- Ελεύθερη Σκέψη, Φιλοσοφία, και…. Πινελιές Ομορφιάς - .-= Η ΣΟΦΙΑ =-.
Ας αρχίσω με μια διευκρίνηση.
Όταν ερωτήθηκε ο Πλάτωνας ποιος είναι Φιλόσοφος (για αυτόν), απάντησε πως είναι αυτός που βλέπει, γνωρίζει (οίδα) το ένα. Αν όχι, όχι.
Και είναι αρκετά κατηγορηματικός.
Για να ξαναφέρω το κείμενο του,
Δεν πρέπει να νοιαζόμαστε τόσο πολύ, για το τι θα πουν για μας οι πολλοί, αλλά τι θα πει όποιος ξέρει καλά για τα δίκαια και τα άδικα, ο ένας δηλαδή, και αυτή θα είναι η αλήθεια.
Λέει αυτό ακριβώς, τον ΕΝΑ, (αυτό με την ΣΩΣΤΗ ΚΡΙΣΗ), αν κάποιος π.χ. κατηγορεί κάποιον, χωρίς να γνωρίζει επ ακριβώς (για τα δίκαια και άδικα), Αυτό φαίνεται ακόμα καθαρότερα στην Απολογία του Σωκράτη, με τα λόγια του προς τους δικαστές.
Ερωτάει ο φίλος Λορεντζο,
Το ζητούμενο μου, - αν κι όχι τόσο σημαντικό επι της ουσίας - είναι, αν και κατά πόσον, κατά την γνώμη σου, ο Πλάτωνας μετέφερε την σκέψη του Σωκράτη ή την δική του, προβάλοντας τον, προφανώς λόγω του σεβασμού που ενέπνεε το όνομα κι η φήμη του,κι ως εκ τούτου εύκολης αποδοχής των απόψεων του ιδίου?
Εν αρχή, ήμουν σαν το Σκύλο της Υπογραφής σου αγαπητέ φίλε!
Διαβάζοντας, έβλεπα σκυλίτσες… μιας και ο δικός σου βλέπει κορίτσια… 
μα με τον καιρό έπεφταν τα πέπλα, και έβλεπα σιγά σιγά τι έγραφε…
Είναι μια σταδιακή πορεία προς τα πάνω, όλο το έργο του Πλάτωνα.
Είναι από τους λίγους που η σκέψη του δεν εστιάζεται μόνο σε ένα Σοφό, όπως τον Σωκράτη, μα αγκαλιάζει και άλλους, (Παρμενίδη, Ηράκλειτο, Πυθαγόρα, (και μερικώς, αρκετούς ακόμα), καθώς και τη Σοφιστική Σκέψη, την οποία εξετάζει σε βάθος. Παράλληλα ξεδιπλώνεται και η δική του, κυρίως είναι μια αισθητική προσέγγιση στη φιλοσοφία. Μιλάει για τόσα, ενδείξεις αυτογνωσίας, μα ανοίγει και το μεταφυσικά παράθυρο, όχι με την σημερινή του έννοια, αυτό της τυφλής πίστης και σωτηρίας.
Ο φιλόσοφος λοιπόν είναι ευαίσθητος,
Που?
Στην ομορφιά και χάρη!
Χάριν της ευαισθησία του στο ωραίο του κόσμου, οδηγείται στο ουράνιο κάλλος. Όχι μόνο σαν λόγος, μα σας πνεύμα Έρωτος, και αγάπης για καθετί ωραίο.
Ο Πλάτωνας, δεν χωρίζει τους κόσμους σε γήινο και ουράνιο, μιας και δεν είναι δυνατό να κατανοήσεις τον ένα δίχως τον άλλο.
Το βλέπουμε πεντακάθαρα στη Διοτίμα,
τις ονομάζει βαθμίδες σκάλας, που τον οδηγεί τελικά, (από την αρχή ως το τέλος),
από τη σωματική ομορφιά στην ομορφιά των πράξεων,
από εκεί στην ομορφιά της επιστήμης,
από εκεί στη θαυμαστή θέα της ίδιας της ομορφιάς που δεν μεταβάλλεται ποτέ,
που ούτε αυξάνεται ούτε μειώνεται,
που δεν είναι όμορφη εδώ και άσχημη εκεί,
αλλά είναι καθαρή ομορφιά,
γυμνωμένη από τα σαρκικά της χρώματα και τη θνητή σύγκρουση,
και που ξεχωρίζει, με την αθάνατη λάμψη της,
εκεί που ομορφιά και αλήθεια γίνονται ένα.
Που είναι αυτά στον κόσμο που ζούμε?
Έτσι λοιπόν ξεκινάει από μια Σωκρατική βάση Ηθικής, που είναι εσωτερικά ηθική *(Σωστό, δικαιοσύνη, εγκράτεια), και όχι εξωτερική υποβολή, (νηστεία για την ουράνια βασιλεία, η για την σωτηρία της ψυχής)
και προχωράει μεχρι την Πολιτεία και τους Νόμους, που ξεδιπλώνει την δική του σκέψη και βλέψη.
Πολλοί, αυτές τις σκέψεις τις ονομάζουν ουτοπία, μα σαν ανθρωπότητα ουδέποτε τις εφαρμόσαμε, μιας και αυτά είναι εφικτά από την στιγμή που οι κυβερνώντες είναι πρώτα από όλα φιλόσοφοι.
Εδώ στην Ιταλία αυτές τις μέρες πεθαίνει ο Πάπας. Δείχνει η τηλεόραση επί 24 ωρου βάσης, όλο τον κόσμο έξω από το Βατικανό, λειτουργίες και παρακλήσεις παντού, με σύσσωμο και παρόν, και τον Πολιτικό κοσμο. Όλα τα ΜΜΕ ανά τον κόσμο, ασχολούνται με τον ΠΑΠΑ, και την συμβολή του, στην ειρήνη και ευημερία...
μα αναρωτιεμαι,
ποιος από αυτούς…. βλέπει το Ένα?
Ίσως να είμαι Τυφλός, τα μάτια γύρω μου…. άλλα βλέπουν.
Προτιμώ Σωκράτη, Πλάτωνα, και τη Φιλοσοφία, (έστω στην Ουτοπία της τους/μου), πάντα μικρότερη θα είναι, από εκείνης που οι άνθρωποι πιστεύουν, σαν ΖΩΗ και ΑΛΗΘΕΙΑ.
ΑΡΕΤΗ, θα επανελθω, μιας και δεν εχω χρονο σημερα.
Σου γράφω αυθόρμητα, αν ξεχάσω κάτι και το θεωρήσεις σοβαρό… το εξετάζουμε.
Η διδαχή που γινόταν από τους δάσκαλους κάποτε, ήταν σωστή εκπαίδευση.
Δυστιχως, αυτο που στο τελος επεκράτησε, ειναι απλά ένα πέρασμα γνώσεων….
Αν τωρα δεις καθαρά, πως αυτό δεν έγινε ποτέ, (ούτε και γίνεται, αυτό που λέμε ενδιαφέρων των γονέων, είναι περισσότερο η εξασφάλιση, το μέλλον των παιδιών τους....)
Θα έλεγες ποτε πως ελαβες εκπαιδευση, απο πραγματικό ενδιαφέρον?
Έτσι, αν χάσαμε κάτι από την εκπαίδευση, πρέπει να το κάνουμε μόνοι μας, άσχετο της ηλικίας.
Τι σου δίνει αυτή η εκπαίδευση, επι/πλέον από ότι διδάσκει ένας μαθηματικός η φιλόλογος, και γιατι έχει σημασία?
Είναι πάντα η καλλιέργεια του Νου, μα που ο ίδιος ο νους μαθαίνει (και φροντίζει), ώστε να μην υψώνει τοίχους ασφάλειας, γιατί εκεί μέσα φυλακίζεται....
Εκεί μέσα γεννιέται ο κάθε φόβος με τις συνέπειες που έχει.
Για να εκπαιδευτείς σωστά, χρειάζεται να μαθαίνεις για τον εαυτό σου συνεχώς, όχι σαν Χριστιανός η Μουσουλμάνος, μα σαν Άνθρωπος!
Όταν σταματήσεις να μαθαίνεις, έρχεται θλίψη και σύγκρουση, η ζωή χάνει την ομορφιά της γίνεται άσχημη, έτσι χάνεται η καλοσύνη και η αγάπη.
Χωρίς ομορφιά, χωρίς καλοσύνη και αγάπη, τι είμαστε?
Ετσι,
Σκληρή μελέτη, όχι οκνηρία
Σωστή διατροφή…
Ζωντανό και γυμνασμένο σώμα.
Και,
Όπως όταν ήσουν παιδί, (ένα παιχνίδι σε ομαδα…όχι για να ξεπερνάς τους άλλους, μα για να ψυχαγωγείς τον εαυτό σου.
Ενα ξύπνιο μυαλό… 
τα υπολοιπα τα βρίσκει σιγά σιγά,….μαθαίνει από κάθε τι!
Τέλος, κάτι που έμαθα στο Σωκράτη.
Μέσα στην απλότητα της σκέψης του, λειτουργεί, ένας απόλυτα λογικός ΝΟΥΣ
Για να είσαι απόλυτα λογικός, χρειάζεσαι ένα ΝΟΥ που ασχολείται με τα γεγονότα της Ζωής. Αυτός κυρίως (στην αγορά που έδρασε), ασχολιόταν… με την ανθρώπινη ψυχή.
Το γεγονός δεν είναι η ψυχή, μα ότι σταθερά ασχολιόταν. Ερωτούσε και εξέταζε, τα πάντα.
Σκέφτομαι, μήπως χρειάζομαστε και εμείς, για ένα διάστημα στη Ζωή, να ζήσουμε (απόλυτα) λογικά.
Γίνεται?
Edited by - ΠΛΑΤΩΝΑΣ on 02/04/2005 16:39:30
Φίλε Πλάτωνα χαιρετώ σε,
όπως λέμε εδώ στην Κρήτη.
quote:
Εν αρχή, ήμουν σαν το Σκύλο της Υπογραφής σου αγαπητέ φίλε!
Διαβάζοντας, έβλεπα σκυλίτσες… μιας και ο δικός σου βλέπει κορίτσια…
Μου άρεσε ο τρόπος ανάγνωσης σου της φωτογραφίας που συνοδεύει τα κείμενα μου. Η αλήθεια είναι ότι έχω ένα ζευγάρι ίδιας ράτσας {Dogo Argentino} τον RA και την RAMA κι όταν βρήκα κάπου την φωτογραφία μου άρεσε και την χρησιμοποίησα χωρίς να το πολυσκεφτώ. Συνειρμικά το συνέδεσα με το "σκυλίσιο" διάβασμα, τα γυαλιά με την "εμβάθυνση" κι όχι την επιφανειακή μελέτη και την φωτογραφία στο ανοιχτό βιβλίο μπροστά του, {αν προσέξεις], με την "συγκριτική" μεταξύ φαινομενικά ομοειδών πραγμάτων, και μάλιστα σε διαφορετικές εντάσεις του φωτισμού.
Που να φανταστώ ο αφελής, τους συνειρμούς του "βρώμικου" μυαλού σου 
??!!!!!!!!!! Άκου κοριτσάκια και σκυλίτσες!!!!!Χαχαχαχαχεχεχεχουχουχου!!!!!!
Ας σοβαρευτούμε όμως κι ας έρθουμε στα γραφόμενα σου. θα συμφωνήσω ότι ο Πλάτωνας δεν περιορίστηκε μόνο στον Σωκράτη αλλά συμπεριέλαβε κι άλλους πολλούς σημαντικούς φιλοσόφους με πρώτο κατά την γνώμη μου τον Πυθαγόρα χωρίς να παραβλέπω και τις επιρροές του Ηράκλειτου κ.α. ενσωματώνοντας τες στην δική του σκέψη και θέαση.
quote:
Ο φιλόσοφος λοιπόν είναι ευαίσθητος,Που?
Στην ομορφιά και χάρη!
Χάριν της ευαισθησία του στο ωραίο του κόσμου, οδηγείται στο ουράνιο κάλλος. Όχι μόνο σαν λόγος, μα σας πνεύμα Έρωτος, και αγάπης για καθετί ωραίο.
Ο Πλάτωνας, δεν χωρίζει τους κόσμους σε γήινο και ουράνιο, μιας και δεν είναι δυνατό να κατανοήσεις τον ένα δίχως τον άλλο.
Το βλέπουμε πεντακάθαρα στη Διοτίμα,
τις ονομάζει βαθμίδες σκάλας, που τον οδηγεί τελικά, (από την αρχή ως το τέλος),
από τη σωματική ομορφιά στην ομορφιά των πράξεων,
από εκεί στην ομορφιά της επιστήμης,
από εκεί στη θαυμαστή θέα της ίδιας της ομορφιάς που δεν μεταβάλλεται ποτέ,
που ούτε αυξάνεται ούτε μειώνεται,
που δεν είναι όμορφη εδώ και άσχημη εκεί,
αλλά είναι καθαρή ομορφιά,
γυμνωμένη από τα σαρκικά της χρώματα και τη θνητή σύγκρουση,
και που ξεχωρίζει, με την αθάνατη λάμψη της,
εκεί που ομορφιά και αλήθεια γίνονται ένα.
Αυτό που με χαλάει λίγο είναι η υπερβολική κατά την γνώμη μου "θεοσεβαστική" του θέαση κι η εμμονή του στο τυπικό της "Θεολατρείας".
Σ' αφήνω τώρα για να πας να "κλάψεις" με τα φιλαράκια σου τους Ιταλούς έξω απ' το Βατικανό 
Νάσαι καλά και να προσέχεις τις σκυλίτσες -ωχ συγνώμη μπερδεύτηκα- τα κοριτσάκια ήθελα να πώ
Φιλία κι εκτίμηση
lorenzo
quote:
Σ' αφήνω τώρα για να πας να "κλάψεις" με τα φιλαράκια σου τους Ιταλούς έξω απ' το Βατικανό
Κατά Εκατομμύρια μαζεύονται…. Λορέντζο! 
Τουλάχιστον, να καταλάβαιναν και λίγο….
Αφήστε τους Νεκρούς, να θάψουν τους Νεκρούς τους. (Ματτ. VIII.22 Λουκας, ΙΧ.60.)
Μετέφερε παρακαλώ στην λατρεμένη μου Ιταλία...
Τα θερμά μου συλλυπητήρια...
Ζωή σε σας...
Να ζήσετε... να τον θυμάστε
και η ευχή του να σας συνοδεύει πάντα...
(Δεν ξέρω αν για τους ποντίφικες λένε κάτι άλλο, από ότι λέει ο λαός για τους απλούς ανθρώπους!!!)
Γλυκέ μου Πλάτωνα ξέρω πως όλοι σχεδόν έχουν διαβάσει τα γραφόμενα σου στην Κοιλάδα της Σοφίας, αλλά έτσι όπως συνεπαρμένη ακούω να ξεδιπλώνεις τις σκέψεις σου, δεν μπορώ να μην μπω στον... χμ... πειρασμό να το βάλω εδώ... http://www.esoterica.gr/forums/topic.asp?TOPIC_ID=1037 (ουπς... ελπίζω να πέρασα καλά το λίνκ)
ώστε να το δουν και όσοι δεν το έχουν κάνει!!!
(Συγνώμη που το ανακάλυψα τόσο αργά...)
Είναι υπέροχο!!!
Πές μου τι απέγινε... συνεχίστηκε... τελείωσε...
Θα ήθελα πολύ να το δω τελειωμένο...
Κάθισα και παρακολούθησα ορισμένες συζητήσεις του Παπα, όταν ήταν ακόμα καλά. (πριν το παρκισον).
Ειδικά οι συζητήσεις που έκανε στην γλώσσα του, όταν επισκέφτηκε την Πολωνία, είναι εμπνευσμένες, κυρίως με τα παιδιά.
Για όλα τα άλλα που διαδραματιζονται, δεν θα πω τίποτα, εκτός από το να του ευχηθώ, καλό ταξίδι.
Τελειωμένο?
Όμορφη λέξη στο χωρο/χρονο γλυκια μου αυτή.
Δεν τελείωσα το βιβλίο, με ότι ασχολούμαι σήμερα, μπορώ μονο να παραθέτω λίγες σκέψεις εδώ μέσα.
Σήμερα διάβασα ένα ποστ στο Παράξενο, σπάνια διαβάζω προς τα εκεί…
Κάποιος ρώτησε για Το Κβαντικο Αλμα προς την Υπερσυνειδηση ,
Εγώ το βλέπω σαν Άλμα, και παραθέτω σχηματικά τη σκέψη…
Έχε και αυτό στα υπ όψιν, τίποτα περισσότερο.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
ΣΙΩΠΗ
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
(******)
.
.
.
.
.
.
.
(*****)
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
Ζειν επικινδύνως.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
(****)
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
(***)
.
.
.
(**)
.
.
(*)
.
.
.
.
.
.
.
Ζειν προσεχτικά, ακοή.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
Συντονισμένες σκέψεις (Λογική, παρών)
.
.
.
.
Ανοιχτά μάτια, σκέψεις, δημιουργική φαντασία.
.
.
.
.
.
Ασυντόνιστες σκέψεις, (παρών, απών)
Ανοιχτά μάτια, αδιάκοπες σκέψεις
Ανοιχτά μάτια, όνειρα
Ύπνος / όνειρα
.
.
.
.
.
Λίγα όνειρα
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
ΣΙΩΠΗ
.
.
.
.
.
Τι μένει?
ΤΙΠΟΤΑ!
ΦΟΒΑΤΑΙ!!!
Κάτι που έγραψε ένας φίλος σε άλλο τοπικ σήμερα, και το κοίταξα…
Και τι κάνει όταν φοβάται?
Ταυτίζεται!
Με τι?
Με μια ομάδα, με μια θρησκεία, με ένα έθνος…. με ιδέες!
Γιατί?
Εδώ για να απαντήσει κάποιος, πρέπει να γυρίσει πολύ πίσω, όταν ο Άνθρωπος ζούσε στη φύση, και για να αντιμετωπίσει το απρόβλεπτο και τους κίνδυνους, αρχίζει… να οργανώνεται.
Δημιουργούνται οι πρώτες ομάδες, και αρχίζουν να αντιμετωπίζουν και να αμύνονται στην εισβολή άλλων ομάδων. Σιγά σιγά δημιουργούνται καταυλισμοί, χωριά, φυλές,…
Aκόμα και την πρόσφατη ιστορία μας αν κοιτάξεις, βλέπεις πως οι έλληνες οργανώνονται σε πόλεις που μάχονται η μια την άλλη, για να ενωθούν στο τέλος, ενάντιων του Δαρείου και του Ξέρξη....
Μια ζωή ταυτιζόμαστε με κάτι, το ΕΓΩ κοιτάζει τον κόσμο (ακόμα) με αρχέγονη συμπεριφορά.
Και αυτό γινεται ΠΑΝΤΟΥ!
Αυτή η αίσθηση του ΕΓΩ, (που δίχως σκέψεις δεν υπάρχει),
διατηρείται με την Ταύτιση μας με κάτι,
ΤΙ?
Απλα σκεψου,
ποιος είμαι,
Τι είμαι?
Και σαν απαντηση εχεις.
Όνομα….. έτσι
Επώνυμο…..αλλιώς
Τον πατέρα τον λένε έτσι
Την μητέρα αλλιώς
Το γένος…έτσι,
Πολλά αλλά έτσι και αλλιώς
Είσαι Έλλην,
Χριστιανός
Ολυμπιακός
Έχεις διπλώματα,
Επαγγέλλεσαι αυτό
Έχεις γνώσεις,
λεφτά,
λογαριασμούς στην Τράπεζα,
Έχεις σπίτι,
γυναίκα,
παιδία,
εξοχικό
πλεούμενο
άλογο
κατσίκες
πίστη,
και ότι άλλο…
Κάτι έχεις,
κάπου ανήκεις!
Μα αν γινόταν να γυμνωθώ από αυτά
(όταν πεθαίνω, αυτό δεν γίνεται?)
και εν ζωή…. από τις σκέψεις μου,
Τι θα έμενε?
quote:
Μα αν γινόταν να γυμνωθώ από αυτά
(όταν πεθαίνω, αυτό δεν γίνεται?)και εν ζωή…. από τις σκέψεις μου,
Τι θα έμενε?
Πολύ όμορφες σκέψεις φίλε Πλάτωνα.
Αν γυμνωθώ από όλα αυτά - που είναι παρελθόν -
μήπως τότε άρχίσω να ζω πραγματικά στο παρόν?
Αν πάψω να βλέπω τα πάντα μέσα από εικόνες
- συσσωρευμένες μνήμες - μήπως τότε μπορέσω
και δω τα πράγματα όπως πραγματικά είναι?
Αξίζει νομίζω να διαλογιστεί κανείς πάνω σε αυτά
τα πολύ λεπτά θέματα τα οποία απαιτούν έναν νου
εξαιρετικά ήσυχο αλλά και γεμάτο ενέργεια! Το δύσκολο
για εμένα είναι ο συνδυασμός ενέργειας - ησυχίας.
If the truth hurts prepare for pain.
Αν κοιτάξεις προσεχτικά, στα πρότυπα που μεγαλώνουμε, και γενικά τι μας δίνει ο μεχρι σήμερα πολιτισμός, είναι πολύ δύσκολο να συνδυάσεις,
quote:
Το δύσκολο
για εμένα είναι ο συνδυασμός ενέργειας - ησυχίας.
(Αν το κοιτάξουμε σε βάθος, δεν είναι τόσο διαφορετικά αυτά τα δυο)
Γιατί γίνεται αυτό?
Ας κοιτάξουμε τον Άνθρωπο.
Από τι διακατέχεται? Τι τον ενδιαφέρει?
Δεν ζούμε σε ένα μοδελλο, που λέει αυτό μου αρέσει, αυτό δεν μου αρέσει?
Κοίταξε λίγο τα ΜΜΕ, και τις διαφημίσεις, και θα αντιληφθείς, το πόσο η συνήθεια της ευχαρίστησης μας κυριεύει, ακόμα και εκεί που είναι εμφανές, πως καταστρέφεται ο οργανισμός μας.
Η ευχαρίστηση των αισθήσεων, με τα λόγια, τις εικόνες, τους ήχους, κυριαρχεί, σαν να είμαστε (πλασμένοι/κανονισμενοι) εκεί επάνω.
Αν κοιτάξεις προσεχτικά, νομίζουμε πως ζούμε ελεύθεροι, μα στην ουσία, οι περισσότεροι είμαστε μαριονέτες της ευχαρίστησης, η δε ανελευθερία μας, αν το δεις σε μικροσκοπιο, εκφράζεται μέσο αντίδρασης, ακομα και με την πανταχόθεν σεξουαλικότητα, που πιστεύουμε… σαν ελεύθερη.
Στη θέση της ΑΓΑΠΗΣ και της αυθόρμητης ΧΑΡΑΣ, υπάρχει ευχαρίστηση και επιθυμία, (που είναι θελημένη), και της δίνει συνεχώς τροφή η ΣΚΕΨΗ, η οποια είναι δεμένη… στο ΧΡΟΝΟ.
Έγραψα ένα παράδειγμα, που για καιρο με προβλημάτισε.
Δεν υπάρχει –Ισμος, γκουρου/δασκαλος, να βοηθάει σε κάτι τέτοιο, μιας και σε τετοια… αφήνεσαι, επαναπαύεσαι. Δεν είσαι υπεύθυνος να αντιδράσεις σε ότι, με τον ένα η τον άλλο τρόπο έλαβες.
Και θέλει ολική αντίδραση, σε κάθε πρόκληση, μα δεν είναι εύκολη,αφου και οι λεπτότερες μορφές σκέψης μας, είναι κομματιαστές.
Τι κάνουμε? Γινομαστε απόλυτα λογικοί? Γινεται?
Ελάχιστοι κάτι κατάφεραν, έτσι.
Τι άλλο μένει?
Δεν ασχολούμαι με την ενέργεια και την ησυχία, αφού δεν τα καταφέρνω να τα συμβιβάσω, και αρχίζω να κοιτάζω τα κομμάτια, διλ. την αταξία!
Τι μπορώ να κάνω με αυτά?
Τα αρνούμαι. Τέλος!
Τότε βλέπεις, πως εμφανίζεται ενέργεια *(που είναι ησυχία και χαρά), και δεν έχει να κάνει τίποτα απόλυτος, με ότι μεχρι σήμερα γνωρίζουμε.
Η Αρνηση, δεν ειναι ΕΚΛΟΓΗ.
ΒΛΕΠΕΙΣ *(τον κινδυνο) και ΔΡΑΣ!
Edited by - ΠΛΑΤΩΝΑΣ on 12/04/2005 15:47:23
quote:
Δεν ασχολούμαι με την ενέργεια και την ησυχία, αφού δεν τα καταφέρνω να τα συμβιβάσω, και αρχίζω να κοιτάζω τα κομμάτια, διλ. την αταξία!Τι μπορώ να κάνω με αυτά?
Τα αρνούμαι. Τέλος!
Προφανώς εννοείς επεξεργάζεσε νοητικά τα κομμάτια και τα κατατάσεις στην αταξία! Αλλιώς πως???
Και καταλήγεις να τα απορρίψεις να τα αρνηθείς. Αλλά παρακάτω λες:
"Η Αρνηση, δεν ειναι ΕΚΛΟΓΗ." Αλλά???!!! Πως λες "ΒΛΕΠΕΙΣ *(τον κινδυνο) και ΔΡΑΣ". Μα η "δράση" που περιγράφεις είναι αντίδραση σ' αυτό που "βλέπεις" άρα αποτέλεσμα σκέψης ως τότε. Και μετά "Τέλος!"??!!!
Κάτι απο στρουθοκάμηλο μου θυμίζει...
Εκτός κι αν υπάρχει "διακόπτης" on, off...
Φιλάκια
Όταν περπατάς στο δρόμο, και ξαφνικά βλέπεις ένα αυτοκίνητο να έρχεται , μήπως και αναρωτιέσαι, να καθίσω η να φύγω?
Δεν δρας?
Και αν δεις δίπλα σου ένα φίδι, έτοιμο να σε δαγκώσει, μήπως σκέφτεσαι πρώτα αν είναι η όχι δηλητηριώδες…. για να μετακινηθείς?
Μετά έρχεται η σκέψη, (και ο φόβος), αφού σκέφτηκες τι κίνδυνο διέτρεξες!
Έτσι δρα ο ΝΟΥΣ, όταν πραγματικά δει τον κίνδυνο!
Μα δεν μας αφήνει (να έχουμε τέτοια βλεψη/δραση)….ο στρουθοκαμηλισμός.... (τα στρωματά που κρύβεται ο εαυτός μας.)
Εγω να σε αφησω... διχως φιλακια? 
φίλε μου και τότε δρα το ασυνείδητο...
Μόνο οι εγκεφαλικά νεκροί κι αυτό όχι σίγουρα δεν ...σκέφτονται!!!
ΤΕΛΟΣ!!! 
και με φιλάκια
Υ.Γ. Πλάκα κάνουμε
ΜΗΝ ΔΟΚΙΜΑΣΕΤΕ ΝΑ ΠΕΙΡΑΜΑΤΙΣΤΕΙΤΕ... ΣΤΟΝ ΔΡΟΜΟ!!!
ΟΥΤΕ ΜΕ ΔΗΛΗΤΗΡΙΩΔΗ ΦΙΔΙΑ!!!
Θα σου βάλω πιπέρι στο στόμα!
Αυτά είναι του FREUD, μεγάλος ευραιολαγνοπλατωνοκλεφτης!
Λορέντζο, γίνεται το ασυνείδητο, να γίνει συνειδητό?
Αυτό είναι το πρόβλημα. Διαφορετικά αυτό που ονομάζεις ασυνείδητο, (που είναι παρελθόν), συνεχώς στέλνει στο συνειδητό μέρος, καταστάσεις που διαφεύγουν.
Σου έγραψα και κάτι από Ηράκλειτο, στο άλλο τοπικ.
Για τους ξύπνιους, ο κόσμος είναι ΕΝΑΣ και κοινός. Ο κοιμισμένος, καταφεύγει στο δικό του. *(Του ΕΓΩ)
Άμα αδειάσεις από τις σαβούρες….εκεί είναι και αυτό,(ασυνείδητο) σε όλο του το μεγαλείο, αποκαλύπτεται!
Φυσικά και είμαστε φίλοι, πάνω από όλα, μα εγώ σε αγαπώ με τον φιλοσοφικό τρόπο μου, ελπίζω να μην με παρεξηγήσεις.
quote:
Λορέντζο, γίνεται το ασυνείδητο, να γίνει συνειδητό?Αυτό είναι το πρόβλημα. Διαφορετικά αυτό που ονομάζεις ασυνείδητο, (που είναι παρελθόν), συνεχώς στέλνει στο συνειδητό μέρος, καταστάσεις που διαφεύγουν.
Με τσιγγλάς και δεν μ' αφήνεις στη νιρβάνα μου
Θα σου απαντήσω κι εγώ με ερώτηση:
Γίνεται να εξαφανίσεις την δύναμη των ενστίκτων?????
Προφανώς όχι, αλλά επειδή θα ξαναρχίσεις τα ίδια υποτιθέστο ναι.
Σκέψου ή μάλλον φαντάσου πως θα επιβιώσει το ανθρώπινο είδος????
Γράφεις θάλεγα "απαξιωτικά" κάθε φορά που αναφέρεσε στο ασυνείδητο τοποθετώντας το αυθαίρετα στο χρόνο όπως τον εννοείς εσύ γιατί εγώ δεν τον εννοώ έτσι και βάζεις και το ταμπελάκι "Παρελθόν"..
Αυθαιρετείς συνεχώς και σου τό 'χω ξαναπεί ότι αυτόνομος χρόνος κατα την γνώμη μου δεν υφίσταται!!! Μόνον Χωροχρόνος!!!! Τι θα πει Χρόνος??? μόνος??? χωρίς χώρο δεν μπορεί να υπάρξει. Τελεία.
Οι καταστάσεις που διαφεύγουν όπως πάλι αυθαίρετα κι επιπόλαια λες δεν "διαφεύγουν" απλώς είναι ίδιον χαρακτηριστικόν. Η άπλετως αρχέγονη μνήμη εμπεριέχεται στο DNA μας!!!
quote:
Για τους ξύπνιους, ο κόσμος είναι ΕΝΑΣ και κοινός. Ο κοιμισμένος, καταφεύγει στο δικό του. *(Του ΕΓΩ)Άμα αδειάσεις από τις σαβούρες….εκεί είναι και αυτό,(ασυνείδητο) σε όλο του το μεγαλείο, αποκαλύπτεται!
Ο κόσμος φίλε μου είναι ένας εν τη ευρεία εννοία του όρου αλλά όπως και κάθε ένα είναι ένα παζλ που αποτελείται από χ εις την νιοστή κομμάτια το ίδιο σημαντικά κι απαραίτητα ΤΗΣ ΟΥΣΙΑΣ, ΤΟΥ ΜΗΔΕΝ ΚΑΙ ΤΟΥ ΟΛΟΥ ΤΟΥ ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΟΥ ΕΠΕΚΕΙΝΑ!!!
quote:
Φυσικά και είμαστε φίλοι, πάνω από όλα, μα εγώ σε αγαπώ με τον φιλοσοφικό τρόπο μου, ελπίζω να μην με παρεξηγήσεις.
Το 'ξέρα αλλά είχα και κάποιες αμφιβολίες οι οποίες διαλύθηκαν όταν μου εξωμολογήθηκες ότι διαβάζεις "τις σκέψεις μου"
Νά 'σαι πάντα καλά!
Θα σου απαντήσω κι εγώ με ερώτηση:
Γίνεται να εξαφανίσεις την δύναμη των ενστίκτων?????
Προφανώς όχι, αλλά επειδή θα ξαναρχίσεις τα ίδια υποτιθέστο ναι.
Σκέψου ή μάλλον φαντάσου πως θα επιβιώσει το ανθρώπινο είδος????
Αυτά που είναι μέσα στα κύτταρα σου (ΔΝΑ), δεν χρειάζεται να τα εξαφανίσεις. Για να είναι εκεί, σε κάτι χρησιμεύουν. Αν εννοούμε φυσικά το ίδιο πράγμα, γιατί όπως θα διαπιστώσεις πάρα κάτω, άλλα λέμε, και άλλα καταλαβαίνουμε.
Άλλο είναι η αυτοσυντήρηση, άλλο είναι ο ψυχολογικός φόβος.
Πάρε ένα οποιαδήποτε βρέφος, τριών μηνών, και ρίχτω σε μια πισίνα.
Κολυμπάει, επιβιώνει.
Πάρε ένα παιδί τριών ετών, ρίχτω…πνίγεται! Γιατί?
Το πνίγει, ο ψυχολογικός φόβος!
Γράφεις θάλεγα "απαξιωτικά" κάθε φορά που αναφέρεσε στο ασυνείδητο τοποθετώντας το αυθαίρετα στο χρόνο όπως τον εννοείς εσύ γιατί εγώ δεν τον εννοώ έτσι και βάζεις και το ταμπελάκι "Παρελθόν"..
Αυθαιρετείς συνεχώς και σου τό 'χω ξαναπεί ότι αυτόνομος χρόνος κατα την γνώμη μου δεν υφίσταται!!! Μόνον Χωροχρόνος!!!! Τι θα πει Χρόνος??? μόνος??? χωρίς χώρο δεν μπορεί να υπάρξει. Τελεία.
Λορέντζο, μιλάω για ψυχολογικό χρόνο.
Είχες μια όμορφη εμπειρία. Είδες ένα όμορφο μέρος, η έκανες έρωτα με μια όμορφη ύπαρξη. Αυτό μέσα σου, γράφεται σαν μνήμη. Όλα ωραία και καλά μεχρι εκεί.
Μα όταν αυτή η πράξη, γυρνάει σαν σκέψη και θέλει ξανά και ξανά ικανοποίηση, είναι κάτι από το παρελθόν σου που το ζητάει, όχι κάτι πραγματικό.
Άλλο πράγμα είναι η κίνηση (από μια τέτοια κατάσταση), και άλλο η φυσική ανάγκη. Όπως σου έχω ξαναγράψει, και τότε έδειξες πως το κατάλαβες, η δράση που γεννιέται από αντίδραση, σαν ψυχολογικό γίγνεσθαι (χρόνος), δημιουργεί σύγκρουση και πόνο.
Οι καταστάσεις που διαφεύγουν όπως πάλι αυθαίρετα κι επιπόλαια λες δεν "διαφεύγουν" απλώς είναι ίδιον χαρακτηριστικόν. Η άπλετως αρχέγονη μνήμη εμπεριέχεται στο DNA μας!!!
Aν νομίζεις πως μιλώ αυθαίρετα και επιπόλαια, μιας και αλλού έγραψες πως είμαι προσεχτικός και άξιος συζητητής, είναι δικαίωμα σου.
Το ότι διαβάζω τις σκέψεις σου… (εκεί κάτω), είναι γιατί (εκείνες) δείχνουν και λένε, πολύ περισσότερα, από όσα φαίνονται εδώ πάνω.
Πες κάτι για να σε δω, έλεγε ο Σωκράτης.
quote:
Άλλο είναι η αυτοσυντήρηση, άλλο είναι ο ψυχολογικός φόβος.Πάρε ένα οποιαδήποτε βρέφος, τριών μηνών, και ρίχτω σε μια πισίνα.
Κολυμπάει, επιβιώνει.Πάρε ένα παιδί τριών ετών, ρίχτω…πνίγεται! Γιατί?
Το πνίγει, ο ψυχολογικός φόβος!
ΣΥΜΦΩΝΩ!!!!
quote:
Είχες μια όμορφη εμπειρία. Είδες ένα όμορφο μέρος, η έκανες έρωτα με μια όμορφη ύπαρξη. Αυτό μέσα σου, γράφεται σαν μνήμη. Όλα ωραία και καλά μεχρι εκεί.Μα όταν αυτή η πράξη, γυρνάει σαν σκέψη και θέλει ξανά και ξανά ικανοποίηση, είναι κάτι από το παρελθόν σου που το ζητάει, όχι κάτι πραγματικό.
Άλλο πράγμα είναι η κίνηση (από μια τέτοια κατάσταση), και άλλο η φυσική ανάγκη. Όπως σου έχω ξαναγράψει, και τότε έδειξες πως το κατάλαβες, η δράση που γεννιέται από αντίδραση, σαν ψυχολογικό γίγνεσθαι (χρόνος), δημιουργεί σύγκρουση και πόνο.
ΣΥΜΦΩΝΩ!!!!
ΜΑ ΤΙ ΕΧΩ ΠΑΘΕΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΝΥΣΗΧΩ;;;
quote:
Φυσικά και είμαστε φίλοι, πάνω από όλα, μα εγώ σε αγαπώ με τον φιλοσοφικό τρόπο μου, ελπίζω να μην με παρεξηγήσεις.
ΩΧ ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΗ ΑΓΑΠΗ. ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΝΑ ΤΗΝ ΚΑΝΩ ΣΙΓΑ-ΣΙΓΑ
την καλημέρα μου κατ' αρχήν.
Φίλε Πλάτωνα γράφεις και συμφωνώ:
quote:
Πάρε ένα οποιαδήποτε βρέφος, τριών μηνών, και ρίχτω σε μια πισίνα.
Κολυμπάει, επιβιώνει.Πάρε ένα παιδί τριών ετών, ρίχτω…πνίγεται! Γιατί?
Το πνίγει, ο ψυχολογικός φόβος!
Αλλά αναφερόμαστε σε ενήλικες και ο αντικειμενικός μας σκοπός είναι το πως θα κατορθώσουμε να επαναποκτήσουμε την χαμένη μας αθωότητα, την αγνή παιδική ματιά ή μάλλον βρεφική.
Κατά την δική μου άποψη θα πρέπει κάθε προσλαμβάνουσα εντύπωση που μας στενοχωρεί που μας προβληματίζει και μας φορτίζει αρνητική ενέργεια, φόβο, θυμό κτλ. να την διελευκάνουμε, να φτάσουμε στην ρίζα της, στην διαφάνεια βλέποντας σφαιρικά, πολύπλευρα και απο απόσταση, αποστασιοποιημένοι απο το Εγώ μας και τότε θα ανακαλύψουμε αυτό που έχω γράψει αλλού οτι πάνω απο ένα "ύψος", "βάθος", η λύπη κι η χαρά, ο φόβος κι ελπίδα, το όνειρο κι η δράση το πάθος κι η έκσταση το ναι και το όχι συναντιούνται, συμφιλιώνοντας εν κατα κλείδι την ζωή με τον θάνατο. Δηλαδή μπαίνουμε σε μια άλλη διάσταση πιο πλατιά, σε μια αρχέτυπική διάσταση όπου τα πάντα ερμηνεύονται μες στην ψυχή με δονήσεις που οι προεκτάσεις τους φτάνουν πολύ μακρυά πολλές φορές σε κάτι που δεν έχει καμμιά σχέση με το αρχικό νόημα των λέξεων..
quote:
Aν νομίζεις πως μιλώ αυθαίρετα και επιπόλαια, μιας και αλλού έγραψες πως είμαι προσεχτικός και άξιος συζητητής, είναι δικαίωμα σου.
Ούτε για μια στιγμή δεν σκέφτικα κάτι τέτοιο. Η εκτίμηση μου προς το πρόσωπο σου είναι δεδομένη κι αναμφισβήτητη!!! Στα πλαίσια του ιλαρού κλίματος του διαλόγου μας εκφράστικα έτσι. Αν σε στενοχώρησα ζητώ συγνώμη. Δεν ήταν η πρόθεσις μου τέτοια όμως σου το διευκρινίζω!
quote:
Το ότι διαβάζω τις σκέψεις σου… (εκεί κάτω), είναι γιατί (εκείνες) δείχνουν και λένε, πολύ περισσότερα, από όσα φαίνονται εδώ πάνω.
Φίλε μου καλέ, τις περισσότερες φορές θέλουμε να πούμε πολύ περισσότερα πράγματα, που όμως αντικειμενικά λόγω του χώρου που μας φιλοξενεί και τις πληθώρας των διαφορετικών προσεγγίσεων των μελλών ή και κάποιες φορές των εκτροπών που συμβαίνουν αποφεύγουμε. Άλλωστε έχουμε κοινή εμπειρία κάπου....κάποτε. Σ' ευχαριστώ πάντως για την "ματιά σου"..
quote:
ΑΝΑΣΤΗΜΕΝΟΣΣΥΜΦΩΝΩ!!!!
ΜΑ ΤΙ ΕΧΩ ΠΑΘΕΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΝΥΣΗΧΩ;;;
Όχι, θα γλύτωνες!!!! χαχαχα
quote:
ΩΧ ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΗ ΑΓΑΠΗ. ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΝΑ ΤΗΝ ΚΑΝΩ ΣΙΓΑ-ΣΙΓΑ
Στην προκειμένη περίπτωση δεν ισχύει το "στους δύο τρίτος δεν χωρεί"
αλλά "οι καλοί παντού χωράνε"!!!
Να 'σται καλά.
Μια φορά και ένα καιρό, ζούσαν οι σκέψεις.
Ήταν πολλές και διάφορες, ντυμένες με κάθε λογής φορεσιά, πλούσια η φτωχή, φανταχτερή πολύχρωμη ακόμα και ποιητική, και ζούσαν μέσα σε ένα όμορφο παλάτι, που το ονόμαζαν... συνείδηση.
Για να υπάρχουν αυτές και η κατοικία τους, έπρεπε να μπαίνουν καθημερινά σε κίνηση, (όπως έμπαιναν σε κίνηση για να ζήσουν τα μερμήγκια, οι μέλισσες, και οι άνθρωποι) μα έπρεπε να επικοινωνούν συνεχώς με ένα κέντρο.
Μια μέρα μια από αυτές σκέφτηκε.
Μωρέ τι να υπάρχει έξω από το Παλάτι?
Οι διπλανές σκέψεις, (που άκουσαν αυτην τη σκέψη), ταράχτηκαν, είχαν μάθει τόσο καιρό να συνομιλούν με το κέντρο, πως τόλμησε εκείνη… να σκεφτεί κάτι άλλο?
Αμέσως επενέβη το κέντρο, που τα πάντα άκουγε, και είπε.
Έξω από το παλάτι, δεν υπάρχει τίποτα.
Το τίποτα δεν λέει τίποτα, σκέφτηκε πάλι η σκέψη. Κάτι δεν γνωριζει το κέντρο.
Αμέσως άναψε κόκκινο λαμπάκι στο παλάτι, και έτρεξε η λογική προς βοήθεια. Αν και βαθιά επαναστατική η σκέψη, ζήτησε από τη λογική να της κάνει συντροφια, μαζί με την περίπτωση, που τις περισσότερες φορές την έβαζαν σε κίνηση.
Είπε λοιπόν πως ήθελε να γνωρίσει τι είναι αυτό το Τίποτα.
Η λογική, που είχε ανώτερη θέση στο παλάτι, αφού είδε πως το κέντρο δεν είχε καταφέρει τίποτα, είπε στη σκέψη ότι γνώριζε. Είναι δύσκολο να βγεις από την βαρύτητα σου, το κέντρο, δεν στο επιτρέπει. Είσαι μαζί του δεμένη στον Χρόνο, αν πας προς μια κατεύθυνση, μετατρέπεσαι σε γνώση, αν πας προς την άλλη, παραφυλάει ο πόνος. Παίζεις κρυφτούλι συνεχώς με τον εαυτό σου, και μετατρέπεσαι από σκέψη σε σκέψη, και όταν ντύνεσαι λίγο από μένα, γίνεσαι μέτρηση.
Όλα αυτά είναι ο Χρόνος λοιπόν?
Η γνώση του εαυτού είναι γνώση, που είναι Χρόνος (Μήκος, Πλάτος, Ύψος, όγκος), γίνομε μνήμη, άρα κάπου προστίθεμαι,….και υπάρχω στον γίγνεσθαι, μα η καταστροφή μου στο χρόνο είναι γεγονός, μιας και ο κόσμος όλος κάτι γίνεται, κάτι θέλει να πετύχει, κάτι να κερδίσει.
Εγώ και το κέντρο φτιάξαμε το παλάτι, και για να είναι έτσι εδώ μέσα, δεν θα έλεγες λογική πως εκεί έξω, εκεί που φοβόμαστε να πάμε, στο τίποτα, υπάρχει απόλυτη σταθερότητα και απεριόριστη αντιληπτική ικανότητα?
Έτσι είναι, μα αγαπητή Σκέψη, έχεις την εντύπωση πως πριν από σένα άλλες σκέψεις δεν το προσπάθησαν? Να γνωρίσουν αυτή την απέραντη ενέργεια... Το κέντρο, συνεχώς αυτό ζητάει, να συλλάβει αυτή την ενέργεια.
Μα επειδή και εμένα να χρησιμοποιήσεις, δεν γίνεται να την περιβάλλουμε σε καμία κατηγορία, σκέφτεσαι πως είναι η ανύπαρκτο, η για πολύ λίγους τυχερούς....
Η σκέψη σήκωσε για λίγο τους ώμους της. Αμέσως όμως ξαναρώτησε.
Είπες πως κάθε κίνηση εδώ μέσα σαν σκέψη, συνδέεται με μια άλλη σκέψη.
Σωστά!
Και πως συνδέονται οι σκέψεις μεταξύ τους?
Από τη στιγμή!
Μήπως η στιγμή έχει την ίδια ποιότητα / σύσταση, που λέμε πως υπάρχει έξω από το παλάτι?
Άρα δεν είναι θέμα να πάμε εμείς, η το κέντρο κάπου….
Ας σκεφτούμε έτσι λοιπόν.
Γιατί εγώ σαν σκέψη, δεν μπορώ να κρατήσω την στιγμή?
Μήπως γιατί εγώ ανήκω στο Χρόνο και η Στιγμή δεν ανήκει?
Μήπως η στιγμή είναι αυτή που σταματάει το χρόνο, μιας και σταματάει την κίνηση του?
Πως γινεται?
Απλά, αν εγώ σαν σκέψη, σταματησω τη συνεχεια.. με τις άλλες σκέψεις.
Η Λογικη ταραχτηκε με τουτη τη σκεψη. Εγω με πολλες και διαφορετικες σαν και εσας συνεργαζομαι, ψελισσε.
Δεν θα παρεις συνταξη αγαπητη μου. Στην αναγκη θα εισαι παρων.
Η στιγμή δεν έχει αιτία, και αν δεν έχει αιτία, δεν έχει αρχή και τέλος, άρα τι συμβαίνει τοτε στο παλάτι, τι συμβαίνει στη συνείδηση....
μπορεί να την χωρέσει?