- ΤΑ ΙΕΡΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΒΟΥΝΑ - .-= ΤΟ ΠΑΡΑΞΕΝΟ =-.
Αγαπητέ μου Φίλε Πάνειε, πολύ σωστά αυτά που γράφεις. Ίσως τελικά ο λεγόμενος "Κατακλυσμός" να είχε έννοια τελείως διαφορετική απο αυτή που του δίνουμε. Δεν είναι καθόλου απίθανο. Αναμφισβήτητα πρόκειται για μια κωδικοποιημένη αλήθεια.
Ηθελα επίσης να σε ρωτήσω σχετικά με την περιοχή δράσης του Νταβέλη. Αλήθεια δεν σου κάνει εντύπωση οτι ο Νταβέλης δρούσε κατά κόρον στο περίφημο τρίγωνο Αττικής, Βοιωτίας και Εύβοιας ; Τόσα και τόσα έχουν ακουστεί για τις "ιδιότητες" αυτού του τριγώνου. Και οτι όλα του τα λημέρια βρίσκονταν ΠΑΝΤΟΤΕ σε "ισχυρούς" τόπους ; ( Παρνασσός, Πεντέλη κ.λ.π) Ακόμα και οι μάχες που έδινε, δεν μοιάζουν να έγιναν σε τυχαία μέρη. Θυμίσου π.χ τη μάχη με τα αποσπάσματα στην πεδιάδα του Μαραθώνα. Σαν κάποιος, ή "κάτι" να τον καθοδηγούσε εξασφαλίζοντας του απόλυτη επιτυχία σε κάθε του επίθεση. Και όχι μόνο τον βοηθούσε στις μάχες, αλλά γνώριζε, λές και ήταν ο καλύτερος σπηλαιολόγος, όλα τα υπόγεια συστήματα, χωρίς ποτέ να πέσει θύμα των κινδύνων που παραμονεύουν στα έγκατα της γής, αλλά και χωρίς να χαθεί ποτέ μέσα σε αυτά ! Η ειρωνία βέβαια είναι οτι το βιβλίο του Αιμίλιου Αθηναίου, δεν αναφέρεται σχεδόν καθόλου στις υπόγειες δραστηριότητες του Νταβέλη. Απο αυτά και άλλα πολλά ακόμα, τολμώ να υποθέσω οτι ο Νταβέλης είχε απο πίσω κάποια "δύναμη" να τον στηρίζει. Δεν ξέρω τι είδους δύναμη ήταν αυτή και δεν ξέρω αν είναι σωστό να αποκαλώ κάτι έτσι απο τη στιγμή που ούτε κάν γνωρίζω τι είναι, πάντως οτι κι'αν είναι, έχει να κάνει σίγουρα με το ιερό τρίγωνο και κυρίως με τα ΙΕΡΑ ΒΟΥΝΑ αυτού. Σίγουρα κάτι υπάρχει, γιατί αυτά που έκανε ο Νταβέλης, είναι ΑΔΥΝΑΤΟΝ να τα κάνει θνητός. Άρα, ή ο Νταβέλης, ήταν θνητός και τον βοηθούσαν υπερφυσικές δυνάμεις, ή ο ίδιος ήταν ημίθεος, τι να πώ...
666
Πραγματι τα μερη που κινηθηκε και εδρασε ειναι αυτο που θα λεγαμε σημερα τα ¨καυτα¨σημεια.
Τι πιο λογικο θα πει καποιος εφοσον ηταν ληστης στα βουνα θα τριγυρνουσε ενταξει μονο που τα περισσοτερα μερη απο αυτα συνδεονται και με παραξενες ιστοριες και θρυλους και προ ΝΤΑΒΕΛΗ εποχης αλλα και μετα.
Ενα πολυ χαρακτηριστικο παραδειγμα ειναι και το περιφημο ΔΡΑΚΟΚΑΡΚΑΡΟ η ΔΡΑΚΟΣΠΗΛΙΑ στον ΠΑΡΝΑΣΣΟ που ηταν ενα απο τα λημερια του ΝΤΑΒΕΛΗ.
Προκειται για εναν πολυ παραξενο τοπο και μαλιστα ειχαμε την τυχη να δουμε και ενα πολυ ομορφο και καταπληκτικο φαινομενο που συμβαινει καποια συγκεκριμενη μονο ωρα της ημερας μεσα στο ΔΡΑΚΟΚΑΡΚΑΡΟ που απο καθαρη και μονο τυχη το ειδαμε πριν απο 15 μερες οταν μαζι με εναν φιλο σπηλαιολογο ειχαμε κατεβει στο βαραθρο εκει που γρεμιζαν καποτε τους ατυχους αιχμαλωτους κατα την περιοδο της κατοχης.
Οι θρυλοι της περιοχης μιλουν για την φωλια ενος δρακου που ζουσε παλια εκει σε αυτο το βαραθρο.
Στο βιβλιο του ΑΙΜΙΛΙΟΥ ΑΘΗΝΑΙΟΥ μονο σε ενα σημειο γινεται αναφορα για μια σπηλια οπου απο μεσα ξεκινα μια στοα που βγαζει ¨μακρια¨οπως χαρακτηριστικα αναφερει ο συγραφεας μονο που δεν δινει λεπτομερειες που ειναι αυτη (κριμα).
Παντως σε πολλα βουνα του τριγωνου οπως το ειπες υπαρχουν κορυφες η τωπονυμια με το ονομα ΝΤΑΒΕΛΗ.
Μια σκεψη μου ειναι οτι ισως να μην συνδεονται σωνει και καλα με τον ΝΤΑΒΕΛΗ αυτες οι περιοχες (οχι ολες δηλαδη γιατι καποιες ηταν σιγουρα τοποι που εδρασε ) αλλα δινοντας την ονομασια ΝΤΑΒΕΛΗΣ καποιοι στα διαφορα σημεια των βουνων( υψωματα σπηλιες λοφοι) να κωδικοποιουν καποιες περιοχες που ισως εμφανιζουν η παρουσιαζουν παρομοια φαινομενα το ενα με το αλλο η.. υπαρχουν περασματα προς ..;
quote:
Προκειται για εναν πολυ παραξενο τοπο και μαλιστα ειχαμε την τυχη να δουμε και ενα πολυ ομορφο και καταπληκτικο φαινομενο που συμβαινει καποια συγκεκριμενη μονο ωρα της ημερας μεσα στο ΔΡΑΚΟΚΑΡΚΑΡΟ που απο καθαρη και μονο τυχη το ειδαμε πριν απο 15 μερες οταν μαζι με εναν φιλο σπηλαιολογο ειχαμε κατεβει στο βαραθρο εκει που γρεμιζαν καποτε τους ατυχους αιχμαλωτους κατα την περιοδο της κατοχης.
Ε! ΠΕΣ ΜΑΣ ΚΑΙ ΤΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ ΠΟΥ ΕΙΔΑΤΕ!!!! 
Ο κατακλυσμός μπορεί να είναι "κωδικοποιημένη αλήθεια" που να υπονοεί κάτι άλλο, τα ιερά βουνά να έχουν "ασπίδα προστασίας", "τί γνώριζε ο Νταβέλης που δεν το γνωρίζουμε εμείς"...
Πώς στηρίζουμε όμως αυτές τις "υποθέσεις";
Ανάλογα με την καταστροφή και ο τρόπος σωτηρίας. Στις πλημμύρες τα ψηλά βουνά, στους παγετώνες τα χαμηλά μέρη... τα σπήλαια πάντως είναι οι συνηθισμένοι τόποι προστασίας του ανθρώπου. Ισως είναι οι πιό ενδεδειγμένοι, ίσως είναι εγγεγραμμένοι στο DNA μας από τα πανάρχαια χρόνια. (Βέβαια τώρα που το σκέφτομαι μήπως θα έπρεπε να νοιώθουμε πολύ πιό άνετα και άφοβα εκεί μέσα, αν ισχύει το δεύτερο;)
Για τον Νταβέλη, δεν είναι λογικό να έδρασε μέσα σε αυτό το "τρίγωνο";
Είναι η περιοχή του και προφανώς γνώριζε κάθε μονοπάτι και κάθε σπηλιά. Από την άλλη δεν ακούγεται λογικό οι ληστές εκείνης της εποχής (και όχι μόνο εκείνης) να χρησιμοποιούν τα "στοιχειωμένα μέρη" για να κρύβονται, όταν όλοι οι υπόλοιποι τα αποφεύγουν;!
Αυτές είναι απλές και λογικές παρατηρήσεις, χωρίς να απορρίπτω τελείως την ιδέα ότι μπορεί να συμβαίνει και κάτι άλλο...
'We are either alone in the universe or we are not. Both ideas are overwhelming'
-Arthur C. Clarke-
Δεν στηριζονται σε αποδειξεις ολα αυτα ειναι σκεψεις αν ειχαμε αποδειξεις για ολα αυτα που μας απασχολουν τι καλα που θατανε .
Εδω εβαλαν μια ολοκληρη σχεδον ανθρωποτητα να πιστευει σε πραγματα που δεν υπαρχει οχι αποδειξη αλλα ουτε καν ενδειξη.
Για μενα λοιπον ο κατακλυσμος δεν εγινε ετσι οπως τον φανταζομαστε σημερα μου ειναι πολυ δυσκολο να πιστεψω οτι ο ΔΕΥΚΑΛΙΩΝΑΣ με το καραβακι του (αν ηταν καραβακι μπας και ηταν τιποτα αλλο;)πηγε και ¨προσγειωθηκε¨ (επιτιδες χρησιμοποιησα αυτην την λεξη) στην κορυφη του ΠΑΡΝΑΣΣΟΥ και σωθηκε καπου δεν δενει η ιστορια.
Οσο για τα σπηλαια αλλοι νοιωθουν ανετα και αλλοι οχι αυτο ειναι αληθεια.
Αλλα ειναι και απολυτως σιγουρο οτι εχουμε αμεση σχεση με τον ανθρωπο των σπηλαιων; Εδω η ιστορια εχει ενα μεγαλο κενο, απο την σπηλια στον ΠΑΡΘΕΝΩΝΑ.
Τωρα για το θεμα του νταβελη υπαρχει το εξης παραδοξο οτι ειναι η μοναδικη περιπτωση ¨ληστη¨ που εχει συνδεθει με υπογειες διαδρομες παραξενες ιστοριες τοπους ιδιαιτερους κ.λ.π
Ισως να υπαρχει και μια δοση υπερβολης σχετικα με την δραση του αλλα οπως και να το κανουμε ο ¨ανθρωπος ¨τους ειχε τρελανει εκει που νομιζαν οτι τον στριμωξαν τους ξεφευγε μεσα απο τα χερια τους και αν τελικα η δουλεια δεν ηταν καρφωτη το μνημειο του Μεγα δεν θα υπηρχε τωρα στην Σχιστη οδο (νατο παλι το ιδιαιτερο σημειο που εγινε η μαχη βρε αυτες οι συμπτωσεις, α και απεναντι υπαρχει το μνημειο του ΟΙΔΙΠΟΔΑ χμ.. ενδιαφερον).
ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΙ Η ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΦΙΛΕ ΜΟΥ, Ο ΠΑΡΝΑΣΣΟΣ ΝΑ ΗΤΑΝ ΠΟΛΥ ΨΗΛΟΤΕΡΟΣ ΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΟΥ ΚΑΤΑΚΛΥΣΜΟΥ ΤΟΥ ΔΕΥΚΑΛΙΩΝΑ....
ΑΛΛΩΣΤΕ ΤΟΣΕΣ "ΘΕΙΚΕΣ" ΜΑΧΕΣ ΣΥΝΕΒΗΣΑΝ ΕΚΕΙ.... (ΜΙΑ ΘΕΩΡΙΑ ΛΕΩ..)
ΠΡΟΣ Ntavelis666
ΘΑ ΗΘΕΛΑ ΑΝ ΓΙΝΕΤΑΙ ΝΑ ΜΟΥ ΣΤΕΙΛΕΙΣ ΤΗΝ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΜΕ ΤΗ ΜΟΡΦΗ ΤΟΥ ΠΑΝΟΣ ΠΟΥ ΤΡΑΒΗΞΕΣ....
ΦΙΛΙΚΑ, ΕΧΕΤΛΑΙΟΣ.
Αγαπητή Φίλη OSTRIA, επέτρεψε μου να σου παραθέσω κάποιες μαρτυρίες των ανθρώπων εκείνων που αντίκρυζαν τον Νταβέλη και που σίγουρα η περιγραφή τους, δεν θα έλεγα οτι έχει να παρουσιάσει ένα κοινό θνητό. Τα ίδια ισχύουν φυσικά και για τη μυστηριώδη παρέα του. Τα στοιχεία αυτά προέρχονται όλα απο το μοναδικό βιβλίο του Αιμίλιου Αθηναίου με τίτλο "Ο Λήσταρχος Νταβέλης."
Ας δούμε το "δήμιο" της συμμορίας, τον αιμοδιψή Τσιμπουκλάρα. Αυτός ήταν ο χειρότερος όλων. Ένα ανθρωπόμορφο κτήνος που εκστασιαζόταν στη θέα του αίματος. Οι περιγραφές του Αθηναίου για τον ληστή είναι εντυπωσιακές.
Ήταν ικανός να διαπράξει πάσης φύσεως έγκλημα. Οι παραδόσεις λένε οτι είχε όψη δαίμονα (!) με ένα εντελώς ανέκφραστο και κρύο βλέμμα όπως εκείνο που έχουν οι νεκροί. Ο Αθηναίος τον περιγράφει με τέτοιο τρόπο που μας βάζει να αναρωτιώμαστε αν πρόκειται πράγματι για άνθρωπο ή κάποιο παράξενο όν : "...τοιούτος ήτο ο απαίσιος ούτο ληστής, ουχί άνθρωπος αλλά κάτι άλλο, τέκνον θηρίου τινός το οποίον του μετέδωκε τα αγριότερα, τα απανθρωπότερα ένστικτα". Ο συγγραφέας αναφέρει επίσης οτι το βλέμμα του ήταν πολύ παράξενο για να είναι ανθρώπινο! Μάλιστα λέει οτι ήταν τόσο αλλόκοτο, που πολλές φορές, πάγωνε και το αίμα των ίδιων των συντρόφων του !!
Τα ίδια περίπου ισχύουν και για τον Κακαράπη.
Σε άλλο σημείο, ο συγγραφέας αναφέρει : "Παρίσταναν τον αρχηγό και τους οπαδούς της συμμορίας ταύτης, είς όντα υπεράνθρωπα ".
Όταν ο Νταβέλης εισέβαλε στο χωριό του στα Στύρα για να σκοτώσει τον πάρεδρο, η παρουσία του αλλά και των συντρόφων του ήταν - θα μπορούσαμε άνετα να πούμε - απόκοσμη, υπερφυσική, λές και επρόκειτο για πλάσματα απο κάποια άλλη διάσταση. Ο Αθηναίος αναφέρει οτι έφτασαν εκεί πάνοπλοι ενώ στο θόρυβο που έκαναν οι πανοπλίες τους, τα αποσπάσματα που βρίσκονταν εκεί, προτίμησαν να κρυφτούν παρά να τους αντιμετωπίσουν ! Μα είναι λογικό, όχι πείτε μου είναι λογικό ολόκληρα αποσπάσματα να τρέμουν μια ληστοσυμμορία μόλις 78 ατόμων ; Τι είχαν τελοσπάντων αυτοί οι "ληστές" που ενέπνεε τόσο τρόμο ; Να τι είπε τρέμοντας ένας λοχίας απο τα αποσπάσματα σε ανάκριση που του έγινε : " Δεν τους βαρέσαμε γιατί μας θάμπωσαν τα μάτια ( ! ) Τους πήραμε για ξωτικά ( !! ) Αυτοί δεν ήτανε λησταί, ήτανε κατι τις άλλο. Θερία, αγρίμια, που δεν τα απάντησε ποτέ το μάτι μας.(!!!)"
Βέβαια δεν ήταν μόνο η εμφάνιση των ληστών που τους έκανε απόκοσμους, "υπερφυσικούς", αλλά και άλλα πράγματα που τους χαρακτήριζαν όπως το φαινόμενο της πολυστασίας. Ξέφυγα όμως απο το θέμα μας που δεν είναι άλλο απο τα ΙΕΡΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΒΟΥΝΑ. Ας επανέλθουμε.
Με εκτίμηση
Νταβέλης666
666
ΝΟΜΙΖΩ ΠΩΣ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ ΠΛΕΟΝ ΚΑΤΑΝΟΗΤΟ ΠΩΣ ΤΑ ΒΟΥΝΑ ΔΕΝ ΚΑΤΑΚΤΙΟΝΤΑΙ ΜΟΝΟ ΑΝΕΒΑΙΝΟΝΤΑΣ ΣΤΗΝ ΚΟΡΥΦΗ.
ΠΡΩΤΑ ΤΑ ΝΙΩΘΟΥΜΕ, ΤΑ ΚΑΤΑΛΑΒΕΝΟΥΜΕ ΤΑ ΚΑΤΑΚΤΟΥΜΕ ΜΕ ΤΟ ΜΥΑΛΟ ΜΑΣ ΜΕ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΜΑΣ.
ΣΕΒΑΣΜΟ ΧΡΕΙΑΖΟΝΤΑΙ ΕΙΝΑΙ ΖΩΝΤΑΝΑ.
ΑΥΤΑ ΘΑ ΜΑΣ ΠΡΟΣΦΕΡΟΥΝ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΜΕΣΑ ΤΟΥΣ.
ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ
** ΦΩΣ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΦΩΣ**
** ΕΑΝ ΝΙΟΣΕΙΣ ΤΗΣ ΣΚΙΑ ΣΟΥ ΝΑ ΦΕΥΓΕΙ ΜΗΝ ΓΥΡΙΣΕΙΣ ΠΙΣΩ ΝΑ ΤΗΝ ΚΟΙΤΑΞΕΙΣ**
Εγώ βρήκα ένα ενδιαφέρον περιστατικό στο βιβλίο του Ιωάννη Γιαννόπουλου "Μυστικά και Ξεχασμένα" και θα ήθελα να το αναφέρω.
Δεν ξέρω πού το βρήκε ή αν είναι αληθινό, αλλά αφορά στην "προσωπική" μαρτυρία ενός ληστή του Κώστα Τσαμίτα -της ομάδας του Φώτη Γιαγκούλα γύρω στο 1925- ο οποίος έγινε μάρτυρας του "ανοίγματος μιάς πύλης" στον Ολυμπο, στην χαράδρα της Σταλαματιάς, κοντά στον Νεραϊδόβραχο.
Τα κυριότερα σημεία του περιστατικού (υποθέτω ότι η λιτή αρχική περιγραφή "στολίστηκε" από τον ίδιο τον συγγραφέα)
Η ΜΑΓΙΚΗ ΤΟΠΟΘΕΣΙΑ
"Ο Τσαμίτας είχε περάσει τη νύχτα του σε μια στάνη έξω από το Πύθιο, στο Καστρί, και ξεκίνησε πρωί-πρωί με κατεύθυνση την περιοχή
που την ονόμαζαν Στεφάνη, πέρασε από κει χωρίς απρόοπτο και από γνωστά μόνον σε αυτόν μονοπάτια μπήκε στη χαράδρα της Σταλαματιάς.
Τα δέντρα ήταν πολύ πυκνά και ο ήλιος δύσκολα έφτανε μέχρι εδώ κάτω..
Για λίγο ο τόπος με την μόνιμη υγρασία, γινόταν στ' αλήθεια μαγικός, ένας νεραϊδότοπος..
Ακουσε σε λίγο το θόρυβο νερού να τρέχει απαλά από ένα ρυάκι και λοξοδρόμησε λίγο, πηγαίνοντας προς τα κει να πιεί λίγο νερό και να γεμίσει το παγούρι του.
Σκεπτόταν εν τω μεταξύ, ότι παραήταν διαφορετικός ο τόπος σήμερα, και ότι έμοιαζε ακριβώς όπως τον περιέγραφαν οι παλιότεροι στις ιστορίες που έλεγαν στο καφενείο τα βράδια του χειμώνα, ότι αυτή η χαράδρα κάποτε αλλάζει και γίνεται μαγική. Ελεγαν ότι εκεί ακριβώς οι πύλες του ουρανού άνοιγαν την ίδια στιγμή που άνοιγαν οι πύλες της γης και εύκολα μπορούσες από τον ένα τόπο να βρεθείς στον άλλο, χωρίς να το καταλάβεις. Πρόσθεταν δε ότι όσοι τόλμησαν να πάνε από τον έναν κόσμο στον άλλο δεν ξαναφάνηκαν.
Ο Κώστας άρχισε λίγο να ανησυχεί. "Μωρέ κάτι συμβαίνει εδώ!" είπε πάλι. Η ατμόσφαιρα έμοιαζε πολύ λεπτή και επικρατούσε παράξενη ηρεμία. Εφτασε στο ρυάκι και έσκυψε να πιεί νερό. Μετά γέμισε το παγούρι του ρίχνοντας κλεφτές ματιές γύρω. "
Η ΠΥΛΗ
"Σήκωσε πάλι το βλέμμα, τώρα συνειδητοποιούσε κάτι το διαφορετικό.
Εβαλε το πώμα στο παγούρι του και σηκώθηκε όρθιος. Σε ένα σημείο πριν το ρυάκι στρίψει προς τα δεξιά μπορούσε να δει αρκετά καθαρά κάτι σαν μεγάλο Π, που το ένα σκέλος του άρχιζε να υψώνεται από την μία όχθη του ρυακιού, ενώ το άλλο κατέληγε στην άλλη όχθη, σαν να περνούσε δηλαδή το νερό ανάμεσα στα δύο σκέλη αυτού του σχήματος. Στην αρχή το νόμισε για μια παλιά γεφυρούλα που ποτέ δεν είχε προσέξει, αμέσως όμως απέρριψε αυτή την ιδέα γιατί το ρυάκι ήταν τόσο στενό που αν έπαιρνε φόρα, θα μπορούσε να βρεθεί από την μία στην άλλη όχθη χωρίς ιδιαίτερη δυσκολία.
Μετά άρχισε να παρατηρεί αυτό το Π. Αντιλήφθηκε ότι το σχήμα που
είχε το προσδιόριζαν οι πυκνές πράσινες κληματσίδες που το περιέπλεκαν και το σχημάτιζαν. Κληματσίδες και πού και πού μεγάλα πράσινα φύλλα που κρέμονταν από αλύγιστους μίσχους που "έλαμπαν", αποτέλεσμα της υγρασίας που είχαν και του φωτός που έπεφτε πάνω τους.
Η υγρασία και οι σταγονίτσες που δημιουργούσε μία έλαμπαν πού και μία όχι και τόσο, σαν να αναβοσβήνει, σκέφτηκε. Σαστισμένος, κρύφτηκε πίσω από έναν κορμό δυό-τρία μέτρα από την όχθη.
Κοίταξε λίγο καλύτερα και τότε παρατήρησε ότι το νερό που έτρεχε κάτω από το Π, δεν υπήρχε ή μάλλον δεν έβγαινε από την άλλη μεριά. Ηταν σαν να μπαίνει από μια "πύλη" και μετά να χάνεται.
Ο Κώστας ήταν σίγουρος πως είχε βρεθεί στο κέντρο εκείνης της μαγικής στιγμής που συζητούσαν οι παλιότεροι! Για μερικές στιγμές κάθισε χωρίς να κοιτάζει. Προσπαθούσε να αποφασίσει τι θα έκανε, ήθελε να φύγει όσο το δυνατόν γρηγορότερα, αλλά κάτι τον κρατούσε ακόμα εδώ. Ασυναίσθητα έβγαλε το κεφάλι από την κρυψώνα του κορμού που βρισκόταν και ξανακοίταξε. "
ΤΟ ΠΛΑΣΜΑ
"Εκεί μπρος από το Π -στην "έξοδο" που υπήρχε προς το μέρος που μπορούσε να δει ο Κώστας- έστεκε "κάτι" που λες και μόλις είχε βγει από κάποιον άλλο κόσμο, από κάποια άλλη πραγματικότητα. Ενα "μαυριδερό ξωτικό", έτσι το περιέγραψε ο Τσαμίτας, με πολύ λεπτά χέρια που κατέληγαν σε προεξοχές σαν δάχτυλα, πολύ πιό μακριά όμως και πιό μεγάλα από τα δικά μας, και στο ίδιο σχήμα πόδια. Το σώμα του ήταν κι αυτό μαύρο και λεπτό, λείο χωρίς τρίχες, και κάπως πιό φαρδύ στο μέρος που πρέπει να ήταν ο θώρακας, αλλά δεν φαίνονταν λεπτομέρειες. Νόμισε μάλιστα ότι φορούσε ένα είδος γυαλιστερού μαύρου ρούχου αλλά δεν ήταν και σίγουρος, μπορούσε κάλλιστα να είναι και γυμνό. Το κεφάλι του ήταν τελείως διαφορετικό από το δικό μας, το σχήμα του τριγωνικό και πολύ τονισμένο, διακρινόταν μια λεπτή γραμμή στο μέρος της μύτης, αλλά τα μάτια έμοιαζαν σαν να ήταν πρόσθετα. Σαν ένα ζευγάρι γυαλιά που εφάρμοζαν τόσο πολύ πάνω στο πρόσωπο που σου έδιναν την εντύπωση ότι δεν έβγαιναν ποτέ! Το πάνω μέρος του κρανίου του ήταν μάλλον κανονικό, παρόλο που δεξιά και αριστερά, λίγο πιό πάνω από τους κροτάφους, υπήρχαν δύο ελαφρώς μυτερές προεξοχές σαν συνέχεια του κρανίου. Θα μπορούσε κανείς να πει ότι φορούσε ένα τριγωνικό καπέλο.
Αυτό το πλάσμα ήταν ακριβώς εμπρός από το Π, με τα λεπτά του πόδια μέσα στο νερό και κάπου-κάπου έσκυβε, βάζοντας μέσα και τα μακριά του δάχτυλα και μετά τα έφερνε κοντά στο πρόσωπό του, εκεί που δεν υπήρχε καθαρή γραμμή για να προσδιορίσει το στόμα, αν υπήρχε στόμα.
Φαινόταν ότι όχι μόνο δεν ήξερε που ήταν, αλλά δεν είχε και την παραμικρή ιδέα τί ήταν αυτό το υγρό μέσα στο οποίο βρισκόντουσαν τα πόδια του. Κάποια στιγμή σήκωσε το τριγωνικό κεφάλι του και το έστριψε αριστερά και δεξιά σαν να παρατηρούσε γύρω του. "
ΤΟ ΤΕΛΟΣ του περιστατικού
"Ο Τσαμίτας με ένα πήδο πετάχτηκε από την κρυψώνα του, τσίτωσε τα πόδια του στερεά στο έδαφος, άδραξε την πιστόλα του και βγάζοντάς την από το σελάχι του, πυροβόλησε προς το μέρος του "ξωτικού". Ο πυροβολισμός αντήχησε 10 φορές πιό δυνατός μέσα σε εκείνη την ησυχία. Το φαράγγι βούηξε και μαζί με αυτόν ακούστηκε και μια κραυγή από το μέρος του "ξωτικού" που ο Κώστας την χαρακτήρισε σαν "στριγκλιά γουρουνιού που το σφάζουν". 'Ηταν μόνο μια φωνή τρόμου γιατί το βόλι δεν το είχε βρει. Εμπρός στα έκπληκτα μάτια του και ενώ είχε αρχίσει να προχωρά προς το μέρος του, εκείνο έκανε έναν "πήδο" και χάθηκε μέσα στο Π που εξακολουθούσε να είναι εκεί, καμιά δεκαριά μέτρα τώρα από το Κώστα που προχωρούσε.
Ξαφνικά φάνηκε σαν σύννεφα μεγάλα να τρέχουν και να σκεπάζουν τον ήλιο, το φως ελαττώθηκε κατά πολύ και ένας δυνατός αέρας άρχισε να φυσά, σηκώνοντας παντού τα πεσμένα φύλλα στη ρεματιά. Αυτό δεν κράτησε περισσότερο από μερικά λεπτά, αλλά όταν ο Τσαμίτας έβγαλε τα χέρια από το πρόσωπο του που τα είχε βάλει για να προφυλακτεί, όλα είχαν ησυχάσει, το φως έγινε πάλι κανονικό και το Π δεν υπήρχε πιά εκεί.
"Αυτό ήταν!Πάει",σκέφτηκε."
(Ολόκληρο το περιστατικό στο βιβλίο του Γιαννόπουλου)
'We are either alone in the universe or we are not. Both ideas are overwhelming'
-Arthur C. Clarke-
Υποτιθεται οτι καποιος που γνωριζε που βρισκεται το σωμα του θα αποκαλυπτε που βρισκεται το φετινο καλοκαιρι (ακομα δεν τελειωσε ας περιμενουμε).
Τελικα μηπως ειχε βρει κατι στο βουνο αυτο ο καθηγητης και βεβαια ο ΤΑΥΓΕΤΤΟΣ ειναι μια αλλη σπουδαια ιστορια και ενα απο τα σημαντικοτερα ιερα βουνα.
Οσοι εχουν δει την περιφημη πρωινη πυραμιδα απο την κορυφη του θα συμφωνησουν μαζι μου.