- ΑΓΑΠΗ-μηπως πισω απο την λεξη κρυβουμε εμεις οι ανδρες ΜΟΝΟ την ερωτικη μας επιθυμια;;; - .-= Η ΨΥΧΗ =-.
quote:
Η πραγματική αγάπη δεν απαιτεί τίποτα, δεν ζητάει τίποτα, δεν επιθυμεί τίποτα. Δεν σκέπτεται τίποτα, θέλει μόνο ένα πράγμα: Την ευτυχία του όντος που αγαπάει.
Συμφωνώ δόκτορα με το τι είναι αγάπη ή τι θα έπρεπε να είναι η αγάπη, μια οικουμενική αγάπη που για μένα δεν είναι μόνο για τα όντα, αλλά και για τα φυτά, για το περιβάλλον γενικότερα, για τη φύση... όμως ταυτόχρονα πόσο δύσκολο είναι αυτό να γίνει!!!!
Καλημέρα
Φίλη Νέμεσις, πολύ σωστά αντιλήφθηκες ότι η αγάπη με Α κεφαλαίο, δεν αφορά μόσο σε ένα συγκεκριμένο πρόσωπο, αλλά διέπει και διαπερνά α πάντα!
Συνεχίζω λίγο το συλλογισμό σου και λέω ότι για να είναι η αγάπη αυτό που πρέπει να είναι: αλτρουιστική και όχι εγω-κεντρική, θα πρέπει καταρχήν ΕΜΕΙΣ να αλλάξουμε την εσωτερική μας ποιότητα, ώστε να μπορεί να πηγάζει μια τέτοια αγάπη απο μέσα μας. Αυτό βέβαια αφορά μόνο όσους ψάχνουν με σοβαρότητα τα όντως όντα και όχι όσους έχουν αποδεχτεί ότι θα ζήσουν στο σκοτάδι της Πλατωνικής σπηλιάς.
Συνεχίζω:
quote:Τις πιστεύω και τις δέχομαι σαν σωστές.
Φίλε Ντοκτορ.Από τις αρλούμπες του ΣΑΜΑΕΛ, απέσπασα κάποιες, και θέλω να σε ρωτήσω, άν τις πιστεύεις και τις δέχεσαι σαν σωστές.
(Αναφέρομαι σε όσα αναφέρονται στο συγκεκριμένο παράθεμα)
quote:Μπορεί, δε θυμάμαι πού ακριβώς αναφέρεσαι.
Στο παρελθόν, σε ένα άλλο κείμενο που παρέθεσες και αναφέρετο σε ιδέες τρίτου, είχα τοποθετηθεί καταθέτοντας τις έντονες ενστάσεις μου, και εσύ μου απάντησες πως αυτά δεν τα λες εσύ αλλά κάποιος άλλος.
quote:
Με τις συγκεκριμένες θέσεις του ΣΑΜΑΕΛ συντάσσεσαι?
Θα μπορούσες να μου περιγράψεις, τι θεωρείς εσύ “Εγώ” , “Ψυχή” , “έμβρυο ψυχής”, “επιθυμία”, έτσι ώστε να μιλάμε και να καταλαβαινόμαστε, συζητώντας τις παραπάνω θέσεις?
Τα έχω πει άλλοτε αλλά θα τα ξαναπώ. Επανάληψη μητήρ πάσης μαθήσεως.
Ως "Εγώ" (πληθυντικός) εννοούμε όλα τα ψυχολογικά συμπλέγματα, τα κόμπλεξ, τις ιδεοληψίες και γενικά όλες τις ψυχο-νοητικές οντότητες που κουβαλάμε στο υποσυνείδητο, και πηγάζουν από την αίσθηση ότι είμαστε ξέχωροι από τον υπόλοιπο κόσμο.
Οι επιθυμίες απο μόνες τους (π.χ. θέλω ένα σπορ αμάξι, θέλω να είμαι ανώτερος απο όλους, θέλω να είμαι κούκλος/α και όλοι να κοιτάνε κλπ κλπ) είναι ψυχολογικά συμπλέγματα. Είναι δηλαδή Εγώ.
Είτε πούμε τα εγώ, είτε πούμε το εγώ είναι το ίδιο πράγμα, και στις δυό περιπτώσεις αναφερόμαστε στο ίδιο πράγμα: αναφερόμαστε σε όλες τις ψευδαισθήσεις που πηγάζουν απ' την αίσθηση ότι είμαστε ξέχωροι από τον υπόλοιπο κόσμο.
Όσον αφορά το έμβρυο ψυχής, αυτό βασικά σημαίνει ότι μέσα μας έχουμε ένα καρβουνάκι, που ανα περιπτώσεις μπορεί να βγάζει κάποιες σπίθες, αλλά δεν έχει γίνει ακόμα φωτιά. Αν αυτό το καρβουνάκι πάρει μπρος και γίνει φλόγα και γίνει μια μεγάλη φωτιά τότε μπορούμε να πούμε ότι έχουμε ψυχή. Τώρα έχουμε μόνο το καρβουνάκι που ενίοτε βγάζει σπίθες. Αλλά δεν έχουμε ψυχή με την απόλυτη έννοια του όρου. Έτσι τουλάχιστον το αντιλαμβάνομαι.
Edited by - Dr Jekyll Mr Hyde on 13/07/2011 13:35:24
Το “Εγώ” όπως το περιγράφεις, (πρώτη φορά ακούω αυτή την περιγραφή ) είναι το περιεχόμενο του ασυνείδητου.
Δεν κατάλαβα γιατί δεν το ονομάζεις “ασυνείδητο” να καταλαβαίνουν και οι άλλοι γιατί θα μιλάμε.
Το “Εγώ” είναι ο συνολικός ανθρώπινος χαρακτήρας κατα την γνώμη μου, - ασυνείδητο και συνειδητό μαζί -.
Τώρα πάμε στην ψυχή
Ποια είναι η “απόλυτη” έννοια της ψυχής για σένα?
Προφανώς δεν την εννοείς με την χριστιανική της έννοια,
Με τα καρβουνάκια που μου ανέφερες, με μπέρδεψες. (μου θύμισες τα καρβουνάκια που χρησιμοποιούν στο λιβανιστήρι)
Ο Ιησούς με το όρο ψυχή, εννοούσε το “ζωντανό σώμα” (ψυχή ζώσα = ζωντανός άνθρωπος)
Αυτό που ο περισσότερος κόσμος θεωρεί ψυχή, ο Ιησούς το ονόμαζε “καρδία” – (σε κάποιες περιπτώσεις) – και “πνεύμα” – (σε κάποιες άλλες)
Εμείς τι θα ονομάζουμε “ψυχή”?
Η έννοια που περιγράφεις , παραπέμπει στην Ινδουιστική και Βουδιστική αντίληψη.
Καταλαβαίνεις πως το νόημα κάποιων όρων θα πρέπει να διευκρινισθεί, και κάθε φορά που χρησιμοποιούμε νέο όρο, πρέπει να περιγράφουμε πως το νοούμε.
Διαφορετικά για άλλο θα μιλάς εσύ, άλλο θα λέω εγώ, άλλα θα καταλαβαίνει ο Εαρινός, και άντε να συνεννοηθούμε.
quote:Σωστά το έχεις αντιληφθεί.
Το “Εγώ” όπως το περιγράφεις, (πρώτη φορά ακούω αυτή την περιγραφή ) είναι το περιεχόμενο του ασυνείδητου.
Δεν κατάλαβα γιατί δεν το ονομάζεις “ασυνείδητο” να καταλαβαίνουν και οι άλλοι γιατί θα μιλάμε.
Το “Εγώ” είναι ο συνολικός ανθρώπινος χαρακτήρας κατα την γνώμη μου, - ασυνείδητο και συνειδητό μαζί -.
quote:Νομίζω ότι η φράση "έμβρυο ψυχής" είναι κάπως αυτοεπεξηγηματική. Εμείς έχουμε ένα έμβρυο ψυχής, δηλαδή δεν έχουμε ακόμα ψυχή. Για να πούμε π.χ. ότι κάποιος είναι πολίτης μιας χώρας, εννοούμε ότι έχει αναπτύξει τον νού του, το σώμα του, την παιδεία του και είναι πλέον ένα ενεργό και χρήσιμο μέλος της κοινωνίας. Δεν θα λέγαμε πολίτη ένα έμβρυο που βρίσκεται ακόμα στη κοιλιά της μάνας του. Με την ίδια λογική δεν θα λέγαμε ψυχή αυτό που έχει ο άνθρωπος σήμερα, αλλά έμβρυο ψυχής. Αυτό το έμβρυο πρέπει να τραφεί, να μεγαλώσει και να γίνει Ψυχή, με ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ.
Τώρα πάμε στην ψυχή
Ποια είναι η “απόλυτη” έννοια της ψυχής για σένα?
Προφανώς δεν την εννοείς με την χριστιανική της έννοια,
Με τα καρβουνάκια που μου ανέφερες, με μπέρδεψες. (μου θύμισες τα καρβουνάκια που χρησιμοποιούν στο λιβανιστήρι)
Τέλος πάντων όμως, εγώ δεν έβαλα αυτό το παράθεμα για να ασχοληθούμε με το ζήτημα της ψυχής αλλά με το ζήτημα της επιθυμίας σε σχέση με την αγάπη. Το ερώτημα του αρχικού μηνύματος είναι κατα πόσο πίσω από λέξη Αγάπη κρύβεται πραγματικά η Αγάπη και όχι κάποια προσωπική εγωική επιθυμία.
quote:quote:Εσύ θεωρείς ότι είσαι οι επιθυμίες σου. Εγώ όχι. Συμφωνώ με τον Σαμαέλ!
Και γώ σου λέω -μολονότι δεν είμαι ο Σαμουέλ- ότι ο Σαμουέλ λέει βλακείες...και ότι ΟΛΑ στον άνθρωπο ξεκινούν απο τις επιθυμίες του , είτε για να κάνει ορισμένα πράγματα ... είτε να τα απαρνηθεί μολονότι τα επιθυμεί διακαώς...
Το θέμα είναι ΕΣΥ τι λές φίλε μου...Edited by - Dr Jekyll Mr Hyde on 13/07/2011 02:15:57
Η Ερώτησή μου ήταν πάρα πολύ συγκεκριμμένη φίλε μου και χωρίς καμμιά διάθεση να αντιδικήσω μαζί σου , ούτε να συ πάω κόντρα ή οτιδήποτε άλλο....
Ξαναλέω , ότι οτιδήποτε κάνει ένας άνθρωπος προωθείται απο τις επι μέρους επιθυμίες του...
Αν δεν επιθυμούσε κάτι -οτιδήποτε- απλά δεν θα το επεδίωκε...
Διαφωνείς σε αυτό???
Μείνε μέσα στο παιχνίδι...
"Το ερώτημα του αρχικού μηνύματος είναι κατα πόσο πίσω από λέξη Αγάπη κρύβεται πραγματικά η Αγάπη και όχι κάποια προσωπική εγωική επιθυμία".
Ασφαλώς και η "αγάπη" είναι εγωϊκότατη και κινείται προς την κατεύθυνση του εγώ μας και απο το εγώ μας...ποιός δηλαδή την εκδηλώνει-για λογαριασμό μας-...ο γείτονας???
Πάντα αυτό κρύβεται , ασχέτως αν δεν "ομολογείται" απο κανέναν διότι δεν του αρέσει ή δεν τον συμφέρει να το παραδεχθεί...ακόμα και η δήλωση της πίστης και της αφοσίωσης στον "Θεό" είναι μια εγωϊκή και ιδιοτελέστατη πράξη....μην με βάζεις σε "τρυπάκι" και με "προκαλείς"...
Προσωπικά έχω ρωτήσεις πάμπολες φορές τι σημαίνει αγάπη -για να ξέρουμε γιατί μιλάμε..- και ποτέ δεν έχω πάρει απάντηση Ντοτόρο μου...
...θεωρείς ότι αγαπάμε π.χ τον οποιοδήποτε ή το οτιδήποτε και δεν χρειάζεται να εμφανίζονται οι απαιτούμενες προϋποθέσεις για να εκδηλώσουμε αυτά τα συναισθήματα της αγάπης???
Μείνε μέσα στο παιχνίδι...
Edited by - Εαρινός on 13/07/2011 16:21:53
Edited by - Εαρινός on 13/07/2011 16:22:53
quote:Άλλο η αγάπη που προέρχεται απο κάποιο σύμπλεγμα, άλλο η αγάπη που δεν προέρχεται απο κάποιο σύμπλεγμα. Η αίσθηση του Εγώ συμβαίνει για σένα, δεν συμβαίνεις εσύ για την αίσθηση του Εγώ, ούτε η αγάπη η αληθινή συμβαίνει για την αίσθηση του Εγώ που έχεις εσύ. Με το να χρησιμοποιείς κάποια αληθινή ή ψεύτικη αγάπη για να θρέφεις το Εγώ σου, κερδίζει το Εγώ σου, φουσκώνει. Ενώ όμως εσύ μένεις ο ίδιος, το Εγώ σου συνεχώς αλλάζει, επομένως μια γυναίκα που τη θες τώρα,(το εγώ σου δηλαδή την θέλει) και μπορεί να κάνεις και παιδιά και οικογένεια μαζί της, αύριο το Εγώ σου δεν θα την θέλει, γιατί κρίνει ότι ότι δεν του αρκεί πλέον και χρειάζεται μια νέα γυναίκα για να το θρέφει.
Ασφαλώς και η "αγάπη" είναι εγωϊκότατη και κινείται προς την κατεύθυνση του εγώ μας και απο το εγώ μας...ποιός δηλαδή την εκδηλώνει-για λογαριασμό μας-...ο γείτονας???
ΕΣΥ τι θα κάνεις τότε; Αν είσαι δούλος του Εγώ σου δε θα μπορείς να κάνεις τίποτα.
quote:Όταν ο άνθρωπος παύει να είναι δούλος των συμπλεγμάτων που του δημιουργεί η αίσθηση του Εγώ, είναι ελεύθερος.
Ξαναλέω , ότι οτιδήποτε κάνει ένας άνθρωπος προωθείται απο τις επι μέρους επιθυμίες του...
Αν δεν επιθυμούσε κάτι -οτιδήποτε- απλά δεν θα το επεδίωκε...
Διαφωνείς σε αυτό???
Όταν ο άνθρωπος βρίσκεται σε κατάσταση ελευθερίας, έχει δηλαδή σπάσει τις αλυσίδες του Εγώ, τότε εμφανίζονται για αυτόν νέες δυνατότητες, που δεν υπάρχουν για τον άνθρωπο-δεσμώτη.
Κατ'αρχήν χωρίς τις επιθυμίες και τα διάφορα ψυχοδιανοητικά συμπλέγματα παύει να υπάρχει κίνητρο για δυστυχία. Παύει να υπάρχει η δυστυχία, γιατί η δυστυχία βασίζεται πάνω στη ψυχολογική διαστρέβλωση της πραγματικότητας.
Ο άνθρωπος χωρίς εγώ είναι σαν τα παιδιά. Γιατί τα παιδιά ναι μεν έχουνε Εγώ, αλλά λόγω ηλικίας δεν έχουν προλάβει να το κτίσουν τόσο όσο οι ενηλικες. Αν δεις τα παιδιά θα δεις ότι είναι πολύ πιο δραστήρια απο κάθε ενήλικα που κοιμάται τον ύπνο του δικαίου, συνεχώς απασχολημένος με τις επιθυμίες του και χαμένος στον ατομικό του μικρόκοσμο. Αυτό είναι που λέγεται μικροπρέπεια, ο άνθρωπος που γίνεται έρμαιο των επιυθυμιών δεν είναι παρα ένας ανθρωπάκος, ένας μικροπρεπής, που τον απατάει η κοπέλα του και τρέχει πίσω της, του γρατζουνάνε το αμάξι και κάνει λες και ήρθε η συντέλεια του κόσμου, σκοντάφτει σε μια καρέκλα και βρίζει λες και έχασε το πόδι του. Έτσι ζει η ανθρωπότητα. Και στο τέλος γινόμαστε γέροι, χαμένοι τελείως στο κόσμος μας, χωρίς να ξέρουμε που πάμε και απο πού ερχόμαστε. Τα παιδιά δεν αντιμετωπίζουν τέτοια πρόβληματα. Τα παιδιά βλέπουν τα πράγματα με ειλικρίνεια γιατί δεν έχουν βυθιστεί ακόμα τελείως στο εγώ, δεν αντιλαμβάνονται γιατί ο καθένας πρέπει να κοιτάει την πάρτι του, γιατί πραγματικά δεν υπάρχει καμία λογική σε αυτό. Το Εγώ δεν δρα με βάση τη λογική. Το εγώ έχει μια διαστρεβλωμένη οπτική τον πραγμάτων, έχει δικιά του λογική.
Edited by - Dr Jekyll Mr Hyde on 13/07/2011 17:56:43
quote:
Φίλη Νέμεσις, πολύ σωστά αντιλήφθηκες ότι η αγάπη με Α κεφαλαίο, δεν αφορά μόσο σε ένα συγκεκριμένο πρόσωπο, αλλά διέπει και διαπερνά α πάντα!
Συνεχίζω λίγο το συλλογισμό σου και λέω ότι για να είναι η αγάπη αυτό που πρέπει να είναι: αλτρουιστική και όχι εγω-κεντρική, θα πρέπει καταρχήν ΕΜΕΙΣ να αλλάξουμε την εσωτερική μας ποιότητα, ώστε να μπορεί να πηγάζει μια τέτοια αγάπη απο μέσα μας. Αυτό βέβαια αφορά μόνο όσους ψάχνουν με σοβαρότητα τα όντως όντα και όχι όσους έχουν αποδεχτεί ότι θα ζήσουν στο σκοτάδι της Πλατωνικής σπηλιάς.
Ακριβώς, φίλε μου Δρ. γι' αυτό και έγραψα ότι αυτό είναι πολύ δύσκολο, χρειάζεται πολύ δουλειά με τον εαυτό μας και δεν ξέρω αν θα τα καταφέρουμε ποτέ (εδώ εκφράζω περισσότερο την προσωπική μου ανησυχία), προσφέρονται πολλοί δρόμοι γι' αυτό και είναι δύσκολο να βρεις αυτόν που σου ταιριάζει και που θα σε βοηθήσει για να γίνει το "εγώ" "Εμείς".
"Μην σταματάς να σπέρνεις αστέρια ακόμα κι' όταν δεν φαίνονται με γυμνό μάτι."
Edited by - Nemesi on 13/07/2011 18:31:26
quote:
Άλλο η αγάπη που προέρχεται απο κάποιο σύμπλεγμα, άλλο η αγάπη που δεν προέρχεται απο κάποιο σύμπλεγμα. Η αίσθηση του Εγώ συμβαίνει για σένα, δεν συμβαίνεις εσύ για την αίσθηση του Εγώ, ούτε η αγάπη η αληθινή συμβαίνει για την αίσθηση του Εγώ που έχεις εσύ. Με το να χρησιμοποιείς κάποια αληθινή ή ψεύτικη αγάπη για να θρέφεις το Εγώ σου, κερδίζει το Εγώ σου, φουσκώνει. Ενώ όμως εσύ μένεις ο ίδιος, το Εγώ σου συνεχώς αλλάζει, επομένως μια γυναίκα που τη θες τώρα,(το εγώ σου δηλαδή την θέλει) και μπορεί να κάνεις και παιδιά και οικογένεια μαζί της, αύριο το Εγώ σου δεν θα την θέλει, γιατί κρίνει ότι ότι δεν του αρκεί πλέον και χρειάζεται μια νέα γυναίκα για να το θρέφει.
ΕΣΥ τι θα κάνεις τότε; Αν είσαι δούλος του Εγώ σου δε θα μπορείς να κάνεις τίποτα.Όταν ο άνθρωπος παύει να είναι δούλος των συμπλεγμάτων που του δημιουργεί η αίσθηση του Εγώ, είναι ελεύθερος.
Όταν ο άνθρωπος βρίσκεται σε κατάσταση ελευθερίας, έχει δηλαδή σπάσει τις αλυσίδες του Εγώ, τότε εμφανίζονται για αυτόν νέες δυνατότητες, που δεν υπάρχουν για τον άνθρωπο-δεσμώτη.
Κατ'αρχήν χωρίς τις επιθυμίες και τα διάφορα ψυχοδιανοητικά συμπλέγματα παύει να υπάρχει κίνητρο για δυστυχία. Παύει να υπάρχει η δυστυχία, γιατί η δυστυχία βασίζεται πάνω στη ψυχολογική διαστρέβλωση της πραγματικότητας.
Ο άνθρωπος χωρίς εγώ είναι σαν τα παιδιά. Γιατί τα παιδιά ναι μεν έχουνε Εγώ, αλλά λόγω ηλικίας δεν έχουν προλάβει να το κτίσουν τόσο όσο οι ενηλικες. Αν δεις τα παιδιά θα δεις ότι είναι πολύ πιο δραστήρια απο κάθε ενήλικα που κοιμάται τον ύπνο του δικαίου, συνεχώς απασχολημένος με τις επιθυμίες του και χαμένος στον ατομικό του μικρόκοσμο. Αυτό είναι που λέγεται μικροπρέπεια, ο άνθρωπος που γίνεται έρμαιο των επιυθυμιών δεν είναι παρα ένας ανθρωπάκος, ένας μικροπρεπής, που τον απατάει η κοπέλα του και τρέχει πίσω της, του γρατζουνάνε το αμάξι και κάνει λες και ήρθε η συντέλεια του κόσμου, σκοντάφτει σε μια καρέκλα και βρίζει λες και έχασε το πόδι του. Έτσι ζει η ανθρωπότητα. Και στο τέλος γινόμαστε γέροι, χαμένοι τελείως στο κόσμος μας, χωρίς να ξέρουμε που πάμε και απο πού ερχόμαστε. Τα παιδιά δεν αντιμετωπίζουν τέτοια πρόβληματα. Τα παιδιά βλέπουν τα πράγματα με ειλικρίνεια γιατί δεν έχουν βυθιστεί ακόμα τελείως στο εγώ, δεν αντιλαμβάνονται γιατί ο καθένας πρέπει να κοιτάει την πάρτι του, γιατί πραγματικά δεν υπάρχει καμία λογική σε αυτό. Το Εγώ δεν δρα με βάση τη λογική. Το εγώ έχει μια διαστρεβλωμένη οπτική τον πραγμάτων, έχει δικιά του λογική.
Edited by - Dr Jekyll Mr Hyde on 13/07/2011 17:56:43
Kαλησπέρα φίλε μου...
Κατ'αρχάς να σ'ευχαριστήσω για την καλή σου διάθεση να μου απαντήσεις και το όσο το δυνατόν μεγαλύτερη ανάλυση...
Θα κάνω μερικές παρατηρήσεις και θα ήθελα μετά τις δικές σου...
Το μικρό παιδί -κάθε μικρό παιδί εν τη γεννέσει του- θέλοντας και μη είναι υποκείμενο στο γονεϊκό περιβάλλον καθότι εξαρτώμενο απο αυτό...
Ο "δέκα μέτρα ψηλός" πατέρας είναι 'κεί μπροστά του , καθώς και η μητέρα του η οποία με έμμεσο έστω τρόπο -πολλές φορές και άμμεσο- δηλώνει ότι αυτός -ο πατέρας- είναι κείνος που φέρεται ως αρχηγός...ενίοτε ασφαλώς όχι...
Το μικρό παιδί εκ των πραγμάτων δεν έχει παρακαταθήκη εμπειρίες προκειμένου να αξιολογήσει σε ενεστώτα χρόνο διάφορα που συμβαίνουν γύρω του αλλα και ούτε την δύναμη να αντισταθεί σε οτιδήποτε του επιβάλλεται -καλό ή κακό- ... δεν γνωρίζει ποιό είναι το καλό ή το κακό , ουσιαστικά κι χωρίς καμμιά αμφιβολλία του επιβάλλεται απο το γονεϊκό περιβάλλον -κατ'αρχάς- και το δέχεται -γενικά- και το κατχωρεί ως ιδέα ανεξέλεγκτα δημιουργώντας σιγά σιγά έναν κώδικα πεποιθήσεων που περιέχει ΚΑΙ πολλές προκταλλήψεις...
Το θέμα δεν είναι τόσο το τι καταχωρήθηκε ΑΛΛΑ πως καταχωρήθηκε και δώ θα πρέπει να επισημάνουμε ότι δεν καταχωρείται μια εμπειρία ως εικονα και μόνον αλλα με τον συναισθηματικό μανδύα που βιώθηκε απο το παιδί -το κάθε παιδί- και ασφαλώς ταυτόχρονα δημιουργούνται και συμβολισμοί και όλο αυτό το "πακετάκι" μέλλεται να αναπαράγεται σε όλη την ζωή του...
Αυτέςοι καταγεγραμμένες εμπειρίες και τα αισθήματα που συνδέονται με αυτές , είναι διαθέσιμα για αναπαραγωγή σήμερα , με την ίδια ζωντανή μορφή που είχαν όταν συνέβαιναν και προμηθεύουν τις περισσότερες πληροφορίες και δεδομμένα που καθορίζουν την φύση των σημερινών συνδιαλέξεων και αυτές οι εμπειρίες μπορούν όχι μόνο να ανακληθούν αλλα και να αναβιωθούν .
-Δεν θυμάμαι μόνο πως αισθάνθηκα , αισθάνομαι το ίδιο ΚΑΙ ΤΩΡΑ-
Το παιδάκι -κάθε παιδάκι- δεν έχει εμπειρίες αλλα ούτε και λογική κρίση ενός ωρίμου ενήλικα αλλα καταγίνεται απο συναισθήματα και συναισθηματικές φορτίσεις , αντιδρώντας ΚΑΙ ανάλογα...κλαίει...βρίζει...χτυπάει...φτύνει...κοκ!
.
.
.
.
.
Μέσα απο τον ενήλικο , το νεαρό άτομο αρχίζει να βλέπει τις διαφορές , ανάμεσα στην ζωή που του δίδαξαν και του έδειξαν -Γονεις-...στην ζωή όπως την αισθάνθηκε ή επιθύμησε ή φαντασιώθηκε -παιδί-και στην ζωή..
...όπως την συλλαμβάνει με τις δικές του δυνάμεις-ενήλικος-!
Ο ενήλικος , δεν πρέπει να παρεμποδίζεται απο το όνομα του καλού αλλα πρέπει να εξετάζει ΑΝ κατι είναι καλό ή κακό....όπως επίσης στην περίπτωση της πρώιμης απόφασης "Είμαι ή δεν είμαι εντάξει"...
Το παιδάκι δεν γνωρίζει ούτε τις δυσκολίες ΑΛΛΑ ούτε και τους κινδύνους απο απορρέουν κυρίως απο την άγνοιά του και την έλλειψη γνώσης αλλα κυρίως κατακυριεύεται απο το συναίσθημα που απαιτεί την ικανοποίηση κάθε επιθυμίας του , στο "εδώ και τώρα" .... ο ενήλικος είναι εκείνος που θα εκτιμήσει την ορθότητα των επιθυμιών αλλα και τον χρόνο που θα ικανοποιηθούν...σε διαφορετική περίπτωση έχουμε "ενήλικους ηλικιακά" αλλα συναισθηματικά και ψυχολογικά ανήλικους και παραμένοντες παιδιά...
Θα ήθελα την παρατήρησή σου και θα συνεχίσω...
Μείνε μέσα στο παιχνίδι...
quote:Το Εγώ ειναι ένας μηχανισμός συντήρησης-επιβίωσης του είδους, για αυτό είναι κάτι με το οποίο γεννιέσαι. Δηλαδή η αίσθηση του εγώ, η ψευδαίσθηση ότι είμαστε ξέχωροι από τους άλλους ανθρώπους και γενικά το συμπαν, υπάρχει προκειμένου να εξασφαλίζει την επιβίωσή μας.
Το παιδάκι δεν γνωρίζει ούτε τις δυσκολίες ΑΛΛΑ ούτε και τους κινδύνους απο απορρέουν κυρίως απο την άγνοιά του και την έλλειψη γνώσης αλλα κυρίως κατακυριεύεται απο το συναίσθημα που απαιτεί την ικανοποίηση κάθε επιθυμίας του , στο "εδώ και τώρα" .... ο ενήλικος είναι εκείνος που θα εκτιμήσει την ορθότητα των επιθυμιών αλλα και τον χρόνο που θα ικανοποιηθούν...σε διαφορετική περίπτωση έχουμε "ενήλικους ηλικιακά" αλλα συναισθηματικά και ψυχολογικά ανήλικους και παραμένοντες παιδιά...Θα ήθελα την παρατήρησή σου και θα συνεχίσω...
Αν π.χ. ο πρωτόγονος άνθρωπος δεν είχε το Εγώ του φόβου του θανάτου, μπορεί η ανθρωπότητα να μην υπήρχε σήμερα. Τα παιδιά π.χ. επειδή δεν έχουν τόσο αναπτυγμένο το Εγώ του φόβου, μπορεί να ανεβούν στο κάγκελο του μπαλκονιού και να πέσουν και να σκοτωθούν. Αυτό γιατί δεν νιώθουν φόβο. Ο φόβος και γενικά το Εγώ είναι κάτι που καλλιεργείτε.
Το Εγώ λοιπόν κατ' αρχήν είναι ένας μηχανισμός επιβίωσης.
Εδώ όμως εμφανίζεται ένα ζητήμα:
-Λόγω του μη-φυσικού τρόπου ζωής που κάνουν τα ανθρώπινα όντα, το Εγώ πλέον μπαίνει και αυτό σε χωράφια μη-φυσικά, σε χωράφια που δεν αφορούν στην επιβίωση του ανθρώπου. Δηλαδή ενώ το Εγώ ήταν ένας μηχανισμός ατομικής επιβίωσης για τον κάθε άνθρωπο πλέον έχει ξεφύγει τόσο απ' τη αρχική του λειτουργία, που λειτουργεί σαν μηχανισμός παραγωγής δυστυχίας και παθών, τα οποία -πλεον- δεν αντιστοιχούν στον τρόπο ζωής και την κοινωνία που έχουμε. Τα λεγόμενα ζωικά πάθη ήτανε πολύ χρήσιμα από άποψη επιβίωσης για τον άνθρωπο των σπηλαίων. Από τη στιγμή που άνθρωπος καλλιέργησε τον νού του, βγήκε απ' τα σπήλαια, δημιούργησε πόλεις κλπ κλπ τα ζωικά πάθη που είναι ένα πρωτόγονο στοιχείο της ανθρώπινης φύσης συνέχισαν να υπάρχουν (αφού κανείς δεν τα σκότωσε) και πήραν άλλη ροπή από αυτήν της αρχικής κατασκευής τους.
Τα μικρά παιδιά λοιπόν έχουν το Εγώ και αυτές οι χαζές για εμάς επιθυμίες τους είναι ουσιασιαστικά ο τρόπος που προσαρμόζεται το Εγώ στην σύγχρονη κοινωνία. Το Εγώ όμως ΔΕΝ φτιάχτηκε για την κοινωνία των Σούπερμάρκετ και των φαστ φούντ, φτιάχτηκε για μια πρωτόγονη κοινωνία.
Το Εγώ είναι περασμένη τεχνολογία. Αν αγόραζες έναν υπερ-υπολογιστή προκειμένου να κάνεις προσομοιώσεις πυρηνικών εκρήξεων, θα του έβαζες windows 98; Αν το έκανες αυτό θα ήσουν χαζός. Ε εμείς αυτό ακριβώς είμαστε, υπερυπολογιστές που καλούνται να λύσουν τεράστια πορβλήματα, αλλά αντι να λειτουργούν με τα πιο πρόσφατα windows, λειτουργούν με τα windows 98 - που για εμάς είναι το Εγώ.
Η Αγάπη λοιπόν, η αυθεντική πραγματική αγάπη, είναι ένα "πρόγραμμα" που λειτουργεί μόνο σε πολύ εκλεπτυσμένα και συγχρονα λειτουργικά συστήματα, δε μπορεί να λειτουργίσει στα βαριά και ατσούμπαλα της δεκατίας του '90 (για να μη πω του '70).
Τα ζωικά πάθη δεν είχαν σκοπό την αγάπη, αλλά την αναπαραγωγή του είδους.
Ελπίζω να σου μετάδωσα πλήρως φίλε Εαρινε την δικιά μου αντίληψη των πραγμάτων!
Edited by - Dr Jekyll Mr Hyde on 14/07/2011 13:45:22
Θα προσπαθήσω ωστόσο , ερωτώντας σε το εξής:"Γιατί δεν απαντάς στις θέσεις που διετύπωσα...θεωρείς ότι όλα όσα ανέφερα είναι λάθος"???
Ανέφερα πολύ συγκεκριμμένα πράματα...σε τι διαφωνείς?
Επίσης , λές.."-Τα λεγόμενα ζωικά πάθη ήτανε πολύ χρήσιμα από άποψη επιβίωσης για τον άνθρωπο των σπηλαίων. Από τη στιγμή που άνθρωπος καλλιέργησε τον νού του, βγήκε απ' τα σπήλαια, δημιούργησε πόλεις κλπ κλπ τα ζωικά πάθη που είναι ένα πρωτόγονο στοιχείο της ανθρώπινης φύσης συνέχισαν να υπάρχουν (αφού κανείς δεν τα σκότωσε) και πήραν άλλη ροπή από αυτήν της αρχικής κατασκευής τους".
Εξ'οσων θυμάμαι -αν κάνω λάθος , διόρθωσέ με- οι Αρχαίοι ημών πρόγονοι είχαν αναφερθεί στα "εν δυνάμει" και στα "εν ενεργεία" στοιχεία των ανθρώπων και η σύγχρονη ψυχολογία έχει δείξει ότι όλα -γνωστά και άγνωστα σε μάς στοιχεία- ενυπάρχουν εντός μας και κάτω απο τα κατάλληλα ερεθίσματα , ενεργοποιούνται οι μηχανισμοί προώθησης των αναλόγων συναισθημάτων που με την σειρά τους χειραγωγούν και κατευθύνουν εν συνεχεία τον οργανισμό σε επι μέρους σκέψεις και πράξεις...
-Από τη στιγμή που άνθρωπος καλλιέργησε τον νού του, βγήκε απ' τα σπήλαια...
Άρα συμφωνείς ότι η καλλιέργεια που επέρχεται δια μέσου της εκπολιτιστικής διαδικασίας , είναι εκείνη που διαχωρίζει τον άνθρωπο απο τα ζώα και βοηθάει το παιδί να καλλιεργήσει τον νού του και να μην παραμείνει σε ζωώδη κατάσταση....που σημαίνει ότι με την εκπαίδευση και την καλλιέργεια αποκτά γνώση που το βοηθά να ενηλικιωθεί και να χειρίζεται ως ενήλικος κάθε ερέθισμα και κατάσταση -εντός και εκτός του- στην ζωή...
-Τα παιδιά π.χ. επειδή δεν έχουν τόσο αναπτυγμένο το Εγώ του φόβου, μπορεί να ανεβούν στο κάγκελο του μπαλκονιού και να πέσουν και να σκοτωθούν. Αυτό γιατί δεν νιώθουν φόβο...
Άρα , συμφωνείς ότι η "θέση του παιδιού" ως θέση ζωής , είναι επισφαλής και χρειάζεται η διαμεσολάβηση του γονεϊκού λόγου που εκ των πραγμάτων κρίνεται ως ζωοσωτήριος για κείνο το οποίο δεν έχει τις απιτούμενες επειρίες ως παρακαταθήκη για να λειτουργήσει "ορθά" στην ζωή του , κάνοντας σωστές επιλογές...άρα συμφωνείς ότι ο καλλιεργημένος ενήλικος και όχι το παιδί είναι το αιτούμενο...
Σύμφωνα δε με τα όσα με τον δικό σου τρόπο είπες -εύστοχο θα έλεγα- η γνώση και η καλλιέργεια του εαυτού "μας" , είναι 'κείνη που θα μας βοηθήσει να υποκειμενικοποιηθούμε τόσο στο σύγχρονο πεδίο δράσης αλλα και στην υποκειμενικοποίησή μας επί της αγάπης και των άλλων υγειών συναισθημάτων και την απομάκρυνσή μας απο τα βλαβερά και επιζήμια...
υγ:"Αν είναι έτσι τα πράγματα...απορώ που βρίσκονται οι "υποτιθέμενες" διαφορές μας Ντοκτορά μου"
Μείνε μέσα στο παιχνίδι...