- ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΗΣ ΓΗΣ - .-= Η ΓΝΩΣΗ =-.

«Η γνώση της άγνοιας είναι η αρχή της σοφίας»

Αλλά η ζωή δεν αλλάζει με θαύματα, αλλάζει με εργαλεία, και μόνο ένα εργαλείο έχομε, τον Νου. Έτσι, αν θέλομε να κοιτάξουμε, σοβαρά, το μέλλον μας, χωρίς να παρασυρθούμε από τις τωρινές συνθήκες και των φαινομενικών τους θριάμβων –άλλοι έχουν θριαμβεύσει, πριν από μας, στη Θήβα, Αθήνα, Ujjain- πρέπει να εξετάσουμε πιο στενά το εργαλείο μας, τον Νου, επειδή, καθώς ο Νους μας, έτσι και το μέλλον μας.

Πράγματι, φαίνεται πως οι πιο ωραίες ιδέες, τα πιο ανώτερα δημιουργικά συστήματα, οι πιο αγνότερες πράξεις αγάπης, όλα διαστρεβλώντονται, γίνονται πλαστά, μολύνονται από την στιγμή που θα φτάσουν στο επίπεδο της ζωής.

Τίποτε δεν φθάνει σε μας στην καθαρή του μορφή. Νοητικά, έχομε ήδη επινοήσει τα πιο ευφυή συστήματα, αλλά η Ζωή ποτέ δεν τα αποδέχτηκε.

Ούτε είκοσι χρόνια μετά τον Lenin, για να μιλήσουμε και για τον δικό μας τωρινό πολιτισμό, και τί παρέμεινε από τον καθαρό κομμουνισμό; Τι παραμένει ακόμη και από τον Χριστό, κάτω από την μάζα των δογμάτων και των απαγορεύσεων;

Ο Σωκράτης δηλητηριάστηκε, και ο Rimbaud κατέφυγε στην έρημο της Αβυσσινίας, ξέρομε την μοίρα των Καθαρών, των Φουριεριστών, και των οπαδών της μη βίας. Οι Καθαροί καρφώθηκαν στους πασσάλους.

Η ιστορία εξακολουθεί να επιστρέφει σαν τον Μολώχ.

Μπορεί, τώρα, να φαίνεται πως θριαμβεύομε μετά από τόσες αποτυχίες, αλλά ποιανού άλλου μεγάλου θριάμβου δεν είμασταν η αποτυχία;

Και το επόμενο είδος δεν θα είναι κάποια «βελτίωση» της προηγούμενης. Δεν θα είναι κάτι που θα προστεθεί, όπως πτερύγια, πόδια ή φτερά ή κάποιος νέος εγκεφαλικός σπασμός.

Είναι κάτι που θα καταρρεύσει και αυτό το κάτι που θα καταρρεύσει είναι ουσιαστικά αυτό που προξενεί τον μαρασμό σε όλα τα είδη. Αυτό το αρχέτυπο κουκούλι που σκεπάζει και καταστρέφει το παν.

Δεν υπάρχει «σούπερμαν». Υπάρχει ένας άλλος άνθρωπος ή ίσως ο Πρώτος Άνθρωπος, διότι μέχρι τώρα υπήρχαν θνητά ζώα, εφοδιασμένα λίγο πολύ με επιδέξια νοημοσύνη για να ξεφεύγουν από τις επώδυνες καταστάσεις.

Ο homo erectus, διαδέχτηκε τον πίθηκο, κατόπιν ο homo sapient και ο Πρώτος Άνθρωπος θα διαδεχθεί τον homo electronicus.

Ούτε το πνευματικό ύψος, ούτε τα βάθη του υλισμού μπορούν να μας βοηθήσουν αλλά μόνο τα βάθη του σώματός μας μπορούν, διότι τα κύτταρα ΘΥΜΟΥΝΤΑΙ.

Μη περιμένουμε τίποτε από εξωγήινους αλλά μπορούμε οπωσδήποτε να προσδοκάμε κάτι το πανίσχυρο από το ενδο-γήινο.

Αμφότερες, επιστήμη και θρησκεία, μας έχουν σακατέψει -μας καθιστούν βλάκες- καταληστεύοντάς μας από τις δυνάμεις μας και το εξελικτικό μας μυστικό.

Η θρησκεία, μας παρακινεί να πάμε στον παράδεισο, και η επιστήμη, μας σπρώχνει στον ωφελιμιστή μηχανισμό.

Δεν είμαστε πια νοήμονες, είμαστε σακατεμένοι.
Τελικά είμαστε «ανθρώποι;»

Είμαστε εφοδιασμένοι με τηλέφωνα, αεροπλάνα, κομπιούτερ, κλπ. με κάθε δηλαδή πιθανό μέσον να πεθάνομε μέσα στην «φυλακή» μας με έναν επιστημονικό, ελεγχόμενο και δογματικό τρόπο, με κάθε πιθανή δικαιολογία να σταματήσουμε να ερευνάμε για το «κλειδί».

Και το κερασάκι της τούρτας...η ιατρική επιστήμη να μας προσφέρει κι αυτή την κάθε ευκαιρία να πεθάνομε από τις ιάσεις της...

Μη ξεγελάμε τους εαυτούς μας. Δεν βρισκόμαστε στο τέλος ενός πολιτισμού, με την έννοια που ήταν το τέλος της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, ούτε έρχεται το τέλος της γης.

Είμαστε στο τέλος της Ανθρώπινης Αυτοκρατορίας.

Καλημέρα σας!

Μπορεί (σίγουρα) και σεις να βλέπετε ντοκιμαντέρ για τα ζώα.
Πρόσφατα είδα ένα με θέμα τα λιοντάρια.

Αλλά αυτό εδώ το ντοκιμαντέρ ήταν διαφορετικά από τα άλλα.
Η ανταποκρίτρια μιλούσε και κινητοματογραφούσε μία λέαινα.
Η λέαινα αυτή δεν ήταν σαν τις άλλες.

Η πρωταγωνίστριά μας είχε περιμαζέψει ένα ελαφάκι, ναι!
Ένα ελαφάκι που ξεχώρισε από τη μητέρα του και το
προστάτεψε σαν δικό της.

Η λέαινα δεν τολμούσε να βγει στο κυνήγι για φαγητό,
γιατί ήξερε πως τα άλλα λιοντάρια θα κατασπάραζαν το μικρό ελαφάκι
που δεν το έβλεπαν παρά σαν ένα νοστιμότατο μεζέ.

Το ελαφάκι προσπαθούσε να θηλάσει από τη λέαινα εις μάτην...
Η λέαινα εξακολούθησε την προστατευτική της τακτική για δυο περίπου
εβδομάδες. Περιττό να σας πω πως είχε καταντήσει το φάντασμα του
εαυτού της αλλά και το ελαφάκι δεν πήγαινε πίσω αφού δεν είχε
ακόμη απογαλακτισθεί και προσπαθούσε να μασήσει μερικά φυλλαράκια
που έβρισκε.

Η ανταποκρίτρια ήξερε πως και οι δυο υπάρξεις θα χάνονταν
κι ενώ ήξερε πως δεν έπρεπε να επέμβει σε αυτό το δράμα
εν τούτοις πέταξε ένα κομμάτι κρέας στην λέαινα που όμως το αγνόησε.

Το ελαφάκι πάντα ακολουθούσε την λέαινα και ούτε για λίγο δεν
απομακρυνόταν από κοντά της.
Μέχρι που κάποια μέρα αφού ξεδίψασαν από το νερό που ήπιαν σε ένα
ποταμάκι βρήκαν κάποιο ίσκιο και κάθισαν να ξεκουραστούν.

Τότε για πρώτη φορά το ελαφάκι άφησε την λέαινα και απομακρύνθηκε
λίγο, μόνο λίγα βήματα. Αυτό όμως στάθηκε μοιραίο για το ελαφάκι
καθώς ένας από τους λέοντες που καραδοκούσαν, άρπαξε το ελαφάκι.

Η λέαινα χωρίς να έχει τη δύναμη ίσως και τη θέληση να τα βάλει
με το αρσενικό παρακολουθούσε ανήμπορη το δράμα του μικρού
ελαφιού....

Τις επόμενες μέρες η ίδια λέαινα εθεάθη να επαναλαμβάνει το ίδιο πράγμα.

Οι Αφρικανοί της περιοχής γνώριζαν την συμπεριφορά της λέαινας
και της είχαν αφιερώσει και ένα όμορφο τραγούδι.....

Ποιό μέλλον να διαγράφεται άραγε για την λέαινα;

Ποιό το μέλλον του ανθρώπου με τέτοιες λέαινες;

Αυτή που σας μιλάει από το...μέλλον