- "ΑΠΟΞΕΝΩΣΗ" - .-= Η ΨΥΧΗ =-.

(Εε.. να λέμε και το γελοίο της κατάστασης)

Ούτε κατά διάνοια δεν είμαι για μπράβο! Δυστυχώς το έχω κάνει σε μικρότερη ηλικία (όχι πολύ παλιά) και ντρέπομαι γι’ αυτό. Τουλάχιστον (όχι ότι είναι δικαιολογία αυτό) αφού «λειτούργησε» ο εγκέφαλός μου και συνειδητοποίησα την γαϊδουριά & την αγένειά μου ζήτησα με γλυκό τρόπο συγνώμη από τον συνάνθρωπό μου, «κινδυνεύοντας» να ακούσω και κανένα «άντε παράτα μας»!

Φυσικά και δεν είμαι ο τέλειος άνθρωπος – ούτε που πλησιάζω δηλαδή – απλά κάνω μία μεγάλη προσπάθεια ν’ αλλάξω όσα πράγματα δεν μ’ αρέσουν στον εαυτό μου. Και επειδή έχω δει τ’ «αποτελέσματα» της καλοσύνης θα ήθελα να μπορέσουν να τα βιώσουν κι’ άλλοι. Σίγουρα είναι μια ρομαντική «ματιά» της ζωής, αλλά έτσι αισθάνομαι.

Σαφέστατα και έχεις δίκιο στο ότι δεν ξέρουμε το τι μπορεί να περνάει ο συνάνθρωπός μας στη συγκεκριμένη φάση, μπορεί να είναι ακόμα κι’ ένα ράκος ψυχολογικά από τόσες αιτίες (χωρισμός, τσακωμός ακόμα και θάνατος).

Όμως... εδώ υπάρχει αυτό το όμως, το οποίο παιδεύει το μυαλό μου, μήπως όλοι μας δεν έχουμε προβλήματα? Μήπως όλα τα σπίτια δεν έχουν ζητήματά τους, μήπως όλοι δεν «ζοριζόμαστε» καθημερινά? Αλλά σκέφτομαι και λέω «τι μου φταίει ο άλλος να είμαι αγενής μαζί του και να βλέπει την ξινίλα στο πρόσωπό μου»? Και το «πάω» και λιγάκι παρακάτω και του λέω και μια καλή κουβέντα ή του «χαρίζω» ένα ζεστό χαμόγελο, τουλάχιστον να μην με θυμάται σαν έναν στριμμένο άνθρωπο που έτυχε να συναντήσει. Το λέω αυτό γιατί δυστυχώς, εγώ θυμάμαι κάποιους ανθρώπους που μου φέρθηκαν με αγένεια, εκεί, στην «άλλη» μεριά του μυαλού μου και λέω «γιατί άραγε?». Φυσικά προσπαθώ ν’ αποβάλλω τέτοια περιστατικά γιατί αλλιώς στο τέλος θα κάνω ένα μεγάλο μπαμ (xexe) και θα σκάσω, αλλά σίγουρα κάποια τα θυμάμαι.

Συμφωνώ περί παιδείας! Και όχι δεν ξέφυγες από το θέμα! Και για μένα εκεί θα πρέπει να εστιάσουμε, στα παιδιά! Στην παιδεία που λαμβάνουν τα παιδιά στα σχολεία τους, στην ανατροφή & τις συμπεριφορές που τους δίνουν οι γονείς, στα βιβλία που τους επιτρέπουμε να διαβάζουν, στην τηλεόραση που παρακολουθούν και τόσα ακόμα!

Ελπίζω καλέ μου φίλε, να έχεις δίκιο και να υπήρξε έστω και ένας συνεπιβάτης που παρακολούθησε το περιστατικό και να «πήρε» κάτι ή και εκείνη η κοπέλα να το ξανασκέφτηκε όπως έχω κάνει και ‘γω...

Μετρό.
Πρωί κι ο κόσμος σε μια διαδρομη καθημερινής ρουτίνας.
Ξαφνικά το τρένο σταματάει. Ολοι κοιτουν μ' απορημένο ύφος αναρωτούμενοι τι είναι αυτό που διατάραξε την τάξη των πραγμάτων.
Ακούγεται ανακοίνωση:
"Ζητουμε συγγνώμη για τη διακοπή του ταξιδιού σας. Μια γυναικα έπεσε στις ράγες. Ζητούμε την υπομονή σας μεχρι ν' αποκατασταθεί η κυκλοφορία. Ευχαριστώ."
Οι επιβάτες ταράζονται για λιγο. Ακουγονται διαφορα επιφωνήματα "Αααα"
"Ωωωω" σχολια "Την καημένη την κοπέλα"
Μέτα τις πρώτες αντιδράσεις πέφτει μια αμήχανη σιωπή.
Η ώρα περνάει και το τρένο δε λέει να ξεκινήσει.
Οι επιβάτες κάνουν νευρικές κινήσεις ξεφυσώντας.
Και όσο μπορούν πιο διακριτικά
και σχεδόν ταυτόχρονα κοιτάζουν όλοι το ρολόι τους!!!....
_____________________________________________________________________

Δεν ξερω αν ο κωμικός έδωσε μια υπερβολή για να δώσει εμφαση σ'αυτο που ήθελε να περάσει... Το τραγικό όμως είναι οτι με τα σημερινα δεδομένα της κοινωνικής πραγματικότητας
θα μπορουσε κάλιστα να είναι ενα απόλυτα αληθινό περιστατικό

Tον ψίθυρο των άστρων
έπιασε η γκλάβα μου...
Αρμονία και χάος

Σε καμία περίπτωση δεν σκέφτηκα, την πιθανότητα να σκεφτεί, ότι θα ήθελα να την κλέψω γιατί η τσάντα που κρατούσε ήταν απ’ αυτές τις πλαστικές των super markets και είχε ταπεράκια! Οπότε αυτό δεν ισχύει, εκτός κι’ αν το μάτι μου είχε γυαλίσει από την πείνα... xaxaxa.

Έχω την εντύπωση ότι τα άτομα που θέλω να «πλησιάσω» είναι σαν και ‘σένα. Με το σκεπτικό σου. Γιατί δηλαδή να σκεφτείς ότι σε θεώρησα ηλίθιο, όπως γράφεις και όχι ότι απλά θέλω να σε βοηθήσω, προτείνοντάς σου την εσοχή?

Εντάξει, είναι φυσιολογική η αποξένωση στην πόλη και η καχυποψία, όπως σωστά γράφεις, αλλά πάει μαζί και η αγένεια?

Διαφωνώ μαζί σου σ’ αυτό που γράφεις «έτσι και αλλιώς τους ανθρώπους τους ξέρετε, τι άλλο θέλει κανείς» Εγώ ξέρω, ότι οι άνθρωποι είναι κατά βάση καλοί, ευγενικοί & έχουν μέσα τους ανθρωπιά!

Και γιατί λες ότι δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι εμείς που καταθέτουμε τις απόψεις μας σ’ αυτό το θέμα? Μπορούμε και παρα-μπορούμε! Άλλοι 50 αν διαβάσουν το θέμα, άλλοι 4 αν συμφωνήσουν, άλλοι 3 να μπουν στην διαδικασία να το σκεφτούν, κάτι έχουμε κάνει! Και σε καμία περίπτωση δεν το κάνεις αυτό για να το «παίξεις καλός Σαμαρείτης» όπως γράφεις. Το κάνεις γιατί έτσι νιώθεις, γιατί το γουστάρεις, κινδυνεύοντας να συναντήσεις κάποιον που να μην θέλει καμιά κουβέντα μαζί σου και όχι για να πουν οι άλλοι «α, τι καλό παιδί»!

Ό τίτλος του θέματος είναι πολύ καλός και μπορώ να πω ότι θα βγουν πολύ όμορφα πράγματα.

Πριν όμως προχωρήσω σε νέα μηνύματα, θα ήθελα να ζητήσω την άδεια ελεύθερης έκφρασεις.

Και το λέω αυτό γιατί άλλες φορές θα πρέπει να εκφραστώ μέσα από προσωπικά βιώματα και άλλες μέσα από την Εν Χριστώ διαδρομή μου στον Ορθόδοξο Χριστιανικό Δρόμο.

Είναι σεβαστή όποια επιθυμίας και αν έχεις.

Με αγαθή Αγάπη 7Χ7

just a man.

quote:

---

Θα μπορούσε άραγε, ένα χαμόγελο ή μία θετική κίνηση από κάποιους να «αναχαιτίσει» το πρόγραμμα (όπως γράφεις και ‘συ) και να σταματήσει την εξάπλωση του ιού?

---

Με εκτίμηση,

Αυτό που αναφέρεις με την εκδήλωση, μου έχει συμβεί (κάτω από λιγάκι διαφορετικές συνθήκες) και ‘μένα και επίσης αισθάνθηκα μετά άσχημα! Σκεφτόμουν «μα καλά, είναι δυνατόν να φερθώ τόσο χαζά? Γιατί να μην μιλήσω δηλαδή σ’ έναν άνθρωπο? Τι θα μου έκανε, θα μ’ έτρωγε?!» Απίστευτες χαζές φοβίες που δυσκολεύουν την ζωή μας χωρίς κανένα λόγο...Πάντως μπράβο που μπήκες στη διαδικασία να το σκεφτείς και ειδικά που έχεις αποφασίσει την επόμενη φορά ν’ αντιδράσεις διαφορετικά!

Γράφεις «Είναι απο τις στιγμές που νιώθεις ότι ο εαυτός σου σε απογοητεύει... νιώθεις ότι ακόμη είσαι πολύ μακρια απο το στόχο σου».. μεγάλη κουβέντα! Μεγάλη κουβέντα! Πως θα μπορούσαμε όλοι να το νιώσουμε, να το καταλάβουμε αυτό με όλο μας το είναι?

Ένα άλλο περιστατικό που θα ήθελα να μοιραστώ:

Είμαι σχετικά καινούργια σε μία γειτονιά. Πηγαίνω λοιπόν σ’ έναν φούρνο και αγοράζω ψωμί. Στον φούρνο αυτό είναι πάντα μία κυρία, γύρω στα 60, η οποία και μ’ εξυπηρετεί. Μπαίνω λοιπόν και της «χαρίζω» ένα από τα πρωινά μου χαμόγελα (το αναφέρω αυτό γιατί είναι από τα χαμόγελα χωρίς ίχνος κούρασης, συν ότι έχει μία «αίσθηση» της καινούργιας ημέρας, άρα και ελπίδας για το τι θα μπορούσε να συμβεί) και της λέω «ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΣΑΣ!». Το πιστεύετε ότι εδώ και 5 μήνες δεν μου έχει αντευχηθεί ΟΥΤΕ ΜΙΑ ΦΟΡΑ καλημέρα?! Απλά κάθεται εκεί και με κοιτάει! Τι να σκέφτεται άραγε?

Απίστευτο?! Εγώ λοιπόν, σαν τ’ αρκουδάκια της duracel, πηγαίνω και πηγαίνω και ξανα-πηγαίνω και κάθε φορά της λέω ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΣΑΣ με το ηλίθιο χαμόγελό μου!! Για να δούμε, τι θα κάνει, είμαι περίεργη. Καμιά μέρα θα της την δώσει και θα μου πει «άντε πνίξου και ‘συ μας έχει πρήξει με τις καλημέρες σου» ή θα γίνει .... «γκρεμιστεί ο φούρνος της» και θα μου απαντήσει ΚΑΛΗΜΕΡΑ?

Υ.Γ. Δεν είναι περίεργο που τόσα ίδια ή παρόμοια περιστατικά μας έχουν συμβεί? Φανταστείτε να έγραφαν εδώ μερικές χιλιάδες ανθρώπων.....

Η γειτονιά σχεδόν εκλείπει, η εκτεταμένη οικογένεια διαρκώς συρρικνώνεται.

Eνα από τα κυριότερα προϊόντα της τεχνολογικής εξέλιξης, που συμβάλλει σε αυτήν την αποξένωση είναι η τηλεόραση και τώρα τελευταία ο υπολογιστής και το Διαδίκτυο. Πριν υπήρχε η «Eστία» που μαζευόταν η οικογένεια και συζητούσε. Στη συνέχεια έβλεπαν όλοι μαζί τηλεόραση, αλλά ήταν σιωπηλοί χωρίς να επικοινωνούν. Mε την άνοδο του βιοτικού επιπέδου και τη μείωση των τιμών των προϊόντων αυτής της τεχνολογίας, η οικογένεια πήρε δύο τηλεοράσεις και ο καθένας έβλεπε στο δωμάτιό του το δικό του σίριαλ.

Tώρα με τον υπολογιστή –ακόμη εδώ δεν έχει πάρει διαστάσεις αλλά θα συμβεί σε τέσσερα-πέντε χρόνια– η ενδοοικογενειακή απομόνωση αυξάνεται.

Tο κάθε μέλος έχει το δικό του προσωπικό υπολογιστή, εκεί έχει τον δικό του ατομικό κόσμο στον οποίο βυθίζεται. Σερφάρει στο παν, συναλλάσσεται με ανθρώπους άγνωστους οπουδήποτε στη γη. Kαι το βρίσκει αυτό πολύ πιο άνετο και βολικό. Tον απαλλάσσει από τα δεσμά του χρόνου, να δώσει ραντεβού την ορισμένη ώρα, τον απαλλάσσει από την κοινωνική του δειλία, διότι εύκολα στέλνει και δέχεται απρόσωπα μηνύματα επιτυγχάνοντας τη συναισθηματική απομόνωσή του, από τους κοντινούς του ανθρώπους.

Διαμορφώνεται ένα νέο είδος ανθρώπου...

In This Life or The Next I Will Have My VENGEANCE!!!

Καλά, όσο για το περιστατικό με τον τύπο από το τρόλεϊ... ε, τώρα τι να πω... ειλικρινά δεν έχω ακούσει τόσο απίστευτο περιστατικό! Και με συγχωρείς, αλλά ολόκληρο τρόλεϊ δεν είναι κανείς το τι συνέβαινε?!! Και αυτός ο γάιδαρος, γιατί περί γαιδάρου πρόκειται, που είδε το γεγονός, έκατσε εκεί μουγκός και μήπως το ευχαριστήθηκε κι’ από πάνω?! Ε, εκεί έχουμε φτάσει, σ’ αυτά τα χαμηλά επίπεδα ανθρωπιάς και απίστευτης αποξένωσης!

Δεν θα μπορούσε το σκετσάκι που περιέγραψες να «δώσει» καλύτερα το μέγεθος της αποξένωσης! Το φαντάζεσαι? Να έχει χαθεί ένας άνθρωπος και κάποιος επιβάτης να σκέφτεται: «πω-πω τι έπαθα τώρα, θ’ αργήσω στη δουλειά! Καλά κι’ αυτή, σ’ αυτές τις γραμμές βρήκε να.....πέσει??!!!!!

Γιατί όλοι μας δεν έχουμε βρεθεί μπροστά σε καυγά 2 οδηγών που φτάνουν να πιαστούν στα χέρια κι αντί να τους χωρίσει κάποιος να φωνάζουν οι άλλοι οδηγοί «άντε ρεεεεεε, τελειώνετεεεεε»!

Ένα screensaver με εικόνες του Ιησού ως παιδί

"Jesus as baby" - DOWNLOAD NOW !!

(1,35 MB)

ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΝΑ "ΤΕΡΑΣΤΙΟ" ΤΟΠΙΚ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΣΤΡΙΚΗ ΠΡΟΒΟΛΗ ΚΑΙ ΤΑ ΑΣΤΡΙΚΑ ΣΩΜΑΤΑ.

ΕΚΕΙ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΓΡΑΨΕΙΣ ΤΗΝ ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΣΟΥ.

ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΤΟΠΙΚ:http://www.esoterica.gr/forums/topic.asp?TOPIC_ID=131

RESPECT IS EARNED, NOT GIVEN

ΕΙΔΑ ΟΝΕΙΡΟ ΟΤΙ ΕΠΕΦΤΑ ΑΠΟ ΓΚΡΕΜΟ ΚΑΙ ΟΤΑΝ ΞΥΠΝΗΣΑ ΗΜΟΥΝ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΕΒΑΤΙ.

Να δεις όνειρο ότι είσαι συντονιστής, κι όταν ξυπνήσεις να βρεθείς εκτός φόρουμ...!

(ελπίζω να μην πάρεις στα σοβαρά το αστειάκι...ε;)