- ΣΙΓΟΜΟΥΡΜΟΥΡΙΖΟΝΤΑΣ ΟΛΗ ΜΕΡΑ - "Μεταξύ τυρού και αχλαδιού"

Στης βροχης τον λυπημενο τον σκοπο
αγκαλια η μοναξια το χθες κι'εγω
Στης βροχης τον λυπημενο τον σκοπο
τραγουδω την μοναξια μου
με το χθες παρηγορια μου

Να που ηρθανε για παντα οι χειμωνες
να που ορφανεψε απο αγαπη η καρδια
καλως ηρθες μοναξια,μοναξια

Στης βροχης τον λυπημενο τον σκοπο
αγκαλια η μοναξια το χθες κι'εγω
Στης βροχης τον λυπημενο τον σκοπο
τραγουδω την μοναξια μου
με το χθες παρηγορια μου(2)

Να που ηρθανε για παντα οι χειμωνες
να που ορφανεψε απο αγαπη η καρδια
καλως ηρθες μοναξια,μοναξια

Xm,an anoiksa nea selida me ayto to tragoudi kai me thn gkantemia pou me dernei..+thn diathesh mou...kaala tha paei h selida sou Kounoyponona..
Thn last fora pou anoiksa selida edw epese tsakwmos metaksy toy bro sou kai tou Manou..
Ta sumperasmata dika sas.

Δυο παλιά φτερά
που δεν μας σήκωσαν ψηλά
σχεδόν χαρίσαμε

Όχι βρε ξωτικουλη.. μια λανθασμένη εκτίμηση… εξελίχτηκε σε δυο κουβέντες παραπάνω, που τελείωσε αμέσως! Ποτέ μα ποτέ μην κουβαλάς μέσα σου το παρελθόν, ότι και να είναι, όμορφο η άσχημο, σιγά σιγά… γίνεται δηλητήριο…… (χειμώνες) που γράφεις και η ίδια!

Έχω ένα αντίδοτο….
μιας και πλησιάζει άνοιξη…
η γη ανθίζει….
μοσχοβολάνε όλα,
και όλοι,
σκιρτούν για αυτό…
του έρωτα τη νιότη!

Σβήσε το παλιό

Και όλα
ΝΕΑ
Πάλι θα ναι!

Κάθε Μάρτη, κάθε Απρίλη, κάθε Μάη
Πουλόπουλος Γιάννης
Μουσική/Στίχοι: Γλέζος/Τζεφρώνης

Κάθε Μάρτη, κάθε Απρίλη, κάθε Μάη
το τρενάκι της ψυχής μου ξεκινάει
και στης νιότης με γυρίζει τα λημέρια
στα μεγάλα τα ζεστά μου καλοκαίρια
 
Τα γλυκά μου βασανάκια τ’ ανοιξιάτικα
μου ραγίζουν την καρδούλα κυριακάτικα
 
Κάθε Μάρτη, κάθε Απρίλη, κάθε Μάη
χελιδόνι η καρδιά μου και πετάει
και θυμάμαι κάτι αγάπες περασμένες
γελαστές και τρυφερές και πονεμένες

Βρέχει πάλι απόψε.
Πουλόπουλος Γιάννης
Μουσική/Στίχοι: Πλέσσας Μίμης/Δασκαλόπουλος Άκος

Βρέχει πάλι απόψε στα σπιτάκια τα φτωχά
κι όμως στη δική σου τη γωνιά είναι ζεστά
Έχεις λησμονήσει την αγάπη την παλιά
Βρέχει πάλι απόψε στη μικρή τη γειτονιά
 
Κάποιος περνάει απ’ το σπίτι σου μπροστά
στέκει και κλαίει στη γωνιά
Έχει στο στήθος της αγάπης τη φωτιά
στα χείλη του την παγωνιά
 
Έλαμπες σαν άστρο στη μικρή σου την αυλή
κι ήσουν για τ’ αγόρια μια ολόγλυκια πληγή
Τώρα το σκοτάδι πέφτει αργά στη γειτονιά
Έχεις λησμονήσει την αγάπη την παλιά
 
Κάποιος περνάει...
 
Κάποιος περνάει...

Βαφτιστηρα μονο εσυ θα πετας απαισιοδοξα παραλληρηματα?!

Τελικα η Κουνουπονονα δεν το βρηκε το σεριανι..

Βαφτιστηρα σειρα σου να σχολιασεις..γιατι μπορει εγω να μην αφηνω σχολιο για σχολιο ασχολιαστο..αλλα κατι μου λεει οτι και εσυ ..δεν πας πισω..

Όσο για την σελίδα που άνοιξες... τι να κάνουμε, αν συμβεί κάποια εμφύλια διαμάχη, θα πάρω το όπλο μου, θα πάρω και το άλογο μου και έφτασαααααααααααααααα....

Ας σπάσω και εγώ λίγο το αφιέρωμα στον Παπάζογλου...το σιγομουρμούριζα σήμερα όλη μέρα πάνω στην σκαλωσιά μου....

Θα πάω εκεί στην αραπιά
που μ' έχουνε μιλήσει
για μια μεγάλη μάγισσα ]2
τα μάγια να μου λύσει ]2

Και θα της πώ τα βάσανα
αυτά που ΄χω τραβήξει
και τα σημάδια της τρελής ]2
μες στη φωτιά θα ρίξει ]2

Ν' ανάψουνε και να καούν
πως έκαψαν και μένα
τα μάγια να την πιάσουνε ]2
να σέρνεται στα ξένα ]2

... και για να μην μείνει ο Νικολάκης παραπονεμένος...

Χθες βράδυ ονειρεύτηκα ένα βαθύ πηγάδι
μα ο κουβάς που ρίξαμε χάθηκε στο σκοτάδι ] 2x

Ψηλά επάνω στέκονταν γεμάτη η σελήνη
μα παφλασμός δεν τάραξε τη νεκρική γαλήνη

Το πρόσωπό σου κράτησα κι είδα τα δυο σου μάτια
γεμάτα δροσερό νερό κρυστάλλινα κανάτια

Σφίξε με αγάπη μου, θα 'ναι φριχτό το στέρεμα της κρήνης
Ακόμα παίζουμε κρυφτό, στον κήπο, στην καρδιά της μνήμης

Κρύψε με μες στα χέρια σου, πες μου να μη φοβάμαι
θα σ' αγαπώ παντοτινά, πάντα δικός σου θα 'μαι

Το πρόσωπό σου κράτησα κι είδα τα δυο σου μάτια
γεμάτα δροσερό νερό, κρυστάλλινα κανάτια

Το πηγάδι ~ Νίκος Παπάζογλου

Και δεν μπορώ να σε ξεχάσω δεν μπορώ
σε ποια ματιά τα όνειρα να θάψω
Και προσπαθώ να σε ξεχάσω προσπαθώ
γωνιά δεν έχω τώρα για να κλάψω

Σ' αεροπλάνα και σε τρένα θα χαθείς
και σε λιμάνια του κορμιού σου ξεχασμένα
Στη Σαλονίκη κάποια νύχτα θα βρεθείς
να κλαις για μένα , για μένα

Και δεν μπορώ να σε ξεχάσω δεν μπορώ
σε ποια ματιά τα όνειρα να θάψω
Και προσπαθώ να σε ξεχάσω προσπαθώ
γωνιά δεν έχω τώρα για να κλάψω

Δώσ' μου λοιπόν το φιλί που νοστάλγησα
θέλω να πω μια συγνώμη κι ας άργησα
Δεν το μπορώ όσο κι αν προσπαθώ
Δίχως όνειρα να κρατηθώ

Συγνώμη που σ' αγάπησα
που τόσους όρκους κράτησα
που άντεξα στα τραύματα
που πίστεψα σε θαύματα
Συγνώμη που προσπάθησα
που ότι είχα στ' άφησα
συγνώμη που δεν έμαθα
εγώ να λέω ψέματα
Όπως εσύ, όπως εσύ

Τέλειωσαν όλα, άδειασε το μυαλό μου
ήρθε η ώρα που πάντοτε φοβόμουν
δεν το αντέχω δεν το πιστεύω ομολογώ
Πόσο λυπάμαι που πάλι εγκαταλείπεις
αν και φοβάμαι πως πάντα θα μου λείπεις
κι αν σου ήμουν βάρος χίλια συγνώμη σου ζητώ

Συγνώμη που σ' αγάπησα
που τόσους όρκους κράτησα
που άντεξα στα τραύματα
που πίστεψα σε θαύματα
Συγνώμη που προσπάθησα
που ότι είχα στ' άφησα
συγνώμη που δεν έμαθα
εγώ να λέω ψέματα
Όπως εσύ, όπως εσύ

Και το παραλληρημα ελαβε τελος..

Καλη εβδομαδα να εχουμε

Ένα καράβι παλιό, σαπιοκάραβο
με κάτι ναύτες τρελούς πειρατές
Σηκώνει άγκυρα άγριο χάραμα,
υπάρχουν θέσεις, αν θέλεις, κενές
Όταν βραδιάζει, που λες,
στο κατάστρωμα χίλια φωτάκια θ' ανάβουν μικρά
Στη συντροφιά μας θα έρχεται
ο άνεμος να μας σφυρίζει τραγούδια παλιά

Άντε να λύσουμε, να ξεκινήσουμε και τους βαρέθηκα, δεν τους μπορώ
Να ξενυχτίσουμε και να μεθύσουμε, να τους ξεχάσουμε όλους εδώ

Ένα καράβι παλιό, σαπιοκάραβο
λύνει τους κάβους κι ανοίγει πανιά
Αφήνει πίσω στραβά και παράλογα,
σηκώνει άγκυρα για μακριά
Θα ξημερώνουμε πάνω στη θάλασσα
θα βγαίνει ο ήλιος να κάνει βουτιές
ο παπαγάλος θα λέει "τους ξεφύγαμε"
κι εμείς θα ψάχνουμε γι άλλες στεριές

Άντε να λύσουμε, να ξεκινήσουμε και τους βαρέθηκα, δεν τους μπορώ
Να ξενυχτίσουμε και να μεθύσουμε, να τους ξεχάσουμε όλους εδώ

Ένα καράβι παλιό, σαπιοκάραβο
με κάτι ναύτες τρελούς πειρατές
Σηκώνει άγκυρα άγριο χάραμα,
υπάρχουν θέσεις, αν θέλεις, κενές

Άντε να λύσουμε, να ξεκινήσουμε και τους βαρέθηκα, δεν τους μπορώ
Να ξενυχτίσουμε και να μεθύσουμε, να τους ξεχάσουμε όλους εδώ

So close no matter how far
couldn't be much more from the heart
forever trusting who we are
and nothing else matters

never opened myself this way
life is ours, we live it our way
all these words I don't just say
and nothing else matters

trust I seek and I find in you
every day for us something new
open mind for a different view
and nothing else matters

never cared for what they do
never cared for what they know
but I know

so close no matter how far
couldn't be much more from the heart
forever trusting who we are
and nothing else matters

never cared for what they do
never cared for what they know
but I know

never opened myself this way
life is ours, we live it our way
all these words I don't just say

trust I seek and I find in you
every day for us something new
open mind for a different view
and nothing else matters

never cared for what they say
never cared for games they play
never cared for what they do
never cared for what they know
and I know
so close no matter how far
couldn't be much more from the heart
forever trusting who we are
no nothing else matters

Εδώ και καμμιά 10ριά χρόνια, είχα ακούσει ένα μουσικό κομμάτι σε ένα ντοκιμαντέρ. Δεν θυμάμαι το θέμα του ντοκιμαντέρ, αλλά η μουσική του είχε κολλήσει στα αυτιά μου. Ήταν ένας σχετικά μονότονος ήχος που όμως άφηνε μια αίσθηση υποψίας, αγωνίας και γλυκιάς μελαγχολίας.... Είχε μπλεχτεί στο μυαλό μου, ήξερα να "σφυρίζω" τον ρυθμό του αλλά όχι ποιός ήταν ο τίτλος και ο δημιουργός του.

Όταν ξεκίνησα να ακούω Παπαθανασίου, κάτι (χωρίς να ξέρω γιατί) μου έλεγε ότι το "άγνωστο" κομμάτι που με ακολουθούσε σαν ανάμνηση, το κομμάτι που στοίχειωνε την καθημερινότητα μου στις κενές ή πολύ φορτισμένες στιγμές, ήταν δικό του.
Από ένα σημείο και μετά, η αγορά παλαιών CD του Vangelis, είχε σαν σκοπό την ανακάλυψη αυτού του τραγουδιού. Τί κι αν αγόραζα ό,τι παλιό έβρισκα του Παπαθανασίου, τίποτα......

Μέχρι σήμερα....!!!!

Δεν φαντάζεστε το ρίγος και την συγκίνηση που με κατέλαβαν όταν άκουσα τις πρώτες νότες της μουσικής αναζήτησης της εφηβείας μου...

Πρόκειται για το Alpha, από το album Albado 0,39.

Όσοι το έχετε ελπίζω να με καταλάβετε....

Ευχαριστώ για τον χρόνο που αφιερώσατε να διαβάσετε αυτό το μακροσκελές μήνυμα...

Υ.Γ.: Μέχρι το τηλέφωνο του υπεύθυνου μουσικών επιλογών της εκπομπής "Κοίτα τί έκανες..." είχα ψάξει να βρω γιατί το κομμάτι είχε ντύσει ένα ρεπορτάζ. Αλλά μάταια....
-------------
ΤΟΛΜΗΣΤΕ!!!! ΣΕ ΟΛΑ!!!

-Αν χάσετε θα έχετε πάρει ένα ωραίο μάθημα.
-Αν νικήσετε θα έχετε την χαρά την νίκης (ίσως της πρωτοπορίας).

A friend in need's a friend indeed
A friend with weed is better
A friend with breast and all the rest
A friend who's dressed in leather

A friend in need's a friend indeed
A friend who'll tease is better
Our thoughts compressed
Which makes us blessed
And makes for stormy weather

A friend in need's a friend indeed
My Japanese is better
And when she's pressed she will undress
And then she's boxing clever

A friend in need's a friend indeed
A friend who bleeds is better
My friend confessed she passed the test
And we will never sever

Day's dawning, skins crawling
Day's dawning, skins crawling
Day's dawning, skins crawling
Pure morning
Pure morning
Pure morning

A friend in need's a friend indeed
A friend who'll tease is better
Our thoughts compressed
Which makes us blessed
And makes for stormy weather

A friend in need's a friend indeed
A friend who bleeds is better
My friend confessed she passed the test
And we will never sever

Day's dawning, skins crawling
Day's dawning, skins crawling
Day's dawning, skins crawling
Pure morning
Pure morning
Pure morning

A friend in need's a friend indeed
My Japanese is better
And when she's pressed she will undress
And then she's boxing clever

A friend in need's a friend indeed
A friend with weed is better
A friend with breast and all the rest
A friend who's dressed in leather

Without you I'm nothing - (Επισης απο Placebo)

Strange infatuation seems to grace the evening tide
I'll take it by your side
Such imagination seems to help the feeling slide
I'll take it by your side
Instant correlation sucks and breeds a pack of lies
I'll take it by your side
Over saturation curls the skin and tans the hide
I'll take it by your side
Tick, tock x3
Tick, tick, tick, tick, tick, tock

I'm unclean a libertine
And every time you vent your spleen
I seem to lose the power of speech
You're slipping slowly from my reach
You grow me like an evergreen
You've never seen the lonely me at all

I...
Take the plan, spin it sideways
I...
Fall

Without you, I'm nothing
Without you, I'm nothing
Without you, I'm nothing

Take the plan, spin it sideways
Without you, I'm nothing at all

Αχ αυτα τα δυο τραγουδια...
Τις καλησπερες μου σε ολους!Ειμαι καινουρια στο forum

Dust in the wind, All we are is dust in the wind

Don't hang on,
nothing lasts forever but the earth and sky
It slips away,
all your money won't another minute buy

Άντε να λύσουμε, να ξεκινήσουμε και τους βαρέθηκα, δεν τους μπορώ
Να ξενυχτίσουμε και να μεθύσουμε, να τους ξεχάσουμε όλους εδώ

Ένα καράβι παλιό, σαπιοκάραβο
λύνει τους κάβους κι ανοίγει πανιά
Αφήνει πίσω στραβά και παράλογα,
σηκώνει άγκυρα για μακριά
Θα ξημερώνουμε πάνω στη θάλασσα
θα βγαίνει ο ήλιος να κάνει βουτιές
ο παπαγάλος θα λέει "τους ξεφύγαμε"
κι εμείς θα ψάχνουμε γι άλλες στεριές

Άντε να λύσουμε, να ξεκινήσουμε και τους βαρέθηκα, δεν τους μπορώ
Να ξενυχτίσουμε και να μεθύσουμε, να τους ξεχάσουμε όλους εδώ

Ένα καράβι παλιό, σαπιοκάραβο
με κάτι ναύτες τρελούς πειρατές
Σηκώνει άγκυρα άγριο χάραμα,
υπάρχουν θέσεις, αν θέλεις, κενές

Άντε να λύσουμε...

~~~~~~~~

Ξανά τα πράγματα θα δω απ' την αρχή
Όμως φοβάμαι πίσω να γυρίσω
Άλλωστε σήμερα η μέρα είναι θαμπή
Αύριο με τον ήλιο θα τ' αφήσω

Ξανά τα λόγια θα στεγνώσω απ' τη βροχή
και στεγνωμένα αντίκρυ τους θ' αρχίσω απ' την αρχή
Ένα τραγούδι με μια λέξη μοναχή
σαν τον πικρό καφέ να ξεμεθύσω

Καλό μου ξωτικό σε έπιασε και εσένα η Άνοιξη βλέπω ή μάλλον μια γλυκιά προσμονή και αδημονείς για το καλοκαίρι...

Σήμερα οδηγούσα εντώς των ορίων του νομού Αττικής, αλλά εκτώς της πρωτευούσης... ξανθοπράσινη λογχόσχημη χλόη ξεπηδούσε παντού και αμυγαλιές, λευκές και ρόζ κυρές, μαρτυρούσαν τον οργασμό της Άνοιξης και την ανάσταση της Φύσης... χμμμ... από εκείνη την στιγμή σιγομουρμουρώ το "ετίναξε την ανθισμένη αμυγδαλιά", αλλά δεν θα το γράψω... έχει μια γλυκιά πίκρα, μια μελαγχολία, μια μετάνοια για όσα δεν έγιναν και για ευκαιρίες που χάθηκαν ανεπιστρεπτή, η τελευταία στροφή που δεν ταιριάζει με την διάθεση μου και την φιλοσοφιά την ζωής μου...

Απόψε δεν γράφω τραγούδι, απόψε κάνω προτάσεις... δεν δίνω συμβουλές.

Μήν ξεστομίσεις ποτέ την λέξη "μετανιώνω"...

Μην τολμήσεις να κοιτάξεις πίσω σου με μελαγχολία...τα όσα δεν έγιναν, σκέψου ότι απλά δεν ήταν γραφτό να γίνουν και προχώρα...

Μην αφήσεις ποτέ άλλους να σου θυμήσουν όλα όσα έχασες και αν το κάνουν, χαμογέλα αινιγματικά, ως άλλη Μόνα Λίζα... κάνε τον άλλο να πιστέψει ότι εσύ κάτι ξέρεις παραπάνω...

Πότε μα ποτέ μην κλάψεις για χαμένες ευκαιρίες... γιατί κλείνεις τα μάτια σε αυτές που δεν έχουν έρθει ακόμα...

...και κάτι τελευταίο...

Κάθε εμπόδιο για καλό, λέει το έθνος μας... και ως τώρα όπου βρήκα μπροστά μου τοίχο, ήταν για να με προστατέψει από το γκρεμό που ανοιγόταν πίσω του....

Το εκδρομικό ΚουΝούΠι σας εύχεται καλή εβδομάδα και μια ακόμη καλύτερη νύχτα...

Αγαπητη συμπεθερα Κουνουπονονα (αν και με το βαφτιστηρι σου χαμενο καπου ..γινεσαι σκετο Κουνουπι),εισαι το τριτο ατομο απο το οποιο ακουω αυτην την θεωρια περι εμποδιων!

Μαλλον πρεπει να την παραδεχτω..

Καλη εβδομαδα ξανα και βιρα τις αγκυρες..Κουνουπι

Μάτια βουρκωμένα, παραπονεμένα
δίχως αγάπη και πόνο κανένας δε ζει
Μάτια βουρκωμένα, πάρτε με και μένα
Πάρτε με τώρα να πάμε στον κόσμο μαζί

Κάτω στον Πειραιά, στο Μουράγιο
είπα να σκοτωθώ, μα τον άγιο
Μα έκανα υπομονή και κουράγιο
κι ήρθα κρυφά τον παλιό μου καημό να σου πω

Μάτια βουρκωμένα...