- ΜΟΡΑ - μία ανεπιθύμητη επίσκεψη - .-= ΤΟ ΠΑΡΑΞΕΝΟ =-.

οχι pupurun, δεν ειχα την"τιμη"!

προσεξα οτι καποιοι αναφερουν οτι ακουνε μια φωνη να τους φωναζει με το ονομα τους. δε ξερω κατα ποσο μπορει να συμβαινει αυτο. μηπως ειναι στον υπνο σας ρε παιδια? μου κανει λιγο υπερβολικο αυτο. οχι οτι σας κατηγορω για ψευδη μαρτυρια, απλως μου φαινεται λιγο too much.

παντως αυτο που εχω προσεξει ειναι πως οσες φορες μου εχει τυχει να εχω αυτη τη δυσαρεστη "συναντηση", γινεται σε περιοδους αγχους.. εχει γινει βεβαια καποιες φορες και σε φασεις που δεν ειχα αγχος.. μπορει να ειχα καποια υποσεινηδητη μορφη αγχους ισως.

μηπως τελικα, ειναι οντως η προσωποποιηση των φοβων μας σε συνδυασμο με το σκοταδι που ερχεται με τη νυχτα? μηπως οι σκιες και οι ηχοι εχουν την τιμητικη τους λογω της μειωμενης ορατοτητας στο σκοταδι και τη νυχτα γενικοτερα?

απο την αλλη, δεν εχω λογο να ΜΗΝ πιστεψω στην υπαρξη της οπως δεν εχω λογο και να πιστεψω.
αυτο που βλεπω ως κοινο στοιχειο σε ολους οσους παραθετουν τις μαρτυριες τους, ειναι οτι, καταφερνουν να αποβαλλουν τη "Μορα" οταν επικαλουνται κατι το οποιο ειναι σιγουροι οτι θα τους προστατεψει. οσοι πιστευουν στον Θεο π.χ. λενε το Πατερ Ημων, ή το Πιστευω, ή απλα επικαλουνται το ονομα του Θεου και αυτο το πραγμα εξαφανιζεται.

οσοι δεν πιστευουν στον Θεο, προσπαθουν να το εκλογικευσουν οταν ξυπνησουν και ειναι τα ατομα με τα λιγοτερα "κρουσματα".

οσον αφορα τη μεριδα ατομων που λενε οτι ξυπνανε με μελανιες στα σημεια του σωματος τους, που θυμουνται οτι τους χτυπαγε, εχω να θιξω το εξης: ενα βραδυ ειχα δει σε ονειρο οτι καποιος με μαχαιρωνε στη δεξια μερια της πλατης μου. οταν ξυπνησα ειχα ενα βαθυ σκισιμο, στο συγκεκριμενο σημειο της πλατης μου το οποιο αιμορραγουσε. μου ειχε μεινει σημαδι για μηνες. δε ξερω πώς μπορω να το εξηγησω. προφανως το εκανα μονη μου στον εαυτο μου με τα νυχια μου. αλλα, στο σημειο αυτο φτανω με το ζορι με το αριστερο μου χερι. με το δεξι, δεν το συζηταω, δεν το φτανω καθολου..
παιζει λοιπον, να συμβαινει κατι αναλογο.. βεβαια δε ξερω ποσο εφικτο ειναι να χτυπας τον εαυτο σου και να μην ξυπνας...

δε νομιζω οτι εχουμε την αναγκη να πιστεψουμε οτι κατι τοσο απεχθες και σιχαμερο υπαρχει και μπορει να μας κανει κακο. αν ειχαμε αναγκη να πιστεψουμε σε κατι "υπερφυσικο", ισως να θελαμε να πιστεψουμε σε κατι πιο θετικο, αν μη τι αλλο.. ετσι δεν ειναι?

εγω πλεον τεινω να πιστεψω οτι δεν υπαρχει... κι αν υπαρχει, δε του κανω τη χαρη να πιστεψω σε αυτο...

σκεφτειτε το εξης: οταν φευγουμε απο μια σχεση που μας εχει τσακισει τα νευρα τι κανουμε? αδιαφορουμε.. οσο κι αν το "πρωην ετερον ημισυ" προσπαθει να ανακτησει την επαφη του μαζι μας για να μας φερει και παλι κοντα του, εμεις αδιαφορουμε και στο τελος κοβεται εκει το θεμα.

θεωρω λοιπον, οτι αυτοι οι φοβοι που μας βασανιζουν με ολα αυτα τα ψυχοσωματικα συμπτωματα, μπορουν να εξαλειφθουν με εναν αναλογο τροπο.
κι επειδη αυτο το πραγμα ειναι κατι που μας συμβαινει την ωρα που πεφτουμε για υπνο το βραδυ, πιστευω οτι το καλυτερο που εχουμε να κανουμε ειναι να πηγαινουμε για υπνο χαλαροι και αποδεσμευμενοι απο ολα αυτα που μας απασχολουν. υπαρχουν διαφοροι τροποι γι 'αυτο.
π.χ. να διαβαζουμε κατι πριν κοιμηθουμε.. με αυτο τον τροπο αποδεσμευομαστε απο την πραγματικοτητα μας και η τελευταια εικονα ή σκεψη που εχουμε ειναι κατι διαφορετικο απο αυτο που παιδευει το μυαλο μας στο συνειδητο κομματι της ζωης μας.
αλλος τροπος ειναι να πεφτουμε για υπνο εξουθενωμενοι, οπου να μην εχουμε περιθωριο να σκεφτουμε τιποτα πριν μπουμε στην αγκαλια του Μορφεα - καμια φορα, ολοι μας εχουμε την ταση να βλεπουμε σε επαναληψη τα οσα καναμε, ειπαμε και νιωσαμε την ημερα που περασε.

ως διαγεγνωσμενος ασθενης μανιοκαταθλιψης τα τελευταια 4 χρονια, πιστεψτε με, οι φοβοι που ειχα να αντιμετωπισω ηταν πολλοι και ακραιοι. προσπαθησα ομως, παιδευτηκα και κοπιασα αρκετα ωστε να φερω τον εαυτο μου σε ενα σημειο οπου εξαλειφω τους φοβους αυτους χωρις θεραπεια, χωρις τη βοηθεια ειδικων και χωρις τη βοηθεια χαπιων.

οι φασεις αυτες που βιωσα με το φαινομενο "Μορα" (ας το ονομασω ετσι) ηταν ενας πολυ καλος οδηγος οτι ειχα θεματα να λυσω στο κεφαλι μου. βεβαια, δεν εννοω οτι ολοι εδω μεσα πασχετε κι εσεις απο μανιοκαταθλιψη! αλλα, για να βιωνετε κατι τετοιο, παει να πει οτι εχετε μεσα σας αλυτες υποθεσεις ειτε με τον εαυτο σας, ειτε με εξωγενης καταστασεις (δουλεια, ερωτικη ζωη, οικογενειακη ζωη, διαπροσωπικες σχεσεις κτλ).

μην αφηνετε λοιπον αλλο τον εαυτο σας να παιδευεται. ο,τι σας απασχολει, σας στεναχωρει ή σας αγχωνει αντιμετωπιστε το.

αν εχετε ερωτησεις πανω σε αυτα που εθιξα, μην διστασετε να τις εκφρασετε