Asterion

(ΚΩΣΤΗΣ ΠΑΛΑΜΑΣ <<ΠΑΤΡΙΔΕΣ>>)

Η Μυθολογία των Ελλήνων αποτελεί την κωδικοποιημένη σύνοψη κοσμογονικών παραδόσεων και συμπαντικών γνώσεων και αναμνήσεων.Οι γνώσεις αυτές φυλάσσονταν και φυλάσσονται από τα Ιερατεία,από την αυγή της ανθρωπότητας μέχρι σήμερα.Το σημαντικότερο Άστρο των Ελλήνων και των Αιγυπτίων,ήτο το Άστρο της Ίσιδος,γνωστόν ώς Κύναστρον.Στο άστρο αυτό αναφέρονταν οι Έλληνες όταν ομιλούσαν περί του Ήλιου.Στο Έργο του Παν-μέγιστου Πλουτάρχου <<Περί Ίσιδος και Οσίριδος>>,αναγιγνώσκουμε:
<<Ακόμα κατά τη διάρκεια της νέας Σελήνης του μηνός Φαμέθων,έχουν εορτή για την είσοδο του Οσίριδος στην Σελήνη και η οποία είναι η αρχή της ανοίξεως.Με αυτό τον τρόπο τοποθετούν την δύναμη του Οσίριδος στην Σελήνη και λένε ότι η σύζηγός του Ίσις εκφράζει τη δύναμη της γεννήσεως.Γι'αυτό και την Σελήνη την ονομάζουν μητέρα του κόσμου,αρσενικοθηλυκόμορφη,γιατί εγκυμονεί τον ήλιο>>,ενώ παρακάτω αναφέρεται:
<<...γιατί κάποιοι παραδέχονται πώς ο Όσιρις έιναι ο ίδιος ο Ήλιος και από τους Έλληνες καλείται Σείριος και η Ίσις δεν είναι άλλη από την Σελήνη.Οι Αιγύπτιοι τον ονομάζουν Όσιρι,άλλοι Σάραπι και άλλοι Σώθις,που σημαίνει κύηση.Γι'αυτό στην ελληνική με μικρή παραλλαγή ονομάζεται το Άστρο το οποίο πιστεύεται πως είναι το Ιερό Άστρο της Ίσιδος...>>,εννοώντας φυσικά τον Αστερισμό του Μεγάλου Κυνός,
όπου Κυών-Κύων-κύησις.

Ο Ουρανός προβάλλει την ΕΙ-κόνα του νοητού Όντος έν τω αισθητώ γίγνεσθαι.Το Ξύμπαν περιστρέφεται περί του Κνώδακος του Εν Δελφύξ Ε,εντός δώδεκα ουρανίων πόλων αιθερικών κυψελλικών εδρών,ώς Πυραμίς έν κύκλω,μέ άξονα κορυφής το Άστρον της Ίσιδος,ήτοι του ζώντος Θεού Απόλλωνος και του Όντος Τριπλού-Τρισυπόστατου Ήλιου.
Το πώς συνδέονται όμως οι 50 Αργοναύτες που αναζητούν το Χρυσόμαλλον Δέρας με τις 50 Δαναίδες Κόρες που εκθρονίζουν τους 50 Υιούς του Αιγύπτου και ποία η
σχέση-σχάση του συνόλου αθροίσματος των 50 Πλατωνικών Στερεών με τα 50 έτη περιφοράς του Σειρίου Β' πέριξ του Σειρίου Α',το αναφέρει υπαινιγματικά τουλάχιστον ο Πλάτων στο βιβλίο <<Τίμαιος>>,αναφορικά με την εκ-ροή των ψυχών στα συμπαντικά χωροχρονικά συνεχή και ο μύθος της πτώσης του Ζαγρέως σχετικά με το Ηλιακό μας σύστημα,όπου στα πεδία ανωτέρων πλέον διαστάσεων και κυρίως κοσμογονικών φάσεων,συνδέονται άμεσα με τον μύθο της Δανάης και του Ζηνός που μεταμορφωμένος σε Χρυσή Βροχή
(Βρόξ-βροτός) συνουσιάζεται μαζί της,προκειμένου να γεννηθεί ο Περσεύς,ο οποίος απελευθέρωσε την Ανδρομέδα και φόνευσε την Γοργόνη Μέδουσσα,εναποθέτωντας το Γοργόνοιον,πάνω στην Αιγίδα της Αθηνάς Παλλάδος,σφραγίζοντας ουσιαστικά την Πύλη της Νότιας Μακράς της Αντι-χθόνος Φερσεφόνης,όπου αναφέρει σχετικά ο Ησίοδος στο έργο του <<Κέκρωπος Αιγύμιος>>:
<<Κι εκεί φύλακα άφησε τον Άργο τον ισχυρό που βλέπει με τέσσερα μάτια κι ακούραστη του έδωσε ορμή η Θεά και ύπνος του πεφτε στα βλέφαρα και φύλαγε σταθερά τα πάντα...>>
Ας θυμηθούμε ότι Άργος ονομαζόταν και ο κύνας του Οδυσσέα στην Ιθάκη,με φυσικό επακόλουθο να αναζητεί ο νούς την σχέση του Άργου με την Αργώ και το Άργος,καθ'ότι
<<άργος>> εσήμαινε ταχύς,έννοια συνόνυμη του θέω και ταυτόσημη του γοργόνοιου.
Ο Άργος σχετίζεται με τον Τρικέφαλο Κέρβερο-Κύνα σε συμπαντικό επίπεδο πλέον,αλλά και με το Φύλακα των Νεκρών κυνοκέφαλο Άνουβι.Όλα αυτά σε σχέση πάντα με τους μύθους του Οσίριδος και της Ίσιδος,αλλά και των φυσικών νόμων του άστρου του Κυνός.
Ας θυμηθούμε επίσης,ότι οι φύλακες της εστίας είναι πάντα κύνες,από αμνημονεύτων ετών.
Η παράδοση σχετικά με το Άστρο του Κυνός,σχετίζεται επίσης και με τους Οργυώνες-Κύνιδες Ιερείς του Νυμφολήπτου Άντρου του Απόλλωνος στον Υμηττού και του Παναειπολίου Άντρου του Ερμού και του Πανός της Πεντέλης,με κεντρικό πόλο τον άξονα Δελφών-Δήλου,καθώς ο χάρτης του γαλαξία μας είναι αποτυπωμένος πάνω στις θέσεις των αρχαίων ναών της Μεσογείου.
Τέλος,δεν είναι τυχαίο ότι το λατινικό γράμμα C,προφέρεται ώς Κ,αλλά και ώς Σ,καθώς ο Άρχων του Σύμπαντος και Παντοκράτωρ,αποκαλείται από τους θεολόγους ώς <<Κύριος>>.

Η Ιερή Σφύξ του Σαίς στο Ναό της Αθηνάς,επισημαίνει:
<<Εγώ Ειμί πάν το γεγονός το όν και το ήν και το εσσόμενον.¨Ων Εγώ καρπόν έτεκον και Ήλιος εγέννετο και ουδείς θνητός ανέσυρεν το πέπλον μου...>>
(Θιβετιανή Βίβλος των Νεκρών).

Αλλά Παλλάδα Αθηνά,ήρθε ο αιών,το Πέπλον Σου αποκάλυψε,
τον Ήλιο δεν βλέπω,τον κρύβει η Σελήνη...

Ο Σείριος είναι διπλό-ίσως και τριπλό-άστρο το οποίο αποτελεί το Α' του αστερισμού του Μεγάλου Κυνός,ο οποίος αποτελείται από 95 άστρα διαφόρων μεγεθών.
Στον χειμερινό ουρανό,παρατηρείται κατά τη διάρκεια της νύχτας αριστερά της Ζώνης του Ωρίωνος(τα τρία άστρα σε ευθεία),αν τραβήξουμε νοητή ευθεία από το Ζ' του Ωρίωνος(κεφαλή Ίππου).
Κάτω και αριστερά από τον αστερισμό του Μεγάλου Κυνός βρίσκεται ο Αστερισμός της Πρύμνης της Αργούς,ενώ κάτω και δεξιά βρίσκονται 8 άστρα που σχηματίζουν μορφή ανάλογη του Ωρίωνος,σε κάθετη όψη.Αυτός είναι ο Αστερισμός του Λαγού.
Αν τραβήξουμε νοητή ευθεία από τον Σείριο προς το Βορρά,τέμνουμε τον Αστερισμό του Μονόκερου,τον Αστερισμό των Διδύμων,τον Αστερισμό της Λυγκός και καταλήγουμε σε τέλεια ευθεία στο Β' της Μεγάλης Άρκτου που διακρίνεται ως τετράπλευρο σχήμα,στην ίδια οριζόντια ευθεία με το Α' της Μικρής Άρκτου τον Πολικό Αστέρα.
Αν τραβήξουμε νοητή ευθεία από τον Σείριο προς τα πάνω δεξιά,
λίγο πιο ψηλά από την ζώνη του Ωρίωνος,συναντάμε το Γ' του Ωρίωνος Μπελατρίξ ,όπου αν προεκτείνουμε την ευθεία,
φτάνουμε στο Α' ή Όμμα του Ταύρου,τον Λαμπαδία ή Αλντεμπαράν και συνεχίζοντας φτάνουμε στο Α' του Περσέα,τον Αλγκόλ,όπου πάνω από τον οποίο βρίσκεται η Ανδρομέδα.
Πέρα από αυτές τις ευθείες εντοπισμού,ο Σείριος εντοπίζεται ώς το λαμπρότερο άστρο του Χειμερινού Ουρανού.
Δημιουργεί επίσης τα εξής ισομηκή τρίγωνα:
Σείριος-Λαμπαδίας-μ' Λαγού
Σείριος-Λαμπαδίας-α' Διδύμων(Κάστωρ)
Σείριος-α' Μικρού Κυνός(Προκυών)-β' Ωρίωνος(Ρίγκελ)
Σείριος-β' Μεγάλης Άρκτου-α' Μικρής Άρκτου(Πολικός).
Τα τρίγωνα φυσικά,είναι πάντοτε σχετικά,καθώς μιλάμε κατά προσέγγιση,δεδομένου ότι αναφερόμαστε σε αστρονομικές αποστάσεις,όπου τα άστρα που παρατηρούμε βρίσκονται σε βάθος χώρου,και πάντα σε σχετικότητα αναφοράς με την ελλειπτική της γής,αλλά και την διαφορά "αληθούς"-"πραγματικού" ήλιου(κατά την αστρονομική έννοια του όρου,χωρίς να προχωρήσουμε στο περί όντως αληθούς ήλιου...).
Υπερβαίνοντας τα δεδομένα της παρούσας αστροφυσικής,υποθέτουμε ότι τα τρίγωνα αυτά σχηματίζουν κάποια πεδία,όπου τα ένα εισέρχεται εντός του άλλου,
δημιουργώντας κάτοπτρα διακτίνισης και διάθλασης ηλεκτρομαγνητικών,ηχοφασματικών,νετρινακών,φωτονιακών,
βαρυτονιακών και άλλων αγνώστων ακόμη αστρικών ακτινοβολιών,ακόμα και διαύλων προς το ηλιακό μας σύστημα,
το οποίο διέρχεται εντός αυτών των τριγώνων.
Και αυτό θα μπορούσαμε να το πάμε παραπέρα αν "προσομοιάσουμε" τον ουράνιο χάρτη πάνω στις θέσεις των αρχαίων ναών και ιερών πόλεων του ευρύτερου Μεσογειακού Χώρου,αλλά και τις θέσεις προσανατολισμού των ιερών προς συγκεκριμένα άστρα και αστερισμούς,σε συγκεκριμένες περιόδους,με συγκεκριμένα όργανα(πχ αρρηφόρια),και συγκεκριμένα "τελλούμενα και δρώμενα",προκαλώντα δονήσεις.
Γυρνάμε ανάποδα τον αστερισμό του Ωρίωνος και
τοποθετούμε στην Αίγυπτο:

τη Ζώνη του Ωρίωνα στις 3 Πυραμίδες της Γκίζας.
Το β' του Ωρίωνα (Ρίγκελ) στη θέση του ναού της Αθηνάς-Ίσιδας στο Σάις.
Το κ' του Ωρίωνα στη βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας.
Το α' του Ωρίωνα (Μπετελγκέζ) στο Ναό της Λίμνης Μαρεώτις(για την οποία κάνει λόγο και ο Κ.Παλαμάς στο ποιήμα <<Πατρίδες>>).
Το γ' του Ωρίωνα (Μπελατρίξ) στην Ηλιούπολη.
Το θ' του Ωρίωνα στην Μέμφιδα.

Στην Κρήτη:
Το ε' του Λαγού στο Ιδαίον Άντρον
το β' του Λαγού στην Κνωσσό
το μ' του Λαγού στην Κυδωνία
το α' του Λαγού στην Φαιστό

Στην Μικρά Ασία:
Τοποθετούμε τα άστρα του αστερισμού της Πρύμνης της Αργούς στους παραλιακούς ιερούς τόπους της Μικράς Ασίας,με άξονα κορυφής την Ρόδο και επεκτείνοντας νοητά ώς την Κολχίδα,
περνώντας μέσω Αλικαρνασσού,Μίλητου,Καρύας,Σάμου,
Εφέσσου(όπου πλήν των άλλων εστιάζει και μία εκ των 7 Πλειάδων,αλλά και κάποιος εκ των 7 πλανητών του Ηλιακού μας συστήματος-και εδώ παίζουν κάποιο ρόλο και οι 7 Εκκλησίες της Αποκαλύψεως...),Σμύρνης,Φωκαίας,Αδμυτού,Τρωάδας.

Στην Μέση Ανατολή:
Τοποθετούμε τον αστερισμού των Διδύμων,με το α' των Διδύμων (Κάστωρ) στην Βύβλο
το β' (Πολυδεύκη) στη Δαμασκό
και συνεχίζουμε με τις τοποθεσίες Βυρηττό,Σιδώνα,Άρασσο.

Στο Ισραήλ:
τοποθετούμε τον Αστερισμό του Καρκίνου(...)
με την Φάτνη στη Βηθλεέμ
και τα υπόλοιπα άστρα στις περιοχές Ιερουσαλήμ,Φιλισταία,Ναζαρέτ,Γαλιλαία.

Στην Μεσοποταμεία:
τοποθετούμε τον Λέωντα με κορυφή το α' του Λέωντα (Βασιλίσκος) στην Βαβυλώνα(κι εδώ έρχεται μία ακόμη Πλειάδα κι ένας ακόμη πλανήτης,πάνδημου Θεάς...) και συνεχίζουμε με τις πόλεις Κίς,Ούρ,Νιππούρ,Παλμύρα,Λαοδικεία(κί άλλη Πλειάς),
φτάνοντας στον Πόντο.

Στην Στερεά Ελλάδα:
τοποθετούμε τον αστερισμό της Περιστέρας με
το α' στους Δελφούς
το β' στο Τροφώνειον Άντρον
το γ' στην Ελευσίνα
το δ' στην Αθήνα

Στο Αιγαίο:
τοποθετούμε τα 95 άστρα του Μεγάλου Κυνός,αλλά και τα 3.600 άστρα των Υάδων στα νησιά του Αιγαίου,όπου βάζουμε
το β' Κυνός στη Θήρα
το ζ' Κυνός στην Πάτμο
το ε' Κυνός στην Τήνο
και το Α' του Κυνός (Σείριος) στη νήσο Δήλο!!!

(Τα παραπάνω αποτελούν απλές σκέψεις και δεν βασίζονται στην επιστημονική μεθοδολογία,επομένως ενδέχεται να είναι απολύτως άτοπα).

Ο Σείριος απέχει 8,5 έτη φωτός από την Γή και είναι άστρο-γίγαντας αρνητικού μεγέθους.
Τα άστρα χωρίζονται σε μεγέθη,όχι βάση των διαστάσεών τους,
αλλά βάση της φωτεινότητάς τους.
Τα ορατά σε εμάς άστρα είναι της τάξεως 0 (υπέρλαμπρα) έως 6 με γυμνό μάτι,ενώ με τηλεσκόπια παρατηρούμε ώς της 21ης τάξεως.
Ο Αλντεμπαράν του Ταύρου πχ είναι άστρο α' μεγέθου (1.1)
Ο Προκυών του Μικρού Κυνός είναι μηδενικού μεγέθους (0.5)
Ο Σείριος είναι το μοναδικό άστρο αρνητικού μεγέθους που γνωρίζουμε(-1.6),για το λόγο αυτό είναι και το πιό υπέρλαμπρο άστρο του Ουρανού.
Είναι διπλό άστρο,όπου ο συνοδός Β' περιστρέφεται γύρω από τον Α' σε διάστημα 50 ετών +-.Κατά την διάρκεια του κλείσιμου του κύκλου περιφοράς τους εκτοξεύουν τεράστιες ποσότητες μαζών αερίων και πλήθος ακτινοβολιών βίαια προς το διάστημα,
γεγονός που επιρρεάζει άμεσα την Γή,ειδικά κατά το κλείσιμο των εννεατηρίδων (9 Χ 50),ιερατικής μονάδα μέτρησης χρόνου του Μαντείου των Δελφών.
Ο Σείριος είναι 80 περίπου φορές μεγαλύτερος του Ήλιου μας και η πυκνότητά του συνοδού είναι πολύ μεγάλη,αποτέλεσμα της τεράστιας μάζας του και των ελκτικών δυνάμεων του Α'.

Από την στιγμή που απέκτησε ο άνθρωπος συνειδητότητα και αυτεπίγνση της υπάρξεώς του,τόλμησε να σηκώσει τα μάτια του στον ουρανό.

<<Και κατ'αυτό τον τρόπο το όνομα άνθρωπος σημαίνει ότι ενώ κάθε άλλο ζώο δεν ερευνά,ούτε ασχολείται για ότι ορά,ούτε και αναθρεί[άνω θρώσκει],ο άνθρωπος ορά,το αυτό εστί όπωπε και αναρθεί και στοχάζεται για ότι όποπε[έχει δεί].
Γι'αυτό και ο άνθρωπος μόνο απ'όλα τα ζώα ονομάστηκε σωστά άνθρωπος,ώς αναρθών α όπωπε>>.
[Πλάτων,Κρατύλος 399 c].

Κι αυτό που αντίκρυσε τον γέμισε δέος...

<<Η φύση φιλεί να κρύπτεται>>
[Ηράκλειτος,123].

Αυτό όμως ουδόλως τον εμπόδισε στην αναζήτησή του.
Άρχισε να εξετάζει τα φαινόμενα και να τα παρατηρεί.
Πρώτα-πρώτα την φωτιά,μετά τον κεραυνό,ύστερα την γή και τον ουρανό και στη συνέχεια τα άστρα.

<<βέβαια,υποψιάζομαι κάτι τέτοιο.Φαίνεται πώς οι πρώτοι άνθρωποι περί την Ελλάδα,ετούτους τους θεούς πίστευαν τους οποίους πολλοί βάρβαροι πιστεύουν ακόμη,τον ήλιο,την σελήνη και τη γή και τα άστρα και τον ουρανό.Και βλέποντας ότι αυτά είναι αεί ιόντα και θέοντα,από της φύσεως του "θείν"[τρέχειν] τα επονόμασαν "θεούς".Αλλά ύστερα κατανόησαν όλους τους άλλους και με αυτό το όνομα όλους ανεξαιρέτως τους προσαγόρευσαν>>.
[Πλάτων,Κρατύλος 397d].

Στη συνέχεια ο άνθρωπος γνωρίζοντας και εξηγώντας εμπειρικά ένα-ένα τα φαινόμενα,άρχισε να εμβανθύνει στην μελέτη της φύσης,αφήνωντας πίσω του λιθαράκια επιστημονικά τεκμηριωμένης γνώσης,αλλά και αναπάντητα ερωτηματικά ώς προς την ουσία των φαινομένων,των όντων και της φύσης,ερωτηματικά που δημιουργούν διαρκώς την ανάγκη του φιλοσοφείν.Κατ'αυτό τον τρόπο,σε κάθε βήμα της ανθρώπινης εξέλιξης,ο προγονικός σπόρος γνώσης καλλιεργούνταν μεθοδικά και προσθετικά,δημιουργώντας παράλληλα έναν λαβύρινθο αντιφατικών απόψεων,απαραίτητο για την συνέχεια της φιλοσοφίας.
Ξεφεύγοντας λίγο από τα στενά όρια του πάσχοντα ιστορικού ερευνητή και κοιτάζωντας την ανθρώπινη ιστορία από την σκοπιά του εξωτερικού παρατηρητή,βλέπουμε την ανθρώπινη πνευματική πορεία ώς μία ροή πορείας προς το άγνωστο,
αφήνοντας πίσω της ένα έργο εξέλιξης και μνημείο πνεύματος.

<<Κάθε πράγμα αυξάνει με τον τρόπο του,σύμφωνα με αυτό που χρειάζεται>> [Ηράκλειτος,126]
<<Τα πέρατα της ψυχής δεν θα τα βρείς όσο μακριά κι αν σε φέρει ο δρόμος σου.Τόσο βαθύ λόγο περιέχει>>
[Ηράκλειτος 45]

Η φιλοσοφική και επιστημονική οδός πορεύονται εξελικτικά μέσα στο χωροχρονικό συνεχές της ανθρώπινης ιστορίας.
Η πρώτη χαράσει την οδό,ενώ η δεύτερη έρχεται να την παγιώσει.Οι άνθρωποι αντλούν την ενέργεια της αναζήτησης και της εξέλιξης από τη δύναμη του αγνώστου που τους μαγνητίζει,τους τρομάζει και ταυτόχρονα τους καλεί.
Αρχικά μπουσουλώντας,μετά περπατώντας,σήμερα πετώντας.
Καταφέρνουν να διακρίνουν στη φύση το μεταβαλόμενο κινούμενο από το αμετάβλητο κινούν.Συνδέουν το αμετάβλητο με το αίτιο και το μεταβαλλόμενο με το αιτιατό.
Θεωρούν το αμετάβλητο ως όν και το μεταβαλλόμενο ώς μή όν.

<<Τί είναι το όντως Όν;Το αιώνιο,αίδιο και αγέννητο και άφθαρτο,στο οποίο κανένας χρόνος σε επιφέρει αλλαγές.
Γιατί ο χρόνος είναι κάτι το κινητόν και με την κινούμενην ύλη συνεδεμένο και ρέον αεί,όπως το αγγείο εντός του οποίου συντελείται η φθορά και η γέννεση>>.
[Πλούταρχος,Περί του εν Δελφοίς Ει 19].

Το Δελφικό ΕΙ συντάσσεται προς το Όν,σημαίνοντας την αρχή της υπόθεσης και της φιλοσοφικής αναζήτησης ώς (εί=άν),
αλλά και προσδιορίζοντας την αρχή αυτή στο όν(εί=υπάρχεις).

<<όμως προς το ΕΙ φαίνεται το γνώθι σ'αυτόν,άλλωτε να συμφωνεί κι άλλωτε όχι,γιατί στο θεό μεν από κατάπληξη και θαυμασμό αναφωνείται επειδή είναι όν διαπαντώς,στο δε θνητό το άλλο υπενθυμίζει την φύση του και την αδυναμία του>>.
[Πλούταρχος,Περί του εν Δελφοίς Ει 21]

Τα λόγια αυτά αποτελούν τις αναζητήσεις ενός ιερέα και μας προκαλεί ιδιαίτερο ενδιαφέρον η έλλειψη δογματισμού στις απόψεις του.Ως το σημείο εκείνο η ελληνική σκέψη έχει καταφέρει να φέρει τον άνθρωπο μακρύτερα από οποιοδήποτε άλλον.Αναγνωρίζει την ύπαρξη του όντος αποδίδοντάς του την ιδέα του αληθινού,της αιτιότητας και της αρχής.Παρ'όλα αυτά αποστρέφεται την δογματική πίστη και θέτει ώς αρχή αναζήτησης την λογική και την διαλεκτική μέθοδο,αφήνοντας ανοικτή την οδό της φιλοσοφίας.
Έχει το θάρρος να σταθεί μετέωρη μεταξύ του όντος και του μή όντος,μεταξύ της υπόθεσης και της παραδοχής,μεταξύ της άγνοιας και της γνώσης.
Μεταξύ της φιλοσοφίας και της επιστήμης στέκεται το <<αεί ζητούμενον και αεί απορρούμενον>> του Αριστοτέλη[βλ Αριστοτέλης,Μετά τα φυσικά 1028b].

<<Τί είναι θεός,τί μή θεός και τί μέσον;
ποιός θνητός θα πεί ότι το βρήκε;
αλλά καιρό μακρύ εξετάζοντας τα πάντα
των θεών τις γνώσεις να βρίσκει
και στο ενάντιο να γυρνά ανέλπιστα>>
[Ευριπίδης,Ελένη 1137].

<<Ποιός τολμάει να ειπεί πιστεύω στο Θεό;
Ποιός τολμάει να ειπεί δεν πιστεύω στο Θεό;>>
[Goethe,Faust 3432]

<<Όποιος πιστεύει στο Θεό έχει μέσα του ένα νεκρό Θεό.
Όποιος δεν πιστεύει στο Θεό έχει μέσα του έναν νεκρό άνθρωπο.
Όποιος πιστεύει και δεν πιστεύει,έχει μέσα του ζωντανό τον νόμο της φύσης.Απλά,καταληπτά και στα μέτρα του ανθρώπου,ζεί το θαύμα του κόσμου>>
[Δ.Λιαντίνης,Γκέμμα σελ 17].

Την στιγμή που ο Απόστολος Παύλος κύρηξε το Απόλυτο Δόγμα περί τω Αγνώστω Θεώ,αυτόματα σκότωσε την ιδέα του Θεού.Οι πλάκες με τις εντολές του Θεού του Μωησή αποτέλεσαν την ταφόπλακα στο μνήμα του Θεού.
Η αναζήτηση μετατράπει σε δόγμα,το οποίο πάνω στην απολυτότητά του επιχείρησε να καταστρέψει κάθε διαφορετική αντίληψη περί του όντος.Γι'αυτό το λόγο δεν παράγεται κατά το Θεοκρατικό Βυζάντιο και τον σκοτεινό Μεσαίωνα κανένα είδος επιστήμης και φιλοσοφίας.Μόνον πολύ αργότερα κατά την Αναγέννηση,όπου ο άνθρωπος άρχισε να αποδεσμεύεται από την επιρροή και το φοβισμό της σκιάς της Societus Christianica άρχισε να παράγει επιστήμη.Παρομοίως,ο Ισλαμικός πολιτισμός δεν παράγει επιστήμη και φιλοσοφία σήμερα,όντας θεοκρατούμενος.
Και αναφέρομαι στη Δυτική Φιλοσοφία και Επιστήμη,καθώς η Ελληνική Φιλοσοφία σκοτώθηκε επί Ιουστινιανού τον 5ο αιώνα μΧ και επί Θεοδωσίου το 843 μΧ και συνέχισε να εξοντόντεται κατά τα Βυζαντινά χρόνια μέσω του γκρεμίσματος Ναών,φιλοσοφικών σχολών,κάψιμο βιβλιοθηκών,κυνήγι φιλοσόφων κτλ...όπως και κατά τα χρόνια της Τουρκοκρατίας
χάριν της Ραγιάδικης Θεοκρατίας μέσω του αφορισμό του Καίρη από τον Γρηγόριο τον 5ο το 1799,και την απαγόρευση βαπτίσεως με ελληνικά ονόματα το 1819 αμέσως πρίν την επανάσταση ώστε να μπορέσει να νομιμοποιηθεί σαν θεσμός.

Σε αυτό το διάστημα παρατηρείται ο εξελληνισμός της Δύσης και ο εξεβραισμός του Ελληνισμού.Στην νεώτερη εποχή(19ος-20ος αιώνας) άρχισε η Ελληνική Αναγέννηση χάρις των πνευματικών θεμελίων του Σολωμού,του Παπαδιαμάντη,του Κάλβου,του Σικελιανού,του Παλαμά,του Καβάφη,του Βάρναλη,
του Καζατζάκη και άλλων πολλών.Αυτό το έργο είναι φυσικά πολύ δύσκολο όσο ο Ελληνισμός είναι εξαρτημένος δέσμιος του Χριστιανισμού.
Ο Χριστιανισμός (σε ελληνική έκδοση Ελληνορθοδοξία) ήταν το μέσο εξεβραισμού του πλανήτη,όπου παραμερίζοντας το Απολλώνειο στοιχείο από τις παλαιότερες θρησκείες το οποίο μαζί με την Αθηνά πρέσβευε το πνεύμα,τη λογική,την επιστήμη,τη φιλοσοφία,τις τέχνες κτλ,διατήρησε το διονυσιακό-ανθρωποκεντρικό στοιχείο των παθών,το καθαρά υπερβατικό και μυστηκιστικό,γενικώς το φανταστικό και άλογο,τόσο σε επίπεδο θρησκευτικό όσο και ως γενικότερο τρόπο ζωής,το οποίο μόνον Διονυσιακό δεν είναι,καθώς έχει εξεβραιστεί μέσα από τις μιαρές διδαχές του Μωησή,του Αβραάμ,του Ιώβ κτλ...
Οι Εβραίοι δεν έκαναν ποτέ ανακαλύψεις,αλλά είχαν μόνον Αποκάλυψη και προφητείες.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα ότι ο Θεός τους θα γνώριζε ώς θεός τουλάχιστον,ότι η Γή είναι σφαιρική και ότι κινείται γύρω από τον Ήλιο.Σε απάντηση,ο Αρίσταρχος ο Σάμιος,ο Πλούταρχος,οι Πυθαγόρειοι και άλλοι το υποστήριξαν αιώνες πρίν χωρίς να είναι θεοί.
Έτσι,έχουμε από τη μία το θυμιατό και τα "κύριε ελέησον" και από την άλλη τη φιλοσοφία και το "γνώθι σ'αυτόν".
Από την μία την αναζήτηση του Όντος και από την άλλη την πρώτη εντολή
<<Εγώ είμαι ο Κύριος ο Θεός σου και έξω από μένα δεν υπάρχουν άλλοι θεοί>>...Πρίν είχαμε ισορροπία Απόλλωνα-Διονύσου,ενώ σήμερα έχουμε μόνον το Διόνυσο.Μας λείπει ο Απόλλων.Για τους υπόλοιπους θεούς ούτε λόγος.
Χωρίς τον Απόλλωνα όμως δεν γίνεται να υπάρξει Ελληνισμός.

<<Αλλίμονο η Δάφνη κατεμαράνθη!>>[Σολωμός]

<<γιατί τα σπάσαμε τα αγάλματά των
γιατί τους διώξαμε απ'τους ναούς των;
διόλου δεν πέθαναν γι'αυτό οι θεοί>>
[Καβάφης,Ιωνικόν].

Και φυσικά,όλα αυτά δεν έχουν σχέση με το Όν καθ'αυτό,αλλά με αυτό που νοούμε ώς Θεό.
Είναι αδύνατον να κατανοήσουμε πλήρως και ακριβώς την φύση και την ουσία του Όντος,κι όχι εφ'όσον δεν έχουμε εξηγήσει προηγουμένως όλα τα μυστήρια του σύμπαντος και δεν έχουμε φτάσει ώς το τελευταίο άστρο του πιο απομακρυσμένου γαλαξία.Ναι!τότε έχουμε το δικαίωμα να υποστηρίξουμε ότι γνωρίσαμε το Θεό.

<<Πιστεύω σε ένα Θεό Ακρίτα Διγενή.
Πιστεύω στ'άναρίθμητα και εφήμερα προσωπεία που πήρε ο θεός στους αιώνες και ξεκρίνω πίσω από την ακατάπαυστη ροή την ακατάλυτη ενότητα>>.[Ν.Καζατζάκης,Ασκητική]

Sesostris,πολύ σημαντικές οι πληροφορίες σου πέρι του Κονξ Ομ Πανξ και της ετυμολογικής σχέσης μαρία-μαίρω.
Αναφορικά με το πώς χρησιμοποιούν οι Μάγια την ίδια φράση,διάβασε όπου βρείς το έργο του Πλουτάρχου <<περι του εμφαινομένου προσώπου τω κύκλω της Σελήνης>>,στο οποίο μας παρέχει σημαντικότατες πληροφορίες.

1. Η σωστή φράση δεν είναι ΚΟΝΓΚ ΟΜ ΠΑΞ αλλά Κονξ-Ομ-Πανξ. Φυσικά υπάρχει και το αντίστοιχο (μεταγενέστερο) λατινικό "Vide, Aude, Tace" που χρησιμοποιείται από τους Τέκτονες. Επίσης συναντάμε και τη φράση των Μάγιας "Κόνεξ-Όμων-Πάνεξ" αλλά και τη Βραχμανική "Κάνζα-Ομ-Πάνσα".

Συμφωνώ απόλυτα.Συμπληρώνω και την έκφραση Ομ Αμ Ρά,η οποία έχω ακούσει ότι υπήρχε επίσης κατά την τέλεση των Ελευσινίων.Γνωρίζεις κάτι σχετικό;

2. Το σώμα ενός ενήλικα δεν αποτελείται κατά 72% από νερό αλλά κυμαίνεται μεταξύ 60-65%. Ήδη το θεωρούσα πολύ τραβηγμένο να γνωρίζουν οι πρωτοχριστιανοί (αλλά και γενικότερα όλοι εκείνη την εποχή) την ακριβή αναλογία του νερού στο ανθρώπινο σώμα. Οπότε η σύνδεση του ποσοστού σε νερό με το 144 είναι ελαφρώς άστοχη.

Έχεις μήπως υπ'όψιν κάποια ιατρική ή βιολογική πηγή για το παραπάνω;
Επίσης,η ποσότητα αυτή είναι η ίδια σε κάθε εποχή και συμπεριλαμβάνει πάσης φύσεως σωματικά υγρά;

3. Το κηρύκειο του Ερμή δεν σχετίζεται με το DNA (άλλωστε η έλικα του DNA είναι εντελώς διαφορετική), ούτε και με το διπλό Ε στο θρόνο του Μίνωα, αλλά κυρίως συμβολίζει αυτό που ονομάζουμε "concidentia oppositorum", η ένωση των αντιθέτων. Το κανονικό κηρύκειο (με τις πτέρυγες, τη ράβδο και τα ελικοειδή φίδια) αποτελεί ένα πολύ σημαντικό σύμβολο αλλά εδώ δεν είναι το μέρος για να το αναλύσουμε. Υπάρχει στο φόρουμ ανάλογο θέμα.

Το κυρήκειο του Ερμή φέρνει σχηματικώς στο νού όμως και την δομή του έλικα του DNA.Περισσότερο βέβαια κυρήκειο του Ασκληπιού.Άποψη πάντα εφ'όσον μιλάμε σαν παρατηρητές της ιστορίας σε γεγονότα που διαφεύγουν της άμεσης αντίληψής μας.
Αναφορικά με το διπλό Ε στο θρόνο του Μίνωα,όντως είναι κάτι άλλο και σχετίζεται όπως σωστά επισημαίνεις με την ένωση των πολικών αντιθέτων.

4. Η σύνδεση των όφεων που κρατά η θεά (Κρητικό αγαλματίδιο) με τα χρωμοσώματα είναι επίσης άστοχη. Όχι μόνον γιατί κατ' ουσίαν δεν υπάρχει αρσενικό και θηλυκό χρωμόσωμα αλλά γιατί δεν μπορούμε να συνδέουμε γενικότερα μια έννοια του παρελθόντος με το παρόν. Ο συμβολισμός γενικότερα συνδέει ένα σύμβολο με κάτι σύγχρονό του κι όχι με κάτι μεταγενέστερο. Άλλωστε κανείς δεν μπορεί να προβλέψει κάτι που θα ανακαλυφθεί ή θα δημιουργηθεί ως έννοια μετά από 2000 χρόνια έτσι ώστε να το συνδέσει με κάποιο σύμβολο.

Σωστή παρατήρηση.Δεν έχω αντιεπιχειρήματα.

5. Η αναπαραγωγική δύναμη δεν σχετίζεται με τη Μεγάλη Θεά αλλά κυρίως με τον Έρωτα. Παιδί του Χάους και αδελφός της Γαίας (Μεγάλη Θεά), ο Έρως ως έννοια είναι πολύ μακριά από αυτό που τον κατέντησε το σύγχρονο marketing. Στην ουσία ο Έρως συμβολίζει την δύναμη της ένωσης, της σύζευξης, τη γενεσιουργό αιτία, το "κινούν αίτιον" που προκαλεί τις ενώσεις των κοσμικών στοιχείων.

Εδώ διαφωνούμε.Ο Έρος συνοδεύει την Αφροδίτη.Η Αφροδίτη αποτελεί κατά κάποιο τρόπο συνέχεια της Μεγάλης Θεάς και εκφράζει το σύνολο της φύσης η οποία κυεί την ζωή.Θα λέγαμε ότι ο Έρος σχετίζεται με τα ηλεκτρόνια σε κβαντικό επίπεδο,ενώ η Αφροδίτη με την δύναμη ένωσης
ήτοι τα πρωτόνια,τα οποία και συνοδεύουν τα ηλεκτρόνια δημιουργώντας την τάξη.Ο Έρος αποτελεί μεν τη δύναμη της ενώσεως,αλλά η Μεγάλη Θεά εκφράζει την μητέρα-φύση που δέχεται αυτή την ένωση στην μήτρα της και κυεί τον σπόρο της ζωής.Χαρακτηριστικά,ένω από τα πρώτα προσωνύμια της Μεγάλης Θεάς ήταν Μίτρα,παραπέμποντας στην Μήτρα.
Σε παραπέμπω αν θα το ήθελες σχετικά με το θέμα στο έργο του Πλουτάρχου περί ίσιδος και οσίριδος,καθώς και στο βιβλίο του Paul La Viollete,η Γέννεση του Κόσμου.

6. Ο Αιθέρας δεν είναι γιος της Ευρυνόμης αλλά γεννήθηκε από τη συνέυρεση της Νυκτός με το Έρεβος. Επίσης, σύμφωνα με την Ορφική κοσμογονία, ο Αιθήρ μαζί με το Χάος γεννήθηκαν από τον Χρόνο (διαφορετικός από τον Κρόνο).

Χμμμ...ανάλογα ποιά εκδοχή παίρνεις.
Την Ησιόδεια;
Την Ομηρική;
Την Ορφική;
Η εκδοχή που αναφέρεις νομίζω ότι είναι η Ορφική.
Η συγκεκριμένη εκδοχή είναι από το βιβλίο του Νίκου Κανακάτη "Οι μύθοι της δημιουργίας" και υποστηρίζει ο συγγραφέας ότι αποτελεί την Πελασγική εκδοχή του κοσμογονικού μύθου.

7. Η Δήμητρα δεν συνδέεται με την Ευρώπη, καθώς η Ευρώπη ήταν Ωκεανίδα και προήλθε από την ένωση του Ωκεανού με την Τηθύ.

Βασικά η Ευρώπη ήταν κόρη του Βασιλιά της Φοινίκης.Δεν συνδέω την Ευρώπη με την Δήμητρα(άλλο το ένα κι άλλο το άλλο),αλλά το περιστατικό της αρπαγής.Τώρα...το ότι δεν έχουν σχέση δεν μπορώ να το πώ μετά βεβαιότητας.
Μήπως ο Δίας σχετίζεται με τον Πλούτωνα ως Χθόνιος ή ακόμα και Θούξιος Ζεύς;

8. Θυσίες ζώων (αν και άσχημη τελετουργία) υπήρχαν και ήταν ευρύτατα διαδεδομένες την εποχή εκείνη. Δεν συμφωνώ με την άποψη του Πορφύριου (ποιός ήταν ακριβώς;) Άλλωστε το αναφέρεις κι εσύ στα δρώμενα των μικρών Ελευσινίων.

Βασικά ο Πορφύριος ήταν από τους τελευταίους Έλληνες φιλόσοφους και φημίζεται για το ότι διέσωσε απόσπάσματα του Εμπεδοκλή.
Το περί αποχής εμψύχων,ουσιαστικά είναι του Εμπεδοκλή.
Θυσίες ζώων δεν είχαμε όυτε στους Δελφούς,ούτε στην Δήλο,ούτε στην Κρήτη,ούτε στα Ελευσίνια,ούτε στην Αττική,τουλάχιστον μέχρι την εποχή του Εμπεδοκλή και πρίν την έκπτωση των ιερατείων.
Η αναφορά από τα Ελευσίνια αποτελεί αλληγορική θυσία αναίμακτη,ανάλογη της συμβολικής μετάληψης του Ταύρειου αίματος στην Κρήτη,το οποίο ουσιαστικά ήταν νάμμα κόκκινου οίνου.
Σε παραπέμπω στο έργο του Πορφυρίου "Περι αποχής εμψύχων".

9. Γιατί συνδέεις τον "Άγνωστο Θεό" με τον Ιασίων ή Ιήσιο Δελφίνιο Απόλλων; Είναι γνωστό πως ο 'Αγνωστος Θεός είναι συμβολικό και σε καμία πρίπτωση δεν συνδέεται με τον Απόλλωνα. Θα ήθελα όμως να μου αναλύσεις τη σύνδεση λίγο περισσότερο.

Μέσα στο μητριαρχικό θρησκευτικό σύστημα της προ-μινωικής Κρήτης έχουμε δύο θυληκές θεότητες (Δίκτυννα-Δικτυνναία Βιρτόμαρτυς) που πλαισιώνονται από μία θεότητα αγνώστου φύσεως η οποία Ιασίων και ο οποίος δεν μπορεί να είναι ο Ιασίων με τον οποίο ενώθηκε η Δήμητρα,καθ'ότι βρισκόμαστε σε βάθος χρόνου.
Εκείνο που λατρευόταν στους Δελφούς ώς Όν και Έιναι αποκαλούνταν Απόλλων και δεν θεωρούταν γόννος θεών.βλ ΠΕρι του εν Δελφοίς Ει του Πλουτάρχου.
Αντίθετα,οι υπόλοιπες θεότητες που υφίστανται μεταβολές συμβολίζουν το συμπαντικό γίγνεσθαι.

10. Από που αντλείς την πληροφόρησή σχετικά με τη γέννηση των Κουρητών; Γενικότερα το από που προήλθαν είναι ασαφές.

βλ. Διδώ Καλλέγρη,τα αρχαία μυστήρια
Αθ.Σταγειρίτης,Ωγυγία

11. Οι Τελχίνες δεν ήταν 3 (μήπως μπερδεύεσαι με τους Κουρήτες;) αλλά 9 και η μυθολογία λέει πως ήρθαν στην Κρήτη μαζί με τη Ρέα για να αναθρέψουν τον μικρό Δία.

Οι Κουρήτες ήταν 5.
Οι Τελχίνες ήταν 3,πάντα με πηγή τον Σταγειρίτη και την Καλλέγρη.

12. Μπορείς να μου αναλύσεις λίγο το πως συνδέεις τους Ιδαίους Δάκτυλους με την Ιδέα;

Ετυμολογικά: Ιδέα - Ιδαίοι.Προσωπική σύνδεση

13. Ο Ορφέας ήταν σαφώς ένα ιστορικό πρόσωπο και γεννήθηκε περί το 1500πχ στην Πίμπλα της Πιερίας, μέσα στο σπήλαιο των Λειβήθρων.

Είμαστε σίγουροι γι'αυτό;
Τότε θα πρέπει να δεχτούμε ότι ήταν υιός του Οιάγρου και της Μούσσας Καλλιόπης.Μήπως είναι κάτι ανάλογο με τον Ερμή τον Τρισμέγιστο,δηλ θεοσοφικό κίνημα;

14. Μπορείς να μου αναλύσεις το πως συνδέονται η αρπαγή της Περσεφόνης με την αρπαγή της Ευρώπης και της Μήδειας;

Κάτω Κόσμος-Κρήτη-Αία,βασιλειο του υιού του Ήλιου.
Περσεφόνη-Μήδεια-Ευρώπη.
Πλούτων-Ιάσων-Δίας.
Ίδιο γεγονός από διαφορετικές οπτικές.

15. Είναι υπερβολή να συνδέεις τη Δήμητρα-δέσποινα με την παναγία. Επίσης υπερβολή είναι να συνδέεις τον Ιάσωνα με τον Απόλλωνα και τον Ιησού βασιζόμενος μόνον στη φωνητική "στρογγυλοποίηση" των ονομάτων τους.

Βασικά η Παναγία αποτελεί διαιώνηση ή αντιγραφή του συμβολισμού της Δήμητρας σε χθόνιο επίπεδο και ο Χριστός του Διονύσου.Ο Διόνυσος αποτελεί την υλική υπόσταση του Απόλλωνα και φύλακα των Δελφών όταν ο Απόλλων απουσιάζει εις την υπερβορρεία,βλ περι του Εν Δελφοίς Ει του Πλουτάρχου.Ουσιαστικά η Παναγία είναι η Ίσιδα και ο Χριστός ο Όσιρις-Ώρος,βλ περι ίσιδος και οσίριδος του Πλουτάρχου.Οι δύο μυθολογίες είναι ίδιες.

16. Δεν νομίζεις πως είσαι λίγο υπερβολικός όταν συνδέεις την εορτή του αγίου πνεύματος με τα Παναθήναια; Τι σχέση μπορεί να έχουν μεταξύ τους;

Η Αθηνά ήταν θεά της Σοφίας,συμβολίζουσα το Πνεύμα,το οποίο η Ορθοδοξία ονομάζει Άγιο.Σαν εορτή έχει αλλοιωθεί καθώς έφυγε το πέπλο της Αθηνάς.

Τώρα μεγάλο το θέμα που ανοίξαμε και δεν κλείνει ούτε σε πάροδο χρόνων,το κεφάλαιο Ελληνισμός-Χριστιανισμός.Ωστόσο υπάρχουν τομές σχέσης.
Σε ευχαριστώ και πάλι για τις επισημάνσεις σου και το βιβλίο που μου προτείνεις.
Καλό είναι να υπάρχουν διαφορετικές απόψεις για να γίνεται διάλογος και ζύμωση γνώσεων.
Τα λέμε σύντομα!!!

γράφει ελ-υόν:

Σ’ αυτούς θέλησε ο Θεός να γνωρίσει ποιος είναι ο πλούτος της δόξας του μυστηρίου τούτου στα έθνη, που είναι ο Χριστός μέσα σας, η ελπίδα της δόξας. 28 Αυτόν εμείς αναγγέλλουμε, νουθετώντας κάθε άνθρωπο και διδάσκοντας κάθε άνθρωπο με όλη τη σοφία, για να παρουσιάσουμε κάθε άνθρωπο τέλειο στο Χριστό. 29 Γι’ αυτό και κοπιάζω και αγωνίζομαι σύμφωνα με την ενέργειά του που ενεργείται μέσα μου με δύναμη. Γιατί θέλω να ξέρετε πόσο μεγάλο αγώνα έχω για σας και γι’ αυτούς που είναι στη Λαοδίκεια και για όσους δεν έχουν δει το πρόσωπό μου σωματικά, 2 για να παρηγορηθούν οι καρδιές τους και να κρατηθούν μαζί μέσα στην αγάπη και σε όλο τον πλούτο που υπάρχει στην πλήρη βεβαιότητα της σύνεσης, ώστε να γνωρίζουν καλά το μυστήριο του Θεού, δηλαδή του Χριστού, 3 μέσα στον οποίο είναι απόκρυφοι όλοι οι θησαυροί της σοφίας και της γνώσης.

Δεν νομίζω ότι διαφωνούμε επί της ουσίας.
Το πρόβλημα το δημιουργούν οι λεπτομέριες,όπως η Παλαιά Διαθήκη και ο <<Θεός>> μίσους που προβάλλει.
Αυτό το <<πράμμα>> όμως που καλείται Ιεχωβάς δεν έχει καμία σχέση με το Χριστό,ο οποίος ΕΙ-ναι Θεός Αγάπης!
Άλλο Ταλμούδο-Χριστιανισμός και άλλο Ελληνορθοδοξία.

Για το συγκεκριμένο βλ οι Μύθοι της Δημιουργίας,Νίκος Κανακάκης εκδ Αρχέτυπο.

Αναφορικά με τη λέξη άγιος το έψαξα και όντως έχεις δίκαιο και σε ευχαριστώ για την κατατόπιση,καθώς και για την επισήμανση διπλού--πέλεκυ και Άρκτου.

Αναφορικά με τα μυστήρια,ναι πιστεύω ότι μπορούμε να τα αντιπαραβάλλουμε.Τα ορθοδόξα μυστήρια θεμελιώθηκαν πάνω στα αρχαία.
Στην συνέχεια(Β'οικουμενική σύνοδος) αυτονομήθηκαν και παραποιήθηκαν.

Όλα τα θρησκευτικά συστήματα στηρίζονται σε κάποια μυστήρια και οι συμβολισμοί κάποιων μυστηρίων αντλούν την καταγωγή τους από παραδόσεις κοσμογονικών και ανθρωπογονικών καταστάσεων.
Υπάρχουν τα δόγματα ώς εκφάνσεις της προσπάθειας διαφορετικών προσεγγίσεων (ενίοτε και παρερμηνειών) του αρχέτυπου σπερματικού Λόγου που διαφυλάσεται ανά τους αιώνες ώς "Κιβωτός Γνώσης" εντός της Εστίας του "Άκτιστου Πυρρός" εντός της Θρησκείας,ούτη μεσολαβεί των ανθρώπων ΗΘΟ-ΝΟΗΣΙΣ και των ΠΕΔΙΩΝ ΘΕΟ-ΝΟΗΣΗΣ,δια του Μορφογονικού και Ηθικοπλασικού "γίγνεσθαι".΄Διότι στα πλαίσια του "Θρώσκειν",ουδεμία Ορθόδοξη πράξη και ουδείς Ορθός Λόγος εκφέρεται χωρίς λόγο.
Το δυσερεύνητο αυτής της Ιστορίας είναι το κατά ποίον τρόπο εκδηλώθηκε ή πρώτη γνώση: Έξ Αποκαλύψεως ή όχι;
Άραγε,την στιγμή που ο πρώτος άνθρωπος αντίκρυσε έναν κεραυνό να προκαλεί το φαινόμενον της Φλόγας και της Φωτιάς,να μην αναφώνησε "Α!";Να μήν ήταν άραγε αυτή η άναρθρη κραυγή μια πρωτόγνωρη αίσθηση Φόβου και παράλληλα μιά πρωτόγοννη επίκληση προς το Θείον;
Και στη συνέχεια,μέσω κοσμογονικών διαδικασιών και συμπαντικών φαινομένων(στις οποίες συμμετέχει αναγκαστικά και μετέχεται ο άνθρωπος,άρα μεταβάλλεται και μεταλλάσεται),κατόρθωσε ως φυσική συνέπεια να συνδέσει το επιφώνημα Α! με το Ιδεόγραμμα Άλφα και να αρθρώσει Λόγο και δια του Λόγου συνέδεσε το Α με την Αρχή και το Πύρ με το Φώς,το Κινούμενον Ουράνιον Φώς με τα άστρα,τα άστρα με τον "Κόσμο"(όπως προσδιορήστηκε στην προσωκρατική φιλοσοφία) και εν΄τέλη(ή εντελεχώς),τον Κόσμο με το Όν.
Στην ιχνηλάτησή μας όμως προς την Α-λήθεια δεν θα ήταν ούτε παραγωγικό ούτε και φρόνιμο να αποκλείσουμε ενδεχόμενα περιθώρια προσέγγισης(όχι τόσο των επιμερών συμβολικών παραθέσεων,αλλά την καθ'αυτή ουσία αυτής της ίδιας της ουσίας ή φιλοσοφίας ως ενδοσκοπικου-υπερβατικού ΕΙΝΑΙ εν τω γίγνεσθαι...).
Ένας τέτοιος δίαυλος συλλογισμού θα μας οδηγούσε στο να αναρωτηθούμε(μεταξύ άλλων):
Μήπως,η πρώτη εκείνη γνώση που αναζητούμε υπήρξε ακέραια και εδώθη στον άνθρωπο ώς "Θείον Δώρον" μέσω των 9 Μουσσών,που σκοπός τους είναι να διαιωνήσουν την αθάνατη εκείνη θεότητα που εδρεύει στο ανθρώπινο στοιχείο και καλείται Μνημοσύνη;
Ένα σημείο αναφοράς μέσα από την Ορθοδοξία,είναι τα Αιγυπτιακά και τα Ελευσίνια Μυστήρια(βλέπε Θείον Βρέφος,Ανάσταση Διονύσου,Συμβολισμός Αμπέλου και Άρτου καθώς και άλλα πολλά).Σύμφωνα με την επιγραφή της Σούδας,αλλά και κάποιων Ορφικογενών και Ορφικών αναφορών,ο Ορφεύς ταξίδεψε στην Αίγυπτο,όπου και εμύησε τους Αιγυπτίους.Υπήρξε όμως ο Ορφέας ως Φυσικό πρόσωπο ή ως θρησκευτικό-μυητικό-φιλοσοφικό κίνημα;
Οι Αιγύπτιοι υποστήριξαν ότι μυήθηκαν από τον Ερμή τον Τρισμέγιστο,ο οποίος εμύησε τις Ίσιδα,η οποία εμύησε τον Ώρο.Οι διδασκαλίες του συνοψίζονται στα "ερμητικά κείμενα".Υπήρξε όμως και ο Ερμής αντίστοιχα ώς φυσικό πρόσωπο ή ως φιλοσοφικό-θεοσοφικό σύστημα;
Ο Πλούταρχος αναφέρει ότι τους Αιγύπτιους τους εκπολίτισαν Η Ισιδα και ο Όσιρις από τον ζωώδη και γεμάτο στέρηση βίο(Ισις και Οσιρις).
Ο Όσιρις ταυτίζεται με το Θεό Διόνυσο.Και ο Διόνυσος αποτελεί χαρακτηριστικό Ορφικό στοιχείο,δια τούτο και οι Μύθοι του Οσίριδος και του Διονύσου είναι κοινοί σε πολλά στοιχεία.
Ταξιδεύοντας πίσω στο χρόνο,βρίσκουμε αναφορές ότι ο Ορφέας "διασώθηκε" μέσα στο Ναό του Απόλλωνα.Η Ορφική διδασκαλία δηλαδή διατηρήθηκε από τους Ιερείς του Απόλλωνος,ήτοινες οι Οργυόνες.
Ο Ορφέας σύμφωνα με άλλες αναφορές ταξίδεψε στην Κρήτη,όπου μυήθηκε στα Μυστήρια των Ιδαίων Δακτύλων.
Από την Κρήτη(και τα μυστήρια αυτά) κατάγωνται οι Οργυώνες Μύστες,αλλά και η Ιερατική Οικογένεια των Ευμολπιδών των Ελευσινίων Μυστηρίων.
Τί είναι όμως τα Μυστήρια των Ιδαίων Δακτύλων;
Ό,τι και να είναι,έχουν σχέση με το Ιδαίον Άνδρον,τον τόπο που φυγάδευσε η Ρέα τον νεογέννητο Δία,όταν ο Κρόνος κατάπιει τον Λίθο αντί αυτού.Εκεί ανατράφηκε από τους Κούρητες,Θεότητες που είχαν σχέση με τους Τελχίνες(Θεότητες του Χρυσού,του Αργυρού και του Σιδήρου)...
Τα Μυστήρια έχουν επιβιώσει και αναπροσαρμοστεί στην εκάστοτε αστρονομική εποχή,από την περίοδο των Ιδαίων Δακτύλων,έως σήμερα,σέ ένα κομμάτι των Ορφικών στοιχείων της Ορθόδοξης Παράδοσης,όσο παράδοξο και να ακούγεται αυτό.Χαρακτηριστικό σύμβολο,ο Λόγος του Χριστου προς τον Ιωάννη:"Εγω ειμι ο Πρωινός Αστήρ,ο Υπέρλαμπρος.
Εγώ ειμι το φώς.Ο Ων,ο Ην και ο Ερχόμενος".Σε απάντηση μερικές χιλιάδες χρόνια πρίν αναγραφόταν στο άγαλμα της Αθηνάς στο Σαις"Εγω είμαι ότι ήταν,ότι είναι και ότι θα υπάρξει και το πέπλο μου κανείς θνητός δε σήκωσε ποτέ και το πρόσωπό μου κανείς θνητός δεν αντίκρυσε..."

ΚΡΗΤΙΚΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΘΕΑΣ:

Τα πρώτα αναφερόμενα Μυστήρια μετά την εποχή των "Ατλάντων" είναι τα Μυστήρια της Μεγάλης Θεάς ή Μά ή Γά,όπου περνάμε πλέον από την Βασιλεία του Ωφιωνέα στην Βασιλεία της Γαίας,με Ιερατικό Κέντρο την "Πρό-μινωική Αίθρια Πελασγική Κρήτη".Η Θεά που απεικονίζεται στο γνωστό αρχαιολογικό εύρημα,κρατά στα χέρια της τους δύο όφεις που συμβολίζουν την "άρρεν" και "θύλη" φύση,δηλαδή το ανδρικό και θυληκό χρωμόσωμα ή απλώς την δυαδική αντίληψη του ανθρώπου πάνω στον κόσμο,με όλες τις εκφάνσεις και εκφράσεις της.
Σε μεταγενέστερα αγάλματα συναντούμε τον Ερμή-Θείο Λόγο να παίρνει την εξουσία από τη Γαία Μά ή μητέρα του Μαία-Μήτιδα και να κρατά το σκήπτρο με τον διπλό έλικα που απεικονίζει το ανθρώπινο D.N.A.,το οποίο κρατά αργότερα ο Ασκληπιός ο Θεός της Ιατρικής και Υιός του Απόλλωνα,το οποίο αντί για τον διπλό έλικα,απεικονίζει πάλι τους δύο όφεις.Ο Διπλός Έλικας επιδέχεται πολλές διαφορετικές ερμηνείες και συνδέεται με τον συμβολισμό του Μινωικού Διπλού Πέλεκυ, αλλά και το Διπλό Ε του Μινωικού Θρόνου και του Βασιλείου της Ιωλκού.
Η Μεγάλη Θεά που κρατά και εξουσιάζει τους δύο όφεις οδηγεί συνειρμικά στην Μεγάλη Θεά των Πελασγών Ευρυνόμη
η οποία αναδύθηκε μέσα από την Τριπλή Νύχτα και χόρεψε πάνω στο Κοσμικό Χάος,σχηματίζοντας τον Αιθέρα,τον οποίο έπλασε σε Όφι,δημιουργώντας κατ'αυτό τον τρόπο τον σύντροφό της Ωφιωνέα,όπου συνουσιαζόμενη μαζί του γέννησε το Κοσμικό Ωό των Ορφικών.Όταν κάποτε ο Ωφιωνέας υπερυφανεύτηκε ότι ΕΚΕΙΝΟΣ είναι ο ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΣ των Πάντων,παραμερίζοντας και υποτιμώντας την αξία της Θεάς,εκείνη τον εκθρόνισε από τον Όλυμπο στα Τάρταρα,χτυπώντας τον με την φτέρνα της στο κεφάλι.Τότε έθεσε 6 ζεύγη Τιτάνων ώς φύλακες των ουρανίων σωμάτων:
ΗΛΙΟΣ: ΘΕΙΑ-ΥΠΕΡΙΩΝ(ΡΑ ΑΙΓΥΠΤΙΩΝ)
ΣΕΛΗΝΗ: ΦΟΙΒΗ-ΑΤΛΑΣ(ΣΟΥ ΑΙΓΥΠΤΙΩΝ)
ΑΡΗΣ: ΔΙΩΝΗ-ΚΡΕΙΟΣ
ΕΡΜΗΣ: ΜΗΤΙΣ-ΚΟΙΟΣ
ΔΙΑΣ: ΘΕΜΙΣ-ΕΥΡΥΜΕΔΟΝΤΑΣ
ΑΦΡΟΔΙΤΗ: ΤΗΘΥΣ-ΩΚΕΑΝΟΣ
ΚΡΟΝΟΣ: ΚΡΟΝΟΣ-ΡΕΑ

Βρισκόμαστε στην εποχή της Μητριαρχείας όπου η Μεγάλη Θεά συμβολίζει την γονιμοποιητική δύναμη και παραγωγική-αναπαραγωγική φροντίδα της Μητέρας Φύσης.Το στοιχείο του <<Ιερού Θυληκού>> διασώζεται στην ιστορία ώς Γαία,Δήμητρα,
Ρέα,Ήρα,Κυβέλλη,Λητώ,Ίσιδα κτλ.
Ένα στοιχείο που αποκαλύπτει ότι πίσω από το πέπλον της Ίσιδος κρύβεται η Μεγάλη Θεά,είναι ότι η Δήμητρα ή Δηώ-Μήτηρ η Θεά της Γής κατά τους μεταγενέστερους χρόνους η οποία ενσαρκώνει τις ιδιότητες της ΓΑΙΑΣ,είναι κάποια από τα προσωνύμιά της.
Η Δήμητρα αποκαλείτο από τους Μινύες Βοιωτείς ώς Καβείρια,ενώ στην Σαμοθράκη λατρεύεται ώς Καβειρώ,η οποία γέννησε με τον Ήφαιστο τους Κάβειρους,Αξιόκερσο,Αξιοκέρσα,
Αξίερο και Κάσμιλο,όπου ο Κάσμιλος είναι ο Ψυχοπομπός Ερμής,
Αξιόκερσος ο Πλούτων,Αξιόκερσα η Περσεφόνη,Κάσμιλος ο Ψυχοπομπός Ερμής και Αξίερος ο Διόνυσος ή πιθανόν τα παραπάνω ονόματα να ήταν επίπεδα μυήσεως.
Άλλο προσονύμιο της Δήμητρας ήταν Ευρώπη,όπου εδώ συναντούμε τον συσχετισμό του Μύθου της Αρπαγής της Ευρώπης με τον αρπαγή της Περσεφόνης από τον Πλούτωνα.
Οι Ορφικοί απέδιδαν στην Δήμητρα το προσονύμιο "Μήτηρ-Ανταία",η οποία γέννησε την "Κόρη-Μίση",δηλαδή την Αιγύπτια Ίσιδα.(βλ αντίστοιχους Ορφικούς Ύμνους).
Ένα ακόμα προσονύμιο της Μεγάλης Θεάς ήταν η λέξη "Άμμας"
και "Ρέα",όπου κατά την πατριαρχική εποχή μεταλλάσονται στην Αίγυπτο σε "Άμμων" και "Ρά".
Χαρακτηριστικά σύμβολα της Μεγάλης Θεάς ήταν το <<Ιερόν Άντρον>> και το <<Ιερό Δέντρο>>.
Το Ιερό Δέντρο συμβολίζει τη Ζωή και την Γονιμότητα,ενώ το Ιερό Άντρο ή Σπήλαιο,την Μητρότητα και τη Γέννηση.
Ο Άγγελος Σικελιανός στο ποιήμα του <<Ο ΔΑίδαλος στην Κρήτη>>,αναφέρει:

<<Στο Μέγα Δέντρο της Ζωής
που μέρα-νύχτα η Ψυχή μας το ποτίζει
έρχεται ο Ταύρος μυστικά να δροσιστεί
στον ίσκιο του και γονατίζει...
Μεγάλη Θεά,πολλοί Θεοί σε μάχονται
μα ένας κρυφά ο Θεός Σου και Θεός μας
στην τρικυμία ή στην α-μάχη ανίκητο
στέλνε παντού ως τον Άδη το Μέγα Έλεός Σου!>>

Στον <<Ακάθιστο Ύμνο>> προς την Παναγία αναφέρεται:
<<Χαίρε Δένδρον αγλαόκαρπον,εκ Σού τρέφονται οι πιστοί>>.

Η λέξη <<Μαρία>> προέρχεται από την λατινική λέξη "Marra ή Marre" και σημαίνει θάλασσα,η οποία ούσα Παρθένος γονιμοποιεί την στεριά δημιουργώντας τη Ζωή,δεδομένου ότι η ζωή στη Γή προέρχεται από το υγρό στοιχείο,αλλά και η ανθρώπινη ζωή προέρχεται από το γεννετικόν υγρό στοιχείο.
Ένας άνθρωπος αποτελείται κατά 72% από ύδωρ.Η συνουσίασις δύο ανθρώπων προκαλεί τη γέννηση ενός τρίτου ανθρώπου,όπου 72+72=144.
Όταν ψάλλεται ο <<Ακάθιστος Ύμνος>> αναφωνείται 144 φορές η λέξη <<Χαίρε>>.
Τα Αετώματα των Αρχαίων Ελληνικών ήταν 144 μοίρες.
Η λέξη <<Παναγία>> ετυμολογείται από τις λέξεις <<Πάν>> και <<Αγία>>,όπου η λέξη <<Αγία>> προέρχεται από το στερητικό <<Α>> και τη λέξη <<Γία>> ή οποία έχει ίδια σημασία με την λέξη <<Γαία>>,σημαίνοντας εκείνην που αποστρέφεται από τον υλικό κόσμο και αφιερώνεται στον αγνό πνευματικό κόσμο του Θείου.
Στην <<Αποκάλυψη>> του Ιωάννου κεφ. ΚΒ' αναφέρεται:
<<...και έντευθεν ήτο το Δέντρον της Ζωής,φέρον καρπούς δώδεκα,καθ'έκαστον μήνα κάμνον τον καρπόν αυτού και τα φύλλα του Δέντρου είναι είς θεραπείαν των εθνών>>.
Οι 12 καρποί που φέρει κάθε μήνα από έναν το Δέντρον της Ζωής,είναι ο Ζωδιακός Κύκλος που παρέχει Ζωή,ή κατά τον Πλούταρχο <<Περί του πώς πρέπει να ακούν οι΄νέοι τα ποιήματα>>:
<<Θεοί Ρεία Ζωόντες...>>

Κατά την τέλεση των Μητριαρχικών Μυστηρίων,ο μύστης παρουσιαζόταν στο Ιερό ενώπιον της αόρατης θεότητος όρθιος με το χέρι σφιγμένο και ανυψωμένο στο μέτωπο.
Στη συνέχεια ακολουθούσε κάποια λατρευτική πράξη που εκδηλωνόταν με θυσίες καρπών,οίνου και λαδιού.Θα πρέπει να ξεκαθαριστεί ότι κατα τους αρχαίους χρόνους,δεν γινόταν ουδέποτε θυσίες αίματος,αλλά ώς <<Αίμα>> συμβολιζόταν ο κόκκινος οίνος.Πάνω στο θέμα μας αναφέρει ο Πορφύριος,στο έργο του <<Περί αποχής εμψύχων>>:
<<Πολλά από τα πατροπαράδοτα που υπέδειξεν ο Θεόφραστος
ήταν και ότι στα αρχαιότερα χρόνια οι θυσίες εγίνοντο από καρπούς και κατ'αρχάς προσφερόταν χλόη.και σχετικά με τις σπονδές εξηγούσε με τον ακόλουθο τρόπο:"τα μέν αρχαιότερα από τα ιερά ήσαν "Νηφάλια",νηφάλια δέ ήσαν τα "υγρόσπονδα".Τα κατόπιν από αυτά ήσαν τα "μελισσόσπονδα" γιατί αυτό τον καρπό τον πήραμε από τις μέλισσες.Έπειτα ήσαν τα "ελαιόσπονδα".Ύστερα ήσαν τα "οινόσπονδα".Μαρτυρίες για αυτά δεν προέρχονται μόνον από τους πίνακες των νόμων που είναι σαν αντίγραφα από τα Κρητικά Κορυβαντικά Ιερά και που επιβεβαιώνουν την αλήθειαν
αλλά και από τον Εμπεδοκλή που λέγει ότι:
"...καί σμύρνα καθαρή στις θυσίες και λιβάνι αρωματικό και στο έδαφος έριπταν σπονδές από τα ξανθά μέλια,συνήθειες που και τώρα σώζονται σε μερικούς,ώσαν αναμφισβήτητα ίχνη αλήθειας,ότι με αστόχαστους φόνους Ταύρων δεν εβρέχετο ο Βωμός.Γιατί καθώς γνωρίζω όλους κατείχε η φιλότις και γι'αυτό ουδείς ουδέν εφόνευεν".<πορεί ακόμα να παρατηρηθεί από τον ακόμη και τώρα σωζόμενο Βωμό της Δήλου,από ότι έχει ονομασθεί "ευσεβών Βωμός",προς τον οποίον δεν προσφέρονταν κανένα ζώον,ούτε και θυσιάζετο.Έτσι,όχι μόνον απείχαν από το να θυσιάζουν ζώα,αλλά και στους ιδρύσαντες το Βωμό και στους μεταχειρίζοντές τον,μετέδωσαν την ευσέβεια.Διότι κατά το παλαιό καθώς είπαμε,οι άνθρωποι καρπούς εθυσίαζαν στους Θεούς και όχι ζώα>>.

Μετά τις σπονδές ακολουθούσαν διάφοροι τελετουργικοί χοροί ως <<δρώμενα>> των μυστηρίων,όπου οι μύστες έρχονταν σε επαφή με τη Θεότητα.Σε Ιερά της Θεάς στη Θήρα βρέθηκαν άνθη που μαρτυρούν την προσφορά ανθών στη Θεά.
Τα Μυστήρια της ΜΕγάλης Θεάς χωρίζονταν σε Μικρά και Μεγάλα.
Τα <<Μικρά>> ήταν αφιερωμένα στην Κόρη <<Δικτινναία Βριτόμαρτυς>> που στα πελασγικά σήμαινε <<Γλυκειά Παρθένος>>,κατά τα οποία οι Ιέρειες εξάγνιζαν τις γυναίκες που επρόκειτο να μυηθούν.Στη συνέχεια διδάσκονταν τις παραδόσεις περί της Μεγάλης Θεάς και της Κόρης,περί του "Αγνώστου Θεού" <<Ιασίων ή Ιήσιου Δελφίνιου Απόλλωνος>> και περί των 4 Ιερών Ζώων:
Του Ώφεως
του Λέωντος
Των Ιχθυών
Της Περιστέρας,
όπου τα 4 ζώα συμβολίζουν τα 4 στοιχεία,τα οποία συναρμόζει η Μεγάλη Θεά-Φύση.
Ακολουθούσε η <<Ύφανση του Μίτου>> που συμβολίζει την ύφανση του νήματος της ζωής του Μύστη σε συνδιασμό με την ύφανση του πέπλου των φάσεων της Σελήνης.Το έθιμο αυτό διασώθηκε στη Αθήνα ώς η <<Ύφανση του Πέπλου της Αθηνάς>>,το οποίο οποίο αποκάλυπτε το Άγαλμα της Θεάς Αθηνάς κατά την τέλεση των εορτών των Παναθηναίων.
Είναι πολύ στενή η σχέση των εννοιών:
ΜΙΤΟΣ-ΜΥΘΟΣ,ΜΗΤΡΑ-ΜΗΤΕΡΑ-ΜΙΤΡΑ(μεταγενέστερο προσωνύμιο της Μεγάλης Θεάς που αποδώθηκε στην Πάνδημη Αφροδίτη και κατά τους νεώτερους χρόνους αποδώθηκε από τους Πέρσες στον Θεό Μήθρα,ενδιάμεσο χθόνιο Θεό του Ηλιακού Θεού Ωρομάζη και του Σεληνιακού Θεού Αρειμάνιου).

Περί των <<Μεγάλων Μυστηρίων>> δεν γνωρίζουμε πολλά,
παρά ότι ήταν αφιερωμένα στην Μητέρα Θεά Δίκτυννα.Η
τέλεσή τους γινόταν γύρω από το <<Ιερό Δέντρο>> το οποίο στόλιζαν με Δώρα,συμβολίζοντας τους καρπούς και το οποίο εκρίζοναν κατά το τέλος των Μυστηρίων που συνέπιπτε με το τέλος της συγκομιδής της ετήσιας σοδειάς ψέλνοντας ύμνους για την αναβλάστησή του.Τα <<Ιερά Δέντρα>> βρίσκονταν πάντοτε κοντά στα <<Ιερά Σπήλαια ή μεταγενέστερα Άντρα>> δηλαδή τα Άβαττα,μέσα στα οποία τελλούνταν τα Μεγάλα Μυστήρια και μέσα από τα οποία αναδύθηκε η λατρεία του Ιδαίου Διός κατά την Μινωική Εποχή.
Το Σύμβολο του <<Ιερού Δέντρου> διασώζεται και σήμερα μέσω του εθίμου του Χριστουγεννιάτικου Δέντρου,ενώ το <<Ιερό Σπήλαιο>> ή <<Ιδαίον Άντρον>> μέσα στο οποίο ανατράφηκε η λατρεία του Διός,διασώζεται σήμερα ώς <<Φάτνη>> μέσα στην οποία γεννήθηκε ο Χριστιανισμός.

Η λατρεία της Μεγάλης Θεάς διαδώθηκε στον ευρύτερο Μεσογειακό χώρο με τις μετακινήσεις των πελασγικών φυλών οι οποίες θα πρέπει να είχαν σαν εμπορικό κέντρο της εποχής την ευρύτερη περιοχή της Κρήτης.Έτσι,διαδίδεται η λατρεία της Θεάς,όπου στους Δελφούς λατρεύεται στο Ιερό της Γαίας, πρίν την μετάβαση του Ιερού στον Απόλλωνα,ως Αθηνά στην Αττική,Δήμητρα στην Ελευσίνα,Κυβέλλη και Αφροδίτη στην Κύπρο και την Μικρά Ασία και Μέση Ανατολή,Ίσιδα στην Αίγυπτο,Ινάννα στην Σουμερική πόλη Ούρ,Ιστάρ στο Βαβυλωνιακό και μεταγενέστερα Ασσυριακό Βασίλειο του Κίσ και της Νιππούρ,αλλά και της μεταγενέστερης Βαβυλώνας,η οποία συνεχίζει να τηρεί τα Μυστήρια της Μεγάλης Θεάς ως τους Χριστιανικούς Χρόνους σε ατόφια μορφή,υπό την λατρεία της Αστάρτης ή Αττάρτης,την οποία ο Αβραάμ διδάσκει αργότερα στους Ιουδαίους ώς δαίμονα Ασταρόθ.

Η ανάδειξη της λατρείας της Μεγάλης Θεάς εμφανίστηκε με το τέλος της εποχής των παγετώνων και των κατακλυσμών,
όταν το Αιγαίο ήταν ακόμα γεωλογικά ενωμένο ώς στεριά και τα νησιά του με την Κρήτη,αποτελούσαν τιςε υψηλότερες βουνοκορφές και οροσειρές.Με ην πτώση της στάθμης των υδάτων μετά τους κατακλυσμούς,αποκαλύφθηκαν τα νησιά του Αιγαίου.
Η έξοδος των ανδρών από τα σπήλαια και η αναζήτηση τροφής για την οικογένεια υποχρέωσε την γυναίκα να μένει μόνη εντός των σπηλαίων που αποτελούσαν χώρους προστασίας από τα φυσικά φαινόμενα και τα άγρια ζώα.
Εκεί φρόντιζε τα παιδιά καλλιεργώντας στο ζενίθ το έμφυτο μητρικό της ένστικτο και υφαίνοντας καλλιεργώντας τις διανοητικές της ικανότητες και επενδύοντας την νοητική της ενέργεια στην εστίαση και τη φαντασία,σε αντίθεση με τον άντρα που επένδυε την νοητική του ενέργεια στο κυνήγι.
Τις υπόλοιπες ώρες της ημέρας προσευχόταν σε ότι αντιλαμβανόταν ή είχε ακούσει ώς <<Θείο>>.Κι ακριβώς επειδή το φύλο της ήταν θυληκό,αντιλαμβανόταν τη φύση ως γένους θυληκού.Καθώς άρχισαν να επαναπλυθαίνουν οι άνθρωποι,άρχισε να αυξάνεται ο αριθμός των κατοίκων των σπηλαίων,οι οποίοι δεν πολεμούσαν μεταξύ τους καθώς ήταν του ίδιου γέννους και μέλη της ίδιας οικογενείας.Σταδιακά όλο και περισσότερες γυναίκες προσεύχονταν μαζί για τους άντρες τους που ήταν έξω και πολεμούσαν με τα άγρια στοιχεία της φύσης.Έτσι,δημιουργήθηκε ένα είδος τελετουργικού το οποίο διαρκώς εμπλουτίζεται με νέα στοιχεία ως την εποχή μας.
Ακόμη και όταν ο άνθρωπος εξήλθε οριστικά από τα σπήλαια και κατοίκησε την ύπαιθρο,τα πολιτισμικά αυτά στοιχεία διασώθηκαν με την μορφή των μύθων και των μυστηρίων μέσα από την παράδοση.
Κατά αυτό τον τρόπο,το Ιερό Σπήλαιο διασώζει μνήμες από την εποχή που κατοικούσαμε σαν σύνολο στα σπήλαια,ενώ το Ιερό Δέντρο μας θυμίζει και κατά κάποιο τρόπο δοξάζει την Μητέρα Φύση η οποία μας έθρεψε και μας θρέφει,φροντίζοντάς μας σαν στοργική μητέρα.
Η παράδοση αυτή ξεκίνησε σε βάθος απροσδιόριστων χρόνων και θεμελιώθηκε κατά την εποχή των Διδύμων με οικουμενικό κέντρο της εποχής την Κρήτη,ώς <<τόπο καταγωγής>> του ανθρώπινου διασωθέντα μετακατακλυσμιαίου πολιτισμού...

ΙΔΑΙΟΙ ΔΑΚΤΥΛΟΙ:

Τα μυστήρια των Ιδαίων Δακτύλων αναδύθηκαν ιστορικά μέσα από τα Κρητικά Μυστήρια της Μεγάλης Θεάς.

Κατά την μυθολογία,η Ρέα έδωσε στον Κρόνο να καταπιεί έναν λίθο προκειμένου να διασώσει το Δία.Στη συνέχεια,φυγάδεψε τον νεογέννητο Δία στο Όρος Ίδη,όπου τον ανάθρεψαν οι Κούρητες.
Οι Κούρητες ήταν μυθολογικά τέκνα του Κρητού Απόλλωνος και της Νύμφης Ναίδας ή Νηίδας και σχετίζονται με τους πρώτους κατοίκους της Κρήτης,όταν ακόμα ονομαζόταν Αίθρα.Τα ονόματα των Κούρητων ήταν : Ηρακλής,Ιασίων,Ίδα,Επιμήδης και Πανοπαίος,όπου σύφμωνα με τον Απολλόδωρο,οι Κούρητες ήσαν αρχαίοι Ιερείς του Διός.Άρα,υποθέτουμε ότι τα παραπάνω ονόματα ήταν επίπεδα μυήσεως των Μυστηρίων των ΙΔαίων Δακτύλων.
Η Ρέα με τον Ιασίων,γέννησαν τον Κορύβα.
Ο Δίας με την Ίδα ή Ιδέα,γέννησαν τον πρώτο βασιλιά της Κρήτης,τον Κρής,από τον οποίο πήρε το όνομά του η Κρήτη.
Οι Κούρητες είχαν σχέσεις με τους 3 Τελχίνες,θεότητες μυστηριακές,που σχετίζονται με τα Μέταλλα(Χρυσός-Αργυρός-Χαλκός),οι οποίοι λέγεται ότι πρώτοι δίδαξαν στους ανθρώπους την επεξεργασία των μετάλλων και την χρήση της φωτιάς.

Τα Μυστήρια των Ιδαίων Δακτύλων χωρίζονταν σε Μικρά και Μεγάλα,και γνώρισαν άνθιση κατά τους Μινωικούς Χρόνους.
Ο Μινώταυρος φανερώνει ότι το τότε Ιερατείο κατείχε αστρονομικές γνώσεις,καθώς τότε βρισκόμασταν στην Εποχή του Ταύρου.Ανάλογα,βασικός συμβολισμός του Χριστιανισμού είναι οι Ιχθείς,καθ'ότι ξεκίνησαν και αναπτύχθηκαν στην Εποχή των Ιχθυών.

Τα Μικρά Μυστήρια ή Κορυβαντικά,ξεκινούσαν με τα <<Ταυροκαθάψια>> ή <<Ταυροπεδιές>>,κατά τα οποία οι νεαροί <<Ταυρελάτες>> πήδαγαν πάνω από τους Ταύρους,κρατώντας τους από τα κέρατα.Τα <<Ταυροκαθάψια>> ήταν κάτι ανάλογο με τις σύχρονες ταυρομαχίες,με τη διαφορά ότι δεν σκότωναν τους Ταύρους.
Οι νικητές έστηναν τον <<Ταυρελάτη Χορό>>,όπου άναβαν δάδες συμβολίζοντας το διαρκώς ανανεώμενο φώς της Φύσης,
και χόρευαν γύρω από την <<πυρρίχην>> με πολεμικές ιακχές,
προσπαθώντας να καλύψουν το κλάμμα του νεογέννητου Ιδαίου Διός.Η <<Πυρρίχην>> διασώζεται μέσω των <<αναστενάρηδων>> και των <<πυρροβασιών>>,ενώ οι Κορυβαντικοί Χοροί,μέσω του νοήματος και συμβόλου των <<παραδοσιακών ελληνικών χορών>> και συγκεκριμένα των <<θρακιώτικων και κρητικών>>.
Με το τέλος του Κορυβαντικού Χορού,οι νεαροί Κορύβαντες και οι νεαρές Κορυβαντίδες,μυούνταν στο <<Κορυβαντικόν Τέμενος>>,με διδασκαλίες και δρώμενα.Στα Μινωικά Ανάκτορα της Κνωσσού και της Φαιστού,έχουν βρεθεί <<μυστικοί θάλαμοι>>,που προφανώς εξυπηρετούσαν αυτό το σκοπό.

Τα Μεγάλα Μυστήρια ή Λαβυρινθικά,ξεκινούσαν με την είσοδο δύο θιάσων 7 ανδρών και 7 γυναικών,μέσα στον Λαβύρινθοπου συμβολίζει την έξοδο των ανθρώπων από τα σπήλαια,την εξελικτική τους πορεία στη ζωή και την <<αυτογνωσία>> σε εσωτερικό επίπεδο.
Κατά τον Λεκατσά(νομίζω στο βιβλίο του <<ΜΗΤΡΙΑΡΧΕΙΑ>>αν θυμάμαι καλά): <<Ο νικητής του ανδρικού χορού αναδεικνύεται σύντροφος της κορυφαίας του γυναικείου,ενσάρκωση της Θεάς και Γάμος με το Βασιλιά,με την μαγική έννοια του όρου,της χρονιάς εκείνης>>.
Κατά τα Σουμεριακά Έπη,στην πόλη Ούρ,έχουμε τον <<Ιερό Γάμο>> της Αρχιέρειας της Ινάννα που αποτελεί την ενσάρκωση της Θεάς την χρονιά εκείνη,με τον Βασιλιά Ντιμουτζί που έχει την πολιτική εξουσία ώς χθόνιος άναξ.
Η είσοδος στον Λαβύρινθο αποτελεί την <<μετάλλαξη>> των Κορυβαντών Μυστών σε Κούρητες Ιερείς,όπου ο πολεμιστής,με την συμπαράσταση της ιέρειας,πρέπει να νικήσει τον Μινώταυρο που συμβολίζει τον ανθρώπινο φόβο και συνδέεται με κάποια ουράνια σώματα,και να ελευθερώσει και να πάρει για σύντροφο το θυληκό,ώστε να αποκτήσει τον <<Χρυσό Διπλό Πέλεκυ>> και να γίνει ο <<Ιερός Γάμος>>.
Στην Ιστορία του Ελληνικού Έθνους διαβάζουμε σχετικά:
<<Στην Κρήτη,ο Ταύρος ταυτίζεται με τον Ουρανό και τον Ήλιο
που γονιμοποιούν τη Γή,ενώ το θυληκό στοιχείο συσχετίζεται με τη Σελήνη,που το σχήμα της θυμίζει τα κέρατα.Έτσι,ο Γάμος του Ταύρου με την Αγελάδα,είναι μαζί Γάμος Ήλιου και Φεγγαριού.
Αργότερα,τα πρόσωπα του Ιερού αυτού Γάμου τα υποδύεται ο Βασιλιάς και η Βασίλισσα της Κνωσσού που το όνομά της Πασιφάη δηλαδή Ολόφωτη,δείχνει ακριβώς τη σχέση Βασίλισσας-Θεάς με την Σελήνη.Ο Υιός της ο Μινώταυρος,άνθρωπος με κεφαλή Ταύρου,λέγεται και <<Αστερίων>>,γιατί και αυτός,όπως και ο πατέρας του σχετίζεται με τον έναστρο ουρανό...>>
Αφού νικηθεί ο Μινώταυρος,σε πάλη ίσως,μεταλαμβάνει το <<Ταύρειον Αίμα>> συμβολικά,κοινωνόντας κόκκινο οίνο,καθώς κατά την αρχαιότητα πιστευόταν ότι το αίμα του ταύρου είναι θανατηφόρο για τον άνθρωπο(βλ. ΠΟΡΦΥΡΙΟ <<ΠΕΡΙ ΑΠΟΧΗΣ ΕΜΨΥΧΩΝ>>).Η Μετάληψη συμβολίζει την είσοδο του Θείου μέσα στον μύστη και την πνευματική του αναγέννηση.Η Μύηση των Μυστηρίων των Ιδαίων Δακτύλων ολοκληρώνεται με την ανάδειξη του Κορύβαντα σε Κούρητα,ο οποίος παραλαμβάνει τον <<Χρυσό Διπλό Πέλεκυ>>,ο οποίος συμβολίζει πολλά,μεταξύ των οποίων την <<μετάλλαξη και νοημοποίηση του ανθρώπου>>,
όπως και τον <<Διπλό Έλικα του D.N.A.>>.

Στον Ορφικό Ύμνο στο Διόνυσο αναφέρεται:
<<Τον βαρυβρόντη Διόνυσο που Ευάν Ευοί κραυγάζει,
τον πρωτογενή που έχει δυό φύσεις και γεννήθει τρείς φορές
τον Βασιλέα Βάκχειο που ζεί μέσα στους αγρούς,
τον Δίμορφο,το Διπλοκερασφόρο,τον Κισσοστεφανομένον,
τον Απόκρυφον που είναι Βακχικός,Αγνός,με Ταύρου Πρόσωπο>>

Κατά την Μυθολογία,οι Νύμφες Ναίδα ή Νηίδα και Ιθώμη,παρέλαβαν τον Ιδαίο Δία από το Όρος Ίδη όπου δεν ήταν πλέον ασφαλείς από τις επάλξεις του Κρόνου και τον μετέφεραν στην Αρκαδία.Εκεί,οι Κούρητες οργάνωσαν τις Ολυμπιακές Εορτές(πρό-πομπός των Ολυμπιακών Αγώνων),από χαρά που σώθηκε ο Δίας.50 χρόνια μετά τον κατακλυσμό του Δευκαλλίωνος,έρχεται ο Ηρακλής να ανανεώσει τις εορτές,τις οποίες καθιέρωσε ο Πέλοψ 2 γενιές μετά,κατά την ημέρα του θερινού Ηλιοστασίου.

Τέλος,οι Ιδαίοι Δάκτυλοι,έχουν σχέση με την λέξη <<ΙΔΕΑ>>.Οι Κορύβαντες θεμελίωσαν σύμφωνα με την παράδοση τα Καβείρια Μυστήρια στην Σαμοθράκη,ενώ οι Κούρητες τα Μυστήρια του Απόλλωνα στο Άντρον του Νημφολήπτου στον Υμηττό,πρίν μεταβούν στους Δελφούς,όπου σύμφωνα και με το μύθο,οδήγησε τους Κούρητες Ιερείς ο Απόλλωνας εκεί και τους ανέθεσε το χτίσιμο του Μαντείου και την λειτουργία τους σε αυτό.
Υπάρχει τέλος Ορφικός Ύμνος στους Κορύβαντες και τους Κούρητες,στοιχείο που δηλώνει την σύνδεση-σχέση Ορφικών-Καβειρίων-Ιδαίων Δακτύλων.Κατά την επιγραφή της Σούδας επίσης,ο Ορφέας ξεκινώντας από την Θράκη εμυήθηκε στα μυστηρια των Ιδαίων Δακτύλων στην Κρήτη,πρίν ξεκινήσει τα Αργοναυτικά.Φυσικά,ο Ορφέας δεν ήτο φυσικό πρόσωπο,αλλά <<προσωποποιεί>> τον Ορφισμό...

ΕΛΕΥΣΙΝΙΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ:

Τα Ελευσίνια Μυστήρια ήσαν τα Ιερότερα των Ελλήνων κατά τους ιστορικούς χρόνους και ήσαν αφιερωμένα στην Ελευσίνια Δηώ-Μήτηρ Θεσμοφόρο,στην Κόρη και τον <<Παί>> Ίακχο.
Η Δήμητρα και η Κόρη ενσαρκώνουν και αναβιώνουν τη λατρεία της Μεγάλης Θεάς Δίκτυννας και της Κόρης Δίκτυνναίας Βριτόμαρτυς,συνθέτωντας το <<παλαιό>> με νεώτερα στοιχεία.Το ίδιο συναίβει και στην Σαμοθράκη με την Καβειρώ,στην Αίγυπτο με την Ίσιδα κτλ.
Η λατρεία τους μεταφέρθηκε από την Κρήτη στην Ελευσίνα μέσω του Ιερατικού γένους των Ευμολπιδών οι οποίοι ήταν οι έφοροι και επόπτες ή Αρχιερείς-Ιεροφάντες των Ελευσινίων Μυστηρίων.Κατά την παράδοση,ο Μέλαμπος είχε φέρει τη λατρεία της Θεσμοφόρου από τα Νότια της Μεσογείου 220 χρόνια μετά την εποχή των Αργοναυτικών,εμπλουτίζοντάς την όμως με το Ορφικό στοιχείο του Διονύσου,για τον οποίο είχε διδαχτεί από τον Κάδμο.Ο ίδιος ο Ορφέας σύμφωνα με την επιγραφή της Σούδας είχε μυηθεί στα Μυστήρια των Ιδαίων Δακτύλων,έχοντας εμπλουτίσει την Ορφική Παράδοση με παλαιότερα στοιχεία πρίν "διασωθεί" σε Ναό του Απόλλωνος και αναδείξει στη συνέχεια τα Ορφικά,Διονυσιακά και Ελευσίνια Μυστήρια,τα οποία απορρέουν από τον κοινό πυρήνα δύο διαφορετικών παραδοσιακών κέντρων:
Των Κρητικών Μυστηρίων της Μεγάλης Θεάς και των Ιδαίων Δακτύλων,
αλλά και από 2 διαφορετικά Ιερατεία τα οποία αναδείχθηκαν μέσα από την επικράτεια των Κρόνιων Προ-πελασγικών Ιερατείων:
Του Ηλιακού και του Σεληνιακού.
Ο ίδιος ο Ορφέας δεν ήτο φυσικό πρόσωπο.Και δεδομένου της περιορισμένης γνώσης μας στα παρελθόντα,είναι λογικό να μπερδεύονται κάπως τα πράγματα.

Η Λατρεία του Κρητού Απόλλωνος κατάγεται εν αντιθέση Ελευσινίων από τον Ιδαίο Δία και μεταφέρθηκε από τους Οργιόνες-Κούρητες-Κύνιδες Ιερείς στην Ανατολική Αττική στα Άντρα του Πανός της Πεντέλης και του Νυμφολήπτου Απόλλωνος στον Υμηττό.
Τα Ελευσίνια είχαν σαν πρώτο σταθμό μετάβασης τον Δήμο Φλύας της Αττικής πρίν εγκαταστηθούν στην Ελευσίνα,όπου τα δύο Ιερατεία συνυπήρχαν για μεγάλο χρονικό διάστημα στην Αττική όπως συναίβει στο παρελθόν και στην Κρήτη,ή ξεκίνησαν ώς ένα Ιερατείο από την Αττική κατά την εποχή του Εριχθονίου,μεταφέρθηκαν στην Κρήτη μέσω του υιού του Πανδίωνος όπου άλλαξε η μορφή τους δεδομένης της σύγκρουσης Εριχθονιδών-Κεκρωπιδών,και ξαναγύρισαν στην Αττική μετά τον Κατακλυσμό του Δευκαλλίωνος.
Οι Εριχθονιδείς και οι Πανδίωνες διασώζονται ως και την εποχή του Κλεισθένη,ο οποίος χωρίζει την Αττική σε φυλές,δύο από τις οποίες είναι και οι προαναφερόμενες.
Το πιο πιθανό κατά την άποψή μου είναι ότι η <<πηγή>> των δύο Ιερατείων να ήταν η Κρήτη και ότι οι Κεκρωπίδες είχαν Κρόνια Ιερατεία,τα οποία διασώθηκαν στην περιοχή του Ταυγέτου μετά τον κατακλυσμό.
Στην Αττική αργότερα επικράτησε το Ηλιακό Ιερατείο και στην ελευσίνα το Σεληνιακό,το οποίο διατήρησε τις δομές των Μυστηρίων της Κρητικής Μεγάλης Θεάς και εμπλουτίστηκε με στοιχεία από τα Κρόνια Ιερατεία κατά την <<μυθολογική συνάντηση>> Κάδμου-Μέλαμπου στην περιοχή της Αρκαδίας,όπου ο <<γόνος>> τους ώς προπάτωρ του Ορφισμού εγκαταστάθηκε εν συνεχεία στην Φλύα της Αττικής και απέκτησε την μεταγενέστερη Ορφική Δομή του,παραμερίζοντας το στοιχείο του Δελφίνιου Διδυμαίου Απόλλωνος και εστιάζοντας στο στοιχείο της Δίκτυννας και Κόρης εμπεριέχοντας και το Διονυσιακό στοιχείο,το οποίο διασώθηκε μέσα από τα Λαβυρινθικά Μυστήρια των Ιδαίων Δακτύλων.
Κεντρικά πρόσωπα των Ελευσινίων ήταν η Δήμητρα,η Κόρη,ο Πλούτων και ο Ίακχος,σε αντίθεση με το ιερατικό σύστημα των Αθηνών που έχουμε την Αρτέμιδα,τον Απόλλωνα,τον Δία,
την Αθηνά και τον Διόνυσο ώς συνδετικό στοιχείο των δύο.
Κάτι ανάλογο συμβαίνει και με τα δόγματα του Χριστιανισμού,
που παρ'όλες τις διαφορές τους έχουν σαν συνδετικό στοιχείο τον Χριστό.
Η αντιπαράθεση των δύο Ιερατείων συνοψίζεται:
Στην αντιμαχία Αθηνάς-Ποσειδώνα για την κυριότητα των Αθηνών.
Στην Μυθολογική Μάχη Ήλιου-Ποσειδώνα.
Στα "αντίπαλα στρατόπεδα" των Θεών κατά τα Τρωικά και την Οδύσσεια.
Στην προγενέστερη σύγκρουση Εριχθονιδών-Κεκρωπιδών.
Στην σύγκρουση επιχθόνιων-ουρανιδών,γνωστή στον Λουκιανό ώς πόλεμο Ενδυμίωνος-Φαέθοντα.
Στην ανατροπή του Κρόνου από το Δία και την αντιπαράθεση της Ήρας και του Πύθωνος που στέλνει κατά της Λητούς και την μετατροπή της Αστερίας σε Δήλο,όπου γεννιέται ο Απόλλων ο οποίος επικρατει του Πύθωνος και παραλαμβάνει το Μαντείο των Δελφών από τη Γαία.
Στην διαφορετική επίδραση Σείριου-Σελήνης και τον εξισσοροποιητικό ρόλο του Ηλίου,ο οποίος μεταβάλεται σε κάθε γένος του Ησιόδου.
Στην αντιμαχία για επικράτηση Ιδαίων Δακτύλων με κέντρο των Ιδαίο Δία έναντι της Μεγάλης Θεάς.
Στην αντιπαράθεση Αθηναίων-Ελευσινίων,αλλά και Αθηναίων-Λακεδαιμονίων.
Έτσι,έχουμε μία κατάσταση ιερατικού διυσμού,όπου στα ενδιάμεσα θρησκευτικά-φιλοσοφικά και ιστορικά πεδία έχουμε μέθεξη,μείξη και σύνθεση στοιχείων που ανακατεύουν αντιθέτως τον κυκεώνα του κοσμοπολιτικού και κοινωνικοπολιτιστικού,ανθρωπολογικού και θρησκευτικού γίγνεσθαι...
Εστιάζοντας στην ελευσίνα,ξεκινάμε με την προυπόθεση ότι δεν ξέρουμε απολύτως τίποτε,πλίν μυθολογικών αναφορών και διασωζώμενων στοιχείων από μεταγενέστερους συγγραφείς και ιερατεία.

Κατά την μυθολογία,η δήμητρα κατέβηκε στον Κάτω Κόσμο μας,αναζητώντας την Κόρη Φερσέφασσα που έχει απαγάγει ο Πλούτων,συμβολίζοντας τον Χθόνιο ή και τον Υποχθόνιο Ζήνα ή ακόμα και τον Θούξιο Ζεύ.Όλα αυτά σχετίζονται με την ιστορία του ηλιακού μας συστήματος,την κάθοδο της Σελήνης και την έλευση της Δήμητρας,όπου η κάθοδος της Σελήνης έχει σχέση με την Πτώση του Ζαγρέως και την ανάστασή του μέσω της Αθηνάς σε Διόνυσο ελευθερέα,καθώς και με την αναφερόμενη από τα Χριστιανικά Κείμενα και την Πλατωνική Φιλοσοφία πτώση των Ψυχών από τον Υπερουράνιο Κόσμο των Ιδεών και την Σχέση Έρωτα με τον Κοσμογονικό Έροτα,
όπως και με το ρητό του Ηρακλείτου <<Διόνυσος και Άδης έν και το αυτό εστί>>,όπου πίσω από το τρομερό για θρησκευτικοπολιτικούς λόγους πρόσωπο του Άδη κρύβεται το ανθρώπινο σώμα το Αιδές...
Η αρπαγή της Περσεφόνης έχει σχέση επίσης και με την αρπαγή της Ευρώπης και ίσως και με την αρπαγή της Μήδειας από τον Ιάσωνα,αλλά και με την Μυθολογική Ελένη-Σελαναία.

Η Δήμητρα αναζητούσε την Κόρη 9 ημέρες στον κάτω κόσμο,αριθμός που σχετίζεται με την περίοδο γέννησης-τήξης και κύησης των ανθρώπινων εμβρύων,με τους 9 μήνες παραμονής του Απόλλωνος στους Δελφούς και τις φάσεις του Σειρίου στο ημισφαίριό μας,τα 9 χρόνια όπου ο Μίνωας λάμβανε τους νόμους του Βασιλείου του από το Δία και τις 9 ώρες Βασιλείας του Μίνωα.Τέλος,το 9 είναι παράγωγο του 27 θέμα σχετικό με τις 9 Μούσσες.
Θλιμμένη η Θεά κάθησε κάτω από μιά ελιά πάνω στην <<Αγέλαστη Πέτρα>>,την ώρα που οι κόρες του Κελεού μαζί με την τροφό τους Ιάμβη,έπαιρναν νερό από το <<Καλλίχορον Πηγάδι>>.Η λέξη κελεώ σημαίνει ΄<<μιλώ κάτω από το φώς,συναθροίζομαι>> και ευκλείω<<μιλώ καλώς για κάτι>>.
Η Θεά δέχτηκε την φιλοξενία τους.Στα Ορφικά αναφέρεται:
<<Έτσι,αφού είπε τράβηξε το πέπλο της και έδειξε του σώματός της όχι το κόσμιο σχήμα,το παιδί ο Ίακχος ήταν εκεί και με το χέρι του έρριχνε γελώντας κάτω από τους κόλπους της Ιαμβούς στάρι και ρόδι.Η Θεά κατάλαβε και γέλασε και δέχτηκε το Λαμπερό Αγγείο όπου βρισκόταν μέσα ο Κυκεών>>
(ΔΙΔΩ ΚΑΛΛΕΓΡΗ <<ΤΑ ΑΡΧΑΙΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ>>

Κατά άλλη εκδοχή του Μύθου,ηεπειδή η Δήμητρα αναζητούσε την Κόρη,παραμέλισε τη φροντίδα της γής και ξέσπασε λοιμός στους ανθρώπους.Τότε,ο Δία ζήτησε από τον Πλούτωνα την Περσεφόνη.Εκείνη όμως είχε φάει από το Ρόδι του Κάτω Κόσμου και δεν μπορούσε να επιστρέψει από τον Κάτω Κόσμο.Έτσι,παρέμενε 9 μήνες στον Πάνω Κόσμο και στη συνέχεια επίστρεφε στο Βασίλειο του Πλούτωνα.
Οι Θεσμοφοριάζουσες προπαρασκευάζονταν στο Ιερό της Αρτέμιδος στην Βραυώνα για την τέλεση των <<Παναθηναίων>> και των << Ελευσινίων>>.
Οι κορασίδες προετοιμάζονταν για 5 ημέρες και πρίν την έναρξη τους προετοιμάζονταν με καθαρμούς αποφεύγοντας την επαφή με τους άνδρες.Κατά τα Θεσμοφόρια τιμούνταν η Θεσμοφόρος καθώς εκείνη ήταν η πρώτη που δίδαξε στους ανθρώπους την καλλιέργια της γής δίνοντας μάλιστα τον πρώτο σπόρο στον Τριπτόλεμο.Οι κορασίδες κοιμούνταν κάτω από το <<κνέωρο>> την λεγόμενη λυγαριά,εφελκύοντας κατ'αυτό τον τρόπο την αγνή και κατασταλτική των ορμών δύναμη του δέντρου.Τα Θεσμοφόρια χωρίζονταν σε 3 ημέρες:
1)Την <<κάθοδο>> των Αρρηφορίων.
2)Την <<Νηστεία>>.
3)Την ημέρα της <<Ζημίας>>,δηλαδή εξιλέωσης για τυχόν αμάρτημα κατά τις ημέρες των Ελευσινίων.
Τα Ελευσίνια χωρίζονταν σε <<Μικρά>> και <<Μεγάλα>>.
Τα Μικρά τελλούνταν στις αρχές του Ανθεστηρίωνος και τα Μεγάλα στις αρχές του Βοηδρομίωνος.
Τα Μικρά τελλούνταν στον Ιλισσό,ονομάζονταν <Εν Αγραίς>>
κι ήταν αφιερωμένα στην Κόρη Φερσέφασσα.Ουσιαστικά,η τέλεσή τους ήταν προπαρασκευαστική προάγνευση των μυστών για τα Μεγάλα.Οι μυούμενοι θυσίαζαν συμβολικά χοιρίδια,περνούσαν από τον <<Υδρανόν>> Ιεροφάντη όπου εξομολογούνταν,διδάσκονταν κάποια σύμβολα γενικής και φύσεως περί των Ελευσινίων.

Τα <<Μεγάλα Μυστήρια>> ξεκινούσαν στην Αθήνα με των ξεσηκωμό των μυστών των Μικρών Μυστηρίων,γι'αυτό και η ημέρα αυτή ονομαζόταν <<Αγυρμός>>,με κατεύθυνση την Ελευσίνα διαμέσω της Ιεράς Οδού.
Την δεύτερη ημέρα <<Άλαλαι Μύσται>> λούζονταν στην παραλία.Την τρίτη μέρα <<νηστεία>> νήστευαν όλη μέρα και έτρωγαν το βράδυ παστέλι με σουσάμι.
Την τέταρτη μέρα <<καλάθου κάθοδος>> ξεκινούσε η πομπή όπου ακολουθούσαν οι κορασίδες που κρατούσαν καλάθια με σίδια(ρόδια) και στάρυ.Την πέμπτη μέρα <<λαμπάδων ήμαρ>> η πομπή έφτανε στον Ναό της Δήμητρας στην Ελευσίνα,όπου άναβαν τις δάδες από το <<Ιερό Πύρ>> του Δαδούχου και διανυκτέρευαν εκεί.
Την έκτη μέρα <<Ίακχος>> περιφερόταν στην πόλη της Ελευσίνας το <<Ξόανον>> του Ιάκχου στεφανομένο με άμπελο και σπαρμένο με άνθη περνώντας από την Ιερά Οδό,όπου οι μύστες κρατώντας δάδες υποδέχονταν τον Ίακχο με χαρμόσυνες φωνές.Οι μύστες λούζονταν στα νερά των Ρειτών και τα μεσάνυχτα έκαναν την είσοδό τους στο άστυ κρατώντας αναμένες δάδες.Τότε άρχιζαν οι Μυσταγωγίες,
όπου τελλούνταν τα <<Τελλούμενα>>,τα <<Δρώμενα>>,τα <<Λεγόμενα>> και τα <<Δεικνυόμενα>>,που αποτελούνταν από Αποκαλύψεις των Ελευσινίων Μυστηρίων και από δραματικές πράξης αναπαράστασης των Διδασκαλιών,εντός του Ναού της Δήμητρας.Οι μύστες νήστευαν 9 ημέρες και κατά την 10η μεταλάμβαναν από τον <<Κυκεώνα>> το <<Αίμα Διονύσου και Σώμα της Δήμητρος>>,που σχετίζεται με την ανάσταση του Ζαγρέως Διονύσου σε Διόνυσο Ελευθερέα και απεικονίζει την Εσωτερική Ανάσταση και Αναγέννηση του Μύστη,υπό την ευλογία του Ιεροφάνη που έψελνε:
<<Ιερόν έτεκε πότνια κούρον Βριμώ Βριμόν>>.Οι Μύστες αναφωνούσαν <<ΕΥΟΙ ΕΥΑΝ ΙΩ ΙΑΚΧΕ>> και τότε δείχνονταν τα οπτικά μυστήρια του <<εν σιωπή τεθερισμένον στάχυν>> που σχετίζεται με την <<Αποκάλυψη των Αρρηφορίων>>.
Ακολουθούσε περιφοράτων Αρρηφορίων από τις Θεσμοφοριάζουσες Κόρες που συμβολίζουν τις Κόρες του Κελεού κατά τον Μύθο και η φράση του Ιεροφάντη:
<<ΚΟΝΓΚ ΟΜ ΠΑΞ>>,όπου σήμαινε <<ΌΡΑ,ΑΚΟΥ,ΣΙΩΠΑ>>,
όπου ο,τιδήποτε από εκεί και πέρα έχει αποσιωπηθεί με Όρκο Ιερό και δεν γνώρίζουμε τίποτε από εκεί και πέρα ούτε έστω και υποθετικά.Σχετικά με τον Όρκο αυτό αποφαίνεται το Ορφικό που λέει:<<Τούδε και προσόδευε>>.
Κατά την επιστροφή στην Αθήνα οι πολίτες των Αθηνών συγκεντρώνονταν στην γέφυρα του Ιλισσού να υποδεχτούν τους μύστες που έρχονταν πάνω σε άμαξες,πάνω στις οποίες κάθονταν και οι Θεσμοφοριάζουσες που φώναζαν <<σέρνωντας τα εξ αμάξης>>.Τα περισσότερα αγγεία που έχουν βρεθεί απεικονίζουν την Δήμητρα πάνω σε άμαξα,η οποία έχει σχέση με την επτάστερο Ελίκη άμαξα,κοινώς Άρκτο.
Πολλά στοιχεία έχουν διασωθεί μέσω των Ελευσινίων από τα Ελληνοορθόδοξα Μυστήρια κατά τα Μυστήρια των Παθών της <<Μεγάλης Εβδομάδας>>,με την περιφορά του Επιταφίου,το άναμα των λαμπάδων από τον Δαδούχο ιερέα,τον στολισμό του Επιταφίου με άνθη,τα αναφωνήματα <<ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ>>,τα ιερατικά Άμφια,την εξομολόγηση,την Μετάληψη <<Σώματος και Αίματος Χριστού>>,τα <<λεγόμενα>> και τα <<δεικνυόμενα>> όπου ο Ιερέας δείχνει το <<ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ>>
την Πομπή σε κατανυκτική ατμόσφαιρα την Μεγάλη Παρασκευή,τα <<απόρρητα>> που πράττει και λέει ο Ιερέας στην Αγία Τράπεζα καπ.
Αναφορικά,οι Εκκλησιαστικοί Ναοί έχουν 3 εισόδους προς τα Ιερά,ανάλογη αρχιτεκτονική με τα αρχαία Θέατρα,όπου από τη σκηνή εισέρχονται στο <<Άβαττον>> μόνον οι Ιερείς και οι Ηθοποιοί,καθώς και τον διαχωρισμό του Ναού σε αριστερή και δεξιά πτέρυγα,ανάλογη των θεάτρων.Στο Θέατρον υπήρχε ο Οκρίβαντας.Στην εκκλησιαστική γλώσσα,ο άμβωνας ονομάζεται ακόμη και σήμερα <<Οκρίβαντας>>.

Ανάλογα,τα Κρητικά Μυστήρια της <<Μεγάλης Θεάς>> διασώζονται μέσω της Εορτής του Δεκαπενταύγουστου.Αναφορικά,το προσονύμιο της Μεγάλης Θεάς των Κρητών Δικτυνναίας Βριτίμαρτυς σήμαινε <,Γλυκειά Παρθένος>>,ενώ στα <<Ορφικά>> η Δήμητρα αποκαλείται ώς <<Δέσποινα>>.Τυχαίο;
Ιησούς σημαίνει ο θεραπευτής και αποτελεί προσωνύμιο του Απόλλωνος,μεταγενέστερα γνωστό ώς <<Ιήιος>>.Το προσονύμιο του Κρητού Απόλλωνος ήταν <<Ιασίων>>.Ο Ιάσων των Αργοναυτικών είναι εκείνος που φέρνει το Χρυσόμαλλο Δέρας ΄που είναι η πνευματική φώτισις των μυστηρίων και σχετίζετεται με τον Αιθέρα και το Άκτιστον Πύρ.Ο Ιησούς είναι υιός ανθρώπου,δηλαδή ο θεράπων.
Χριστός σημαίνει ο Χρισμένος και είναι ο υιός του ανθρώπου που επέστρεψε από την <<άλλη πλευρά>> νικώντας τον Θάνατο και το σώμα ή Άδη,μεταφέροντας το πνευματικό φώς των Μυστηρίων του Σύμπαντος-του Θεού Πατρός-του Ανθρώπου και βαπτίζεται στα νερά του Ιερού Ιάρδανου-Ιορδάνη όπου το Θείον Φώς-Φωτόνιον εισέρχεται εντός της Κεφαλής του με την μορφή της Περιστέρας,σύμβολο του Αγίου Πνεύματος και της Αθηνάς και αναγεννημένος χρίζεται Υιός Θεού.Ας μην ξεχνάμε ότι ο πρώτος Βασιλιάς της Κρήτης και Υιός του Διός και της Ιδέας είναι ο Κρής,ο οποίος δίνει το όνομά του στην Κρήτη.Η σύνθεσις των δύο ονομάτων Ιήσιος Κρής,φέρνει στο νού πολλά...
Εξ'άλλου ο Διόνυσος (Διός Νούς και Διόν Ύσος,πλήν των άλλων) ράβεται στο δεξί μηρό του Διός,όπου ο Υιός Χριστός κάθεται <<εκ δεξιών του Πατρός>>.Κι αυτό τυχαίο;
Επίσης κατά την αρχαιότητα μία από τις σημαντικότερες Δελφικές Εορτές ήταν τα <<Θεοφάνεια>> τα οποία διασώζονται ως σήμεραμε το ίδιο όνομα και οι εορτές του Διός Σωτήρος που διασώζονται ακόμα ώς Ημέρα του <<Σωτήρος>>.
Το Χριστουγεννιάτικο Δέντρο όπως προαναφέραμε σσυμβολίζει το Ιερό Δέντρο των Κρητικών Μυστηρίων και η <<Φάτνη>> το Ιδαίον Άντρον.
Ο ΙΗΣΟΥΣ είναι ο ΙΧΘΥΣ και η ΠΑΝΑΓΙΑ η ΠΑΡΘΕΝΟΣ.Τα δύο Ζώδια είναι το ένα το πολικό αντίθετο του άλλου.
Πέρα από όλα αυτά έχουμε και την Εορτή του Αγίου Πνεύματος,η οποία εορτάζεται μόνον στην Ελληνοορθόδοξη Παράδοση,γιατί προφανώς σχετίζεται με τις Εορτές των Παναθηναίων προς τιμήν της Παλλάδας Αθηνάς.Και μήν ξεχνάμε το <<Άκτιστον Πύρ>> της Λαμπρής από τον Άγιο Τάφο και τη σχέση με το <<Ιερόν Πύρ>> των Δελφών και τις Εορτές της Εαρινής Ισημερίας...
Κατά την άποψή μου,τα Ελευσίνια Μυστήρια ποτέ δεν σταμάτησαν να τελλούνται.Συνεχίσαν να τελλούνται με διαφορετική μορφή μέσα από τα Ορθόδοξα Μυστήρια και συνεχίζουν να τελλούνται,απ'όσο νομίζω πως είμαι σε θέση να κρίνω.Η Ελληνοορθοδοξία αποτελεί την σύνοψη των τέλετουργικών και παραδόσεων των σημαντικότερων ελληνικών και αιγυπτιακών(βλ. Οσιριακά και Ισιακά Μυστήρια στο Έργο του Πλουτάρχου <<Περι Ίσιδος και Οσίριδος>>) θρησκευτικών συστημάτων και μυστηρίων,που ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΕΧΕΙ ΜΟΛΥΝΘΕΙ ΑΠΟ ΤΑ ΑΚΑΘΑΡΤΑ ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ ΚΑΙ ΤΙΣ ΜΙΣΑΛΛΟΔΟΞΕΣ ΕΠΙΡΡΟΕΣ ΤΗΣ ΠΑΛΑΙΑΣ ΔΙΑΘΗΚΗΣ ΠΟΥ ΣΤΗΝ ΟΥΣΙΑ ΟΙ <<ΘΕΟΠΝΕΥΣΤΟΙ ΛΟΓΟΙ ΤΗΣ>> ΑΠΟΤΕΛΟΥΝ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΝΟΣ ΒΑΡΒΑΡΟΥ ΕΘΝΟΥΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΑΡΑΧΑΡΑΞΗ ΚΑΙ ΟΙΚΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΜΥΘΟΛΟΓΙΚΩΝ ΣΥΜΒΟΛΩΝ ΑΛΛΩΝ ΜΥΘΟΛΟΓΙΩΝ.
ΤΕΛΟΣ,ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΟΥΔΕΠΟΤΕ ΥΠΗΡΞΑΝ
Ε Ι Δ Ω Λ Ο Λ Α Τ Ρ Ε Σ.
ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΗΤΑΝ,ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΘΑ ΕΙΝΑΙ
Ι Δ Ε Ο Λ Α Τ Ρ Ε Σ,ΥΜΝΩΝΤΑΣ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΙΔΕΕΣ ΤΟ ΣΥΜΠΑΝ,ΤΟ ΦΩΣ ΚΑΙ ΤΟ ΘΕΙΟ ΛΟΓΟ ΠΟΥ ΚΥΒΕΡΝΑ ΤΑ ΠΑΝΤΑ

Από την στιγμή που απέκτησε ο άνθρωπος συνειδητότητα και αυτεπίγνση της υπάρξεώς του,τόλμησε να σηκώσει τα μάτια του στον ουρανό.

<<Και κατ'αυτό τον τρόπο το όνομα άνθρωπος σημαίνει ότι ενώ κάθε άλλο ζώο δεν ερευνά,ούτε ασχολείται για ότι ορά,ούτε και αναθρεί[άνω θρώσκει],ο άνθρωπος ορά,το αυτό εστί όπωπε και αναρθεί και στοχάζεται για ότι όποπε[έχει δεί].
Γι'αυτό και ο άνθρωπος μόνο απ'όλα τα ζώα ονομάστηκε σωστά άνθρωπος,ώς αναρθών α όπωπε>>.
[Πλάτων,Κρατύλος 399 c].

Κι αυτό που αντίκρυσε τον γέμισε δέος...

<<Η φύση φιλεί να κρύπτεται>>
[Ηράκλειτος,123].

Αυτό όμως ουδόλως τον εμπόδισε στην αναζήτησή του.
Άρχισε να εξετάζει τα φαινόμενα και να τα παρατηρεί.
Πρώτα-πρώτα την φωτιά,μετά τον κεραυνό,ύστερα την γή και τον ουρανό και στη συνέχεια τα άστρα.

<<βέβαια,υποψιάζομαι κάτι τέτοιο.Φαίνεται πώς οι πρώτοι άνθρωποι περί την Ελλάδα,ετούτους τους θεούς πίστευαν τους οποίους πολλοί βάρβαροι πιστεύουν ακόμη,τον ήλιο,την σελήνη και τη γή και τα άστρα και τον ουρανό.Και βλέποντας ότι αυτά είναι αεί ιόντα και θέοντα,από της φύσεως του "θείν"[τρέχειν] τα επονόμασαν "θεούς".Αλλά ύστερα κατανόησαν όλους τους άλλους και με αυτό το όνομα όλους ανεξαιρέτως τους προσαγόρευσαν>>.
[Πλάτων,Κρατύλος 397d].

Στη συνέχεια ο άνθρωπος γνωρίζοντας και εξηγώντας εμπειρικά ένα-ένα τα φαινόμενα,άρχισε να εμβανθύνει στην μελέτη της φύσης,αφήνωντας πίσω του λιθαράκια επιστημονικά τεκμηριωμένης γνώσης,αλλά και αναπάντητα ερωτηματικά ώς προς την ουσία των φαινομένων,των όντων και της φύσης,ερωτηματικά που δημιουργούν διαρκώς την ανάγκη του φιλοσοφείν.Κατ'αυτό τον τρόπο,σε κάθε βήμα της ανθρώπινης εξέλιξης,ο προγονικός σπόρος γνώσης καλλιεργούνταν μεθοδικά και προσθετικά,δημιουργώντας παράλληλα έναν λαβύρινθο αντιφατικών απόψεων,απαραίτητο για την συνέχεια της φιλοσοφίας.
Ξεφεύγοντας λίγο από τα στενά όρια του πάσχοντα ιστορικού ερευνητή και κοιτάζωντας την ανθρώπινη ιστορία από την σκοπιά του εξωτερικού παρατηρητή,βλέπουμε την ανθρώπινη πνευματική πορεία ώς μία ροή πορείας προς το άγνωστο,
αφήνοντας πίσω της ένα έργο εξέλιξης και μνημείο πνεύματος.

<<Κάθε πράγμα αυξάνει με τον τρόπο του,σύμφωνα με αυτό που χρειάζεται>> [Ηράκλειτος,126]
<<Τα πέρατα της ψυχής δεν θα τα βρείς όσο μακριά κι αν σε φέρει ο δρόμος σου.Τόσο βαθύ λόγο περιέχει>>
[Ηράκλειτος 45]

Η φιλοσοφική και επιστημονική οδός πορεύονται εξελικτικά μέσα στο χωροχρονικό συνεχές της ανθρώπινης ιστορίας.
Η πρώτη χαράσει την οδό,ενώ η δεύτερη έρχεται να την παγιώσει.Οι άνθρωποι αντλούν την ενέργεια της αναζήτησης και της εξέλιξης από τη δύναμη του αγνώστου που τους μαγνητίζει,τους τρομάζει και ταυτόχρονα τους καλεί.
Αρχικά μπουσουλώντας,μετά περπατώντας,σήμερα πετώντας.
Καταφέρνουν να διακρίνουν στη φύση το μεταβαλόμενο κινούμενο από το αμετάβλητο κινούν.Συνδέουν το αμετάβλητο με το αίτιο και το μεταβαλλόμενο με το αιτιατό.
Θεωρούν το αμετάβλητο ως όν και το μεταβαλλόμενο ώς μή όν.

<<Τί είναι το όντως Όν;Το αιώνιο,αίδιο και αγέννητο και άφθαρτο,στο οποίο κανένας χρόνος σε επιφέρει αλλαγές.
Γιατί ο χρόνος είναι κάτι το κινητόν και με την κινούμενην ύλη συνεδεμένο και ρέον αεί,όπως το αγγείο εντός του οποίου συντελείται η φθορά και η γέννεση>>.
[Πλούταρχος,Περί του εν Δελφοίς Ει 19].

Το Δελφικό ΕΙ συντάσσεται προς το Όν,σημαίνοντας την αρχή της υπόθεσης και της φιλοσοφικής αναζήτησης ώς (εί=άν),
αλλά και προσδιορίζοντας την αρχή αυτή στο όν(εί=υπάρχεις).

<<όμως προς το ΕΙ φαίνεται το γνώθι σ'αυτόν,άλλωτε να συμφωνεί κι άλλωτε όχι,γιατί στο θεό μεν από κατάπληξη και θαυμασμό αναφωνείται επειδή είναι όν διαπαντώς,στο δε θνητό το άλλο υπενθυμίζει την φύση του και την αδυναμία του>>.
[Πλούταρχος,Περί του εν Δελφοίς Ει 21]

Τα λόγια αυτά αποτελούν τις αναζητήσεις ενός ιερέα και μας προκαλεί ιδιαίτερο ενδιαφέρον η έλλειψη δογματισμού στις απόψεις του.Ως το σημείο εκείνο η ελληνική σκέψη έχει καταφέρει να φέρει τον άνθρωπο μακρύτερα από οποιοδήποτε άλλον.Αναγνωρίζει την ύπαρξη του όντος αποδίδοντάς του την ιδέα του αληθινού,της αιτιότητας και της αρχής.Παρ'όλα αυτά αποστρέφεται την δογματική πίστη και θέτει ώς αρχή αναζήτησης την λογική και την διαλεκτική μέθοδο,αφήνοντας ανοικτή την οδό της φιλοσοφίας.
Έχει το θάρρος να σταθεί μετέωρη μεταξύ του όντος και του μή όντος,μεταξύ της υπόθεσης και της παραδοχής,μεταξύ της άγνοιας και της γνώσης.
Μεταξύ της φιλοσοφίας και της επιστήμης στέκεται το <<αεί ζητούμενον και αεί απορρούμενον>> του Αριστοτέλη[βλ Αριστοτέλης,Μετά τα φυσικά 1028b].

<<Τί είναι θεός,τί μή θεός και τί μέσον;
ποιός θνητός θα πεί ότι το βρήκε;
αλλά καιρό μακρύ εξετάζοντας τα πάντα
των θεών τις γνώσεις να βρίσκει
και στο ενάντιο να γυρνά ανέλπιστα>>
[Ευριπίδης,Ελένη 1137].

<<Ποιός τολμάει να ειπεί πιστεύω στο Θεό;
Ποιός τολμάει να ειπεί δεν πιστεύω στο Θεό;>>
[Goethe,Faust 3432]

<<Όποιος πιστεύει στο Θεό έχει μέσα του ένα νεκρό Θεό.
Όποιος δεν πιστεύει στο Θεό έχει μέσα του έναν νεκρό άνθρωπο.
Όποιος πιστεύει και δεν πιστεύει,έχει μέσα του ζωντανό τον νόμο της φύσης.Απλά,καταληπτά και στα μέτρα του ανθρώπου,ζεί το θαύμα του κόσμου>>
[Δ.Λιαντίνης,Γκέμμα σελ 17].

Την στιγμή που ο Απόστολος Παύλος κύρηξε το Απόλυτο Δόγμα περί τω Αγνώστω Θεώ,αυτόματα σκότωσε την ιδέα του Θεού.Οι πλάκες με τις εντολές του Θεού του Μωησή αποτέλεσαν την ταφόπλακα στο μνήμα του Θεού.
Η αναζήτηση μετατράπει σε δόγμα,το οποίο πάνω στην απολυτότητά του επιχείρησε να καταστρέψει κάθε διαφορετική αντίληψη περί του όντος.Γι'αυτό το λόγο δεν παράγεται κατά το Θεοκρατικό Βυζάντιο και τον σκοτεινό Μεσαίωνα κανένα είδος επιστήμης και φιλοσοφίας.Μόνον πολύ αργότερα κατά την Αναγέννηση,όπου ο άνθρωπος άρχισε να αποδεσμεύεται από την επιρροή και το φοβισμό της σκιάς της Societus Christianica άρχισε να παράγει επιστήμη.Παρομοίως,ο Ισλαμικός πολιτισμός δεν παράγει επιστήμη και φιλοσοφία σήμερα,όντας θεοκρατούμενος.
Και αναφέρομαι στη Δυτική Φιλοσοφία και Επιστήμη,καθώς η Ελληνική Φιλοσοφία σκοτώθηκε επί Ιουστινιανού τον 5ο αιώνα μΧ και επί Θεοδωσίου το 843 μΧ και συνέχισε να εξοντόντεται κατά τα Βυζαντινά χρόνια μέσω του γκρεμίσματος Ναών,φιλοσοφικών σχολών,κάψιμο βιβλιοθηκών,κυνήγι φιλοσόφων κτλ...όπως και κατά τα χρόνια της Τουρκοκρατίας
χάριν της Ραγιάδικης Θεοκρατίας μέσω του αφορισμό του Καίρη από τον Γρηγόριο τον 5ο το 1799,και την απαγόρευση βαπτίσεως με ελληνικά ονόματα το 1819 αμέσως πρίν την επανάσταση ώστε να μπορέσει να νομιμοποιηθεί σαν θεσμός.

Σε αυτό το διάστημα παρατηρείται ο εξελληνισμός της Δύσης και ο εξεβραισμός του Ελληνισμού.Στην νεώτερη εποχή(19ος-20ος αιώνας) άρχισε η Ελληνική Αναγέννηση χάρις των πνευματικών θεμελίων του Σολωμού,του Παπαδιαμάντη,του Κάλβου,του Σικελιανού,του Παλαμά,του Καβάφη,του Βάρναλη,
του Καζατζάκη και άλλων πολλών.Αυτό το έργο είναι φυσικά πολύ δύσκολο όσο ο Ελληνισμός είναι εξαρτημένος δέσμιος του Χριστιανισμού.
Ο Χριστιανισμός (σε ελληνική έκδοση Ελληνορθοδοξία) ήταν το μέσο εξεβραισμού του πλανήτη,όπου παραμερίζοντας το Απολλώνειο στοιχείο από τις παλαιότερες θρησκείες το οποίο μαζί με την Αθηνά πρέσβευε το πνεύμα,τη λογική,την επιστήμη,τη φιλοσοφία,τις τέχνες κτλ,διατήρησε το διονυσιακό-ανθρωποκεντρικό στοιχείο των παθών,το καθαρά υπερβατικό και μυστηκιστικό,γενικώς το φανταστικό και άλογο,τόσο σε επίπεδο θρησκευτικό όσο και ως γενικότερο τρόπο ζωής,το οποίο μόνον Διονυσιακό δεν είναι,καθώς έχει εξεβραιστεί μέσα από τις μιαρές διδαχές του Μωησή,του Αβραάμ,του Ιώβ κτλ...
Οι Εβραίοι δεν έκαναν ποτέ ανακαλύψεις,αλλά είχαν μόνον Αποκάλυψη και προφητείες.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα ότι ο Θεός τους θα γνώριζε ώς θεός τουλάχιστον,ότι η Γή είναι σφαιρική και ότι κινείται γύρω από τον Ήλιο.Σε απάντηση,ο Αρίσταρχος ο Σάμιος,ο Πλούταρχος,οι Πυθαγόρειοι και άλλοι το υποστήριξαν αιώνες πρίν χωρίς να είναι θεοί.
Έτσι,έχουμε από τη μία το θυμιατό και τα "κύριε ελέησον" και από την άλλη τη φιλοσοφία και το "γνώθι σ'αυτόν".
Από την μία την αναζήτηση του Όντος και από την άλλη την πρώτη εντολή
<<Εγώ είμαι ο Κύριος ο Θεός σου και έξω από μένα δεν υπάρχουν άλλοι θεοί>>...Πρίν είχαμε ισορροπία Απόλλωνα-Διονύσου,ενώ σήμερα έχουμε μόνον το Διόνυσο.Μας λείπει ο Απόλλων.Για τους υπόλοιπους θεούς ούτε λόγος.
Χωρίς τον Απόλλωνα όμως δεν γίνεται να υπάρξει Ελληνισμός.

<<Αλλίμονο η Δάφνη κατεμαράνθη!>>[Σολωμός]

<<γιατί τα σπάσαμε τα αγάλματά των
γιατί τους διώξαμε απ'τους ναούς των;
διόλου δεν πέθαναν γι'αυτό οι θεοί>>
[Καβάφης,Ιωνικόν].

Και φυσικά,όλα αυτά δεν έχουν σχέση με το Όν καθ'αυτό,αλλά με αυτό που νοούμε ώς Θεό.
Είναι αδύνατον να κατανοήσουμε πλήρως και ακριβώς την φύση και την ουσία του Όντος,κι όχι εφ'όσον δεν έχουμε εξηγήσει προηγουμένως όλα τα μυστήρια του σύμπαντος και δεν έχουμε φτάσει ώς το τελευταίο άστρο του πιο απομακρυσμένου γαλαξία.Ναι!τότε έχουμε το δικαίωμα να υποστηρίξουμε ότι γνωρίσαμε το Θεό.

<<Πιστεύω σε ένα Θεό Ακρίτα Διγενή.
Πιστεύω στ'άναρίθμητα και εφήμερα προσωπεία που πήρε ο θεός στους αιώνες και ξεκρίνω πίσω από την ακατάπαυστη ροή την ακατάλυτη ενότητα>>.[Ν.Καζατζάκης,Ασκητική]

Φυσικά και δεν επιχειρώ να αναδείξω μία θεωρία εξήγησης του κόσμου.
Ήδη υπάρχουν πάρα πολλές.
Απλά συνέθεσα κομμάτια φιλοσοφίας-αστροφυσικής προσπαθώντας να αποδείξω την άμεση σχέση τους καθώς και να παρακινήσω τον καθένα μας να ασχοληθεί σοβαρά με το θέμα.
Η προσωπική μου άποψη είναι ότι <<έν οίδα ότι ουδέν οίδα>>.

Το να επιχειρήσουμε να βρούμε όμως κάποια πράγματα μόνο θετικά μπορεί να μας επιφέρει σε ατομικό και συλλογικό επίπεδο.
Τα Ορφικά,τα Ομηρικά,ο Ησίοδος,ο Πλάτωνας,ο Αριστοτέλης,ο Ηράκλειτος και άλλοι πολλοί,δεν γνωρίζω αν ήταν όντως θεόπνευστοι.Τον ρόλο αυτό τον αφήνω στους <<προφήτες>> της Παλαιάς Διαθήκης.
Ήταν όμως πολύ μπροστά από την εποχή τους και κατά περίεργη σύμπτωση...σε αρκετά αποδυκνείεται ότι έπεσαν μέσα.
Ωστόσο,οι <<θεόπνευστοι>> προφήτες της Παλαιάς,δεν έμαθαν ποτέ από το <<Θεό>> τους ότι τελικά η γή δεν είναι επίπεδη...

Πρώτοι οι Ορφικοί και μετά οι Προσωκρατικοί Φυσικοί Φιλόσοφοι ιχνηλάτησαν το ζήτημα της αναγωγής των πάντων και ανακύκλησης του Σύμπαντος Κόσμου σε ΕΝ,χωρισμένο ταυτόχρονα και ετερόσημα σε ΟΝ και ΜΗ ΟΝ,βάση της αρχέγονης βάσης του δυισμού ή κατά τη Νεώτερη Νεωτερική-Μετανεωτερική Φιλοσοφία(βλ. Πόππερ,Γιανναράς),βάση την αρχή της ετερότητας που σε μεταφυσικό επίπεδο (όχι βάση του συντελεστού της ανθρώπινης λογικής που διέπεται με κέντρο τον άνθρωπο,βάση των εφαρμοσμένων κλασσικών θετικών επιστημών),ο κόσμος μας διαιρείται σε 2 καταστάσεις κατά κάποιο τρόπο ομούσιες και ομοειδείς:το ΕΙΝΑΙ και το ΓΙΓΝΕΣΘΑΙ,όπου η σύνθεση των αντιθέτων μορφοποιεί το ΥΠΑΡΧΕΙΝ και μορφοποιείται από το ΕΝ.Το ΕΙΝΑΙ κατά τον Αριστοτέλη(΅ΜΕΤΑ ΤΑ ΦΥΣΙΚΑ,ΠΕΡΙ ΨΥΧΗΣ) αποτελεί το κινούν και το γίγνεσθαι το κινούμενον.
Τα δύο πεδία συνδέονται με αρχέγοννους κοσμικούς δεσμούς και νόμους,όπου η ύπαρξη του ενός αλληλεπιδρά με την ουσία του άλλου.
Η Νέα Φυσική που μόλις άρχισε να αποδεσμεύεται από το σκοταδιστικό ορθολογισμό της ακραίας ανθρωποκεντρικής Καρτεσιανής σκέψης,επανέρχεται στο επιστημονικό προσκήνιο μετά από αιώνες άλογου θετικιστικού δογματισμού,και επιχειρεί να αναστήσει το υπόβαθρο της κοσμοαντίληψης των Προσωκρατικών Φυσικών Φιλοσόφων.Την θέση βέβαια των ΙΔΕΩΝ-ΚΛΕΙΔΙΩΝ την λαμβάνουν μαθηματικοί και αστροφυσικοί συντελεστές,καθώς η αποκωδικοποίηση του Συμβόλου του Μύθου ή της Θεωρίας της Ιδέας,παρέχει εμπειρικές γνώσεις σε διαφορετικά πεδία εφαρμογής.Αρκεί να θυμηθούμε ότι ο εμπνευστής της Ηλιοκεντρικής Θεωρίας είναι ο Αρίσταρχός ο Σάμιος...
Η Νέα Φυσική και ιδιαίτερα οι κλάδοι της Κβαντικής Αστροφυσικής,με έμφανση στις θεωρίες των Χορδών,των Υπερχορδών,των Πλεγμάτων,των Πεδίων και των Διαστάσεων,έρχεται να ανατρέψει το πεπερασμένο σύστημα κόσμου της Νευτώνιας Φυσικής,που ήθελε τον Κόσμο ως Μηχανή άψυχη,πάνω στην οποία κυριαρχεί η ανθρώπινη διάνοια και μηχανική,αλλά και από το Δογματικό κοσμολογικό σύστημα των οργανωμένων θρησκειών και κυρίως του φοβιστικού δόγματος της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας,όπου παρουσιάζει έναν κόσμο έρμαιο της οργής του Θεού ο οποίος φαινομενικά "παίζει" με το Σύμπαν,αδύναμος να ελέγξει τα αποτυχημένα πειράματά του και ο οποίος φαίνεται να έχει τους εκλεκτούε του λαούς,κατά τους τελευταίους αιώνες...
Αξίζει να σημειωθεί σε αυτό το σημείο ότι η Ανατολική Ελληνοορθόδοξη Πίστη(κι όχι το δόγμα που βιώνουμε σήμερα),όντας ακόμη επιρρεασμένη από ορφικές και νεοπλατωνικές θέσεις,μιλούσε για το "κτιστόν" και το "άκτιστον"(εξ ου και το "άκτιστον πύρ").
Η ιδέα του Όντος και του Μη Όντος καθώς και ο διαχωρισμός του κόσμου σε "αισθητό" και "ιδεατό",αλλά και "χθόνιο" και "ουράνιο",αποτελεί τη βάση όλων σχεδών των νεώτερων θεωριών και ρευμάτων της σύγχρονής Αστροφυσικής,σχετικά με το κοσμογονικό και κοσμολογικό γίγνεσθαι.
Ο κόσμος που μας περιβάλλει είναι χωρισμένος κατά τη Σύγχρονη Φυσική σε "αισθητό-ιδεατό" και "κτιστό-άκτιστο",
εφ'όσον καταρρίφθηκε το βασικό δόγμα της Νευτώνιας Φυσικής που όριζε απόλυτα πως η ύλη είναι κάτι το δεδομένο και απόλυτο,αφού κατά τη θεωρία της Σχετικότητας η ύλη δεν αποτελεί πλέον το αναλλοίωτο πλέγμα μορίων που αποτελούσε για Νεύτωνα και τον Πλάνκ.Όσοι έχουν ασχοληθεί ελάχιστα με τη Φυσική σήμερα,αυτό είναι το πρώτο πράγμα που διακρίνουν:τον διαχωρισμό της Φυσικής Επιστήμης σε Κλασσική και Νέα,όπου στη Νέα μπαίνουν νέες τομές και διανοίγονται νέοι ορίζοντες σκέψης.
Η ύλη λοιπόν κατά τη Νέα Φυσική,ουσιαστικά δεν υφίσταται όπως μπορεί να την αντιληφθεί ο άνθρωπος μέσω των αισθήσεών του,αλλά αποτελεί σύνθεση-διάσπαση ατόμων ή διακυμάνσεις πυκνώσεως της μικροκοσμικής δομής και ενέργειας,υπό την επίδραση φυσικών νόμων που στην ουσία οφείλονται στις ισχυρές και ασθενείς αλληλεπιδράσεις σωματιδιακών φορέων,όπως είναι τα γκλουόνια,τα βαρυτόνια,τα φωτόνια,τα νετρίνια,τα λεπτόνια κ.α.π.
Οι ίδιοι οι πυρήνες των ατόμων συνθέτονται από μικρότερα σωματίδια,τα quarks.Και όλα αυτά τα πλαισιώνουν οι επιστημονικά πλέον αποδεδειγμένες γνώσεις που μας παρέχουν οι θεωρίες της "αντι-ύλης" και των "μαύρων και λευκών οπών".
Πάνω σε αυτόν τον φαινομενικά "αόρατο" κόσμο των μαθηματικών εξισσώσεων και των σωματιδίων,είναι δεδομένο ότι είναι δομημένος ο αισθητός μας κόσμος,αυτό που καλούμε "Πραγματικότητα".Κί όμως,δεν έχουμε την ικανότητα να αντιληφθούμε αυτόν τον αρχέτυπο κόσμο μέσω των αισθήσεών μας,παρά μόνο την δυνατότητα να τον αφουγκραστούμε μέσω του ανώτερου νού που πρεσβεύει η φιλοσοφία,η οποία στην εφαρμογή στον γνωσιολογικό επιστημονικό κόσμο δομείται κυρίως ώς αστροφυσική.Η Φιλοσοφία θέει με ταχύτητες φωτός και διαγράφει αέναους κύκλους,τοποθετώντας στον δρόμο της λιθαράκια εμπειρικής γνώσης,με τα οποία η Αστροφυσική δομεί το οικοδόμημα της αποδεδειγμένης παγιωμένης γνώσης.
Η Μεταφυσική αποτελεί το σημείο "Terra Nova" πάνω στο οποίο ιχνηλατεί μέν η φιλοσοφία,αλλά η δε επιστήμη δεν έχει ακόμη τεκμηριώσει και παγιώσει.

Η κατάσταση που επικρατούσε στο σύμπαν πρό της στιγμής της Μεγάλης Εκρήξεως,το λεγόμενο <<Ησιόδειο Χάος>> μέσα από το οποίο δημιουργήθηκε το γνωστό Ορφικό Κοσμογονικό Ωό,θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ώς <<Πρώτο Ψυχρούν>>,
καθώς δεν υπάρχουν ακόμη οι απαιτούμενοι φυσικοί νόμοι που θα έχουν την δυνατότητα να μεταφραστούν σε γνωστά κβαντικά φαινόμενα την εικόνα της συγκεκριμένης φάσεως εξέλιξης του Σύμπαντος,ώστε να μπορούν να ταξινομηθούν και να συστηματοποιηθούν στο γενικότερο πλαίσιο της σύγχρονης αστροφυσικής επιστήμης κι αυτό διότι υφίστανται αντιφάσεις μεταξύ των ειδικότερων πεδίων επιστημονικών πλαισίων,τα οποία βρίσκονται ακόμη υπό την σκιά της κλασσικής Νευτώνιας φυσικής.
Για να εισέλθουμε όμως στην διαδικασία προσέγγισης κοσμογονικών φάσεων και φαινομένων,θα πρέπει να αναλογιστούμε ότι στα συμπαντικά χωροχρονικά συνεχή επικρατούν διαφορετικοί φυσικοί νόμοι σε σχέση με το σημείο παρατήρησής μας,δηλαδή τη γή,ακόμα κι αν οι σωματιδιακοί φορείς αλληλεπίδρασης που συνθέτουν και διέπουν τα δύο επίπεα αντιπαραβολής είναι κοινής φύσεως και κοινών ιδιοτήτων.
Ως αρχή θεωρητικής προσεγγίσεως του <<πρώτου ψυχρού>> λαμβάνουμε την ιδέα του Αριστοτελικού Αιθέρα,σε συνδυασμό με την κοσμοθεώρηση του Ηράκλειτου,ότι αυτό τον κόσμο δεν το δημιούργησε κάποιος Θεός ή άνθρωπος,αλλά είναι πύρ αείζωο,απτόμενο και αποσβυννύμενο σε μέτρο.
Η κοσμοθεωρητική προσέγγιση του Ηρακλείτου αποτελεί την αρχή θεώρησης της Υποκβαντικής Κινητικής Φυσικής,όπως εκφράστηκε από τον αστροφυσικό Paul la Violette,ο οποίος θεωρεί το σύμπαν ώς ένα σύνολο δυναμικού Αιθέρα που αποτελεί το υποκβαντικό υπόστρωμα της ύλης και της ενέργειας,ώς ανοιχτό σύστημα που ρέει σε κυμματισμούς,μορφοποιώντας το φυσικό σύμπαν.
Αυτή η ουσία αποτελεί καινοτομία στην μελέτη του Σύμπαντος,
καθώς οι νομπελίστες αστροφυσικοί John Matter και George Smut,δικαίωσαν εμπειρικά το θεωτηρικό μοντέλο του Alan Guth,ο οποίος στηριζόμενος στην θεωρία του Andei Linde υποστήριξε ότι το κενό ουσιαστικά δεν υφίσταται.
Κατα τον G.Bachelard <<...η ύλη πρέπει να αντιμετωπίζεται ώς ένας ενεργειακός μεταχηματιστής>>,θεωρώντας τον υλικό κόσμο ώς πύκνωμα ενός ενεργειακού ρεύματος στον χωροχρόνο.
Η σύνθεση των ανωτέρω θεωριών,με αφετηρία πάντα τον Αριστοτελικό Αιθέρα και την κοσμοθεώρηση του Ηρακλείτου,
μας οδηγεί στην ιχνηλάτηση της εκδοχής υπάρξεως ενός μορφογονικού πεδίου βάσης και σύνθεσης των φυσικών νόμων,το οποίο θα τολμούσα να αποκαλέσω ώς <<πρώτο ψυχρούν>>,το οποίο προυπάρχει της γέννεσης και εξέλιξης του σύμπαντος ώς Έν,καθ'ότι ώς μονοδιάστατο όν της απόλυτης ομοιομορφίας του Χάους,αποτελεί στην πραγματικότητα μία ακραία πολυπλοκότητα,η οποία απλοποιείται καθώς οι διαστάσεις αναδύονται μέσω μικρών διακυμάνσεων,συνθέτοντας τα χωροχρονικά συνεχή.
Με αυτό εννοούμε ότι σε κάποια απροσδιόριστη φάση της κοσμογονικής εξέλιξης του μορφογονικού πεδίου και κάτω από την επίδραση αγνώστης φύσεως φυσικών νόμων,το πεδίο αυτό ή μέρος του <<άρχισε>> να συστέλλεται και να συρρικνώνεται σε ένα απειρροελάχιστο σωμάτιο ή σωματίδιο ύλης,όπου η συμπίεση του προκάλεσε την σχάση του,αποδεσμεύοντας από τον πυρήνα του τεραστίων διαστάσεων κβάντα κοσμικής ενέργειας,προκαλώντας την Μεγάλη Έκρηξη ή <<Big Bang>> μεταστρέφοντας ουσιαστικά την ελκτική αυτή ώθηση συστολής σε απωθητική ώθηση διαστολής.Η συστολή θα πρέπει να οφειλώταν στην ίδια δύναμη που διαστέλει τώρα το σύμπαν και είναι γνωστή ώς Εντροπία,η οποία όμως βρισκόταν τότε σε αντίθετη φορά κινήσεως προς τα έσω.
Κατά την στιγμή της εκρήξεως του κοσμικού ωού,που αντιπροσωπεύει το πρώτο σωμάτιο ύλης,αποδεσμεύτηκαν από τον πυρήνα(κρόκο) κβάντα φωτονίων κοσμικής ενέργειας,
μορφοποιώντας πάνω στον συμπαντικό αιθέρα τα πρώτα στοιχειώδη σωματίδια ύλης(νετρίνια,ηλεκτρόνια,λεπτόνια,quarks) καθώς και τα σωματίδια αντι-ύλης τους,όπου κατά τη φάση της Μεγάλης ενοποίησης και την εποχή κυριαρχείας των quark-antiquark άρχισαν να σχηματίζουν κατά τον Hawking σωμάτια πρωτονίων-νετρονίων και μεσονίων,καθώς το πρωτόνιο αποτελείται από 2 up quark και ένα down.
Μέσα σε αυτή την κοσμογονική σούπα άρχισαν να συνδέονται τα πρωτόνια με τα νετρόνια σχηματίζοντας πυρήνες υδρογόνου,δευτερίου,ηλίου και λιθίου.Ακολουθεί η σύζευξη ύλης-ακτινοβολίας που καθιστά το σύμπαν διαπερατό από την ακτινοβολία του κοσμικού υποβάθρου,γεγονός που στην ελληνική μυθολογία-κοσμογονία προσδιορίζεται ώς ο κοσμογονικός Έρος ο οποίος αναδύθηκε μέσα από τη σχάση του κοσμικού ωού,ενώνοντας τα στοιχεία και θέτοντας σε τάξη το χάος(Γαία).
Αντίστοιχα για την αστροφυσική,από την ακτινοβολία του κοσμικού υποβάθρου και την ακόλουθη αποσύζευξη ύλης-ακτινοβολίας,συσσωρεύτηκε η συμπαντική ύλη σε κβαζάρ και πρωτονεφελώματα συνθέτοντας τους σωματιδιακούς φορείς αλληλεπίδρασεις,εκδηλούμενων ως φυσικοί νόμοι μέσα στο σύμπαν.Τα πρώτα άστρα καίνε αρχέγοννο υδρογόννο και ήλιο συνθέτωντας βαρύτερα στοιχεία και δημιουργώντας πρωτογαλαξίες.
Προσωπική θέση ότι μετά την στιγμή της Μεγάλης Εκρήξεως παρέμεινε στο σημείο της σχάσης ένας τεράστιος όγκος αρχικής κβαντικής ενέργειας δημιουργώντας έναν πυρήνα-κρόκο γύρω από τον οποίο τέθηκε σε ροή ατελούς περιφοράς η αρχέγοννη κοσμική σούπα-ασπράδι των υπολοιμάτων του κοσμικού ωού,διαστελλόμενη πρός κάθε κατεύθυνση βάση της ώθησης της δύναμης της Εντροπίας.
Κάποια στιγμή η Εντροπία του Σύμπαντος θα αρχίσει να μειώνεται,εφ'όσον η διατήρηση της ορμής εξασθενεί αν δεν παρέχεται νέα προωθητική ενέργεια στο σώμα.Όταν η Εντροπία φτάσει στο σημείο μηδέν θα είχαμε το σταμάτημα του χρόνου για δισεκατομμυριοστά του δευτερολέπτου που σε εμάς θα φαινόταν βάση της σχετικότητας του χρόνου ώς τεράστιο διάστημα.Τότε,λογικά ο πυρήνας του <<πρώτου πυρρός>> θά άρχιζε λόγω του όγκου του να έλκει το Σύμπαν και η Εντροπία θα αποκτούσε αντίθετη φορά με συνέπεια την συστολή του σύμπαντος και την σταδιακή απορρόφησή του από το πρώτο πύρ του πυρήνα,σχηματίζοντας ένα νέο σωμάτιο το οποίο κάποια στιγμή λόγω των πιέσεων που θα δεχτεί θα προκαλλέσει μία νέα σχάση.
Όλα τα προηγούμενα σύμπαντα ενυπάρχουν σε ένα παράλληλο σύμπαν υποκβαντικής δομής και υποστάσεως,βασιζόμενο στην θεωρία των Πεδίων της σύγχρονης κβαντομηχανικής αστροφυσικής.
Ο Αιθέρας αποτελεί την έκφανση της εικόνας της σκεπτομορφής του όντος που νοεί και διέπει την νομοτέλεια του γίγνεσθαι,προσδιορίζοντας την λειτουργία των συμπαντικών νόμων.Διαφορετικά,αν δεν υφίσταται κάτι τέτοιο,τότε πώς εξηγείται η λειτουργικότητα και εφαρμογή των φυσικών νόμων με ακρίβεια,επανάλειψη και σταθερότητα;Ο παράγοντας της τυχαιότητας δεν υποστηρίζει την ανώτερη παραδοχή περί υπάρξεως Συμπαντικής νοήσεως εντός ή πέραν του Συμπαντικού Οργανισμού.Ο σκοπός της συμπαντικής εντελέχειας μεταπίπτει όμως στους τομείς της οντολογίας και της θεολογίας.Από αστρονομική άποψη,το σύμπαν λειτουργεί σαν ένας μηχανισμός όπως και το ρολόι που με βάση την κίνησή του ο άνθρωπος προσδιορίζει και προσδιορίζεται,εφ'όσον χρόνος ουσιαστικά δεν υφίσταται,παρά μόνον ώς κίνηση η οποία αποτελεί την ανταλλαγή σωματιδιακών φορέων αλληλεπίδρασης...

Η Θεωρία της Μεγάλης Εκρήξεως-Big Bang- σχετίζεται αλληγορικά με τη σχάση του κοσμικού Ωού,το οποίο γεννήθηκε μέσα από την Τριπλή Μαύρη Νύχτα και το οποίο "έσπασαν" ο Χρόνος και η Αδράστεια(δηλαδή η Ανάγκη).
Από το πάνω μέρος του αυγού δημιουργήθηκε ο Ουρανός
(=σωματίδια,quarks,λεπτόνια κτλ) και από το κάτω σχηματίστηκε η Γαία(=Μοριακές Ενώσεις που διαμορφώθηκαν σε Ύλη).
Μέσα από το Αυγό που εξεράγη κατά την στιγμή της Μεγάλης Έκρηξης,ξεπήδησε ο Φάνητας,ο εκ του Φάος-Φώς προερχόμενος και ως Φαναιός-αυτός που Φαίνεται- σημαινόμενος.
Κατά την σύχρονη Αστροφυσική σημαίνει το διαπερατό Σύμπαν από την Ακτινοβολία του Κοσμικού Υποβάθρου,το οποίο έγινε <<Φανερό>> από το Φώς της Μεγάλης Έκρηξης.
Οι Σύγχρονοι Αστροφυσικοί επιστήμονες,παρατηρώντας τις αναλύσεις φασματογράφων από την ακτινοβολία υπερκαινοφανών άστρων,διαπίστωσαν ότι το Φώς τους ήταν αμυδρότερο από το αναμενόμενο,βάση του υπολογισμού της στιγμής της διαπερατότητας του κοσμικού υποβάθρου,γεγονός
που απέδειξε την ύπαρξη μίας δυνάμεως αγνώστου παράγοντα
η οποία απωθεί το Σύμπαν αντί να το έλκει όπως ορίζει ο 2ος
Θερμοδυναμικός Νόμος της Κλασσικής Φυσικής σχετικά με τη Βαρύτητα.Αυτή η "άγνωστη δύναμη" που επιδρά στο Σύμπαν διαστέλλοντας το Χωροχρόνο ονομάζεται ΕΝΤΡΟΠΙΑ.
Παραδόξως,συνεχίζουν να ισχύουν οι ελκτικοί δεσμοί μεταξύ των ουρανίων σωμάτων εντός των Γαλαξιών.
Σήμερα,πέρα από τη θεωρία διαστολής(-ίσως και συστολής αν και δεν έχει αποδειχθεί ακόμα κάτι περί συστολής) του Σύμπαντος,είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε ότι οι Γαλαξίες κινούνται λόγω της κίνησης-διαστολής του Σύμπαντος.
Ο ίδιος ο Ήλιος μας κινείται και μέσα στο Ζωδιακό και γύρω από τον Γαλαξιακό Πυρήνα και προς το άγνωστο βάση της επιρροής της Δυνάμεως της Εντροπίας.
Πρώτοι ο Αριστοτέλης,ο Κλεομήδης,ο Αρίσταρχος ο Σάμιος,
ο Εύδοξος και άλλοι πολλοί μίλησαν ακριβώς περί των ακριβών κινήσεων του Ήλιου μας,αλλά και των πλανητών και κάποιων άστρων,μέσα στο Σύμπαν.Πέρα από αυτό,ο Αρίσταρχος ο Σάμιος,ο Πλούταρχος και ο Αρχιμήδης υποστήριξαν αιώνες πρίν τον Κοπέρνικο,ότι η Γή όχι μόνον είναι σφαιρική,αλλά και περιφέρεται σε ελλειπτική τροχιά γύρω από τον Ήλιο,αλλά και ότι ο Ήλιος κινείται σε άλλες τροχιές.
Σήμερα γνωρίζουμε πέρα από την διαστολή και την ενδεχόμενη συστολή του σύμπαντος και πέρα της κίνησης της ολικής περιφοράς του ηλιακού κύκλου μέσα στο ζωδιακό κύκλο,η οποία διαρκεί 25.000 περίπου γήινα έτη,ότι ο Ήλιος παρουσιάζει μετατόπιση των μαγνητικών του πόλων κατά την ολοκλήρωση του 11ετούς κύκλου και πλήρη μετατόπιση κατά την ολοκλήρωση του 22ετούς του κύκλου.Γνωρίζουμε επίσης ,αλλά και για την πλήρη αναστροφή της πολικότητας του γεωμαγνητικού πεδίου,η οποία υπολογίζεται ότι συμβαίνει κάθε 10.000 έτη.Αυτό σημαίνει ότι ο Ήλιος θα ανατέλλει από εκεί που έδυε και θα δύει από εκεί που ανέτειλλε.
Στον <<Πολιτικό>> του Πλάτωνα αναφέρεται:

<<-Ας σκεφτούμε λοιπόν και βοηθούμενοι απ'όσα είπαμε προ λίγου,ας ίδωμεν ποίον είναι το φαινόμενον που κατά τη γνώμη μας υπήρξε αιτία όλων των αξιοθαύμαστων πραγμάτων.Διότι,πράγματι,αυτό είναι.
-Ποίον;
-Ότι η κίνησις του Κόσμου άλλωτε φέρεται προς την διεύθυνση της σημερινής του κινήσεως και άλλωτε φαίρεται προς την αντίθετον...[]...

...Έχουμε και αντίστροφον κίνησις του Κόσμου και της τροπής του Ηλίου,όπου μετεβλήθει η δύσις και η ανατολή του Ήλιου και των άλλων αστέρων καί απ'όπου ίσως τώρα ανατέλλουν,
εις αυτόν τον τόπον έδυον τότε και ανέτελλον από τον αντίθετον τόπον...>>

[Για περισσότερες συγκριτικές πληροφορίες επί του θέματος βλέπε το βιβλίο του Ιωάννου Φουράκη <<Τα Πρό-μυνήματα των Δελφών>>]

Ίσως να μήν είναι τυχαίο ότι η σύγχρονη αστροφυσική ανακαλύπτει ξανά τις γνώσεις εκείνες που είχαν διασωθεί στο παρελθόν υπό την μορφή μύθων.
Το ίδιο το όνομα του Κοσμικού Πατέρα και Γεννήτορα των Πάντων του ΔΙΟΣ και ταυτόχρονα ΖΕΥΣ,ετυμολογούμενο μας δίνει πολλά στοιχεία,με σημαντικότερο την έννοια του "ΔΙΑ" που παραπέμπει σε κάτι που απλώνεται,δια-στέλλεται,
διαιρείται κτλ,σε αντίθεση με την έννοια "ΖΕΥΣ" που φέρνει στο νού την Ζεύξη,δηλαδή τη Δομή και την Τάξη.
Κατά τ'άλλα,σήμερα γνωρίζουμε τον ΔΙΑ σαν τον σεξομανή και βίαιο Ολύμπιο Θεό των Ειδωλατρών Ελλήνων...
Κατά τον Πλάτωνα στον <<ΚΡΑΤΥΛΟ>> αναφέρεται ότι τα δύο ονόματα ήταν κάποτε ενωμένα,παραπέμποντάς μας στην στιγμή πρό της Μεγάλης Εκρήξεως και στην υπόθεση ύπαρξης αρχικού σωμάτιου ή σωματιδίου ύλης,θέση που διερευνά και η σύγχρονη αστροφυσική,καθώς η θεωρία του κενού αρχίζει να ανατρέπεται.Το πρώτο σωματίδιο Ύλης θα μπορούσε να είναι ο πυρήνας(NUX και ΠΥΡ) του Υδρογόνου,ο οποίος αποτελεί την πιό απλή δομή του Σύμπαντος: 1 Πρωτόνιο.
Κατά τον Θαλή τον Μιλήσιο,αρχή του Κόσμου είναι το Ύδωρ.
Κατά τον Αναξείμανδρο είναι το Άπειρον.
Κατά τον Αναξειμένη είναι ο Αήρ.
Κατά τον Ηράκλειτο είναι το Πύρ.<<Αυτόν τον κόσμο δεν τον έφτιαξε κάποιος Θεός ή άνθρωπος,αλλά ο ίδιος ο κόσμος είναι Πύρ ο οποίος πυκνώνει και αραιώνει στους ρυθμούς του Πυρός>>.(ΗΡΑΚΛΕΙΤΟΣ <<ΠΕΡΙ ΦΥΣΕΩΣ>>)
Κατά τον Ξενοφάνη <<εκ γαίης πάντα και εις γήν πάντα τελεύτα>>.
Κατά τον Παρμενίδη <<είς τον κόσμον πραγματικό είναι μόνον το ΟΝ το οποίον είναι ΕΝ,αγένητον,αδιαίρετον,αναλλοίωτον,
άπειρον,αιώνιον και ακίνητον,ενώ το μή ΟΝ το αιώνιον γίγνεσθαι του Ηρακλείτου όπερ ακαταπαύστως μεταβάλλει εν χώρω και χρόνω θέσιν,μορφή και ιδιότητας>>
(ΠΑΡΜΕΝΙΔΗΣ<<ΠΕΡΙ ΦΥΣΕΩΣ ΚΑΙ ΚΟΣΜΟΥ>>).
Κατά τον Δημόκριτο,τα άτομα πληρούν το Χώρο και τα άτομα καθ'άυτό είναι το ΟΝ και ο Χώρος είναι το Μη ΟΝ.
Κατά τον Ησίοδο <<ήτοι μεν πρώτιστα Χάος,γένετ'αύταρ Γαία πλατύστερνος>>(ΗΣΙΟΔΟΣ <<ΘΕΟΓΟΝΙΑ>>.
Η Γαία του Ησιόδου σημαίνει την μικροκοσμική και μακροκοσμική τάξη του Σύμπαντος η οποία αναδύθηκε μέσα από την αταξία ώς εκδηλούμενη Ύλη.
Κατά τους Ορφικούς,μέσα από στην Τριπλή Νύχτα(=Τρισ-υπόστατη δομή του Σύμπαντος) γεννήθηκε το Κοσμικό Ωόν,
δηλαδή το πρώτο άτομο ύλης από το οποίο προκλήθηκε η Μεγάλη Έκρηξη,μετά την οποία έγινε διαπερατό το Σύμπαν.
Κατά τα Ομηρικά,σαν αρχή του Σύμπαντος τίθεται το υγρό στοιχείο που στα πλαίσια της απεραντότητάς του σε σχέση με τον άνθρωπο φαντάζει κοσμικός Ωκεανός.Η ζητούμενη Καρδιά ή Πηγή του Σύμπαντος είναι η Τηθύς η οποία ετυμολογείται στον <<ΚΡΑΤΥΛΟ>> του Πλάτωνα ως:

<<Αυτό από μόνο του εννοεί ότι έχει κρυμμένο μέσα το όνομα της πηγής.Άλλωστε το "διαττώμενον" και το "ηθούμενον" είναι απεικόνηση της πηγής.Από αυτά τα δύο αποτελείται το όνομα "Τηθύς">>.

Μέσα στον Ωκεανό κατά την Ομηρική αντίληψη γεννήθηκαν οι Θεοί που "ρέουν θέωντες" σαν νησιά μέσα στον Ωκεανό.
Ο Ησίοδος παρουσιάζει τον Κρόνο ως την εν αταξία κίνηση
της Εντροπίας και τη Ρέα ώς την αντίθετη ροή,ως γεννήτορες των Θεών-Συμπαντικών Σωμάτων και Νόμων.
Οι Αιγύπτιοι αναφέρουν ως αρχή το Θεό του Φωτός Ατούμ-Ρά
ο οποίος ετυμολογικά θυμίζει το Άτομο,ο οποίος αναδύθηκε μέσα από τα αρχέγονα νερά του Ωκεανού της Συμπαντικής Νοήσεως,την Θεά ΝΟΥΝ.Ο Ατούμ-Ρά έθεσε τον ΣΟΥ δηλαδή τους Συμπαντικούς Νόμους να διαχωρίζει τον Ουρανό από τη Γή,απλώνοντας τα χέρια ως Άτλας.

Μέσα από την πρώτη σφαίρα της Απόλυτης Ακεραιότητας
(σύμφωνα και με την ορολογία του Αρρίωνα στο Βιβλίο
<<ΕΤΟΠΙΑ Β'>>),η οποία σφαίρα αναδύθηκε μέσα από το ΟΝ ή υπήρχε πάντα ως ΌΝ καθ'ότι ο χρόνος είναι κάτι το εντελώς σχετικό,γεννήθηκαν άπειρες σφαίρες,όπου το ΕΝ εκδηλώθηκε ως ΠΑΝ,μέσω των Γαλαξιακών Πυρήνων.
Η κατάσταση των πρωτο-γαλαξιακών νεφελωμάτων όπου τα αέρια και τα σωμάτια κοσμικής ύλης βρίσκονταν σε πλήρη αταξία εντός τους,συμβολίζεται στον Ησίοδο ώς το γένος των Τιτάνων.Τα πρώτα άστρα που γεννιούνται εντός των νεφελωμάτων προκάλεσαν διαίρεση του "παλαιού συστήματος"
δημιουργία των Ηλιακών δίσκων και Σύ-ζευξη των πλανητών γύρω από τους νέους συμπαντικούς νόμους των αστρικών σωμάτων,με συνέπεια την δημιουργία και εξέλιξη της συμπαντικής ζωής και του επιχθόνιου βίου.Εδώ,έχουμε τη γέννηση των Θεών.Η φάση αυτονόμησης των άστρων-θεών εντός των γαλαξιακών νεφελωμάτων και η μετάλλαξη των νεφελωμάτων σε γαλαξίες,είναι κρυπτογραφημένη στην Μυθολογία ως <<Τιτανομαχεία>>,ενώ η αυτονόμηση των αστρικών και πλανητικών σωμάτων και ελκτικών νόμων ως
<<Θεομαχεία>>.Για περισσότερους συσχετισμούς,βλέπε ΙΩΑΝΝΗΣ ΦΟΥΡΑΚΗΣ <<ΤΑ ΠΡΟΜΥΝΗΜΑΤΑ ΤΩΝ ΔΕΛΦΩΝ>>, <<ΜΕΙΞΙΣ-ΑΝΑΚΥΚΛΗΣΙΣ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑΣ ΚΑΙ ΙΣΤΟΡΙΑΣ>> και <<ΙΧΝΗΛΑΤΗΣΙΣ ΕΙΣ ΤΟ ΛΑΒΥΡΙΝΘΟ ΤΟΥ ΠΑΡΕΛΘΟΝΤΟΣ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ>>.

Οι δυνάμεις αλληλεπίδρασης του κοσμογονικού και συμπαντικού γίγνεσθαι αν και αποτελούν κάτι το "εξωπραγματικό" και "άυλο",είναι υπαρκτές είτε αναφερόμαστε σε φιλοσοφικούς όρους ή <<λέξεις>>
είτε σε αστροφυσικούς νόμους ή <<έλξεις>>.
Οι Αιγύπτιοι μίλησαν περί των νόμων της "ανταπόδωσης",
δηλαδή της αλληλεπίδρασης,με τις έννοιες <<ΚΑ>> δηλαδή Ψυχή και <<ΑΡΜΑ>> δηλαδή Σώμα,όπου πίσω από τα σύμβολα της Μετενσαρκώσεως εκφράζεται συμβολικά και αλληγορικά η ρήση του ΗΡΑΚΛΕΙΤΟΥ του ΕΦΕΣΣΙΟΥ <<Τα πάντα ρεί>>,
αναφορικά με την ανακύκληση της συμπαντικής ενέργειας
σε ατομικό και υπο-ατομικό επίπεδο,με αποτέλεσμα την μεταστοιχείωση των αισθητών σε νέες ή παλαιότερες μορφές ύπαρξης,δεδομένου ότι τίποτα δεν "εξαφανίζεται" στο σύμπαν,
παρά "μετουσιώνεται".Άρα,το ΆΡΜΑ πάνω στο οποίο μεταβαίνει η ΚΑ,πέρα από την κίνηση και εκδήλωση της Ψυχής μέσω του Σώματος,συμβολίζει και την ίδια την κίνηση του <<ΕΙΝΑΙ>> ή
Αριστοτελικού <<ΚΙΝΟΥΝΤΟΣ>> μέσω του <<ΑΙΩΝΙΟΥ ΓΙΓΝΕΣΘΑΙ>> ή <<ΚΙΝΟΥΜΕΝΟΥ>>,που είναι ο αεί κινούμενος και μεταβαλλόμενος κόσμος μοριακής πύκνωσης και αραίωσης της θεωρίας του Ηράκλειτου.

Μιά σχετικά σύχρονη επιστημονική σχολή σκέψης που δομείται γύρω από τις θεωρίες του Ελληνο-Βέλγου Αστροφυσικού
Paul La Viollette,υποθέτει την ύπαρξη ουσίας αραιώτερης των στοιχειωδών σωματιδίων quarks,πάνω στην οποία δομείται ο ατομικός μικρόκοσμος.Αυτή η ουσία είναι άπειρη και απροσδιόριστη και της αποδίδει τον όρο "Αιθερόνια",τα οποία συνθέτουν στο σύνολό τους τον "Συμπαντικό Αιθέρα".
[βλ. Paul La Violette <<Subquantum Kinetics>>].
Αυτή η Θεωρία βασίζεται σε 2 στοιχεία:
1)Την επιστημονική κατάρριψη της Θεωρίας του Κενού.
2)Την απόδειξη του Αστροφυσικού Alan Guth,ο οποίος υποστηρίζει επιστημονικώς τεκμηριωμένα ότι το Σύμπαν διαστελλόταν με τέτοια ταχύτητα κατά τα πρώτα εκατομμυριοστά του πρώτου δευτερολέπτου της Μεγάλης Έκρηξης,ώστε να σχηματίσει ρυτιδώσεις.Φυσικά,πάνω στο κενό δεν μπορούν να σχηματιστούν ρυτιδώσεις.Άρα,υπαινίσεται
ότι "κάτι υπήρχε" σε άτακτη μορφή.Ίσως το Χάος του Ησιόδου
ή τον Αιθέρα του Paul La Violette;
Μήν μας διαφεύγει ότι κατά τον ΗΡΑΚΛΕΙΤΟ τον ΝΕΩΤΕΡΟ
[βλ. ΗΡΑΚΛΕΙΤΟΣ <<ΟΜΗΡΙΚΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ>>],ο ΔΙΑΣ των Ομηρικών Επών συμβολίζει εκείνο που ΕΙΝΑΙ στον ΑΙΘΕΡΑ,
συμβολισμός που διαφαίνεται σε πολλές φιλοσοφικές και μυθολογικές παραδόσεις,με αφετηρία τους Ορφικούς Ύμνους προς τον ΔΙΑ και τον ΑΙΘΕΡΑ.
Ο ίδιος ο ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ άλλωστε αποδεικνύει ότι το σύνολο των 4 στοιχείων συνθέτει-άρα και συνθέτεται-από το 5ο Στοιχείο,την ΠΕΜΠΤΟΥΣΙΑ ή ΑΙΘΕΡΑ.
Κατά τα Πλατωνικά Στερεά:
ΠΥΡ= 4εδρο
ΓΗ= 6εδρο
ΑΗΡ= 8εδρο
ΥΔΩΡ= 20ερο
ΑΙΘΗΡ= 12 εδρο,
με σύνολο εδρών 50,όσος και ο αριθμός των Αργοναυτών και των ετών περιστροφής του Σείριου Β γύρω από τον Σείριο Α,
όπου :
ΠΥΡ = ΗΛΙΟ
ΓΗ = ΛΙΘΙΟ
ΑΗΡ = ΟΞΥΓΟΝΝΟ
ΥΔΩΡ = ΥΔΡΟΓΟΝΝΟ
ΑΙΘΗΡ = ΑΙΘΕΡΑΣ(όχι το στοιχείο που αποκαλούμε σήμερα ως Αιθέρα και χρησιμοποιούμε ως αναισθητικό στις ναρκώσεις).

Σχετικά με τους Νόμους της ανταπόδωσης και της αλληλεπίδρασης αποφαίνεται ο Νόμος της ΕΙΜΑΡΜΕΝΗΣ,ο οποίος είναι ΤΕΛΕΟΛΟΓΙΚΟΣ και κρυπτογραφείται ως το ΙΔΕΟΓΡΑΜΜΑ Χ,όπου μέσα σε κύκλο συμβολίζει το σφαιρικό-σπειροειδές σχήμα του Σύμπαντος με κέντρο την Μεγάλη Έκρηξη,δείχνοντας τη φορά δόμησης ή ορθότερα εκδήλωσης του Σύμπαντος,απ'τό κέντρο προς την περιφέρεια και την φορά εκπομπής υπερκυμμάτων της "άγνωστης δυνάμεως" από την περιφέρεια προς το κέντρο του Κύκλου.Η Φορά Κίνησης του Χ απεικονίζει την αριστερόστροφή και δεξιόστροφή κίνηση του Σύμπαντος,η οποία είναι γνωστή ώς το σύμβολο του Αρχαιοελληνικού και της Αρχαίου Ινδικού Αγκυλωτού Σταυρού.Όταν ενωθούν τα αντίθετα άκρα του,σχηματίζουν τον Ισοσκελή Πελασγικό Σταυρό ή τον Λωτό της Διπλής Οκτάδας του Κοσμικού Απείρου.Βλέπε και ΠΛΑΤΩΝ <<ΤΙΜΑΙΟΣ>>.Πέρα από αυτά,το Χ συμβολίζει
και το Άγνωστο προς εμάς,ενώ το Ψ τον δεύτερο
Μαθηματικό Άγνωστο Παράγοντα,όπου η ένωσίς τους σχηματίζει τον Λόγο ΨΙ-ΧΗ,ήτοι το ανδρικό χρωμόσωμα
(ΥΧ).
Σε περίπτωση αναστροφής των κατευθύνσεων λαμβάνουμε το ΙΔΕΟΓΡΑΜΜΑ θ,δηλαδή έναν Ρόμβο ή Κύκλο που τέμνεται,
κατά τον τρόπο που παρατηρούμε έναν Γαλαξία σε οπτική πλαγίας πρόσοξης.-+-
Η σύνθεσις των δύο γραμμάτων,όπου το χ εγράφεται μέσα στο θ,μας δίνει ένα σύμβολο αξιοσημείωτο,για το οποίο αναφέρει ο ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΣ στο έργο του <<ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΕΝ ΔΕΛΦΟΙΣ ΕΙ>>:

<<Πυθόμενος φήσι,δη τίς ταύτα πρότερος συνιδών
Πλάτωνος δύο Ε καθιέρωσε τω Θεώ,δήλωμα και σύμβολον του αριθμού των πάντων>>.

Από την στιγμή που απέκτησε ο άνθρωπος συνειδητότητα και αυτεπίγνση της υπάρξεώς του,τόλμησε να σηκώσει τα μάτια του στον ουρανό.

<<Και κατ'αυτό τον τρόπο το όνομα άνθρωπος σημαίνει ότι ενώ κάθε άλλο ζώο δεν ερευνά,ούτε ασχολείται για ότι ορά,ούτε και αναθρεί[άνω θρώσκει],ο άνθρωπος ορά,το αυτό εστί όπωπε και αναρθεί και στοχάζεται για ότι όποπε[έχει δεί].
Γι'αυτό και ο άνθρωπος μόνο απ'όλα τα ζώα ονομάστηκε σωστά άνθρωπος,ώς αναρθών α όπωπε>>.
[Πλάτων,Κρατύλος 399 c].

Κι αυτό που αντίκρυσε τον γέμισε δέος...

<<Η φύση φιλεί να κρύπτεται>>
[Ηράκλειτος,123].

Αυτό όμως ουδόλως τον εμπόδισε στην αναζήτησή του.
Άρχισε να εξετάζει τα φαινόμενα και να τα παρατηρεί.
Πρώτα-πρώτα την φωτιά,μετά τον κεραυνό,ύστερα την γή και τον ουρανό και στη συνέχεια τα άστρα.

<<βέβαια,υποψιάζομαι κάτι τέτοιο.Φαίνεται πώς οι πρώτοι άνθρωποι περί την Ελλάδα,ετούτους τους θεούς πίστευαν τους οποίους πολλοί βάρβαροι πιστεύουν ακόμη,τον ήλιο,την σελήνη και τη γή και τα άστρα και τον ουρανό.Και βλέποντας ότι αυτά είναι αεί ιόντα και θέοντα,από της φύσεως του "θείν"[τρέχειν] τα επονόμασαν "θεούς".Αλλά ύστερα κατανόησαν όλους τους άλλους και με αυτό το όνομα όλους ανεξαιρέτως τους προσαγόρευσαν>>.
[Πλάτων,Κρατύλος 397d].

Στη συνέχεια ο άνθρωπος γνωρίζοντας και εξηγώντας εμπειρικά ένα-ένα τα φαινόμενα,άρχισε να εμβανθύνει στην μελέτη της φύσης,αφήνωντας πίσω του λιθαράκια επιστημονικά τεκμηριωμένης γνώσης,αλλά και αναπάντητα ερωτηματικά ώς προς την ουσία των φαινομένων,των όντων και της φύσης,ερωτηματικά που δημιουργούν διαρκώς την ανάγκη του φιλοσοφείν.Κατ'αυτό τον τρόπο,σε κάθε βήμα της ανθρώπινης εξέλιξης,ο προγονικός σπόρος γνώσης καλλιεργούνταν μεθοδικά και προσθετικά,δημιουργώντας παράλληλα έναν λαβύρινθο αντιφατικών απόψεων,απαραίτητο για την συνέχεια της φιλοσοφίας.
Ξεφεύγοντας λίγο από τα στενά όρια του πάσχοντα ιστορικού ερευνητή και κοιτάζωντας την ανθρώπινη ιστορία από την σκοπιά του εξωτερικού παρατηρητή,βλέπουμε την ανθρώπινη πνευματική πορεία ώς μία ροή πορείας προς το άγνωστο,
αφήνοντας πίσω της ένα έργο εξέλιξης και μνημείο πνεύματος.

<<Κάθε πράγμα αυξάνει με τον τρόπο του,σύμφωνα με αυτό που χρειάζεται>> [Ηράκλειτος,126]
<<Τα πέρατα της ψυχής δεν θα τα βρείς όσο μακριά κι αν σε φέρει ο δρόμος σου.Τόσο βαθύ λόγο περιέχει>>
[Ηράκλειτος 45]

Η φιλοσοφική και επιστημονική οδός πορεύονται εξελικτικά μέσα στο χωροχρονικό συνεχές της ανθρώπινης ιστορίας.
Η πρώτη χαράσει την οδό,ενώ η δεύτερη έρχεται να την παγιώσει.Οι άνθρωποι αντλούν την ενέργεια της αναζήτησης και της εξέλιξης από τη δύναμη του αγνώστου που τους μαγνητίζει,τους τρομάζει και ταυτόχρονα τους καλεί.
Αρχικά μπουσουλώντας,μετά περπατώντας,σήμερα πετώντας.
Καταφέρνουν να διακρίνουν στη φύση το μεταβαλόμενο κινούμενο από το αμετάβλητο κινούν.Συνδέουν το αμετάβλητο με το αίτιο και το μεταβαλλόμενο με το αιτιατό.
Θεωρούν το αμετάβλητο ως όν και το μεταβαλλόμενο ώς μή όν.

<<Τί είναι το όντως Όν;Το αιώνιο,αίδιο και αγέννητο και άφθαρτο,στο οποίο κανένας χρόνος σε επιφέρει αλλαγές.
Γιατί ο χρόνος είναι κάτι το κινητόν και με την κινούμενην ύλη συνεδεμένο και ρέον αεί,όπως το αγγείο εντός του οποίου συντελείται η φθορά και η γέννεση>>.
[Πλούταρχος,Περί του εν Δελφοίς Ει 19].

Το Δελφικό ΕΙ συντάσσεται προς το Όν,σημαίνοντας την αρχή της υπόθεσης και της φιλοσοφικής αναζήτησης ώς (εί=άν),
αλλά και προσδιορίζοντας την αρχή αυτή στο όν(εί=υπάρχεις).

<<όμως προς το ΕΙ φαίνεται το γνώθι σ'αυτόν,άλλωτε να συμφωνεί κι άλλωτε όχι,γιατί στο θεό μεν από κατάπληξη και θαυμασμό αναφωνείται επειδή είναι όν διαπαντώς,στο δε θνητό το άλλο υπενθυμίζει την φύση του και την αδυναμία του>>.
[Πλούταρχος,Περί του εν Δελφοίς Ει 21]

Τα λόγια αυτά αποτελούν τις αναζητήσεις ενός ιερέα και μας προκαλεί ιδιαίτερο ενδιαφέρον η έλλειψη δογματισμού στις απόψεις του.Ως το σημείο εκείνο η ελληνική σκέψη έχει καταφέρει να φέρει τον άνθρωπο μακρύτερα από οποιοδήποτε άλλον.Αναγνωρίζει την ύπαρξη του όντος αποδίδοντάς του την ιδέα του αληθινού,της αιτιότητας και της αρχής.Παρ'όλα αυτά αποστρέφεται την δογματική πίστη και θέτει ώς αρχή αναζήτησης την λογική και την διαλεκτική μέθοδο,αφήνοντας ανοικτή την οδό της φιλοσοφίας.
Έχει το θάρρος να σταθεί μετέωρη μεταξύ του όντος και του μή όντος,μεταξύ της υπόθεσης και της παραδοχής,μεταξύ της άγνοιας και της γνώσης.
Μεταξύ της φιλοσοφίας και της επιστήμης στέκεται το <<αεί ζητούμενον και αεί απορρούμενον>> του Αριστοτέλη[βλ Αριστοτέλης,Μετά τα φυσικά 1028b].

<<Τί είναι θεός,τί μή θεός και τί μέσον;
ποιός θνητός θα πεί ότι το βρήκε;
αλλά καιρό μακρύ εξετάζοντας τα πάντα
των θεών τις γνώσεις να βρίσκει
και στο ενάντιο να γυρνά ανέλπιστα>>
[Ευριπίδης,Ελένη 1137].

<<Ποιός τολμάει να ειπεί πιστεύω στο Θεό;
Ποιός τολμάει να ειπεί δεν πιστεύω στο Θεό;>>
[Goethe,Faust 3432]

<<Όποιος πιστεύει στο Θεό έχει μέσα του ένα νεκρό Θεό.
Όποιος δεν πιστεύει στο Θεό έχει μέσα του έναν νεκρό άνθρωπο.
Όποιος πιστεύει και δεν πιστεύει,έχει μέσα του ζωντανό τον νόμο της φύσης.Απλά,καταληπτά και στα μέτρα του ανθρώπου,ζεί το θαύμα του κόσμου>>
[Δ.Λιαντίνης,Γκέμμα σελ 17].

Την στιγμή που ο Απόστολος Παύλος κύρηξε το Απόλυτο Δόγμα περί τω Αγνώστω Θεώ,αυτόματα σκότωσε την ιδέα του Θεού.Οι πλάκες με τις εντολές του Θεού του Μωησή αποτέλεσαν την ταφόπλακα στο μνήμα του Θεού.
Η αναζήτηση μετατράπει σε δόγμα,το οποίο πάνω στην απολυτότητά του επιχείρησε να καταστρέψει κάθε διαφορετική αντίληψη περί του όντος.Γι'αυτό το λόγο δεν παράγεται κατά το Θεοκρατικό Βυζάντιο και τον σκοτεινό Μεσαίωνα κανένα είδος επιστήμης και φιλοσοφίας.Μόνον πολύ αργότερα κατά την Αναγέννηση,όπου ο άνθρωπος άρχισε να αποδεσμεύεται από την επιρροή και το φοβισμό της σκιάς της Societus Christianica άρχισε να παράγει επιστήμη.Παρομοίως,ο Ισλαμικός πολιτισμός δεν παράγει επιστήμη και φιλοσοφία σήμερα,όντας θεοκρατούμενος.
Και αναφέρομαι στη Δυτική Φιλοσοφία και Επιστήμη,καθώς η Ελληνική Φιλοσοφία σκοτώθηκε επί Ιουστινιανού τον 5ο αιώνα μΧ και επί Θεοδωσίου το 843 μΧ και συνέχισε να εξοντόντεται κατά τα Βυζαντινά χρόνια μέσω του γκρεμίσματος Ναών,φιλοσοφικών σχολών,κάψιμο βιβλιοθηκών,κυνήγι φιλοσόφων κτλ...όπως και κατά τα χρόνια της Τουρκοκρατίας
χάριν της Ραγιάδικης Θεοκρατίας μέσω του αφορισμό του Καίρη από τον Γρηγόριο τον 5ο το 1799,και την απαγόρευση βαπτίσεως με ελληνικά ονόματα το 1819 αμέσως πρίν την επανάσταση ώστε να μπορέσει να νομιμοποιηθεί σαν θεσμός.

Σε αυτό το διάστημα παρατηρείται ο εξελληνισμός της Δύσης και ο εξεβραισμός του Ελληνισμού.Στην νεώτερη εποχή(19ος-20ος αιώνας) άρχισε η Ελληνική Αναγέννηση χάρις των πνευματικών θεμελίων του Σολωμού,του Παπαδιαμάντη,του Κάλβου,του Σικελιανού,του Παλαμά,του Καβάφη,του Βάρναλη,
του Καζατζάκη και άλλων πολλών.Αυτό το έργο είναι φυσικά πολύ δύσκολο όσο ο Ελληνισμός είναι εξαρτημένος δέσμιος του Χριστιανισμού.
Ο Χριστιανισμός (σε ελληνική έκδοση Ελληνορθοδοξία) ήταν το μέσο εξεβραισμού του πλανήτη,όπου παραμερίζοντας το Απολλώνειο στοιχείο από τις παλαιότερες θρησκείες το οποίο μαζί με την Αθηνά πρέσβευε το πνεύμα,τη λογική,την επιστήμη,τη φιλοσοφία,τις τέχνες κτλ,διατήρησε το διονυσιακό-ανθρωποκεντρικό στοιχείο των παθών,το καθαρά υπερβατικό και μυστηκιστικό,γενικώς το φανταστικό και άλογο,τόσο σε επίπεδο θρησκευτικό όσο και ως γενικότερο τρόπο ζωής,το οποίο μόνον Διονυσιακό δεν είναι,καθώς έχει εξεβραιστεί μέσα από τις μιαρές διδαχές του Μωησή,του Αβραάμ,του Ιώβ κτλ...
Οι Εβραίοι δεν έκαναν ποτέ ανακαλύψεις,αλλά είχαν μόνον Αποκάλυψη και προφητείες.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα ότι ο Θεός τους θα γνώριζε ώς θεός τουλάχιστον,ότι η Γή είναι σφαιρική και ότι κινείται γύρω από τον Ήλιο.Σε απάντηση,ο Αρίσταρχος ο Σάμιος,ο Πλούταρχος,οι Πυθαγόρειοι και άλλοι το υποστήριξαν αιώνες πρίν χωρίς να είναι θεοί.
Έτσι,έχουμε από τη μία το θυμιατό και τα "κύριε ελέησον" και από την άλλη τη φιλοσοφία και το "γνώθι σ'αυτόν".
Από την μία την αναζήτηση του Όντος και από την άλλη την πρώτη εντολή
<<Εγώ είμαι ο Κύριος ο Θεός σου και έξω από μένα δεν υπάρχουν άλλοι θεοί>>...Πρίν είχαμε ισορροπία Απόλλωνα-Διονύσου,ενώ σήμερα έχουμε μόνον το Διόνυσο.Μας λείπει ο Απόλλων.Για τους υπόλοιπους θεούς ούτε λόγος.
Χωρίς τον Απόλλωνα όμως δεν γίνεται να υπάρξει Ελληνισμός.

<<Αλλίμονο η Δάφνη κατεμαράνθη!>>[Σολωμός]

<<γιατί τα σπάσαμε τα αγάλματά των
γιατί τους διώξαμε απ'τους ναούς των;
διόλου δεν πέθαναν γι'αυτό οι θεοί>>
[Καβάφης,Ιωνικόν].

Και φυσικά,όλα αυτά δεν έχουν σχέση με το Όν καθ'αυτό,αλλά με αυτό που νοούμε ώς Θεό.
Είναι αδύνατον να κατανοήσουμε πλήρως και ακριβώς την φύση και την ουσία του Όντος,κι όχι εφ'όσον δεν έχουμε εξηγήσει προηγουμένως όλα τα μυστήρια του σύμπαντος και δεν έχουμε φτάσει ώς το τελευταίο άστρο του πιο απομακρυσμένου γαλαξία.Ναι!τότε έχουμε το δικαίωμα να υποστηρίξουμε ότι γνωρίσαμε το Θεό.

<<Πιστεύω σε ένα Θεό Ακρίτα Διγενή.
Πιστεύω στ'άναρίθμητα και εφήμερα προσωπεία που πήρε ο θεός στους αιώνες και ξεκρίνω πίσω από την ακατάπαυστη ροή την ακατάλυτη ενότητα>>.[Ν.Καζατζάκης,Ασκητική]