bubu
Νέο ΜέλοςΣυμμετοχή σε θέματα
Πρόσφατα μηνύματα
Ελπιζω να συμφωνείς και συ βρε βρε βρε ....ανανάκο....
ομολογώ ότι δεν έχω να προσθέσω κάτι αξιόλογο στο θέμα σας...επειδή όμως τρέφω μία συμπάθεια στα τροπικά φρουτα 
θα πω λίγα λόγια που ίσως είναι σχετικά ίσως όμως είναι και άσχετα...Εδώ και δέκα χρόνια ακολουθώ πιστά την νηστεία της σαρακοστής. Παρόλο που δεν είμαι ενεργό μέλος της εκκλησίας (πάω μόνο χριστούγεννα και πάσχα)νιώθω μία ανάγκη να το κάνω ενώ δεν είναι και το ευκολότερο.
Ακόμη και αυτό που κάνω για τόσα χρόνια εξακολουθεί να είναι κάτι ανεξήγητο για εμένα.Όταν με ρωτούν γιατί το κάνω δεν ξέρω να απαντήσω, δεν γνωρίζω ειλικρινά το λόγο. Δεν έχω τάσεις μαζοχιστικές αυτό είναι το μόνο σίγουρο ούτε με ενδιαφέρει να σώσω την ψυχή μου μια και αυτό γίνεται σε μεγαλύτερες ηλικίες και όχι όταν είναι κάποιος 28 ετών. Η μοναδική εξήγηση που θα μπορούσα να δώσω αν και δεν με καλύπτει απόλυτα είναι ότι ίσως προσπαθώ να βιώσω την στέρηση. Άλλωστε αν δεν ξέρεις τι είναι να στερήσε πως μπορεί η ψυχή σου έστω και στο ελάχιστο να νιώσει τις στερήσεις τόσων ανθρώπων που ζούν σε συνθήκες πολέμου, πείνας,εξαθλίωσης...
Γυρνώντας λοιπόν στο θέμα σου, μια και διανύουμε χαλεπούς καιρούς, ένα έχω να πώ... εξήγηση επιστημονική δεν έχω να δώσω ελπίζω όμως με όποιο τρόπο και αν φτάνει αυτό το φως σε μας να ολοκληρώσει το σκοπό του. Με λίγα λόγια η κατάνυξη που νιώθουμε εκείνες τις στιγμές να μας δώσει φώτηση αλλά περισσότερη φώτηση να δώσει σε εκέινους που κρατούν τα σκήπτρα τησ εξουσίας.Όχι άλλους πολέμους πια, όχι άλλη στέρηση, όχι άλλο πόνο ....
. Περιμένω να διαβάσω και άλλες έξυπνες και χιουμοριστικές ιστορίες .... Φιλικά bubu
Πρίν 12 χρόνια ο αδερφός μου διέσχιζε αμέριμνος ένα περιφερειακό δρόμο μίας μικρης πόλης. Ξαφνικά μία μηχανή τον χτύπησε και εκτινάχτηκε για 10 μέτρα τουλάχιστον πέφτοντας πάνω σε μία σταθμευμένη νταλίκα. Σηκώθηκε χώρις κανένα σχεδόν εμφανή τραύμα και ήρθε σπίτι πονώντας βέβαια σε όλο του το κορμί.
Οι γονείς μου τρομοκρατήθηκαν...φοβόντουσαν για εσωτερική αιμοραγία και κάλεσαν αμέσως έναν φίλο γιατρό. Τα πράγαματα ήταν τελικά αρκετά άσχημα γιατί είχε χτυπήσει στο κεφάλι και αυτό με την κατάποση νερού του προκάλεσε επιληψία.
Με την εκδήλωση της επιληπτικής κρίσης εφύγαν όλοι εσπευσμένα για το νοσοκομείο. Στο περιφεριακό νοσοκομείο που τον πήγαμε δεν τον κράτησαν λέγοντας ότι το περιστατικό ήταν πολύ σοβαρό και δηλώνοντας απλά σοτυς γονείς μου ότι έχει ελάχιστες ελπίδες να γλυτώσει.
Μπήκαν στο ασθενοφόρο οι γονείς μου και έφυγαν μαζί με τον αδερφό μου...
Με μεγάλη προσπάθεια φίλων γιατρών αλλά και του ιδίου ο οποίος είχε πολύ καλή φυσική κατάσταση κατάφερε να γινεί μετά από ένα χρόνο ταλαιπωρίας εντελώς καλά...
Όταν μιλάμε για την διακομιδή του από το περιφερειακό νοσοκομείο στο νοσοκομείο της Αθήνας πάντα έχει ένα μελαγχολικό ύφος...Μου λέει "...δεν με άφηναν να κοιμηθώ στο ασθενοφόρο μου μιλούσαν συνέχεια, όταν για ελάχιστα δευτερόλεπτα κατάφερνα να κλείσω τα μάτια μου έβλεπα ένα τούνελ σκοτεινό και στο βάθος ένα λαμπερό φως. 'Ηθελα τόσο πολύ να πάω εκεί. Νευρίαζα που δεν με άφηναν αλλά δεν μπορούσα να αντιδράσω να τους το πω...Ήταν υπέροχα ακόμη και τώρα που καταλαβαίνω ότι αν έφτανα στο φως ίσως να μην ήμουν μαζί σας μελαγχολώ. Δεν μπορώ να σου περιγράψω πόσο ζεστά και υπέροχα ένιωσα..."
Εγώ βέβαια πάντα εναντιώνομαι όταν κάνουμε αυτή τη συζήτηση και του λέω ότι έμεινε και κέρδισε μία πανέμορφη κόρη αλλά ποτέ δεν κατάφερα να τον πείσω ότι εδώ είναι καλύτερα.... Το μόνο σίγουρο είναι ότι από τότε δεν τον ενόχλησε ποτέ η ιδέα του θανάτου.
Ελπιζω να συμφωνείς και συ βρε βρε βρε ....ανανάκο....
ομολογώ ότι δεν έχω να προσθέσω κάτι αξιόλογο στο θέμα σας...επειδή όμως τρέφω μία συμπάθεια στα τροπικά φρουτα θα πω λίγα λόγια που ίσως είναι σχετικά ίσως όμως είναι και άσχετα...Εδώ και δέκα χρόνια ακολουθώ πιστά την νηστεία της σαρακοστής. Παρόλο που δεν είμαι ενεργό μέλος της εκκλησίας (πάω μόνο χριστούγεννα και πάσχα)νιώθω μία ανάγκη να το κάνω ενώ δεν είναι και το ευκολότερο.
Ακόμη και αυτό που κάνω για τόσα χρόνια εξακολουθεί να είναι κάτι ανεξήγητο για εμένα.Όταν με ρωτούν γιατί το κάνω δεν ξέρω να απαντήσω, δεν γνωρίζω ειλικρινά το λόγο. Δεν έχω τάσεις μαζοχιστικές αυτό είναι το μόνο σίγουρο ούτε με ενδιαφέρει να σώσω την ψυχή μου μια και αυτό γίνεται σε μεγαλύτερες ηλικίες και όχι όταν είναι κάποιος 28 ετών. Η μοναδική εξήγηση που θα μπορούσα να δώσω αν και δεν με καλύπτει απόλυτα είναι ότι ίσως προσπαθώ να βιώσω την στέρηση. Άλλωστε αν δεν ξέρεις τι είναι να στερήσε πως μπορεί η ψυχή σου έστω και στο ελάχιστο να νιώσει τις στερήσεις τόσων ανθρώπων που ζούν σε συνθήκες πολέμου, πείνας,εξαθλίωσης...
Γυρνώντας λοιπόν στο θέμα σου, μια και διανύουμε χαλεπούς καιρούς, ένα έχω να πώ... εξήγηση επιστημονική δεν έχω να δώσω ελπίζω όμως με όποιο τρόπο και αν φτάνει αυτό το φως σε μας να ολοκληρώσει το σκοπό του. Με λίγα λόγια η κατάνυξη που νιώθουμε εκείνες τις στιγμές να μας δώσει φώτηση αλλά περισσότερη φώτηση να δώσει σε εκέινους που κρατούν τα σκήπτρα τησ εξουσίας.Όχι άλλους πολέμους πια, όχι άλλη στέρηση, όχι άλλο πόνο ....
Άλλωστε τη αξία θα είχε η αγάπη και για ποιο λόγο θα συζητούσαμε σήμερα, αν η τόσο ασύλληπτη έννοια της δεν κάλυπτε κάθε μικρή πράξη. Ίσως γιαυτό να είναι τόσο ασύλληπτη ...
Κάτι λίγα ….για το ΕΓΩ…(ο κύριος εμποδιστής της αγάπης.)
Διάβασα με πολύ ενδιαφερον όσα ειπατε οι περισσότεροι για το θέμα τησ αγάπης. Έχω την αίσθηση ότι η αγάπη είναι η αρχή πολλών κακών και καλών που συναίβησαν στη ζωή μας...
Ο φίλος Πλάτωνας είναι ένας φιλόσοφος που τα λόγια του μαγεύουν αλλά παράλληλα ακονίζουν το νου μας...ένιωσα όμως ότι κάποιες φορές ταλαιπώρησε την έννοια της αγάπης στο όνομα λανθασμένων ανθρώπινων ενεργιών.
Η αγάπη αυτή καθ'αυτή είναι είναι ανώτερη, καθάρια, άδολη ζεστή...αγγίζει τις καρδίες μας,γαληνεύει το πνεύμα μας...όσα και να πω θα είναι λίγα...
Δυστυχώς ή ευτυχώς είμαστε διαχειρηστές της αγάπης. Άλλοι κάνουμε κατάχρηση, άλλοι κάνουμε χρήση. Στο όνομα της αγάπης μπορεί να έχουμε ταλαιπωρήσει κόσμο, μπορεί όμως και να έχουμε ευεργετήσει...'Ανθρωποι είμαστε σφάλματα κάνουμε ...Σύναιση έχω να προτείνω, δημοκρατία στη σκέψη μας και στις πράξεις μας, ζεστασιά στις ψυχές μας.
Φίλε Πλάτωνα σαν νέο μέλος θέλω να πω ότι με γοητεύει ο χειρισμός του νου σου και η αποτύπωση των λόγων σου. Ελπίζω να μην σε πρόσβαλλε η άδολη κριτική μου. Να είστε καλά όλοι και χάρηκα που συνάντησα ανθρώπους στο "esoterica" με τόσες ευαισθησίες.
Φιλικά bubu
Λοιπόν το δικό μου nick μου το "κόλλησε" ένας αγαπημένος φίλος με τον οποίον σπουδάζαμε μαζί. Την δεύτερη μέρα γνωριμίας μας, με τσίμπησε στο μάγουλο και μου λέει "είσαι σαν μπουμπουκάκι..ι αλλά επειδή είναι κάπως δύσκολο να σε φωνάζω μπουμπουκάκι μην μας παρεξηγήσουν θα σε λέω bubu" .Ετσι και έμεινε ...όσα χρόνια σπούδαζα όλοι οι φίλοι με φώναζαν bubu...Ωραία και αγαπημένα χρόνια έτσι και γω προσπαθώ να τα θυμάμαι μέσα από το nick μου αν και δεν θα μπορουσα ποτέ να τα ξεχάσω.
Πλάτωνα διάβασα την ιστορία σου και πραγματικά με συγκίνησε! Έχω ζήσει μια παρόμια ιστορία και στην κυριολεξία με άγγιξε πάρα πολύ...
Αν και δεν είμαι μικρό κοριτσάκι...φίλε πλάτωνα μόλις απέκτησες μία θαυμάστριά σου...
. Δεν έχω συναντήσει παρά έναν ακόμη άνθρωπο που να μπορεί να δίνει με λίγα λόγια την ουσία της αγάπης που εκπορεύεται μέσα από καθημερινές ανθρώπινες στιγμές. Να είστε ολοι καλά καλή συνέχεια...
quote:
Υπάρχει μία θεωρία που λέει πως ζούμε την ίδια ζωή ξανά και ξανά. Επαναλαμβάνουμε δηλαδή αυτήν την ζωή μας για άπειρες φορες μέσα στην αιωνιότητα. Ίσως να την έχετε ξανακούσει αυτήν την θεωρία ή ίσως να την συναντάτε από εμένα για πρώτη φορά, θα ήθελα πάντως να ακούσω τις απόψεις σας.
Κάτι από την ημέρα της Μορμώτας μου θυμίζει όλο αυτό. Δεν ξέρω αν έχετε δει την συγκεκριμένη ταινία. Το μόνο που σκέφτομαι είναι ότι θα ήταν πολύ βαρετή η ζωή μας αν την ζούσαμε πάλι και πάλι...
Λέτε γιαυτό να βαριέμαι τόσο πολύ τώρα τελευταία??? χιχιχι
Για να καταλαγιάσω λίγο τα πνεύματα θα σας έλεγα να κάνετε μία βόλτα στην ΑΓΑΠΗ και να επανατοποθετηθείτε...
Απόψεις παιδιά καταθέτουμε εδώ...κάποιοι έχουν ήδη αποκτήσει μία "σοφία" επιτρέψτε με αγάπη και σε άλλους να αντλήσουν πληροφορίες από αυτούς που ήδη γνωρίζουν.
Να είστε όλοι καλά καλή συνέχεια στο θέμα σας ...
Δεν γνωρίζω ακόμη αν όντως έχω βιώσει την αληθινή αγάπη ή αν θα την βιώσω ποτέ...Αυτό όμως που ξέρω σίγουρα είναι ότι από συγκεκριμένες ερωτικές σχέσεις που είχα όταν τις θυμάμαι ένα χαμόγελο έρχεται πάντα στα χείλη μου και μία ηρεμία στην ψυχή μου. Αυτό πολλά βέβαια μπορεί να σημαίνει...ή ότι έχω επιλεκτική μνήμη και θυμάμαι μόνο τις καλές στιγμές ή ότι είμαι ολιγαρκής και με καλύπτουν δείγματα αγάπης ή ότι έχω βιώσει σε κάποιο βαθμό την αγάπη...
Σκεφτήτε ότι η λέξη "αληθινή" είναι τελείως υποκειμενική, όπως και η λέξη αγάπη είναι άπειρη, απροσδιόριστη ιερή...Μία αληθινή αγάπη για εμένα μπορεί να είναι το καθημερινό βίωμα κάποιων άλλων ή το ανέφικτο για κάποιους άλλους.
Είμαι μικρή ακόμη για να βγάζω τόσο σοβαρά συμπεράσματα και η ζωή είναι πολύ μεγάλη και έχει πολλές εκπλήξεις για να πω από τωρα ότι έχω βιώσει την αληθινή αγάπη.
Και όπως έχει πει και η σοφή ΑΤΜΑ κάπου μέσα στα FORUMS "μία γυναίκα μπορεί να αγαπήσει άπειρες φορές, ένας άντρας όχι" . Μπορεί να αγαπήσω ξανά και αυτό το υπέροχο που νιώθω τώρα να είναι απλά ένα σκαλοπάτι για την δική μου αληθινή αγάπη.
Αυτό όμως που δεν θα ξεχάσω ποτέ είναι ότι κάθε σκαλοπάτι που ανέβηκα μέχρι και σήμερα το πόνεσα, το πρόσεξα, το σεβάστηκα, το ερωτεύτηκα και το αγάπησα...
'Ατμα θα πω απλά ότι ναι μεν μου απάντησες αλλά εξακολουθώ να έχω τις απορίες μου.
Μάλλον χρειάζομαι φροντιστήριο...
.Φιλιά σε όλους
α)Γιατί ο έρωτας στις περισσότερες περιπτώσεις έχει ημερομηνία λήξης?
β)Γιατί ο έρωτας είναι το σκαλοπάτι για την αληθινή αγάπη?!? και
γ)Προτιμάτε να είστε ερωτευμένοι ή να σας αγαπούν και να αγαπάτε?
Ξέρω ότι είναι αρκετές φορές δύσκολο να δούμε τα όρια μεταξύ αγάπης και έρωτα σε δύο ανθρώπους...Αν όντως υπάρχει οριοθετημένη περιοχή για αυτά τα δύο πολύτιμα συναισθήματα θα ήθελα και εγώ με την σειρά μου την άποψη σας.
Προσωπικά επειδή διανύω μια περίοδο πολλών ευτυχισμένων στιγμών και έχοντας έντονο το συναίσθημα του έρωτα και την ανάγκη να αγαπήσω τον άνθρωπο που μου παρέχει τόση ζεστασιά...δεν νομίζω να μπορώ να σας απαντήσω κατά πόσο ο έρωτας έχει να κάνει με εγκεφαλική λειτουργία ή χημική αντίδραση... Είναι ολά τόσο μπερδεμένα που πιστευώ ότι όλα γύρω μου και μέσα μου συντελούν στο να νιώθω έτσι...ΩΡΑΙΑ ΠΕΡΙΟΔΟ ΠΑΝΤΩΣ.... 
Λοιπόν το δικό μου nick μου το "κόλλησε" ένας αγαπημένος φίλος με τον οποίον σπουδάζαμε μαζί. Την δεύτερη μέρα γνωριμίας μας, με τσίμπησε στο μάγουλο και μου λέει "είσαι σαν μπουμπουκάκι..ι αλλά επειδή είναι κάπως δύσκολο να σε φωνάζω μπουμπουκάκι μην μας παρεξηγήσουν θα σε λέω bubu" .Ετσι και έμεινε ...όσα χρόνια σπούδαζα όλοι οι φίλοι με φώναζαν bubu...Ωραία και αγαπημένα χρόνια έτσι και γω προσπαθώ να τα θυμάμαι μέσα από το nick μου αν και δεν θα μπορουσα ποτέ να τα ξεχάσω.
Μήπως τελικά θέλουμε τα δικά μας δικά μας και τα δικά τους δικά μας. Μήπως εκμεταλευτήκαμε συνειδήσεις και όταν αυτές αφυπνήστηκαν ζήτησαν σεβασμό και μεις δείξαμε αλαζονεία? Εγκλήματα γίνονται παντού ας σκεφτούμε όμως τα καθημερινά μικρά εγκλήματα που μας έκαναν συνένοχους μίας συμπεριφοράς. Πριν λοιπόν καταδικάσουμε ας σκεφτούμε με αγάπη ....
Έτσι για να απομυθοποιηθεί κάθε μορφή παραισθησιογόνου...
. Περιμένω να διαβάσω και άλλες έξυπνες και χιουμοριστικές ιστορίες .... Φιλικά bubu
Μήπως τελικά θέλουμε τα δικά μας δικά μας και τα δικά τους δικά μας. Μήπως εκμεταλευτήκαμε συνειδήσεις και όταν αυτές αφυπνήστηκαν ζήτησαν σεβασμό και μεις δείξαμε αλαζονεία? Εγκλήματα γίνονται παντού ας σκεφτούμε όμως τα καθημερινά μικρά εγκλήματα που μας έκαναν συνένοχους μίας συμπεριφοράς. Πριν λοιπόν καταδικάσουμε ας σκεφτούμε με αγάπη ....