- ΤΑ ΜΙΚΡΑ ΠΑΙΔΙΑ ΒΛΕΠΟΥΝ ΨΥΧΕΣ ? ΚΑΝΤΕ ΕΝΑ TEST!!! - .-= ΤΟ ΠΑΡΑΞΕΝΟ =-.

quote:

---

Επειδή ακόμα δεν το έχω ξεπεράσει, έχω την αίσθηση ότι η μητέρα μου "αποφεύγει» να μ’ επισκεφτεί (να την νιώσω, να την δω σε ένα όνειρό μου) γιατί κάποια στιγμή που την είδα σ’ ένα πολύ ζωντανό όνειρο όταν ακόμα ήμουν στο Γυμνάσιο, ξύπνησα κλαίγοντας και παρέμεινα σε κακή ψυχολογική κατάσταση για πολλές-πολλές ημέρες...

---

A reason 2 start over new 'n' the reason is u..

Ξέρεις, είμαι σίγουρη ότι γι' αυτό δεν "έρχεται" κοντά μου, επειδή μετά πάντα στεναχωριέμαι τόσο πολύ... Πάντα όμως, όποτε κάτι κακό πρόκειται να μου συμβεί η μητέρα μου προειδοποιεί κάποιον δικό μου (γιαγιά / ξαδέρφη μου), γι' αυτό και είμαι σίγουρη ότι είναι κοντά μου..

Οταν ειμουν 7-8 χρονων πεθανε ενα πολυ φιλικο προς την οικογενεια μας προσωπο (οχι συγγενης) ο σπιτονοικοκυρης μας , τον οποιο ομως και γω και η αδελφη μου τον ειχαμε και αυτον και την γυναικα του σαν να ηταν κανονικοι παππους και γιαγια μιας και δεν μπορουσαμε να δουμε τους δικους μας.

Εγω που λετε μετα τον θανατο και χωρις κανενα λογο αρρωστεισα με πολυ πυρετο (μαλλον απο την στενοχορεια μου) για 3 μερες, το περιεργο ειναι οτι την τριτη μερα το βραδυ στον υπνο μου ειδα το παππου και ηρθε και μου ειπε Σωτηρη μην στεναχωριεσε εγω ειμαι καλα κτλ. Την αλλη μερα το πρωι ειμαι τελειος καλα λες και δεν ειχα αρρωστησει ποτε.

Δεν θυμαμαι πολλα απο εκεινο το ονειρο αλλα την στιγμη που μου ειπε ο παππους να μην στεναχορειεμαι δεν θα την ξεχασω ποτε.

Θα σας εξομολογηθώ μια ιστορία που έζησα πριν πρείπου 2 μήνες..

Πρόσφατα σκοτώθηκε με μηχανή ένας καθηγητής που είχαμε στο Λύκειο. (Εγώ προσωπικά δεν τον είχα καθηγητή) Την ημέρα της κηδείας του, επειδή είμαι άτομο που φορτίζομαι εύκολα συναισθηματικά, επέλεξα να μην παρευρεθώ στην τελετή.
Αποφάσισα λοιπόν να τηρήσω το καθημερινό μου πρόγραμμα και πήγα για μπάνιο..
Ξαπλωμένη στην πετσέτα μου,ακούγοντας cd και διαβάζοντας ένα περιοδικό, ρίχνω μια ματιά γύρω γύρω στην παραλία γιατί ήμουν μόνη μου και το σημείο που διάλεξα ήταν ερημικό...
Ξαφνικά περίπου 50 μέτρα (μπορει λιγότερα, μπορεί περισσότερα, δεν είμαι καλή στους υπολογισμούς) βλέπω έναν άντρα ντυμένο στα μαύρα (μαύρο πουκάμισο-μαύρο υφασμ. παντελόνι,μαύρα παπούτσια και μαύρα γυαλιά) να πίνει καφέ σε πλαστικό ποτηράκι (αναφέρομαι τόσο λεπτομερώς ώστε να μη θεωρηθεί ότι ψεύδομαι). Επειδή μου φαινότανε πολύ γνωστός, είχα χαζέψει για κανένα 3λεπτο και τον κοιτούσα μήπως καταλάβω ποιον μου θυμίζει.
Ξαφνικά αντιλήφθηκα ότι μου έμοιαζε απόλυτα με τον καθηγητή που κηδεύοταν εκείνη την μέρα.. Έντρομη, σηκώθηκα, σκουπίστηκα και άρχισα να ντύνομαι χωρίς όμως να δείξω ότι φοβόμουνα..
κοιτάζω τον άντρα αυτόν ο οποίος σηκώθηκε και άρχισε να απομακρύνεται πρός τον δρόμο..
Κατεβάζω την ματιά μου να μη δεί ότι τον κοιτάζω ακόμα γιατί με είχε δει ότι κοιτούσα επίμονα και μέχρι να σηκώσω και πάλι το βλέμμα μου, ο κύριος αυτός είχε εξαφανιστεί..
Μάζεψα την πετσέτα μου και πήγα προς το αυτ/το φοβούμενη (μην έκανα λάθος και αντί αυτού, ήταν κάποιος τρελός και μου έστησε καρτέρι). Έριξα μια ματιά γύρω γύρω και ο άνθρωπος αυτός δεν υπήρχε πουθενά!!!
Σημείωση εδώ ότι το σημείο αυτό που καθόμουνα είναι μια ευθεία ο δρόμος και είχε μια μεγάλη ανηφόρα.
Εφόσον δεν τον είδα σε απόσταση 100 μέτρων της ευθείας ούτε από την μια μεριά, ούτε από την άλλη, αποφάσισα να ανέβω την ανηφόρα να δω αν πήγε από εκεί...
Α Φ Α Ν Τ Ο Σ!!!
Γύρισα γρήγορα γρήγορα σπίτι μου και το είπα στην μητέρα μου, ήμουν σίγουρη ότι θα με ειρωνευτεί, όμως προς μεγάλη μου έκπληξη, μου είπε ότι μπορεί να ήταν αυτός και αυτό να ήταν κάποιο προμήνυμά του να προσέχω επειδή τρέχω πολύ στον δρόμο...

Συγνώμη που σας κούρασα, απλά ήθελα να εξομολογηθώ αυτό που έζησα γιατί καιρό τώρα δεν το έχω πει πουθενά μην με κοροϊδέψουν...
Εδώ βρήκα μόνο "καταφύγιο"

Ευχαριστώ!!!!
Φιλάκιααααααα