνο, δεν μπορεί να το αλλάξει, δεν σκέπτεται να το αλλάξει μόνος του, και σπάνια ξεκινάει μια τέτοια προσπάθεια αυθόρμητα, εκτός αν θιχτούν κάποια άμεσα δικαιώματά του. Για παράδειγμα μιλάει για τους κυβερνώντες λες και τοποθετήθηκαν εκεί από κάποια εξωγήινη δύναμη... λες και δεν ήταν αυτός και οι συμπατριώτες του που συνειδητά τους επέλεξαν για τη θέση αυτή.

Ο Γουσταύος Λεμπόν στην "Ψυχολογία των Επαναστάσεων" σημειώνει πως "[ο λαός] δεν είναι ποτέ εκείνος που συλλαμβάνει την ιδέα της πραγματοποίησης μιας επανάστασης ούτε εκείνος που την κατευθύνει".

Στη ρήση του Βολταίρου, θα αντιπαραθέσω τη ρήση του Καζαντζάκη που λέει στον Καπετάν Μιχάλη: "Να θελήσεις να αλλάξεις εσύ πριν θελήσεις να αλλάξεις τον κόσμο. Να λες: Αυτός ο κόσμος πρέπει να σωθεί. Αν δεν σωθεί, εγώ θα φταίω"

Οταν αυτό γίνει βίωμα του καθενός, μέσα από την καθημερινή πρακτική, το πρόβλημα έχει λυθεί.

Δυστυχώς όμως ως βίωμα οι Νεορωμιοί έχουν το "δε βαριέσαι, εγώ θ'αλλάξω τον κόσμο;"
- Ναι ρε, εσύ! Και γω! Κι ο καθένας!

quote:

---

θεωρώ ότι οι λύσεις είναι πολύ δύσκολες , διότι η παρακμή μας , μας έχει οδηγήσει σε ένα κυνισμό

---

Θεωρώ ότι βιώνουμε μια εποχή παρακμής σε πολλά επίπεδα: ατομικό, κοινωνικό, εθνικό... Θεωρώ επίσης ότι αποκλειστικός υπεύθυνος γι'αυτό είναι ο ευδαιμονισμός με τον οποίο η αστική δημοκρατία πότισε όλες τις γενιές από τον πόλεμο και δώ, γνωρίζοντας πως αυτός είναι ο ασφαλής τρόπος για την επιβίωσή της... με αντάλλαγμα την ίδια μας την εθνική ύπαρξη.

macedon

Η ιδέα της αστικής δημοκρατίας ότι η πλειοψηφία οφείλει να νομοθετεί είναι ουσιαστικά σφαλερή , επειδή , ακόμη και αν αυτή η ιδέα , από τα πράγματα , είναι κυρίως θεωρητική και δεν μπορεί να αντιστοιχεί στην πραγματικότητα , μένει ωστόσο να εξηγηθεί πώς μπόρεσε να ριζώσει μέσα στο σύγχρονο πνεύμα , ποιες είναι οι τάσεις στις οποίες αντιστοιχεί και τις οποίες ικανοποιεί τουλάχιστον φαινομενικά .

Το πιο αισθητό μειονέκτημα αυτής της ιδέας είναι το ότι η γνώμη της πλειοψηφίας δεν μπορεί παρά να είναι η έκφραση της αναρμοδιότητας , αδιάφορο αν αυτή προκύπτει από έλλειψη ευφυΐας , ή από σκέτη άγνοια .

Θα μπορούσαμε να παρεμβάλλουμε εδώ ορισμένες παρατηρήσεις από την «συλλογική ψυχολογία» και να υπενθυμίσουμε το αρκετά γνωστό γεγονός ότι , μέσα στο πλήθος , το σύνολο των διανοητικών αντιδράσεων που δημιουργούνται μεταξύ των ατόμων που το αποτελούν καταλήγει στη διαμόρφωση μιας συνισταμένης που δεν αντιστοιχεί καν στο μέσο επίπεδο αλλά στο επίπεδο των κατώτερων στοιχείων .

Θα ήταν σκόπιμο επίσης εδώ να σημειώσουμε , από την άλλη μεριά , πως ορισμένοι σύγχρονοι φιλόσοφοι θέλησαν να μεταφέρουν στη διανοητική τάξη τη «δημοκρατική» θεωρία που δίνει την πρωτοκαθεδρία στη γνώμη της πλειοψηφίας , καθιστώντας αυτό που ονομάζουν «καθολική συναίνεση» ένα υποτιθέμενο «κριτήριο αλήθειας» : ακόμη και αν υποτεθεί ότι υπάρχει πραγματικά ένα ζήτημα πάνω στο οποίο όλοι οι άνθρωποι θα ήταν σύμφωνοι , αυτή η συμφωνία δεν θα αποδείκνυε τίποτε από μόνη της .

Γιατί , αν αυτή η ομοφωνία υπήρχε αληθινά , θα ήταν οπωσδήποτε αδύνατο να διαπιστωθεί πραγματικά , αν αυτό που επικαλούμαστε για την υποστήριξη μιάς γνώμης , καταντά να μην είναι παρά η συγκατάθεση του πιο μεγάλου αριθμού .

Σε αυτό το πεδίο , φαίνεται καθαρότερα ότι η θεωρία στερείται βάσης , γιατί ενώ είναι πιο εύκολο να διαφύγουμε την επίδραση του συναισθήματος , αντιθέτως , αυτό επεμβαίνει σχεδόν αναπόφευκτα όταν πρόκειται για το πολιτικό πεδίο .

Και αυτή η επίδραση είναι ένα από τα κύρια εμπόδια για να αντιληφθεί ο άνθρωπος την αλήθεια των πραγμάτων , ακόμη και γι’αυτούς που θα είχαν κατά τα άλλα μια διανοητική ικανότητα υπεραρκετή για να φτάσουν χωρίς κόπο στο σωστό συμπέρασμα .

Οι συγκινησιακές ροπές εμποδίζουν τη λογική , και μία από τις πιο αναξιοπρεπείς επιτηδειότητες της πολιτικής είναι να εκμεταλλεύεται αυτό το ασυμβίβαστο μεταξύ λογικής και συναισθήματος .

Φιλικά

Κηφεύς