- Πυραμίδες - .-= ΤΟ ΠΑΡΑΞΕΝΟ =-.

quote:

---

alfa-omega,
πραγματικά έχουμε ξεφύγει λίγο από το θέμα.
Δεν μπορώ να κατανοήσω τη "διαμάχη" εδώ πέρα,το τόπικ αυτό θα έπρεπε να περιέχει απαντήσεις άλλου είδους,
αν θες,
πιο λειτουργικές.
Εσύ είσαι μέσα να ιδρύσουμε το δικό μας "φιλανθρωπικό σύλλογο" ?
Εσύ αν θέλεις πάλι,μπορείς να τον κάνεις πιο γνωστό.
Από την πρόθεση σου αυτό αντιλαμβάνομαι.
Καμμιά φορά δε θα έπρεπε να συζητάμε τόσο πολύ μερικά πράγματα.
Εκτός κι αν θέλουμε μόνο να ασκήσουμε κριτική σε κάποια κακώς κείμενα.

---

Με την πρώτη για την χριστουγγενιάτικη βοήθεια τι θα γίνει , θα προχωρήσουμε ,σχεδόν όλοι συμφωνήσαμε .
Άντε αργήσαμε .

Α.Ρ.

quote:

---

ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΙΑ οριστε ενα site αφιερωμενο στον μικρο Αλι με πληροφοριες για οσους θελουν να βοηθησουν.

http://www.aliabbas.net/

Edited by - centric on 13/11/2005 17:59:52

---

ΜΑΣ ΕΛΕΙΨΕΣ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΑΚΙ ΜΑΣ.

Α.Ρ.

ΜΕ ΤΕΜΠΕΛΙΚΟ ΣΚΥΛΙ, -ΣΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΟΥ ΤΟ ΛΕΩ ΠΡΩΤΑ ΤΟΥΤΟ ΣΕ ΚΑΝΕΝΑΝ ΑΛΛΟΝ ΦΥΣΙΚΑ, ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ ΚΑΛΟ ΚΥΝΗΓΙ. ΕΓΡΗΓΟΡΣΗ...

ΤΙΓΡΗΣ ΚΑΙ ΔΡΑΚΟΝΤΑΣ

Α.Ρ.

Τώρα, σε πρακτικό επίπεδο οι πολίτες (οι πολλοί) διαλέγουν
έναν τρόπο ζωής για τους περισσότερους (οι άθλιοι) που
διαλέγονται να είναι οι δούλοι, οι φτωχοί, οι λεηλατημένοι κ.α.
για να μπορέσουν να βρίσκονται σε μία τάξη απο τους λίγους.
ώστε να είναι ευτυχείς και ευνομούμενοι και σε ευταξία εις βάρος
των περισσοτέρων αθλίων φτωχών και πεινασμένων, και οι άλλοι να
βρίσκονται σε ευμάρεια.

Πρακτικότερα είναι αδύνατο να σταματήσει η φτώχεια και η δυστυχία
όσο συνεχίζουν να μήν υπάρχουν πλουτοπαραγωγικές και βασικές δομές
στα χέρια των διοικούντων των "αθλίων" αλλα στα χέρια των "λίγων" που
οι "πολλοί" διαλέξαν τα πράγματα να είναι έτσι.

Οι πολίτες λοιπόν διάλεξαν μέσω των πολιτικών τους να διαχειριστούν
τα χρήματα και τον πλούτο έτσι ώστε τα πράγματα παγκοσμίως να έχουν
σε μερικά μέρη το αποτέλεσμα της πρώτης φωτωγραφίας.

Με λίγα λόγια η δημοκρατία στην πράξη επιλέγει για την διατήρησή
της τους δούλους και τους λίγους και καλούς που οι πολλοί πολίτες
προσπαθούν πάντα να γίνουν.

Κάποιο παράθυρο έχει φως
κάποιον τον τρώει ο πυρετός
μας φεύγει βήμα βήμα
Κάποιο καράβι στ' ανοιχτά
με χίλια βάσανα βαστά
να μην το πιεί το κύμα

Κι εμείς οι τρεις στον καφενέ
τσιγάρο πρέφα και καφέ
βρε δεν βαριέσαι
δεν βαριέσαι αδελφέ

Κάποιος στην άκρη του γιαλού
κοιτάει το τέλος τ' ουρανού
μονάχος του πεθαίνει
Κάποιος στη μάχη πολεμά
η σφαίρα δίπλα μας περνά
στα στήθια του πηγαίνει

Κι εμείς οι άλλοι μα το ναι
κάνουμε πάρτυ ρεφενέ
βρε δεν βαριέσαι
δεν βαριέσαι αδελφέ

Έξω αστράφτει και βροντά
κι ένας διαβάτης περπατά
χαμένος μες στη μπόρα
Κάπου δεν θα 'χουνε ψωμί
κάπου πεινάει ένα παιδί
και κλαίει αυτήν την ώρα

Κι εμείς χορτάτοι μα το ναί
κάνουμε γλέντια ρεφενέ
βρε δεν βαριέσαι
δεν βαριέσαι αδελφέ

Πόσοι απόψε ξαγρυπνούν
σαν κολασμένοι τριγυρνούν
και κλαίνε και πονάνε
Στάσου και σκέψου μια στιγμή
πόσοι σκοτώνονται στη γή
την ώρα που μιλάμε

Μα εμείς οι τρεις στο εσωτέ(*)
τσιγάρο πρέφα και καφέ
βρε δεν βαριέσαι
δεν βαρ(γαμ)ιέσαι αδελφέ

(*)σόρι σώτια

όλο και μικραίνει η εικόνα...σαν τη μνήμη
μέχρι να χαθεί και το τελευταίο pixel

Πρώτοι του Δύο Χιλιάδες
Μες στου χιουνιού της νιφάδες
Ονειρευόσασταν
Κι όλο ερχόσασταν
Πρώτοι
Πρώτη του Δύο Χιλιάδες
Είσασταν πάντα φυγάδες
Μες στ' αδιέξοδο
Βρίσκατε έξοδο.

Πάνω κάτω στο τσιμέντο περπατώντας
Απ' τον χρόνο του κελλιού σας
Φτιάξατε δικό σας ρυθμό.
Ως το σπίτι απ' την ταβέρνα συζητώντας
Κι απ' τη διαδήλωση,
Κι αυτός κι εσύ,
Μέχρι το πάρτυ τραγουδώντας
Σε αμμουδιές χρυσές
Νέοι γονείς με τα μωρά σας
Και τι τραπέζια, τι γιορτές
Ως το πρωϊ
Σαν μια εκδρομή,
Ολο λακούβες ως την πρώτη.

Πρώτοι του Δύο Χιλιάδες
Χορεύαν του χρόνου οι νιφάδες
Κι ονειρευόσασταν
Κι όλο ερχόσασταν
Πρώτοι
Πρώτη του Δύο Χιλιάδες
Είσασταν πάντα φυγάδες
Μες στ' αδιέξοδο
Βρίσκατε έξοδο.

Να την τώρα πρώτη - πρώτη σας ζυγώνει
Μ'ένα κλίνετε επί δεξιά
Λοξοκοιτάει προς εσάς.
Στοιχημένοι πίσω της οι νέοι χρόνοι
Και από πάνω της
Ο Ποιητής
Της ψιθυρίζει απ' το μπαλκόνι,
Σημαιοφόρισσα, στη λησμονιά να μην τους
δώσεις.
Να τους καλέσεις αύριο πλάι σου
Και λίγο να τους εξυψώσεις
Είχε πολύ καημό, πολύ λαχτάρα η εποχή τους
Είχε πολλούς αναίσθητους
Μα και πολλούς
Ονειροπόλους
Που είθε να βγαίνουν πάντα πρώτοι.

Πρώτοι του Δύο Χιλιάδες
Ερχονται χρόνια μυριάδες
Δεν το εμποδίσαμε,
Το βοηθήσαμε.
Πρωτοι.
Πρώτη του Δύο Χιλιάδες
Λάμπουν του χρόνου οι νιφάδες
Μες στ' αδιέξοδο
Βρίσκουν την έξοδο

G.

Δ
Ε Κ

ΟΣΟ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΔΥΣΤΥΧΙΣΜΕΝΑ ΠΑΙΔΙΑ Η ΛΕΞΗ ΠΡΟΟΔΟΣ ΔΕΝ ΘΑ ΕΧΕΙ ΚΑΜΜΙΑ ΑΞΙΑ ΣΤΗΝ ΑΘΡΩΠΟΤΗΤΑ. -ΑΙΝΣΤΑΙΝ-

ΑΦΡΟΔΙΤΗ-Τίγρης&Δράκος.Δυό φεγγάρια φωτισμένα στα μιδράλια του ιερατείου,δρεπανοφόρα όνειρα, λαδολύχναρα σβησμένα,τα πηδάλια ταξιδίου, στεφανωμένο όραμα.Επαναλάμπω...Α.Ρ.

Αντιλαμβάνεσαι τον πεινασμένο γύπα που παρατηρείς και ταυτόχρονα αντιλαμβάνεσαι τον εαυτό σου. Ο γύπας έχει συνείδηση του εαυτού του , και σαν τέτοια η αντίληψη του είναι το ίδιο καλή και ίδια με την δική σου.. πχ - όταν αντιλαμβάνεσαι ότι είσαι «εσύ». Είναι λοιπόν η αντίληψη του «εγώ» που νοιώθετε και οι δυο το ίδιο «εγώ»? Επομένως είσαστε και οι δυο ένα και το αυτό – το μυστήριο των μυστηρίων και το πιο απλό πράγμα στον κόσμο που πρέπει να καταλάβει κανείς! Πως μπορείς λοιπόν να αντιληφθείς κάτι που δεν είσαι?