- "ΚΑΤΑΘΕΣΙΣ ΣΚΕΨΕΩΝ" Νο 1 - "Μεταξύ τυρού και αχλαδιού"

quote:

---

ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΝΑ ΜΕ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΑΣ ΚΑΙ Η ΓΡΑΜΜΗ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ ΙΣΧΥΕΙ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΑΣ

---

quote:

---

ΜΠΟΡΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΝΑ ΠΕΙ...ΔΕΝ ΘΑ ΤΟ ΚΑΝΩ ΑΥΤΟ...ΚΑΙ ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ ΝΑ ΤΟ ΛΕΕΙ ΚΑΙ Ο ΕΑΥΤΟΣ ΤΟΥ;
ΣΥΝΗΘΩΣ ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ.

ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΝΑ ΜΕ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΑΣ ΚΑΙ Η ΓΡΑΜΜΗ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ ΙΣΧΥΕΙ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΑΣ.

..

---

Καλημέρα
Nemesi

Δεν ονειρεύτηκα ποτέ το χρόνο

Και τη συντροφιά του

Μήτε την αποθσία του οσφράνθηκα ποτέ

Σε κάποιο ελάχιστο ηδονικό μου ύπνο....

.....................................

Η καρδιά μας είναι ένα κύμα που δεν σπάει στην ακρογιαλιά...

Ποιος μαντεύει τη θάλασσα, απ' όπου βγαίνει η καρδιά μας;

Αλλά είναι η καρδιά μας ένα κύμα μυστικό, χωρίς αφρό...

Βουβά πιάνει μια στεριά. Και αθόρυβα σκαλίζει το ανάγλυφο ενός πόθου, που δεν ξέρει απογοήτευση και αγνοεί την ησυχία...

ΤΟΜΑΣ ΝΤΥΛΑΝ
1914-1953

ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΤΙΠΟΤ’ ΑΛΛΟ ΠΑΡΑ ΜΟΝΟ ΑΝΘΡΩΠΟΙ

Χωρίς να είμαστε τίποτ’ άλλο παρά μόνο άνθρωποι, περπατήσαμε μέσ’ απ’ τα δέντρα

Φοβισμένοι, αφήνοντας τις λέξεις μας να είναι τρυφερές

Από φόβο μήπως ξυπνήσουμε τις κουρούνες,

Από φόβο μήπως έρθουμε

Αθόρυβα μέσα σ’ έναν κόσμο φτερών και κραυγών.

Αν ήμασταν παιδιά, ίσως να σκαρφαλώναμε,

Θα πιάναμε τις κουρούνες να κοιμούνται, και δεν θα σπάγαμε ούτε κλαράκι,

Και, μετά το μαλακό ανέβασμα,

Θα τινάζαμε τα κεφάλια μας πιο πάνω απ’ τα κλαριά

Για να θαυμάσουμε την τελειότητα των άστρων.

Πέρα απ’ τη σύγχυση, όπως συμβαίνει συνήθως,

Και τον θαυμασμό για όσα ο άνθρωπος γνωρίζει,

Πέρα απ’ το χάος θα ‘ρχόταν η μακαριότητα.

Αυτό, τότε, είναι ομορφιά, είπαμε,

Παιδιά που με θαυμασμό κοιτάζουν τ’ αστέρια,

Είναι ο σκοπός και το τέλος.

Χωρίς να είμαστε τίποτ’ άλλο παρά μόνο άνθρωποι, περπατήσαμε μέσ’ απ’ τα δέντρα.

μετάφραση: Βίλκη Τσελεμέγκου-Αντωνιάδου

Αγάπησες τον κόσμο μου,
τις νοσταλγίες τις ευαισθησίες
τις ενατενίσεις των βιωμάτων.
Λάτρεψα την απειρότητα και την ομορφιά της ανάσας σου,
την ήρεμη αποδοχή των καλώ
και των κακών πλευρών της ζωής σου.
Ρέμβη κι όνειρο.
Σύμβολα έννοιες μουσικές παρηχήσεις.
Διερεύνηση του απείρου χώρου της ψυχής και του νου.
Εναρμονισμένα πάθη.
Κι η ελπίδα έγινε λυγμός
η νοσταλγία παράπονο
το πάθος συγκρατημένο. Ανύπαρτο. Θα βρω τη λέξη.
Φιλία.
Ειρωνικό.
Η αγάπη μας ένα σπαρταριστό κομμάτι κομμένο από το ζεστό κορμί της ζωής.
Κι ύστερα στάχτη.
Αυτός ο παλλόμενος χρωματικός πλούτος η ρέουσα υποβλητική αρμονία
χιμαιρικός αισθησιασμός εσώτερη συμφωνία ρυθμών
σιωπών τόνων
κραυγών
ενοτήτων.
Απόρριψη.
Η αγάπη μας ένα σπαρταριστό κομμάτι κομμένο από το ζεστό κορμί της ζωής.
Κομμένο.
Κομμένο.
Κομμένο.
Κομμένο.

*΄Οταν λέτε τη λέξη αγάπη μπορεί να συλλαμβάνετε την αίσθηση η ουσία της όμως είναι αδύνατο να περιγραφεί.

* Η πιό αμιγής αγάπη βρίσκεται εκεί που κανείς δεν την περιμένει: Στην ελευθερία.

Αφροδίτη ...

Νυχτώνει νωρίς πια..ενώ σ'άλλες ηπείρους, ξημερώνει..

άλλοι γεννιούνται,άλλοι την ίδια ώρα παραδίδουν ψυχή,

άλλοι σκοτώνονται,άλλοι κάνουν έρωτα,άλλοι ταξιδεύουν,

άλλοι γίνονται διάσημοι,άλλοι λιμοκτονούν..

ένας ουρανός και τόσοι άλλοι..κι'εμείς,μέσα στους άλλους..

κλαίμε,γελάμε,αδιαφορούμε,ζητάμε,χαρίζουμε,ξεχνάμε,φοβόμαστε..

quote:

---

[center][size=4]Φ υ σ ά ε ι . . .
. . . Κύριε αμάρτησα ενώπιόν σου
ονειρεύτηκα πολύ
έτσι ξέχασα να ζήσω
μόνο μ' ένα μυστικό που τόχα μάθει από παιδί
ξαναγύριζα στον πραγματικό κόσμο
αλλά κανείς δεν με γνώριζε
σαν τους θαυματοποιούς
που χάρισαν όλη μέρα το χαμόγελο στα παιδιά
και το βράδυ γυρίζουν στη σοφίτα τους
πιο φτωχοί κι απ' τους αγγέλους
ζήσαμε πάντα αλλού
και μόνο όταν κάποιος μας αγαπήσει ερχόμαστε,
για λίγο . . .
κι όταν δεν πεθαίνει ο ένας για τον άλλον
ειμαστε κιολας νεκροι.
"
( ΤΑΣΟΣ ΛΕΙΒΑΔΙΤΗΣ )

Αφροδίτη ...

---

Χαμογελώ και εγώ.

***Εμπνεύστηκα...

Από το χάδι της βροχής
που ψιθύρισε πως έφυγε,
από το ψέμα της αυγής
που μου φώναξε πως γύρισε...

Μα ότι φεύγει δεν γυρνάει
όποιος δεν ξέρει ν΄αγαπάει
μόνος πεθαίνει
σβήνει το φώτα των στιγμών
κυλάει στη ρότα των λυγμών
κι όλο σωπαίνει.

Μα ότι φεύγει δεν γυρνάει
σαν μιά πληγή, πάντα πονάει
μα είναι χώρια,
κι εσύ στης θλίψης τη μπαλάντα
νικάς το ναι το πριν το πάντα
τη στεναχώρια,

Μα ότι φεύγει δεν γυρνάει
ένα παιδί που ξεψυχάει
μέσα στη μήτρα,
ένα φιλί που δεν θυμάται
μία αλήθεια που φοβάται
να σπάει την πίκρα.

Μα ότι φεύγει δεν γυρνάει
δεν το πονάς και σε χτυπάει
κι ας στάζει αίμα,
ένα κορμί που ψάχνει άλλο,
έρωτα ξεφρενο μεγάλο
καινούργιο βλέμμα.

Μα ότι φεύγει δεν γυρνάει
όλο το σύμπαν προσκυνάει
μα όχι εσένα
εσύ νικάς τη μοναξιά σου
πετάς το δάκρυ στη φωτιά σου
απελπισμένα.

[b]Μα ότι φεύγει δεν γυρνάει
ένα καράβι που χυμάει
σ΄άπειρα βάθη,
στους ναυαγούς βάλτε κι εμένα
είναι τα μάτια κουρασμένα
από τα λάθη.

Κι αν κολυμπήσω που θα φτάσω
νησί δεν βλέπω γιά να αράξω
στη μοναξιά του
κι αυτή η θάλασσα με πνίγει
κάποιος το χέρι του μου δίνει
και τη φωτιά του.

Μα ότι φεύγει δεν γυρνάει
απλά η ζωή δεν σταματάει
σε ένα αντίο,
πιάνομαι πάλι στις νησίδες
ντύνω τη νιότη μου μ΄ελπίδες
και σπάει το κρύο...

Μα ότι φεύγει δεν γυρνάει...

[ΑΦΡΟΔΙΤΗ]
Στο βαθμό που γνωρίζετε την αγάπη γίνεστε η αγάπη!Η αγάπη είναι κάτι παραπάνω από ένα συναίσθημα!Είναι μία φυσική δύναμη και πρέπει συνεπώς να περικλείει την αλήθεια.