- Η ΣΙΝΔΟΝΗ ΤΟΥ ΤΟΡΙΝΟΥ ΑΛΗΘΕΙΑ Ή ΑΠΑΤΗ; - .-= ΜΥΘΟΣ & ΘΡΗΣΚΕΙΑ =-.

Τροφώνιος στο Historia Deorum Fatidicorum, Geneva, 1675

Σύμφωνα με τον Παυσανία ο θνητός πατέρας του Τροφώνιου είναι ο Εργίνος και θεϊκός πατέρας του ο Απόλλων, ενώ για τη μητέρα του δεν έχουμε συγκεκριμένη αναφορά. Το όνομα προέρχεται ετυμολογικά από το τρέφω και αυτός είναι πιθανώς ο λόγος που ο Στράβων και αρκετά επιγραφικά μνημεία τον ονομάζουν Τρεφώνιο. Ο Τροφώνιος ήταν ένας μυθικός αρχιτέκτονας της αρχαιότητας. Mαζί με τον αδελφό του Αγαμήδη χρησιμοποίησε τον λίθο στην κατασκευή μνημείων, σε αντικατάσταση των πλίνθων και των ξύλων. Ανάμεσα στα μνημεία που τους αποδίδονται είναι ο ναός του Απόλλωνα στους Δελφούς1, το σπίτι του Αμφιτρίωνα και της Αλκμήνης στη Θήβα και οι θησαυροί του Υριέα και του Αυγεία. Μόνος του ο Τροφώνιος ανέλαβε το ναό του Απόλλωνα στις Παγασές και το δικό του μαντικό ιερό στη Λιβαδειά, όπου και λατρεύτηκε ως χθόνιος θεός και μάντης.

Η σχέση με τον Κάτω Κόσμο

Η σχέση του με τον Κάτω Κόσμο προφανώς ξεκίνησε, όταν τον κατάπιε η γη αμέσως μετά το θάνατο του αδελφού του. Ο Αγαμήδης και ο Τροφώνιος, κατασκεύασαν το θησαυρό του Υριέα. Σύμφωνα με τον Παυσανία ως κατασκευαστές, γνώριζαν και τον τρόπο με τον οποίο μπορούσαν να μπαίνουν. Αφαιρώντας κάποιο λίθο, μπορούσαν να μπαίνουν απαρατήρητοι μέσα στο κτίσμα και να αφαιρούν από τον θησαυρό του Υριέα. Καταλαβαίνοντας ο Υριέας ότι του έλειπε χρυσάφι, έστησε παγίδα για να συλλάβει τον κλέφτη. Ο Αγαμήδης έπεσε στην παγίδα και ο Τροφώνιος αναγκάστηκε να του κόψει το κεφάλι για να μην αποκαλυφθεί η ταυτότητά του. Μετά την πράξη του εξαφανίστηκε σε ένα χάσμα της γης που ονομάστηκε «Λάκκος του Αγαμήδη». Όσοι αναζητούσαν χρησμό από τον Τροφώνιο έπρεπε να θυσιάσουν κριό στον λάκκο, στο άλσος της Λιβαδειάς.

Το χάσμα ή σπήλαιο του Τροφώνιου ξεχάστηκε και ανακαλύφθηκε εκ νέου όταν οι Λιβαδείτες υπέφεραν από λιμό, και συμβουλεύτηκαν το μαντείο των Δελφών. Η Πυθία τους αποκάλυψε πως ένας ανώνυμος ήρωας είχε θυμώσει γιατί ήταν παραμελημένος. Έπρεπε, λοιπόν, να βρουν το τάφο του και να του προσφέρουν εφεξής λατρεία. Μετά από πολλές ανεπιτυχείς προσπάθειες ένας νεαρός βοσκός ακολουθώντας τις μέλισσες ανακάλυψε μια τρύπα στο έδαφος, ένα χάσμα δηλαδή. Εκεί αντί για μέλι συνάντησε έναν δαίμονα. Ο λιμός σταμάτησε και η Λιβαδειά απέκτησε το διάσημο μαντείο της.

Φιλολογικές μαρτυρίες
Οι φιλολογικές μαρτυρίες για αυτό το μαντείο είναι ασυνήθιστα πολλές και από διαφορετικούς συγγραφείς. Ο Ηρόδοτος, ο Αριστοφάνης, ο Παυσανίας, ο Πλούταρχος και ο Στράβων αναφέρονται σε αυτό σε διαφορετικές ιστορίες και φυσικά χρονικές στιγμές της λειτουργίας του. Σημαντικότερη εξ αυτών θεωρείται εκείνη του Παυσανία για την κάθοδο του αναζητητή στο χάσμα.

"Τα διασημότερα πράγματα στο άλσος [στη Λιβαδειά της Βοιωτίας] είναι ένας ναός και ένα άγαλμα του Τροφώνιου. Το άγαλμα, που φτιάχτηκε από τον Πραξιτέλη, έχει τη μορφή του Ασκληπιού [...] Αν προχωρήσει κανείς προς τα πάνω, προς το μαντείο, και από εκεί στο βουνό, θα φθάσει σε αυτό που ονομάζεται το Κυνήγι της Κόρης […] Αυτά που συμβαίνουν στο μαντείο είναι τα ακόλουθα. Σαν θελήσει κάποιος να κατεβεί στο μαντείο του Τροφώνιου, εγκαθίσταται πρώτα σε ένα ορισμένο κτήριο για ορισμένες μέρες, αφιερώνοντας έτσι τον εαυτό του στον Αγαθοδαίμονα και την Τύχη. Όσο μένει εκεί, ανάμεσα στους άλλους κανονισμούς για αγνότητα απέχει από τα ζεστά λουτρά, λουόμενος μόνο στον ποταμό Έρκυνα. Κρέας έχει άφθονο από τις θυσίες, γιατί εκείνος που κατεβαίνει, θυσιάζει στον ίδιο τον Τροφώνιο και στα παιδιά του, στον Απόλλωνα επίσης και τον Κρόνο, στον Δία τον Βασιλέα, στην Ηνίοχο Ήρα και τη Δήμητρα, την οποία αποκαλούν Ευρώπη και λένε ότι ήταν τροφός του Τροφώνιου. Σε κάθε θυσία είναι παρών ένας μάντις, που κοιτάζει τα εντόσθια του σφάγιου και μετά την επιθεώρησή του προφητεύει σ' εκείνο που θέλει να κατέβει αν θα τύχει ευγενικής και γενναιόδωρης υποδοχής. Τα εντόσθια των άλλων σφάγιων δε δείχνουν τόσο την πρόθεση του Τροφώνιου, όσο εκείνα του κριού, το οποίο θυσιάζει ο αναζητητής του χρησμού σε ένα λάκο τη νύχτα που κατεβαίνει, επικαλούμενος τον Αγαμήδη. Ακόμη κι αν ήταν ευνοϊκές οι προγενέστερες θυσίες, δε λαμβάνονται υπ’ όψιν, εκτός και αν τα εντόσθια του κριού δείχνουν τα ίδια. Αλλά αν συμφωνούν, τότε ο αναζητητής κατεβαίνει με ελπίδα καλή. Η διαδικασία της κατάβασης έχει ως εξής. Πρώτα, κατά τη διάρκεια της νύχτας τον οδηγούν στον ποταμό Έρκυνα δύο αγόρια πολιτών περίπου 13 ετών, που ονομάζονται Ερμαί. Πηγαίνοντάς τον εκεί τον αλείφουν με λάδι και τον λούζουν [...] Μετά από αυτό τον παραλαμβάνουν οι ιερείς και τον οδηγούν, όχι αμέσως στο μαντείο, αλλά στις πηγές του νερού πολύ κοντά η μία στην άλλη. Εδώ πρέπει να πιει νερό, το αποκαλούμενο ύδωρ της Λήθης, έτσι ώστε να ξεχάσει όσα σκεπτόταν ως τότε, και κατόπιν πίνει ένα άλλο νερό, το ύδωρ της Μνημοσύνης, που τον βοηθά να θυμηθεί αυτά που βλέπει κατά την κάθοδό του. Κατόπιν βλέπει το άγαλμα που λένε ότι έγινε από τον Δαίδαλο (οι ιερείς δεν το δείχνουν παρά μόνον σε εκείνον που πρόκειται να επισκεφθεί τον Τροφώνιο). Αφού το δει, το λατρέψει και προσευχηθεί προχωρά στο μαντείο […] Μετά την άνοδό του από τον Τροφώνιο ο αναζητητής οδηγείται από τους ιερείς σε ένα κάθισμα, που ονομάζεται κάθισμα της Μνημοσύνης, όχι πολύ μακριά από το ιερό, όπου οι ιερείς τον ρωτούν όλα όσα είδε ή έμαθε. Αφού πάρουν τις πληροφορίες, τον εμπιστεύονται στους συγγενείς του. Τον σηκώνουν, παραλυμένο από τον τρόμο και ασυνείδητο, τόσο σε σχέση με τον εαυτό του όσο και σε σχέση με το περιβάλλον και τον μεταφέρουν στο πρότερο κατάλυμμά του με την Τύχη και τον Αγαθοδαίμονα. Κατόπιν, όμως, θα αναλάβει τις δυνάμεις του και θα επιστρέψει σ’ αυτόν η δύναμη του γέλιου. Αυτά που γράφω δεν τα άκουσα μόνον. Επισκέφθηκα ο ίδιος το Τροφώνιο και είδα άλλους αναζητητές. Εκείνοι που κατέβηκαν στο ιερό του Τροφώνιου είναι υποχρεωμένοι να αφιερώσουν μια πινακίδα, πάνω στην οποία είναι γραμμένα όλα όσα άκουσαν ή είδαν..."

σου λέει κάτι???

ο νεκροθάφτης

quote:

---

Αυτά που γράφω δεν τα άκουσα μόνον. Επισκέφθηκα ο ίδιος το Τροφώνιο και είδα άλλους αναζητητές. Εκείνοι που κατέβηκαν στο ιερό του Τροφώνιου είναι υποχρεωμένοι να αφιερώσουν μια πινακίδα, πάνω στην οποία είναι γραμμένα όλα όσα άκουσαν ή είδαν..."

---

αυτό δεν το γράφω εγώ....εγώ πάω λιβαδιά μόνο για καφέ!!!!

quote:

---

επειδη δεν καταλαβα πως μπορω να φερω τις φωτογραφιες στο μηνυμα τις ανεβασα στο:
http://www.anases.gr/leivadia

---

Αγαπητή anases, ο τρόπος για να ανεβάσεις μια φωτογραφία σε κάποιο θέμα είναι σχετικά απλός.

Αρχικά θα ήταν πολύ πιο ασφαλές προτού παραθέσεις μια φωτογραφία (είτε από τον υπολογιστή σου είτε από κάποιο site στο Διαδίκτυο) να την ανεβάσεις σε κάποιο site που φιλοξενεί εικόνες και σου δίνει ένα url για αυτές, προκειμένου να τις χρησιμοποιήσεις.

Ένα από αυτά είναι και το www.imageshack.us

Επιλέγοντας ένα μεσαίο μέγεθος - για να μην χαλάσει το format της σελίδας στην οποία θα παραθέσεις το μήνυμα - παίρνεις το "direct link" της φωτογραφίας.
Το μέγεθος 800 x 600 είναι μια χαρά!

Στην φόρμα απάντησης εδώ, αν πατήσεις το εικονίδιο θα σου εμφανιστεί ο κώδικας:

[img][/img]

Ανάμεσα στα 2 tags αυτού του κώδικα θα περικλείσεις το direct link της φωτογραφίας.

Παράδειγμα:

[img]link φωτογραφίας[/img]

Κι αυτό είναι!
Αν έχεις κάποια περαιτέρω απορία, μην διστάσεις να με ρωτήσεις.

In anticipation of my resurrection...

λιπόν το όνομα η λιβαδιά νομίζω ότι το πήρε από τον αθηναίο ήρωα λεβαδο...

ΤΟ ΝΕΚΡΟΜΑΝΤΕΙΟ ή ΝΕΚΥΟΜΑΝΤΕΙΟ
{καλά αυτό ίσως είναι λίγο άσχετο απλός εξηγώ τι είναι μαντείο των νεκρών}

Τόπος όπου επικαλούνται τα πνεύματα των νεκρών για να ερωτηθούν από τους θνητούς περί του μέλλοντος. Συνήθως κατάλληλοι τόποι για αυτή την μαντεία θεωρούνταν διάφορες φαραγγώδεις οπές, οι οποίες νομίζονταν ως στόματα του Άδη. Νεκρομαντεία υπήρχαν στην γέφυρα της Ηπείρου, στον Αχέροντα ποταμό, στο Ηράκλειο του Πόντου, στην Κύμη της Κάτω Ιταλίας, στο Ταίναρο, δίπλα στην Ιεράπολη της Φρυγίας και αλλού. Τα νεκρομαντεία ονομάζονταν και Πλουτώνεια και Χαρώνεια. Κατά την αρχαιότητα, ως γνωστό τρία ήσαν τα περιώνυμα νεκυομαντεία (εκ του «νέκυς», που κατά κυριολεξία σημαίνει στα αρχαία Ελληνικά, το «είδωλο - ψυχή» του νεκρού): το νεκυομαντείο του Αχέροντα, εκείνο της Ηράκλειας (στον Πόντο) και αυτό του Ταινάρου.

Ειδικά το πρώτο, αυτό του Αχέροντα (εκ του «ἂχεα- ρέων» ή από την ρίζα «αχ» που σήμανε ύδωρ όπως και ο Αχελώος) στην Ήπειρο υπήρξε το γνωστότερο, εφόσον σύμφωνα με την Ελληνική παράδοση, εκεί βρίσκονταν η «είσοδος στον Άδη» (Ομήρου Οδύσσεια κ. 513). Στην συμβολή των ποταμών Αχέροντα (το όνομα του ποταμού αυτού έγινε στα αρχαία χρόνια συνώνυμο με τον Άδη «ἐν Ἀχέροντος, εἰς Ἀχέροντος, εἰς δόμον Ἀχέροντος, εἰς μέλαθρα Ἀχέροντος» και Κωκυτού, είχε δημιουργηθεί η ελώδης λίμνη της Αχερουσίας, την οποία οι ψυχές διαπερνούσαν με την βάρκα του Χάροντα, καθ’ οδών προς τον Άδη. Στην όχθη της Αχερουσίας, σε ένα σπήλαιο ενός κωνικού βράχου, είχε κτισθεί από αρχαιοτάτων χρόνων (εξ’ ου και τα Κυκλώπεια τείχη του) το νεκρομαντείο του Αχέρωντα (Ηρόδοτος V. 92 η΄). Πάνω ακριβώς από το μαντείο βρίσκονταν η εσχάρα, όπου γίνονταν οι αιματηρές τελετές των εναγισμών. Κάτω από την οπή της εσχάρας βρίσκονταν το άδυτο του νέκυο/νεκρομαντείου. Πρόκειται για μια υποβλητική στοά, όπου χύνονταν το αίμα και οι χοές των εναγισμών και έρχονταν οι ψυχές των νεκρών για να πιουν και να ζωντανέψουν.

Δίπλα από τα νεκρομαντεία βρίσκονταν τα εγκοιμητήρια (όπως και στα Ασκληπιεία), συνήθως έγγλυφες κλίνες σε βράχους, που ονομάζονται «όλμοι». Εκεί οι πιστοί, «καθ’ ύπνους», έρχονται σε επικοινωνία με τα εγκαλούμενα πνεύματα.

ΜΑΝΤΕΙΟ ΤΡΟΦΩΝΙΟΥ ΔΙΟΣ

Στις όχθες του ποταμού Ερκυνα δίπλα στην πόλη της Λειβαδιάς, βρισκόταν στην αρχαιότητα του μαντείο του Τροφωνίου Διός.

Υπάρχουν διάφορα αρχαιολογικά ευρήματα, αλλά μέχρι σήμερα δεν είχε βρεθεί ο κύριος χώρος του μαντείου, όπου μετά από δοκιμασίες του πιστού, του δινόταν ο χρησμός.

Υστερα από σχολαστική έρευνα στις σπηλιές και βραχοσκεπές της περιοχής, βρήκαμε τον κύριο χώρο του μαντείου, τον οποίο και παρουσιάζουμε σε διαφάνειες.

Βρίσκεται όπως και ο Παυσανίας ο περιηγητής περιγράφει, πάνω από το άλσος του Τροφωνίου, το οποίο είναι στα δεξιά και όχι αριστερά του ποταμού Ερκυνα, όπως υπέθεταν οι αρχαιολόγοι.

Στην μικρή σπηλιά, έχει χτιστεί εξωκλήσι.

Το μέρος που κατέβαζαν τον αιτούντα χρησμό, έχει μεταβληθεί σε σπηλιά με αγίασμα και η συνέχειά του που επικοινωνεί κατά τον Παυσανία με μικρή οπή έχει μεταβληθεί σε χωνευτήριο όπου αδειάζουν τα νερά από τις χριστιανικές βαπτίσεις.

χμμ....

χμ.... καλό... πάω για ύπνο!!!

quote:

---

ανεβηκα προς τα πανω και εκει περνοντας ενα δρομακι-σκαλα ανεβηκα σε μια ελκησιουλα παρατημενη και απο εκει ακομα πιο πανω σε αλλη μια που ηταν χτισμενη μεσα στο βραχο.

---

θα συμφωνήσω μαζί σου!!! ο χριστιάνισμός καθώς και ο καθολισμός{σε άλλη περίπτωση}... έχει κάνει ΤΙΣ... απίστευτες γκάφες... χωρίς να θέλω να προσβάλω.. τυχών θρησκόληπτους... αλλά παιδιά έλ-εος...
παει η αρχαία μας ελάδα...