- ΤΟ ΑΣΤΡΟ ΤΗΣ ΙΣΙΔΟΣ - .-= ΤΑ ΑΣΤΡΑ =-.

(ΚΩΣΤΗΣ ΠΑΛΑΜΑΣ <<ΠΑΤΡΙΔΕΣ>>)

Η Μυθολογία των Ελλήνων αποτελεί την κωδικοποιημένη σύνοψη κοσμογονικών παραδόσεων και συμπαντικών γνώσεων και αναμνήσεων.Οι γνώσεις αυτές φυλάσσονταν και φυλάσσονται από τα Ιερατεία,από την αυγή της ανθρωπότητας μέχρι σήμερα.Το σημαντικότερο Άστρο των Ελλήνων και των Αιγυπτίων,ήτο το Άστρο της Ίσιδος,γνωστόν ώς Κύναστρον.Στο άστρο αυτό αναφέρονταν οι Έλληνες όταν ομιλούσαν περί του Ήλιου.Στο Έργο του Παν-μέγιστου Πλουτάρχου <<Περί Ίσιδος και Οσίριδος>>,αναγιγνώσκουμε:
<<Ακόμα κατά τη διάρκεια της νέας Σελήνης του μηνός Φαμέθων,έχουν εορτή για την είσοδο του Οσίριδος στην Σελήνη και η οποία είναι η αρχή της ανοίξεως.Με αυτό τον τρόπο τοποθετούν την δύναμη του Οσίριδος στην Σελήνη και λένε ότι η σύζηγός του Ίσις εκφράζει τη δύναμη της γεννήσεως.Γι'αυτό και την Σελήνη την ονομάζουν μητέρα του κόσμου,αρσενικοθηλυκόμορφη,γιατί εγκυμονεί τον ήλιο>>,ενώ παρακάτω αναφέρεται:
<<...γιατί κάποιοι παραδέχονται πώς ο Όσιρις έιναι ο ίδιος ο Ήλιος και από τους Έλληνες καλείται Σείριος και η Ίσις δεν είναι άλλη από την Σελήνη.Οι Αιγύπτιοι τον ονομάζουν Όσιρι,άλλοι Σάραπι και άλλοι Σώθις,που σημαίνει κύηση.Γι'αυτό στην ελληνική με μικρή παραλλαγή ονομάζεται το Άστρο το οποίο πιστεύεται πως είναι το Ιερό Άστρο της Ίσιδος...>>,εννοώντας φυσικά τον Αστερισμό του Μεγάλου Κυνός,
όπου Κυών-Κύων-κύησις.

Ο Ουρανός προβάλλει την ΕΙ-κόνα του νοητού Όντος έν τω αισθητώ γίγνεσθαι.Το Ξύμπαν περιστρέφεται περί του Κνώδακος του Εν Δελφύξ Ε,εντός δώδεκα ουρανίων πόλων αιθερικών κυψελλικών εδρών,ώς Πυραμίς έν κύκλω,μέ άξονα κορυφής το Άστρον της Ίσιδος,ήτοι του ζώντος Θεού Απόλλωνος και του Όντος Τριπλού-Τρισυπόστατου Ήλιου.
Το πώς συνδέονται όμως οι 50 Αργοναύτες που αναζητούν το Χρυσόμαλλον Δέρας με τις 50 Δαναίδες Κόρες που εκθρονίζουν τους 50 Υιούς του Αιγύπτου και ποία η
σχέση-σχάση του συνόλου αθροίσματος των 50 Πλατωνικών Στερεών με τα 50 έτη περιφοράς του Σειρίου Β' πέριξ του Σειρίου Α',το αναφέρει υπαινιγματικά τουλάχιστον ο Πλάτων στο βιβλίο <<Τίμαιος>>,αναφορικά με την εκ-ροή των ψυχών στα συμπαντικά χωροχρονικά συνεχή και ο μύθος της πτώσης του Ζαγρέως σχετικά με το Ηλιακό μας σύστημα,όπου στα πεδία ανωτέρων πλέον διαστάσεων και κυρίως κοσμογονικών φάσεων,συνδέονται άμεσα με τον μύθο της Δανάης και του Ζηνός που μεταμορφωμένος σε Χρυσή Βροχή
(Βρόξ-βροτός) συνουσιάζεται μαζί της,προκειμένου να γεννηθεί ο Περσεύς,ο οποίος απελευθέρωσε την Ανδρομέδα και φόνευσε την Γοργόνη Μέδουσσα,εναποθέτωντας το Γοργόνοιον,πάνω στην Αιγίδα της Αθηνάς Παλλάδος,σφραγίζοντας ουσιαστικά την Πύλη της Νότιας Μακράς της Αντι-χθόνος Φερσεφόνης,όπου αναφέρει σχετικά ο Ησίοδος στο έργο του <<Κέκρωπος Αιγύμιος>>:
<<Κι εκεί φύλακα άφησε τον Άργο τον ισχυρό που βλέπει με τέσσερα μάτια κι ακούραστη του έδωσε ορμή η Θεά και ύπνος του πεφτε στα βλέφαρα και φύλαγε σταθερά τα πάντα...>>
Ας θυμηθούμε ότι Άργος ονομαζόταν και ο κύνας του Οδυσσέα στην Ιθάκη,με φυσικό επακόλουθο να αναζητεί ο νούς την σχέση του Άργου με την Αργώ και το Άργος,καθ'ότι
<<άργος>> εσήμαινε ταχύς,έννοια συνόνυμη του θέω και ταυτόσημη του γοργόνοιου.
Ο Άργος σχετίζεται με τον Τρικέφαλο Κέρβερο-Κύνα σε συμπαντικό επίπεδο πλέον,αλλά και με το Φύλακα των Νεκρών κυνοκέφαλο Άνουβι.Όλα αυτά σε σχέση πάντα με τους μύθους του Οσίριδος και της Ίσιδος,αλλά και των φυσικών νόμων του άστρου του Κυνός.
Ας θυμηθούμε επίσης,ότι οι φύλακες της εστίας είναι πάντα κύνες,από αμνημονεύτων ετών.
Η παράδοση σχετικά με το Άστρο του Κυνός,σχετίζεται επίσης και με τους Οργυώνες-Κύνιδες Ιερείς του Νυμφολήπτου Άντρου του Απόλλωνος στον Υμηττού και του Παναειπολίου Άντρου του Ερμού και του Πανός της Πεντέλης,με κεντρικό πόλο τον άξονα Δελφών-Δήλου,καθώς ο χάρτης του γαλαξία μας είναι αποτυπωμένος πάνω στις θέσεις των αρχαίων ναών της Μεσογείου.
Τέλος,δεν είναι τυχαίο ότι το λατινικό γράμμα C,προφέρεται ώς Κ,αλλά και ώς Σ,καθώς ο Άρχων του Σύμπαντος και Παντοκράτωρ,αποκαλείται από τους θεολόγους ώς <<Κύριος>>.

Η Ιερή Σφύξ του Σαίς στο Ναό της Αθηνάς,επισημαίνει:
<<Εγώ Ειμί πάν το γεγονός το όν και το ήν και το εσσόμενον.¨Ων Εγώ καρπόν έτεκον και Ήλιος εγέννετο και ουδείς θνητός ανέσυρεν το πέπλον μου...>>
(Θιβετιανή Βίβλος των Νεκρών).

Αλλά Παλλάδα Αθηνά,ήρθε ο αιών,το Πέπλον Σου αποκάλυψε,
τον Ήλιο δεν βλέπω,τον κρύβει η Σελήνη...

Ο Σείριος είναι διπλό-ίσως και τριπλό-άστρο το οποίο αποτελεί το Α' του αστερισμού του Μεγάλου Κυνός,ο οποίος αποτελείται από 95 άστρα διαφόρων μεγεθών.
Στον χειμερινό ουρανό,παρατηρείται κατά τη διάρκεια της νύχτας αριστερά της Ζώνης του Ωρίωνος(τα τρία άστρα σε ευθεία),αν τραβήξουμε νοητή ευθεία από το Ζ' του Ωρίωνος(κεφαλή Ίππου).
Κάτω και αριστερά από τον αστερισμό του Μεγάλου Κυνός βρίσκεται ο Αστερισμός της Πρύμνης της Αργούς,ενώ κάτω και δεξιά βρίσκονται 8 άστρα που σχηματίζουν μορφή ανάλογη του Ωρίωνος,σε κάθετη όψη.Αυτός είναι ο Αστερισμός του Λαγού.
Αν τραβήξουμε νοητή ευθεία από τον Σείριο προς το Βορρά,τέμνουμε τον Αστερισμό του Μονόκερου,τον Αστερισμό των Διδύμων,τον Αστερισμό της Λυγκός και καταλήγουμε σε τέλεια ευθεία στο Β' της Μεγάλης Άρκτου που διακρίνεται ως τετράπλευρο σχήμα,στην ίδια οριζόντια ευθεία με το Α' της Μικρής Άρκτου τον Πολικό Αστέρα.
Αν τραβήξουμε νοητή ευθεία από τον Σείριο προς τα πάνω δεξιά,
λίγο πιο ψηλά από την ζώνη του Ωρίωνος,συναντάμε το Γ' του Ωρίωνος Μπελατρίξ ,όπου αν προεκτείνουμε την ευθεία,
φτάνουμε στο Α' ή Όμμα του Ταύρου,τον Λαμπαδία ή Αλντεμπαράν και συνεχίζοντας φτάνουμε στο Α' του Περσέα,τον Αλγκόλ,όπου πάνω από τον οποίο βρίσκεται η Ανδρομέδα.
Πέρα από αυτές τις ευθείες εντοπισμού,ο Σείριος εντοπίζεται ώς το λαμπρότερο άστρο του Χειμερινού Ουρανού.
Δημιουργεί επίσης τα εξής ισομηκή τρίγωνα:
Σείριος-Λαμπαδίας-μ' Λαγού
Σείριος-Λαμπαδίας-α' Διδύμων(Κάστωρ)
Σείριος-α' Μικρού Κυνός(Προκυών)-β' Ωρίωνος(Ρίγκελ)
Σείριος-β' Μεγάλης Άρκτου-α' Μικρής Άρκτου(Πολικός).
Τα τρίγωνα φυσικά,είναι πάντοτε σχετικά,καθώς μιλάμε κατά προσέγγιση,δεδομένου ότι αναφερόμαστε σε αστρονομικές αποστάσεις,όπου τα άστρα που παρατηρούμε βρίσκονται σε βάθος χώρου,και πάντα σε σχετικότητα αναφοράς με την ελλειπτική της γής,αλλά και την διαφορά "αληθούς"-"πραγματικού" ήλιου(κατά την αστρονομική έννοια του όρου,χωρίς να προχωρήσουμε στο περί όντως αληθούς ήλιου...).
Υπερβαίνοντας τα δεδομένα της παρούσας αστροφυσικής,υποθέτουμε ότι τα τρίγωνα αυτά σχηματίζουν κάποια πεδία,όπου τα ένα εισέρχεται εντός του άλλου,
δημιουργώντας κάτοπτρα διακτίνισης και διάθλασης ηλεκτρομαγνητικών,ηχοφασματικών,νετρινακών,φωτονιακών,
βαρυτονιακών και άλλων αγνώστων ακόμη αστρικών ακτινοβολιών,ακόμα και διαύλων προς το ηλιακό μας σύστημα,
το οποίο διέρχεται εντός αυτών των τριγώνων.
Και αυτό θα μπορούσαμε να το πάμε παραπέρα αν "προσομοιάσουμε" τον ουράνιο χάρτη πάνω στις θέσεις των αρχαίων ναών και ιερών πόλεων του ευρύτερου Μεσογειακού Χώρου,αλλά και τις θέσεις προσανατολισμού των ιερών προς συγκεκριμένα άστρα και αστερισμούς,σε συγκεκριμένες περιόδους,με συγκεκριμένα όργανα(πχ αρρηφόρια),και συγκεκριμένα "τελλούμενα και δρώμενα",προκαλώντα δονήσεις.
Γυρνάμε ανάποδα τον αστερισμό του Ωρίωνος και
τοποθετούμε στην Αίγυπτο:

τη Ζώνη του Ωρίωνα στις 3 Πυραμίδες της Γκίζας.
Το β' του Ωρίωνα (Ρίγκελ) στη θέση του ναού της Αθηνάς-Ίσιδας στο Σάις.
Το κ' του Ωρίωνα στη βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας.
Το α' του Ωρίωνα (Μπετελγκέζ) στο Ναό της Λίμνης Μαρεώτις(για την οποία κάνει λόγο και ο Κ.Παλαμάς στο ποιήμα <<Πατρίδες>>).
Το γ' του Ωρίωνα (Μπελατρίξ) στην Ηλιούπολη.
Το θ' του Ωρίωνα στην Μέμφιδα.

Στην Κρήτη:
Το ε' του Λαγού στο Ιδαίον Άντρον
το β' του Λαγού στην Κνωσσό
το μ' του Λαγού στην Κυδωνία
το α' του Λαγού στην Φαιστό

Στην Μικρά Ασία:
Τοποθετούμε τα άστρα του αστερισμού της Πρύμνης της Αργούς στους παραλιακούς ιερούς τόπους της Μικράς Ασίας,με άξονα κορυφής την Ρόδο και επεκτείνοντας νοητά ώς την Κολχίδα,
περνώντας μέσω Αλικαρνασσού,Μίλητου,Καρύας,Σάμου,
Εφέσσου(όπου πλήν των άλλων εστιάζει και μία εκ των 7 Πλειάδων,αλλά και κάποιος εκ των 7 πλανητών του Ηλιακού μας συστήματος-και εδώ παίζουν κάποιο ρόλο και οι 7 Εκκλησίες της Αποκαλύψεως...),Σμύρνης,Φωκαίας,Αδμυτού,Τρωάδας.

Στην Μέση Ανατολή:
Τοποθετούμε τον αστερισμού των Διδύμων,με το α' των Διδύμων (Κάστωρ) στην Βύβλο
το β' (Πολυδεύκη) στη Δαμασκό
και συνεχίζουμε με τις τοποθεσίες Βυρηττό,Σιδώνα,Άρασσο.

Στο Ισραήλ:
τοποθετούμε τον Αστερισμό του Καρκίνου(...)
με την Φάτνη στη Βηθλεέμ
και τα υπόλοιπα άστρα στις περιοχές Ιερουσαλήμ,Φιλισταία,Ναζαρέτ,Γαλιλαία.

Στην Μεσοποταμεία:
τοποθετούμε τον Λέωντα με κορυφή το α' του Λέωντα (Βασιλίσκος) στην Βαβυλώνα(κι εδώ έρχεται μία ακόμη Πλειάδα κι ένας ακόμη πλανήτης,πάνδημου Θεάς...) και συνεχίζουμε με τις πόλεις Κίς,Ούρ,Νιππούρ,Παλμύρα,Λαοδικεία(κί άλλη Πλειάς),
φτάνοντας στον Πόντο.

Στην Στερεά Ελλάδα:
τοποθετούμε τον αστερισμό της Περιστέρας με
το α' στους Δελφούς
το β' στο Τροφώνειον Άντρον
το γ' στην Ελευσίνα
το δ' στην Αθήνα

Στο Αιγαίο:
τοποθετούμε τα 95 άστρα του Μεγάλου Κυνός,αλλά και τα 3.600 άστρα των Υάδων στα νησιά του Αιγαίου,όπου βάζουμε
το β' Κυνός στη Θήρα
το ζ' Κυνός στην Πάτμο
το ε' Κυνός στην Τήνο
και το Α' του Κυνός (Σείριος) στη νήσο Δήλο!!!

(Τα παραπάνω αποτελούν απλές σκέψεις και δεν βασίζονται στην επιστημονική μεθοδολογία,επομένως ενδέχεται να είναι απολύτως άτοπα).

Ο Σείριος απέχει 8,5 έτη φωτός από την Γή και είναι άστρο-γίγαντας αρνητικού μεγέθους.
Τα άστρα χωρίζονται σε μεγέθη,όχι βάση των διαστάσεών τους,
αλλά βάση της φωτεινότητάς τους.
Τα ορατά σε εμάς άστρα είναι της τάξεως 0 (υπέρλαμπρα) έως 6 με γυμνό μάτι,ενώ με τηλεσκόπια παρατηρούμε ώς της 21ης τάξεως.
Ο Αλντεμπαράν του Ταύρου πχ είναι άστρο α' μεγέθου (1.1)
Ο Προκυών του Μικρού Κυνός είναι μηδενικού μεγέθους (0.5)
Ο Σείριος είναι το μοναδικό άστρο αρνητικού μεγέθους που γνωρίζουμε(-1.6),για το λόγο αυτό είναι και το πιό υπέρλαμπρο άστρο του Ουρανού.
Είναι διπλό άστρο,όπου ο συνοδός Β' περιστρέφεται γύρω από τον Α' σε διάστημα 50 ετών +-.Κατά την διάρκεια του κλείσιμου του κύκλου περιφοράς τους εκτοξεύουν τεράστιες ποσότητες μαζών αερίων και πλήθος ακτινοβολιών βίαια προς το διάστημα,
γεγονός που επιρρεάζει άμεσα την Γή,ειδικά κατά το κλείσιμο των εννεατηρίδων (9 Χ 50),ιερατικής μονάδα μέτρησης χρόνου του Μαντείου των Δελφών.
Ο Σείριος είναι 80 περίπου φορές μεγαλύτερος του Ήλιου μας και η πυκνότητά του συνοδού είναι πολύ μεγάλη,αποτέλεσμα της τεράστιας μάζας του και των ελκτικών δυνάμεων του Α'.