- ΚΑΤΑΝΟΗΣΗ ΤΗΣ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗΣ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑΣ . - .-= Η ΓΝΩΣΗ =-.

Ακριβώς. Ακριβώς φίλε, ακριβώς.

Άνοιξε το παράθυρό σου ρε alfa-omega, κοίτα τον ουρανό, δες τον ήλιο και πάρε φίλε όση ενέργεια γουστάρεις και επαναφόρτισε τις μπαταρίες σου. Υπάρχει ο μεγάλος συσσωρευτής ...

Όχι φίλε μου, δεν μου άρεσε, δεν είναι τρόπος αυτός. Είναι κάτι σαν αυτό που λέει ο helios2012, "βαμπιρισμός". Για σένα alfa-omega, δεν θα το 'λεγα εγώ αυτό, γιατί ξέρω πως το λες όχι με κακία, όχι με μοχθηρία και πονηριά, αλλά το λες επειδή απλά έχεις άγνοια. Κάνεις κάποια πράγματα, αυτήν την "είσπραξη θετικής ενέργειας", όπως λες, αλλά στην ουσία δεν ξέρεις τι κάνεις. Διάβασες 5-6 βιβλία εσωτερισμού, είδες εκεί που περιγράφουν κάποιους τρόπους και νομίζεις πως έχεις το δικαίωμα να τα κάνεις, χωρίς να ξέρεις όμως την ουσία. Γιατί γίνονται αυτά, πότε γίνονται, αν γίνονται κτλ. ... Στο ξαναλέω, δεν είναι τρόπος αυτός. Θες να μ' ακούσεις ; άκουσέ με, δεν θες ; κάποια μέρα, θα βρεθεί κάποιος πιο "αχόρταγος" από σένα και θα σου ρουφήξει όλη την δική σου ενέργεια, θα σε "στεγνώσει". Και τότε - όταν το νιώσεις αυτό, αυτό δηλ. που εσύ κάνεις στους άλλους, όταν οι άλλοι θα το κάνουν σε σένα - τότε το ξανακουβεντιάζουμε το θέμα ... Να προσέχεις πάντως, να προσέχεις πολύ γιατί πάντα υπάρχει κάποιος άλλος που ακόμη κι αν εσύ είσαι "βαμπίρ" - που δεν είσαι - αυτός ο άλλος, θα είναι μεγαλύτερο "βαμπίρ" από σένα. Και τότε ... την πλέρωσες.

quote:

---

alfa-omega

Διότι οι προσωπικότητες έχουνε πολλά εγώ και φοράνε μάσκες .
Πάρα πολύ σπάνια μία προσωπικότητα ,συμπεριφέρεται με τον αληθινό χαρακτήρα που έχει διαμορφώσει.

---

alfa-omega, ένας άνθρωπος μπορεί όπως λες να συντονιστεί και να ευθυγραμμιστεί με την ψυχή του. Με κάποιον άλλον άνθρωπο όμως, με κάποια άλλη ψυχή, δεν μπορεί να το κάνει τόσο εύκολα. Αφ' ενός γιατί ο άλλος, είναι άλλος, είναι άλλη ψυχή, αφ' ετέρου γιατί - αυτό που σου είπα και στο ξαναλέω - θα πρέπει να θέλει. Θες παράδειγμα ; Θα σου πω ένα παράδειγμα έτσι λίγο ... παιχνιδιάρικο >

Έστω οτι εσύ θες να συντονιστείς με μένα. Εγώ όμως δεν θέλω να συντονιστώ μαζί σου. Εγώ ταλαντεύομαι σε χι(x) συχνότητα, εσύ σε ψι(y). Εκεί λοιπόν που πας εσύ το y να το κάνεις x δηλ. y=x για να έχουμε συντονισμό, εγώ την ψυλλιάζομαι και βάζω έναν άσσο μπροστά στο χι μου, το κάνω (x+1). Αμέσως, το y το δικό σου, είναι διάφορο από το x το δικό μου, γιατί εγώ έχω προσθέσει κάτι σ' αυτό. Το ίδιο μπορείς να κάνεις κι εσύ, να προσθέσεις ή να αφαιρέσεις κάτι. Αν λοιπόν ένας άλλος άνθρωπος δεν θέλει να συντονιστεί μαζί σου, τότε το y το δικό σου, θα είναι πάντα διάφορο από το x το δικό του. Συνεπώς, είναι πάρα πολύ δύσκολο να επιτευχθεί ο συντονισμός.

Επίσης, είναι ακόμη πιο δύσκολο, ένας άνθρωπος να συντονιστεί με το σύμπαν. Γιατί το σύμπαν ταλαντεύεται φίλε σε κάτι συχνότητες, μα σε κάτι συχνότητες, άσ' το, μην την ψάχνεις ... θέλει δηλ. πολύ εκπαίδευση, πολύ άσκηση γιατί οι συχνότητές του είναι ολόκληρο μυστήριο. Και θα σου πω κι ένα tip >

το σύμπαν, η φύση, αρέσκεται στο να κρύβεται. Τις κρύβει δηλ. αυτές τις συχνότητές του, δεν τις φανερώνει άϊντε, σ' όποιον να 'ναι. Δεν είναι δηλ. μπάτε σκύλοι αλέστε. Συνεπώς, ακόμη κι όταν προσπαθήσεις να το κάνεις, με κόπο, με πολύ μεγάλη εργασία στον εαυτό σου και με στερήσεις, ακόμη και τότε, το πιθανότερο είναι πως δεν θα το καταφέρεις. Γιατί αυτό, ο συντονισμός δηλ. δεν είναι κάτι που το προκαλείς εσύ. Συμβαίνει από μόνο του μερικές φορές. Εσύ π.χ αν καθήσεις και πεις "να, τώρα θα συντονιστώ με το σύμπαν", τίποτε δεν θα καταφέρεις. Αυτό θα γίνει κάποια στιγμή από μόνο του, χωρίς να το συνειδητοποιήσεις, αβίαστα, απρόκλητα, εν ριπεί οφθαλμού που λέμε. Μόλις το συνειδητοποιήσεις, θα πάψει να υπάρχει και ο συντονισμός θα τελειώσει.

Αυτό είναι το επιθυμητό. Ο ανώτερος σκοπός. Αυτή δηλ. η ενότητα, η ομοφωνία. Αν υπάρχει αυτή, τότε γλυτώνουμε από πολλούς μπελάδες, πάρα πολλούς ... αλλά και τότε, έχουμε τον πλήρη και τον απόλυτο έλεγχο του εαυτού μας, γινόμαστε δηλ. αφέντες του εαυτού μας, σωστά το λες, αυτός είναι ο ανώτερος εαυτός μας.

Η κρυστάλλωση, είναι αυτό που λέει και η λέξη, κρυστάλλωση. Την χρησιμοποιούμε ασφαλώς μεταφορικά. Για να δείξουμε ότι κάτι παίρνει μια συγκεκριμένη σκληρή και άκαμπτη μορφή, μορφοποιείται, θα μπορούσαμε να λέμε και μορφοποίηση. Αλλά το "κρυστάλλωση" είναι λίγο πιο περιγραφικό, πιο λογοτεχνικό αν θες. Αμέσως το μυαλό του άλλου πάει σε μια εικόνα, εκείνη του νερού που παγώνει και γίνεται κρύσταλλος. Πως μπορεί κάποιος να λιώσει έναν κρύσταλλο, μπορείς να μου πεις ;

Πολύ σωστά. Με το πυρ, με την φωτιά δηλ. με θερμότητα. Όταν λοιπόν ένας άνθρωπος έχει κρυσταλλωμένη ουσία σε λάθος βάση, φαντάσου τι μεγάλη φωτιά πρέπει να του ανάψουμε (κι αυτό πάρ' το κυριολεκτικά και μεταφορικά δηλ. "σου άναψα μεγάλη φωτιά", που λέμε) ή να ανάψει ο ίδιος μέσα του, ώστε να λιώσει αυτόν τον "κρύσταλλο". Μιλάμε για πυρκαγιά, για παρανάλωμα, τίποτε δεν πρέπει να μείνει μέσα του. Πρέπει δηλ. να λιώσει εντελώς ο "κρύσταλλός" του, να γίνει νερό. Γι' αυτό και κάποιος λέει >

Μήπως ... σου άναψα φωτιά ; (χαχαχαχα) Να' σαι καλά φιλαράκι μου. Χαιρετισμούς και τα δέοντα στο έτερον ήμισυ ...

Ποιος από μας όμως, έχει τολμήσει να βάλει φωτιά στην ουσία του ; Από μόνοι μας, είναι εξαιρετικά δύσκολο να το κάνουμε. Αλλά και ποιος εμπιστεύεται κάποιον άλλον να του κάνει ; Υπάρχει μια περίπτωση. Ονομάζεται ... - ξαναδέστε τις ζώνες σας! - έρωτας. Σ' αυτήν την περίπτωση ο άνθρωπος εμπιστεύεται έναν άλλον άνθρωπο, ουσιαστικά εμπιστεύεται το άγνωστο, γιατί ο έρωτας αυτό είναι > ένα συναίσθημα που σε καλεί να εμπιστευτείς κάποιον συνάνθρωπό σου, που δεν τον ξέρεις. Σ' αυτήν την περίπτωση, ο συνάνθρωπός σου μπορεί να σου προκαλέσει μια πολύ μεγάλη φωτιά. Τόσοι ποιητές, τόσοι καλλιτέχνες έχουν μιλήσει γι' αυτήν. Είναι τόσο μεγάλη που σου καίει τα σπλάχνα, σε τσουρουφλίζει, σε παραδίδει σε μια μεγάλη και δυνατή πυρκαγιά. Πολλοί άνθρωποι έχουν λιώσει την ουσία τους μέσα σ' αυτήν την φωτιά, γι' αυτό και πολλοί λένε "με τον έρωτά σου, ξαναγεννήθηκα!". Κι άλλοι πάλι, εξ' αιτίας αυτής της φωτιάς, έχουν καταστραφεί.

Η αποκρυστάλλωση λοιπόν της ουσίας ενός ανθρώπου είναι εξαιρετικά δύσκολη αλλά και επικίνδυνη. Ο έρωτας, σαν εργαλείο για την πρόκληση μιας εσωτερικής πυρκαγιάς σ' έναν άνθρωπο, είναι πάρα πολύ ισχυρός. Είναι σαν οδοστρωτήρας. Τα ισοπεδώνει όλα. Υπάρχουν κι άλλα εργαλεία, όχι τόσο φανερά όσο ο έρωτας, τα οποία δεν είναι τόσο ισχυρά, αλλά μπορούν να γίνουν - ας μην επεκταθούμε περισσότερο. Όταν λοιπόν κάποιος έχει στα χέρια του τέτοια ισχυρά "εμπρηστικά" εργαλεία, τότε - αν αποφασίσει να τα χρησιμοποιήσει (δεν θα του το πρότεινα εγώ βέβαια αυτό ποτέ) - τότε λοιπόν δύο πράγματα μπορεί να προκαλέσει στον συνάνθρωπό του. Ή να τον αναγεννήσει ή να τον σκοτώσει. Ή να του ξαναδώσει ζωή δηλ. ή να του την πάρει. Αυτό είναι ικανότητα θεού, μία ικανότητα εκ των πολλών δηλ. Γι' αυτό και ο έρωτας, δικαίως έχει θεοποιηθεί από κάποιους.

Μην ξεχνάτε, υπήρχαν, υπάρχουν και θα υπάρχουν άνθρωποι που αυτοκτόνησαν, αυτοκτονούν και θα αυτοκτονούν από μια ερωτική απογοήτευση. Αυτό είναι τρομακτικό, αν το σκεφτεί κανείς. Ο έρωτας είναι τόσο επικίνδυνο συναίσθημα που προκαλεί στην ουσία ενός ανθρώπου ταχεία - θα μπορούσαμε να πούμε - αποκρυστάλλωση. Οι άνθρωποι όταν είναι ερωτευμένοι, δεν τρώνε, δεν κοιμούνται, είναι απρόσεχτοι, είναι αφηρημένοι. Φανταστείτε για το μέγεθος της φωτιάς δηλ. που προκαλεί. Ούτε να φας δεν σ' αφήνει! Έτσι, μπορεί να σου προκαλέσει ακόμη και τον θάνατο, να σου πάρει την ζωή. Ξέρω ανθρώπους - ζόμπι, που ζούσαν για χρόνια σε κατάθλιψη, σε βαριά μελαγχολία, νεκρούς - ζωντανούς ανθρώπους που δεν χάρηκαν τίποτε, εξ' αιτίας ενός έρωτα - άκουσον, άκουσον! - ενός έρωτα. Όλοι μας ξέρουμε, όλοι μας έχουμε ακούσει, φίλους, γνωστούς γνωστών, όλοι μας γνωρίζουμε τέτοιες περιπτώσεις.

Μπροστά στο παραπάνω, η αποκρυστάλλωση της προσωπικότητας ενός ανθρώπου, φαντάζει παιχνιδάκι. Κατ' αρχήν, επειδή η προσωπικότητα ενός ανθρώπου είναι διαμορφωμένη από εξωγενείς παράγοντες, είναι πολύ εύκολο να δημιουργηθεί από τον γνώστη, ένας τέτοιος εξωγενής παράγοντας ώστε να επηρρεάσει την προσωπικότητα ενός άλλου συναθρώπου του. Μην πάει ο νους σας στο κακό. Απλό παράδειγμα >

Ένας άνθρωπος δεν έχει φάει ποτέ στην ζωή του ... κουκιά! Δεν έχει φάει ρε παιδί μου, θες γιατί δεν τα μαγείρεψε ποτέ η μάνα του, θες γιατί του είπε κάποιος πως δεν είναι ωραία, θες γιατί δεν έτυχε, θες γιατί έχει ακούσει πως από τα κουκιά μπορεί να πάθει κάποιος δηλητηρίαση, θες ... για διάφορους λόγους. (Δεν εξετάσουμε τι περίπτωση να τον πειράζουν στο στομάχι τα κουκιά, είναι άλλο, έβαλα κουκιά γιατί τώρα πεινάω, γι' αυτό) Τον ρωτάς λοιπόν "θες κουκιά ;" και σου λέει "όχι, δεν τρώω κουκιά". Του λες "μα γιατί ; τα κουκιά είναι πολύ ωραίο φαγητό, γιατί δεν θες να δοκιμάσεις ;" Και ο άνθρωπος αυτός σου λέει "όχι, δεν θέλω, άσε καλύτερα".Σ' αυτόν τον άνθρωπο, υπάρχει μέσα του ένα "εγώ" που έχει στραβώσει ρε παιδί μου με τα κουκιά, δεν τα γουστάρει τα κουκιά. Κι ενώ ο ίδιος δεν τα έχει δοκιμάσει ποτέ του, μέσα του έχει επικρατήσει η άποψη πως δεν τα θέλει. Αυτό το "εγώ" του δηλ. αυτό το στραβωμένο με τα κουκιά "εγώ" του, έχει υποτάξει τα άλλα που του λένε "δοκίμασε ρε, ένα φαγητό είναι!". Εσύ, ο γνώστης, θες σώνει και ντε να φάει αυτός κουκιά. Τι κάνεις για να το πετύχεις αυτό ;

Υπάρχουν πολλοί τρόποι. Φαντασία να 'χεις. Κατ' αρχήν, μπορείς να τον ξεγελάσεις, να του πεις ένα ψέμα ή να του κρύψεις μια αλήθεια. Μπορείς δηλ. να τον πας σε ένα εστιατόριο όπου σερβίρουν μια σπεσιαλιτέ με κουκιά και να του πεις "δοκίμασε αυτό το φαγητό, είναι όλα τα λεφτά!". Κι όταν αυτός το φάει και το φχαριστηθεί, να του πεις "ξε'ς τι έφαγες ; Κουκιά!. 'Ντάξει, αυτό είναι λίγο πονηρό βέβαια και θέλει και λίγο να 'σαι ηθοποιός για να το κάνεις. Μπορείς επίσης να τον δελεάσεις ή να τον κάνεις να ζηλέψει ή να του προκαλέσεις περιέργεια. Να παραγγείλεις εσύ αυτό το φαγητό, αυτήν την σπεσιαλιτέ δηλ. και να το φας με τόσο μεγάλη ευχαρίστηση που να πει μέσα του "καλά, τι τρώει το άτομο ; ας φάω κι εγώ". Με λίγα λόγια, μπορείς δηλ. να τον προκαλέσεις.

Τι σημαίνει προ-καλώ ; Σημαίνει πως κάνω κάτι πρωτού διατυπώσω την κλήση. Αυτό σημαίνει. Ένας γνώστης, ένας μύστης για να το πω καλύτερα, δεν χρειάζεται να διατυπώσει την κλήση και τις περισσότερες φορές εσκεμμένα αποκρύπτει την κλήση. Η απόκρυψη της κλήσης μπορεί να γίνει με πάρα πολλούς τρόπους, η προ-κλήση δηλ.

Συνεπώς, στο τέλος, για να μην σας κουράζω άλλο, αυτός ο άνθρωπος εκεί που νόμιζε πως δεν ήθελε κουκιά, τώρα τρώει και μάλιστα γλύφει και τα δάχτυλά του. Αυτό είναι μια αναθεώρηση ενός μέρους μόνο, ενός πολύ μικρού δηλ. μέρους - σας το ανέφερα ως παράδειγμα - της προσωπικότητάς του, ενός πολύ πολύ μικρού "εγώ" του δηλ. ενός αθώου "εγώ" του. Γιατί στο κάτω κάτω, ε, δεν χάθηκε κι ο κόσμος αν κάποιος δεν γουστάρει τα κουκιά, μην τρελλαθούμε κιόλας ...