- Kατάθεσις σκέψεων Νο 2 - "Μεταξύ τυρού και αχλαδιού"

Καβαφης

quote:

---

Τα παραθυρα

Σ’ αυτές τες σκοτεινές κάμαρες, που περνώ μέρες βαριές, επάνω κάτω τριγυρνώ για να βρω τα παράθυρα.
— Όταν ανοίξει ένα παράθυρο θα ναι παρηγοριά.
— Μα τα παράθυρα δεν βρίσκονται, ή δεν μπορώ να το βρω.
- Και καλλίτερα ίσως να μην τα βρω.
-Ίσως το φως θα ναι μια νέα τυραννία.
-Ποιος ξέρει τι καινούρια πράγματα θα δείξει.

Καβαφης

Είτε βραδιάζει

είτε φέγγει

μένει λευκό

το γιασεμί.

---

"I hear and I forget. I see and I remember. I do and I understand."

--Confucius

Απο τι καταδρομές θα ειναι ....αναμνηστικό...χι χι χι

quote:

---

Ίσως το φως θα ναι μια νέα τυραννία.
-Ποιος ξέρει τι καινούρια πράγματα θα δείξει.

---

Edited by - nst on 20/12/2009 13:31:11

quote:

---

Μπα την δική μου δεν την συναγωνίζεσαι..τοσο που λεω να βαλω τα βιβλία μου το ενα επανω στο αλλο μπας και φτασω στο ταβανι και ξεσκονίζω τις ''λαμπες''....εκει ψηλά

---

Edited by - pyramid on 21/12/2009 13:01:44

quote:

---

Δώσε βάση
Συγκεντρώνεσαι στις λάμπες και λες με στόμφο
«ξεσκονίσου» «ξεσκονίσου» «ξεσκονίσου»

---

http://www.youtube.com/watch?v=TS905qBqv98&feature=related

Περιμένωντας Τους Βαρβάρους

Τί περιμένουμε στην αγορά συναθροισμένοι;
Είναι οι βάρβαροι να φθάσουν σήμερα.
Γιατί μέσα στη Σύγκλητο μια τέτοια απραξία;
Τί κάθοντ' οι Συγκλητικοί και δε νομοθετούνε;
Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα.
Τί νόμους πια θα κάμουν οι Συγκλητικοί;
Οι βάρβαροι σαν έλθουν θα νομοθετήσουν.

Γιατί ο αυτοκράτωρ μας τόσο πρωί σηκώθη,
και κάθεται στης πόλεως τη πιο μεγάλη πύλη
στο θρόνο πάνω, επίσημος, φορώντας τη κορώνα;
Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα.
Κι ο αυτοκράτωρ περιμένει να δεχθεί
τον αρχηγό τους. Μάλιστα ετοίμασε
για να του δώσει μια περγαμηνή. Εκεί
τον έγραψε τίτλους πολλούς κι ονόματα.

Γιατί οι δυό μας ύπατοι κι οι πραίτορες εβγήκαν
σήμερα με τες κόκκινες, τες κεντημένες τόγες
γιατί βραχιόλια φόρεσαν με τόσους αμεθύστους,
και δαχτυλίδια με λαμπρά γυαλιστερά σμαράγδια
γιατί να πιάσουν σήμερα πολύτιμα μπαστούνια
μ' ασήμια και μαλάματα έκτακτα σκαλισμένα;
Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα
και τέτοια πράγματα θαμπώνουν τους βαρβάρους.

Γιατί κι οι άξιοι ρήτορες δεν έρχονται σα πάντα
να βγάλουνε τους λόγους τους, να πούνε τα δικά τους;
Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα
κι αυτοί βαριούντ' ευφράδειες και δημηγορίες.

Γιατί ν' αρχίσει μονομιάς αυτή η ανησυχία
κι η σύγχυσις. (Τα πρόσωπα τι σοβαρά που εγίναν).
Γιατί αδειάζουν γρήγορα οι δρόμοι κι οι πλατέες,
κι όλοι γυρνούν στα σπίτια τους πολύ συλλογισμένοι;
Γιατί ενύχτωσε κι οι βάρβαροι δεν ήλθαν.
Και μερικοί εφθάσαν απ' τα σύνορα,
κι είπανε πως βάρβαροι πια δεν υπάρχουν.

Και τώρα τί θα γένουμε χωρίς βαρβάρους;
Οι άνθρωποι αυτοί ήσαν μια κάποια λύσις!

ακόμη λίγο από Καβάφη...

Δεν έχει φρένα το μυαλό τις σκέψεις μου να σταματήσω ρίχνω το σπίρτο στο γυαλί να εξιλεωθώ τι ρόλο παίζω στη ζωή σου ποιά μοίρα να ρωτήσω μάτια μου θέλω κάτι να εξομολογηθώ Μόνο για σένα καρδιά μο...

http://www.youtube.com/watch?v=SgcCdShSkFY&feature=related

quote:

---

Δεν έχει φρένα το μυαλό τις σκέψεις μου να σταματήσω ρίχνω το σπίρτο στο γυαλί να εξιλεωθώ τι ρόλο παίζω στη ζωή σου ποιά μοίρα να ρωτήσω μάτια μου θέλω κάτι να εξομολογηθώ Μόνο για σένα καρδιά μο...

http://www.youtube.com/watch?v=SgcCdShSkFY&feature=related

"Καληνύχτα, σε λατρεύω, αύριο πάλι" μου χει γίνει μια συνήθεια γλυκιά, στο τηλέφωνο ν ακούω κάθε βράδυ: "Καληνύχτα, σε λατρεύω, αύριο πάλι"

http://www.youtube.com/watch?v=0vCzQ9g7VJk&feature=related

"I hear and I forget. I see and I remember. I do and I understand."

--Confucius

---

"I hear and I forget. I see and I remember. I do and I understand."

--Confucius

http://www.youtube.com/watch?v=B7qFlyiOSq8&feature=related

Καλημέρα και χρόνια πολλά κι από μένα σ' όλους!!!!

http://www.youtube.com/watch?v=ydxfsv2uFDM&NR=1

ΥΓ.Αυτό το παιδί με τρελαίνει...

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ © Β.Δ.

Οι κάτοικοι της χιονισμένης μικρής πόλης, σαν ήρθε η παραμονή των
Χριστουγέννων, ένιωσαν ότι φέτος κάτι περίεργο συνέβαινε…ότι κάτι
έλλειπε…κάτι πολύ σημαντικό….
Το ένιωσε ο ζαχαροπλάστης, που τα μελομακάρονά του έβγαιναν από το φούρνο
αλμυρά. Το ένιωσαν όσοι στόλιζαν τα χριστουγεννιάτικα δέντρα και, αντί για
πολύχρωμα στολίδια, κρεμούσαν κόκκινα αυγά …το ένιωσαν και οι δρόμοι, που
αντί να φορούν τα γιορτινά τους, ήταν βρώμικοι, σιωπηλοί και θλιμμένοι.
Πρωί - πρωί , ο μικρός Πέτρος ντύθηκε με ζεστά ρούχα, πήρε το τρίγωνό του
και βγήκε, όπως και τα άλλα παιδιά, να πει τα κάλαντα.
Πρώτα πήγε στο ζαχαροπλάστη. Τον βρήκε στεναχωρημένο να προσπαθεί να
καταλάβει γιατί κάθε φουρνιά με μελομακάρονα έβγαινε πιο αλμυρή από την
προηγούμενη, γιατί οι κουραμπιέδες ήταν άνοστοι σήμερα το πρωί και σκληροί
σαν πέτρα. Είχε βάλει το καλύτερο, το πιο αγνό βούτυρο. Είχε καβουρντίσει τα
πιο άσπρα αμυγδαλάκια. Κι όμως οι κουραμπιέδες ήταν χάλια. Όσο για τις
δίπλες; Αδύνατον να διπλωθούν και να ρουφήξουν το μέλι.
— Να τα πούμε; ρώτησε ο Πέτρος.
— Και δεν τα λες, απάντησε αδιάφορα ο ζαχαροπλάστης.
Ο Πέτρος πάγωσε όταν άρχισε να χτυπά το τρίγωνό του…ο ήχος δεν ήταν ο
σωστός!…τα λόγια, που έλεγε ήταν κι αυτά …λάθος!!! Αν ήταν δυνατόν!!!
Είχε ξεχάσει τα κάλαντα!!!
Δεν ήταν, όμως, ο μόνος…και τα άλλα παιδιά και ο Σπύρος και η Ελένη και ο
Νίκος τα είχαν ξεχάσει και γεμάτα απορία ζητούσαν από τους μεγάλους να τους
τα θυμίσουν. Η απάντηση, που έπαιρναν πάντοτε η ίδια :
— Κάτσε να δεις πώς είναι…Να κάπως έτσι …αχ δεν είμαστε καλά…απίστευτο!!!
δεν τα θυμάμαι….
Τα παιδιά προβληματισμένα και πολύ στεναχωρημένα αποφάσισαν να πάνε στη
δασκάλα τους.
Η δασκάλα τους άκουσε προσεκτικά. Πράγματι, και εκείνη είχε αισθανθεί ότι
φέτος τα Χριστούγεννα ήταν περίεργα και παραξενεύτηκε που κανείς από τους
μεγάλους δεν θυμόταν τα κάλαντα.
Όταν η Ελένη της ζήτησε να τους τα θυμίσει, εκείνη μούδιασε και γεμάτη
κόκκινη ντροπή έκατσε στην καρέκλα της... ούτε αυτή τα θυμόταν. Η
απογοήτευση ήταν μεγάλη.
Μαζί με τα παιδιά άρχισε να ψάχνει στη βιβλιοθήκη της μέσα σε βιβλία μικρά
και μεγάλα ,παλιά και καινούργια…αλλά πουθενά τα κάλαντα…έλλειπαν από τις
σελίδες.
Φόβος κυρίευσε τη δασκάλα. Κάτι κακό είχε συμβεί γι΄ αυτό τα κάλαντα
έλλειπαν και κανείς δεν τα θυμόταν, γι αυτό, φέτος, τα Χριστούγεννα ήταν
περίεργα…κάτι που μόνο ένα μεγάλο μυαλό θα μπορούσε να εξηγήσει….
Ο Πέτρος μόλις το άκουσε σηκώθηκε. Ήξερε που έπρεπε να πάει. Ο Δρ Λι-γάκι
Μυαλωμένος ήταν ο μεγάλος επιστήμονας της πόλης, αυτός, ίσως καταλάβαινε το
πρόβλημα.
Αν και ήταν λιγάκι ντροπαλός με τις επισκέψεις στο εργαστήριο του, δέχτηκε
με χαρά τον Πέτρο και άκουσε το πρόβλημα.
— Και εγώ παρατήρησα ότι αυτά τα Χριστούγεννα είναι διαφορετικά και
περίεργα, είπε ο Δρ Λι-γάκι Μυαλωμένος και άρχισε να πηγαίνει πάνω κάτω στο
εργαστήριό του σκεφτικός.
Περπάτησε…σκέφτηκε…περπάτησε…ξύστηκε…σκέφτηκε και απάντησε:
— Μα βέβαια!!! Κάποιος έκλεψε τα κάλαντα! Κάποιος έκλεψε τα κάλαντα και
δημιούργησε αυτή την αναποδιά …έτσι εξηγείται γιατί τα Χριστούγεννα είναι
φέτος περίεργα!
Ο Δρ Λι-γάκι Μυαλωμένος είχε για άλλη μια φορά δίκιο. Το ερώτημα που έμενε
ήταν ποιος το έκανε…και στο ερώτημα αυτό, ο μόνος, που μπορούσε να απαντήσει
ήταν ο Καίσαρας ο σούπερ υπολογιστής του επιστήμονα, που, όμως, ο κακόμοιρος
είχε κολλήσει ιό και έβηχε τυλιγμένος σ’ ένα ζεστό κασκόλ.
— Λοιπόν, Καίσαρα, ποιος έκλεψε τα κάλαντα των Χριστουγέννων; Ρώτησε ο Δρ
Λι-γάκι Μυαλωμένος.
Ο Καίσαρας έβηξε, φτερνίστηκε ανέβασε πυρετό και αφού άλλαξε διάφορα χρώματα
στην οθόνη του απάντησε:
— Τα κάλαντα τα έκλεψε ο τρελομαέστρος ΡΕΦΑΛΑ.
Ο Δρ Λι-γάκι Μυαλωμένος είχε ακούσει γι’ αυτόν. Ήταν ένας παράξενος κύριος,
που δεν κυκλοφορούσε ποτέ τη μέρα, λίγοι τον ήξεραν και έμενε στην κορυφή
του λόφου, έξω από την πόλη, στον πύργο του, τον Πύργο Τρομπόνι.

Ο Πέτρος αποφάσισε να πάει και θα πήγαινε μόνος του, τόσο θαρραλέος ήταν…
Είχε αρχίσει να βραδιάζει όταν ο Πέτρος έφτασε στο κατώφλι του Πύργου
Τρομπόνι.
Η πόρτα ήταν μισάνοιχτη και μπήκε μέσα….
Μπροστά του, σε μια τεράστια αίθουσα ήταν στρωμένο ένα τεράστιο τραπέζι και
σε μια γωνιά του ένας παράξενος άνθρωπος καθόταν και ρούφαγε με θόρυβο τη
σούπα του.
— Καθίστε ξένοι…ελάτε…γευματίστε μαζί μου αν θέλετε…μη δίνετε σημασία στους
φρουρούς μου…έχουν σκουριασμένα μυαλά…εγώ ξέρω να ξεχωρίζω το καλό από το
κακό…και εσείς είστε καλοί…ελάτε…καθίστε
Ο Πέτρος πήρε το λόγο
— Μαέστρο μου, σας ευχαριστώ για την πρόσκληση αλλά βιάζομαι πολύ... πρέπει
να βρούμε τα Κάλαντα. Τα Κάλαντα των Χριστουγέννων. Αν τα έχετε πάρει κατά
λάθος βέβαια, θερμά σας παρακαλούμε να μας τα επιστρέψετε....
— Τα Κάλαντα; Ααα ναι...κάτι θυμάμαι…το κλειδί του Σολ τα πήρε και έφυγε… το
τεμπέλικο άσχημο κλειδί, που δεν κάνει τίποτα άλλο όλη μέρα παρά να
κλαίει…τα πήγε, εδώ και καιρό, στην άλλη πλευρά της πόλης…στο δρόμο που δεν
έχει όνομα.
— Μα τη Φα δίεση, τι σημαίνει αυτό; Πετάχτηκε ένα βιολί από τη γωνία και
αγκάλιασε τον Πέτρο. Υπάρχει κανένας δρόμος στο χωριό που δεν έχει όνομα;
— Δεν ξέρω τι να πω, είπε ο Πέτρος, σαστισμένος. Πρώτη του φορά έβλεπε ένα
βιολί να μιλάει, να κινείται σαν άνθρωπος.-
— Έχω γυρίσει όλο το χωριό και ξέρω όλους τους δρόμους και τα ονόματά τους.
Κανένα δρόμο χωρίς όνομα δε γνωρίζω.
— Θα έπρεπε όλοι σας, μικροί και μεγάλοι, να τον ξέρετε, απάντησε ο
Τρελομαέστρος, αυτό είναι το πρόβλημά σας. Δεν έχει όνομα επειδή θέλετε να
τον αγνοείτε. Αλήθεια πες μου, Πέτρο, τα ονόματα των δρόμων του χωριού.
— Ο κεντρικός δρόμος είναι ο δρόμος της Χαράς. Αριστερά και δεξιά του είναι
οι δρόμοι της Ευτυχίας και της Ανεμελιάς. Και οι τρεις βγάζουν στην πλατεία
του Γέλιου και από εκεί λοξά αριστερά ξεκινούν οι δρόμοι της Πλάκας, της
Καλοπέρασης και της Ηρεμίας. Στα δεξιά ο ανηφορικός δρόμος μας βγάζει στο
μεγάλο πάρκο της Δροσιάς με τα πολλά νερά και τα μεγάλα πλατάνια.
— Είσαι σίγουρος ότι δεν υπάρχει άλλος δρόμος;
— Ναι είμαι.
— Ποτέ κανένας σας στο χωριό δεν ενδιαφέρθηκε να ψάξει και να βρει το δρόμο
που δεν έχει όνομα. Ελάτε θα σας δώσω το δικό μου αυτοκίνητο να πάτε εκεί,
έχετε καλή καρδιά, σας συμπάθησα. Είπε ο Μαέστρος που κάθε άλλο παρά τρελός
έδειχνε τώρα.
Το αυτοκίνητο έτρεξε σαν αστραπή. Πέρασε απ’ όλους τους δρόμους του χωριού,
τους δρόμους με τα ωραία ονόματα και
μέσα σε λίγη ώρα ο Πέτρος και το βιολί βρίσκονταν στην αρχή του δρόμου που
δεν είχε όνομα.
Ήταν σκοτεινά, πολύ σκοτεινά εκεί. Αλλά κάτι πολύ παράξενο τους τράβηξε την
προσοχή. Στην άλλη άκρη του ανώνυμου δρόμου υπήρχε ένα σπιτάκι κατάφωτο.
Τράβηξαν προς τα κει, και όσο πλησίαζαν όλο και πιο καθαρά έφτανε στα αφτιά
τους μια γνωστή μελωδία:
Σολ λα σι ντο σι λα σολ φα μι…
Τα κάλαντα, τα κάλαντα, ξεφώνισε ο Πέτρος.
Το βιολί σήκωσε το δοξάρι και άρχισαν οι νότες να βγαίνουν σωστά και
ρυθμικά…

Σολ λα σι ντο σι λα σολ φα μι…

Τα κάλαντα έβγαιναν μέσα απ’ το σπιτάκι. Το κρύο έξω ήταν φοβερό. Πλησίασαν
το φωτεινό παράθυρο και κοίταξαν μέσα. Πέντε παιδάκια είχαν τρίγωνα στα
χέρια και είχαν κάνει ένα χαρούμενο κύκλο. Στη μέση του ήταν τα κάλαντα και
όλοι μαζί χόρευαν στο ρυθμό τους.

Σολ λα σι ντο σι λα σολ φα μι…

Ήταν όλοι τους τόσο χαρούμενοι!! Είναι το μοναδικό σπίτι στο χωριό με τους
δρόμους που έχουν ωραία ονόματα, που είναι σήμερα χαρούμενο. Μόνο εδώ
τραγουδούν και χορεύουν!!
Ξαφνικά άνοιξε η πόρτα και πρόβαλε το κλειδί του Σολ.
Περάστε μέσα να μην κρυώνετε, τους είπε, κι εγώ θα σας λύσω όλες σας τις
απορίες.
Μπήκαν μέσα διστακτικά. Αμέσως μια γλυκιά ζέστη τους τύλιξε, αλλά πουθενά
δεν υπήρχε φωτιά, ούτε σόμπα, ούτε τζάκι, ούτε καν ένα μαγκάλι. Μια ζέστη
και μια υπέροχη μυρωδιά από φρεσκοφτιαγμένα γλυκά ήταν στην ατμόσφαιρα.
Κοίταξαν από δω, κοίταξαν από κει, πουθενά γλυκά. Μόνο η μυρωδιά τους!!!
— Εδώ έκρυψα τα Κάλαντα που ψάχνετε να βρείτε, είπε το κλειδί του Σολ.
— Μα γιατί το έκανες αυτό, ρώτησε σαστισμένος ο Πέτρος.
— Ακόμη δεν κατάλαβες μικρέ; Για πες μου πως λένε τα παιδάκια που ζουν στο
σπίτι αυτό; Σε ποια τάξη πηγαίνουν; Τους κάνετε παρέα; Είστε φίλοι τους;
Οι ερωτήσεις ήταν απανωτές. Έτριψε τα μάτια του ο Πέτρος και προσπάθησε να
θυμηθεί τα πρόσωπα των μικρών παιδιών. Ούτε στο σχολείο τα έβλεπε, ούτε στο
μεγάλο πάρκο…μα κάπου τα είχε δει…ήταν σίγουρος γι αυτό….
Μα ναι!! Τα δυο κοριτσάκια με τα γαλανά ματάκια, είναι οι μικρές που
ζητιανεύουν στη γωνία του δρόμου της Ευτυχίας…
Το αγοράκι στα δεξιά τους, είναι ο μικρός που πλένει τα τζάμια των
αυτοκινήτων στο φανάρι του κεντρικού δρόμου!!
Το άλλο αγόρι, κάπως μεγαλύτερο είναι ο μικρός που μαζεύει τα σκουπίδια στο
πάρκο!!
Στο μεταξύ το βιολί είχε γίνει ένα με τη χαρούμενη παρέα. Οι νότες και οι
δοξαριές του σκόρπιζαν τη χαρά. Τα παιδιά ήταν τόσο ευτυχισμένα!!
Μόνα σας μένετε εδώ; Ρώτησε δειλά ο Πέτρος τα δυο κοριτσάκια.
Ναι απάντησαν τα κοριτσάκια με τα γαλανά μάτια. Μόνα μας είμαστε. Ολόκληρο
το χρόνο που μας πέρασε, δύσκολα τα βγάλαμε πέρα. Έχουμε όμως ο ένας τον
άλλο κι έτσι ελπίζουμε ότι το αύριο θα είναι καλύτερο.
Το αύριο; Μα αύριο είναι Χριστούγεννα, σκέφτηκε ο Πέτρος και μέσα από την
καρδιά του ξεπήδησε μια ιδέα που έκανε τα μάγουλά του να κοκκινίσουν από
ευχαρίστηση.
Αύριο, που είναι Χριστούγεννα, είπε δυνατά και με ενθουσιασμό, δεν πρέπει να
τα περάσετε μόνοι σας. Σας προσκαλώ στο σπίτι μου. Ελάτε από τώρα. Θα φάμε
όλοι μαζί, θα τραγουδήσουμε, θα χορέψουμε, θα περάσουμε όμορφα…θα δείτε…
Άνοιξε η πόρτα του μικρού σπιτιού από μόνη της.
Πρώτα βγήκαν τα κάλαντα…
Σολ λα σι ντο σι λα σολ φα μι…
…και φωτίστηκε με μιας όλο το χωριό. Λαμπάκια χρωματιστά παντού, χαρούμενοι
Αγιοβασίληδες, έλκηθρα καμπανάκια, και μουσική, γλυκιά μουσική απλώθηκε
παντού.
Μια πινακίδα στη γωνία του δρόμου χωρίς όνομα έγραφε…
ΟΔΟΣ ΑΓΑΠΗΣ
Στο γωνιακό Ζαχαροπλαστείο άρχισε ένα πανηγύρι. Οι κουραμπιέδες μαλάκωσαν
και μοσχοβολούσαν βουτυράκι και αμυγδαλάκι καβουρντισμένο. Οι δίπλες με τη
μια ρούφηξαν το μέλι και τα μελομακάρονα γλύκαναν, λαχταριστά και
πεντανόστιμα.
Όλοι οι δρόμοι γέμισαν φωτάκια λαμπερά, πολύχρωμα, που αναβόσβηναν. Μουσική
και τραγούδια ακούγονταν παντού μέσα στο μικρό χιονισμένο χωριό, που μέσα
από την Αγάπη ξαναβρήκε τη χαρά του.

Χριστουγεννιάτικο Παραμύθι
Παραμονή Πρωτοχρονιάς

Μια φορά κι έναν καιρό, σ' ένα μικρό σπίτι στην εξοχή, ο Άγιος Βασίλης είχε ανοίξει τον πελώριο σάκο του και έβγαζε όμορφα δώρα για τα παιδάκια που έμεναν εκεί. Μόλις όμως είχε αφήσει τα δώρα και ετοιμαζόταν να φύγει είδε ένα μικρό αγοράκι να τον κοιτάζει χαμογελώντας.

«Άγιε Βασίλη, σ' ευχαριστώ για τα δώρα που μου φέρνεις κάθε χρόνο αλλά θέλω να σε ρωτήσω κάτι!», είπε το μικρό αγοράκι και κοίταξε με προσμονή το χαρωπό Άγιο με την κόκκινη στολή και τη λευκή γενειάδα.

«Τι θέλεις να μάθεις μικρέ μου φίλε;», του απάντησε με καλοσυνάτο ύφος ο Άγιος Βασίλης, που σπάνια συναντούσε τους μικρούς του φίλους, γιατί άφηνε τα δώρα του αργά τη νύχτα, όταν όλα τα παιδάκια κοιμούνται.

Το μικρό αγοράκι δίστασε στην αρχή αλλά αφού μάζεψε όλο του το κουράγιο ρώτησε με αγωνία τον Άγιο Βασίλη: «Θα ήθελα να μάθω που βρίσκεις τόσα πολλά δώρα κάθε χρόνο και πώς μπορείς να τα κουβαλάς όλα μέσα σε αυτόν το σάκο;»

Ο Άγιος Βασίλης γέλασε με την απορία του μικρού παιδιού και χάρηκε που του δινόταν η ευκαιρία να μιλήσει με αυτό το παιδάκι που φαινόταν τόσο καλό και έξυπνο. «Ο σάκος μου, μικρέ μου φίλε, είναι μαγικός γι' αυτό χωράει τόσα πολλά δώρα! Πρέπει να σου πω ότι όσα περισσότερα δώρα δίνω τόσο περισσότερο ο σάκος μου γεμίζει, έτσι μπορώ να μοιράζω δώρα σε όλα τα παιδάκια του κόσμου.»

Το μικρό αγοράκι κοίταξε με απορία τον Άγιο Βασίλη γιατί πρώτη φορά άκουγε για το μαγικό σάκο: «Μα δεν καταλαβαίνω πώς μπορεί να υπάρχει ένας μαγικός σάκος; Πώς γίνεται αυτό;»

Ο Άγιος Βασίλης κατάλαβε ότι το αγοράκι ήταν τώρα περισσότερο μπερδεμένο από πριν γι' αυτό, προτού φύγει για να μοιράσει κι άλλα δώρα, αποφάσισε να βοηθήσει το μικρό φίλο του να καταλάβει τι είδους μαγεία υπήρχε στο σάκο του: «Ίσως σου φαίνεται δύσκολο να πιστέψεις ότι ο σάκος μου είναι μαγικός αλλά θα καταλάβεις πώς γίνεται αυτό όταν μάθεις ότι έχεις και εσύ ένα δικό σου μαγικό σάκο!»

Το αγοράκι έμεινε έκπληκτο μόλις άκουσε τα λόγια του Άγιου Βασίλη: «Έχω και εγώ μαγικό σάκο; Αλήθεια; Μπορώ δηλαδή να έχω όσα παιχνίδια θέλω και να τα μοιράζω στους φίλους μου;»

Ο Άγιος Βασίλης χάρηκε με τον ενθουσιασμό του μικρού αγοριού και θέλησε να εξηγήσει καλύτερα τι εννοούσε: «Ο δικός μου ο σάκος βγάζει παιχνίδια, τα οποία δίνουν χαρά στα παιδάκια. Ο δικός σου μαγικός σάκος όμως, βγάζει δώρα πολύτιμα που δίνουν χαρά σε όλους. Ο σάκος σου βρίσκεται εδώ...» είπε ο Άγιος και ακούμπησε το χέρι του εκεί που χτυπούσε η καρδιά του μικρού παιδιού.

«Από το δικό σου μαγικό σάκο πηγάζει αγάπη που κάνει ευτυχισμένους του γονείς σου, τα αδελφάκια και τους φίλους σου. Η αγάπη που τους προσφέρεις είναι το πιο σημαντικό δώρο και η αγάπη αυτή δε σταματά ποτέ. Όσο περισσότερο αγαπάς τη μαμά και το μπαμπά σου, τόσο περισσότερη αγάπη βγαίνει από την καρδούλα σου. Βλέπεις, μικρέ μου φίλε, οι μαγικοί μας σάκοι είναι φτιαγμένοι για να δίνουν και όσο δίνουν τόσο περισσότερο έχουν ακόμη για να δώσουν!»

Το αγοράκι χάρηκε πολύ με αυτά που του είπε ο Άγιος Βασίλης και ανυπομονούσε να έρθει το πρωί για να μοιραστεί όσα έμαθε με τη μαμά και το μπαμπά του.

Με αυτόν τον τρόπο το μικρό αγόρι έμαθε κάτι πολύ σημαντικό εκείνη τη νύχτα και... έζησε εκείνο καλά και εμείς καλύτερα!

Για σένα συννεφούλα μου

Ας περάσουμε όλοι υπέροχα, Χρόνια Πολλά

http://www.youtube.com/watch?v=_b1GKGWJbE8&feature=related

Το χθες είναι μια επιταγή που εξαργύρωσες. Το αύριο είναι μια επιταγή που δεν ξέρεις αν και πότε θα πληρωθεί. Τα μόνα μετρητά που έχεις είναι το σήμερα.
Ξόδεψέ τα!

ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΛΑ!!!!!!!!!!!!!!!