- ΔΙΑΙΣΘΗΣΗ - .-= ΤΟ ΠΑΡΑΞΕΝΟ =-.

ευχαριστω
η αγαπη ειναι παντοτινη
ολα ειναι τελεια

quote:

---

μηπως ομως προαγγελος της τηλεπαθειας ειναι η διαισθηση
δηλ διαισθανεσαι κατι που δεν καταλαβαινει ο αλλος
αλλα μεταφραζεται σε τηλεπαθεια οταν συντονιστουν μεταξυ
τους "πομπος" και "δεκτης".

---

Ναί έχεις δίκιο, η υπερ-αναπτυγμένη διαίσθηση ανάμεσα και στα δύο πρόσωπο οδηγεί στην Τηλεπάθεια!
Τα ζώα όπως είδες έχουν υπερ-αναπτυγμένη την διαίσθηση, καί το ένστικτο αλλά ο σημερινός Άνθρωπος πολύ λίγο. Υπήρξαν όμως σε παλιότερες εποχές Άνθρωποι οι οποίοι είχαν αναπτυγμένα πολύ περισσότερο απόσο νομίζουμε Εμείς τα ψυχικά τους χαρίσματα. Περιττό να σου πώ οτι κάποιες φιλές Ινδιάνων έχουν το χάρισμα να προσκαλούν κοντά τους τα ζώα τα οποία θέλουν να χρησιμοποιήσουν για τροφή.
Όσον αφορά την ερώτηση σου για την σχεση ανάμεσα στο Ένστικτο και την διαίσθηση δέν βλέπω εγώ καμιά σοβαρή διαφορά στην έννοια των λέξεων πιστεύω οτι ταυτίζονται.
Το ένστικτο σάν έννοια έχουμε την συνήθεια να την χρησιμοποιούμε υπονοώντας τα ζώα, ενώ την διαίσθητη σαν κάτι πιό δυσεύρετο υπονοώντας τους Ανθρώπους. Και όπως είπα η υπερ-αναπτυγμένη διαίσθηση οδηγεί σε Τηλεπάθεια η οποία πιστεύω επίσης οτι υπάρχει σε μεγάλο βαθμό στα ζώα ιδιαίτερα αυτά τα οποία ζούν κατα σμήνη (π.χ. χελιδόνια) τα οποία συμπεριφέρονται σάν να είναι ένας Οργανισμός!

ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟ ΧΩΡΙΣ ΑΓΚΑΘΙΑ ΚΑΙ ΚΑΜΙΑ ΕΥΤΥΧΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΝΕΦΕΛΗ

Πριν από ένα μήνα περίπου κατέβαινα με τη μηχανή μου τη Λεωφόρο Αλεξάνδρας. Κάποια στιγμή βλέπω στην απέναντι μεριά (στην άνοδο) κόσμο μαζεμένο γύρω από ένα ατύχημα. Νοσοκομειακά, το ανακριτικό της τροχαίας, κ.λπ. Φαινόταν σοβαρό το ατύχημα, γιατί είχε μαζευτεί πολύς κόσμος.

Μετά από περίπου ένα τέταρτο ανέβηκα την Αλεξάνδρας, στην άνοδο αυτή τη φορά. Σε όλη τη διαδρομή, σκεφτόμουν το ατύχημα κι έτσι μόλις συνάντησα τον κόσμο που είχε παραμείνει εκεί, σκέφτηκα να ρωτήσω τι έγινε. Στην άσφαλτο υπήρχε ένα ποταμάκι με αίμα, το ατύχημα αφορούσε μια μοτοσυκλέτα που χτυπήθηκε από ένα αυτοκίνητο, αλλά αυτοί που ρώτησα δεν ήξεραν να μου πουν εάν ο οδηγός της μοτοσυκλέτας σκοτώθηκε ή όχι.
Φτάνοντας στο σπίτι μου, είχα φαγωθεί να μάθω τι έγινε με τον άνθρωπο που είχε χτυπήσει. Πήρα τηλέφωνο το 166 να μάθω ποιο νοσοκομείο εφημέρευε, πήρα στο νοσοκομείο στα επείγοντα και με συνέδεσαν με το χειρουργείο, όπου ο υπεύθυνος γιατρός νευρίασε που τον διέκοπτα από το έργο του (δεν είχε και άδικο ο άνθρωπος ).
Δεν έμαθα τι είχε γίνει. Πήρα και μια καλή φίλη αναισθησιολόγο, μήπως μπορέσει να βγάλει εκείνη άκρη, αλλά τελικά δεν μπόρεσε ούτε εκείνη. Γενικά, εκείνο το απόγευμα είχα κάνει τα πάντα για να βρω τι είχε γίνει. Με είχε πιάσει ένα επίμονο ανεξήγητο ενδιαφέρον.

Πριν από μία βδομάδα, μίλησα με ένα γνωστό μου πρόσωπο στο τηλέφωνο. Ο λόγος που τον πήρα τηλέφωνο ήταν, ότι έμαθα πως είχε χτυπήσει με τη μηχανή του και θέλησα να μάθω πως είναι. Ήταν καλά, αν και είχε χτυπήσει στο κεφάλι και στο πόδι και απ' ότι μου είπε, είχε κάνει 2 τούμπες στον αέρα πριν προσγειωθεί στο έδαφος...
Άρχισα να τον ρωτάω πως έγινε το ατύχημα. Που έγινε: Στην Αλεξάνδρας.
Στην άνοδο ή στην κάθοδο; Στην άνοδο.
Τι ώρα; Λίγο μετά τις πέντε το απόγευμα.
Ήταν με τη μηχανή του και τον χτύπησε ένα αυτοκίνητο που παραβίασε ένα STOP.

Εν ολίγοις, από όσα μπόρεσα να μάθω διαπίστωσα πως το ατύχημα ήταν αυτό που είχα δει και που είχα φάει τον κόσμο να μάθω τι είχε γίνει...