- Περι Αγάπης... - .-= Η ΣΟΦΙΑ =-.

Ενα Διάλειμμα
Στο Περι αγαπης,
Για την ΑΓΑΠΗ...ΟΛΩΝ ΜΑΣ!!!

H ΦΩΤΙΑ….ζει το θάνατο του αέρα
Κι ο αέρας ζει το θάνατο της φωτιάς,
Το νερό ζει το θάνατο της γης
Και η γη, τον θάνατο του νερού!

ΜΑΞΙΜΟΣ ΤΥΡΙΟΣ….ΧΙΙ

Ο θάνατος της φωτιάς είναι γένεση του αέρα,
και ο θάνατος του αέρα γένεση του νερού

ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΣ, ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΕΙ… ΤΟΥ ΕΝ ΔΕΛΦΟΙΣ…

Ο Θάνατος της γης είναι να γίνει νερό,
Ο Θάνατος του νερού, είναι να γίνει αέρας,
Ο Θάνατος του αέρα είναι να γίνει φωτιά...
Και αντίστροφα!!!

ΜΑΡΚΟΣ ΑΝΤΩΝΙNΟΣ IV.

ΦΩΤΙΑ...ΠΝΕΥΜΑ...

Και ακομα...

ΓΙΑ ΤΙΣ ΨΥΧΕΣ, το να γίνουν υγρές, είναι ηδονή…η ΘΑΝΑΤΟΣ!!!
Και αλλού συμπληρώνει!
Εμείς ζούμε το θάνατο τους, και εκείνες τον δικό μας!

2600 χρονια πριν... καλοι μου φιλοι.

ΚΑΙ Ο ΝΟΩΝ.....

Υ.Γ ΠΡΩΙΝΑ ΜΥΝΗΜΑΤΑ

ΦΤΑΝΕΙ ΝΑ ΠΗΔΗΞΕΙΣ….Στην άλλη ΟΧΘΗ…Μα δεν το βλέπουμε!!!

Τι 1000 τι 100.000 χρόνια να περάσουν φίλε … ΙΝΔΙΓΓΟ…ΣΩΣΤΑ!

Μια αληθινή ιστορία, την προόριζα για αλλού….μα βρίσκει χώρο και εδώ μέσα!

Ένας φτωχοπλουσιος… φίλος.

Τον είχα γνωρίσει πριν τρία τέσσερα χρόνια πάνω στη δουλεία, ζούσε σε άλλη πολη, μα όταν πέρναγε από όπου ζούσα, μου τηλεφωνούσε και βγαίναμε για καφέ η καθόμαστε κάπου και συζητάγαμε. Του άρεσε η συζήτηση, τα δύσκολα θέματα, είχε αρχίσει να διαβάζει και ορισμένα σοβαρά βιβλία. Μια μέρα σε μια επαγγελματική συνάντηση με άλλους, σε μια άλλη πόλη, μου τηλεφώνησε πως θα περνούσε να με έπαιρνε. Έτσι θα ταξιδεύαμε μαζί.

Στο δρόμο είπαμε πολλά, μα κάπου τον αισθανόμουν να πονά και να χάνεται μέσα στις σκέψεις. Ήταν πολύ καλό παιδί, και κέρδιζε με ιδρώτα το ψωμί του. Ένας άλλος φίλος ,που θα συναντούσαμε σε λίγο, είχε από όλα, μάλιστα θαυμάζαμε μα με διαφορετικές προσεγγίσεις και οι δυο, το πολυτελέστατο αυτοκίνητο που είχε. Ο ίδιος είχε ένα πολύ μικρό αυτοκίνητο,…και τον πείραζα που κάθε 100 χιλιόμετρα έπρεπε να σταματήσουμε για ανεφοδιασμό. Σε μια τέτοια συζήτηση και καθώς πήγαμε να πληρώσουμε, είδαμε μαζί κάτι σαν ΛΟΤΤΟ, έτσι παίξαμε με την τύχη και οι δυο. Μάλιστα, αν κέρδιζες…. το πόσο ήταν πάρα πολύ μεγάλο.

Στο γυρισμό μας από την συγκέντρωση, ξαναήρθε στη συζήτηση το πολυτελέστατο αυτοκίνητο, που…ο άλλος φίλος…. μας άφησε να το δοκιμάσουμε κιόλας. Έτσι ξαναείπε κάτι για την τύχη του, που τον ηθελε συνεχώς να δουλεύει, όποτε με όλη την συμπόνια ενός φίλου, γύρισα και του είπα!

Giorgio, αν κερδίσω στο λαχνό, θα σου δώσω 150 εκατομμύρια από τις τότε δρχ! Έτσι, θέλω να δω, αν το αυτοκίνητο θα βοηθήσει να σου περάσει αυτός ο βαθύς πόνος που αισθάνομαι πως έχεις…

Αλήθεια λες, με ρώτησε. Θα μου έδινες τόσο μεγάλο ποσό?

Ναι βρε, τον διαβεβαίωσα…είναι τόσα πολλά, που δεν θα ήξερα τι να τα κάνω! Θα έκανα πλούσιο ένα φίλο, έτσι αν γινόσουν με αυτό ευτυχισμένος… θα μπορούσα να πω στη ΖΩΗ μου, έκανα κάποιο ευτυχισμένο… Είπα γελώντας!

Τον ξανάπιασε η μελαγχολία, όποτε κατάλαβα πως δεν ήταν τα λεφτά. Πόναγε τρομερά, έτσι μου είπε κάτι από τη ζωή του, που δεν έλεγε σε κανένα. Ο φυσικός Πατέρας του, είχε φύγει από το σπίτι όταν ήταν μικρός, και παντρεύτηκε με μια άλλη γυναίκα. Ο Ίδιος τον θυμόταν πολύ καλά, και σε όλη του τη ζωή…αισθανόταν ένα κενό μέσα του.

Μα ζει ο Πατέρας σου? Τον ρώτησα.

Ναι μα δεν παντρεύτηκε ποτέ τη μητέρα μου….Μεγάλωσα με στερήσεις…

Τον ρώτησα αν ήξερε που βρισκόταν ο Πατέρας του, και γιατί δεν πήγε ποτέ να τον δει. Είπε πως έχει αποχτήσει άλλα δυο παιδιά, μετά η μητέρα του δεν ήθελε ούτε τη φωτογραφία του να δει… Ζούσε σε μια άλλη πόλη…

Χωρίσαμε με το Giorgio, δεν κέρδισε κανείς το ΛΟΤΤΟ, και η ζωή μας συνεχιζόταν ώσπου μια μέρα μου τηλεφώνησε. Είχαν πάλι συνάντηση, αυτή τη φορά στη ΡΩΜΗ. Δεν ήταν υποχρεωτικό για μένα, έτσι του είπα πως δεν θα πήγαινα….εκτός!
Εκτός τι με ρώτησε ανυπόμονα!
Εκτός αν πάμε να δεις τον Πατέρα σου. Του απάντησα… (ζούσε στην πρωτεύουσα.)
Έχασε τη φωνή του με αυτή την πρόταση.
Μα δεν.. δεν θα με δεχτεί….ψέλλισε.
Ποιος πατέρας δεν δέχεται το παιδί του Giorgio?
Δεν ήθελε…μα μετά δυο μέρες ξανατηλεφώνησε…
Αν πας πρώτα εσύ…. να μιλήσεις….Να δεις….

Εντάξει! Θα του μιλήσω εγώ. Τον διαβεβαίωσα.

Έτσι και έγινε, μετά από μια εβδομάδα είμαστε στην είσοδο του μεγάρου που δούλευε ο πατέρας του. Στη reception, μας είπαν πως ο Κος τάδε, δεν δεχόταν χωρίς ραντεβού….μα επέμενα πολύ, όποτε ξανακάλεσαν το γραφείο του…Έβλεπα δυσκολίες, ο Giorgio με τράβαγε να φύγουμε, μα κάτι με έσπρωξε και πείρα το τηλέφωνο στα χέρια μου…
Δυο λεπτά κύριε…δυο λεπτά μόνο! Πρόκειται για κάτι που σας αφορά! Του είπα με φωνή που τρόμαξε και την γραμματέα!

Τα λόγια μου στο γραφείο του ήταν λακωνικά!

Κύριε ΤΑΔΕ! Μπορεί να είστε μεγάλος… και η ώρα σας πολύτιμη…μα 5 λεπτά ίσως βρείτε να δεχτείτε το παιδί σας….Είναι έξω από το γραφείο σας!

Έγινε κόκκινος….αισθάνθηκα τον ίδιο ΠΟΝΟ του φίλου μου να με διαπερνάει….ακούμπησε σε μια καρέκλα, και με τα μάτια με ικέτευε να φωνάξω το παιδί του….

Η σκηνή που ακολούθησε…είναι πάνω από συγκινητική…απερίγραπτη!

Ακύρωσε όλα τα ραντεβού που είχε….και εμείς δεν πήγαμε στο meeting…Ήθελα να τους αφήσω μόνους… μα δεν με άφησαν να φύγω, έτσι βγήκαμε για βόλτα μαζί στην πανέμορφη ΡΟΜΗ….
Φοβόντουσαν ο ΕΝΑΣ τον άλλο….μην τυχόν και τραυματισθούν περισσότερο!
Το βράδυ, στην επιστροφή μας, ο πόνος του φίλου μου είχε φύγει…..Σιγοτραγούδαγε τραγούδια αγάπης…. Ήταν η πιο ευτυχισμένη μέρα της ΖΩΗΣ του μου είπε…

Επίλογος.

Πέρασαν 6 μήνες. Αυτή τη φορά ο Giorgio στο τηλέφωνο ήταν λυπημένος. Είχε δει τον πατέρα του άλλες δυο τρεις φορές, κάτι έτρεχε…μα ο ίδιος δεν του είχε πει τίποτα. Πέρναγε τις τελευταίες ώρες του στο νοσοκομείο, από την χωρίς θεραπεία αρρώστια, και με παρακάλεσε να πάμε μαζί.

Ίσα που πρόλαβε και τον αποχαιρέτησε…

Μείναμε για λίγο στην πρωτεύουσα…μέχρι την κηδεία. Ετοιμαζόμαστε να φύγουμε…..μα μας πλησίασε ένας καλοντυμένος κύριος. Ερώτησε ποιος ήταν ο Giorgio.

Μετά είπε σιγανά. Πρέπει να περάσετε από το γραφείο μου την τάδε του μηνός. Ο Πατέρας σας τους τελευταίους μήνες άλλαξε την διαθήκη…

Του είχε αφήσει… 150 εκατομμύρια!

Ο Giorgio, πειρε και το πολιτελεστατο αυτοκινητο...μα τον πονο...

Αυτον, δεν στον βγαζει κανενας αλλος....

ΟΙ ΠΙΟ ΟΜΟΡΦΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΠΑΡΑΒΟΛΕΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΑΣ...

ΦΩΣ+ΑΓΑΠΗ
ΑΤΜΑ

Την φιλία μου πρός όλους, ΚΑΙ πρός εσένα Μπουμπού...

Κέλσος ο Φιλαλήθης