- ΒΛΕΠΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΑΣ... - Απόψεις, Προτάσεις κ.ά.

Δεν προκύπτει σχέση της χρήσης του κινητού τηλεφώνου με την ενδεχόμενη αύξηση της πιθανότητας εμφάνισης καρκίνου, διαπιστώνει νέα έρευνα, αυτή τη φορά στην Ιαπωνία, στο πλαίσιο του ερευνητικού προγράμματος Interphone, που ξεκίνησε το 2000 και στο οποίο παίρνουν μέρος 13 χώρες και συγκεκριμένα οι: Αυστραλία, Καναδάς, Δανία, Φιλανδία, Γαλλία, Γερμανία, Ισραήλ, Ιταλία, Ιαπωνία, Νέα Ζηλανδία, Νορβηγία, Σουηδία και τη Μεγάλη Βρετανία.

Οι Ιάπωνες ερευνητές κατέληξαν σε συμπεράσματα που επιβεβαιώνουν εκείνα της δανέζικης και σουηδικής έρευνας του 2006 όπου διαπιστώνονταν ότι η χρήση του κινητού δεν συνδέεται με αυξημένη επικινδυνότητα ανάπτυξης καρκινοπαθειών.

Όπως επεσήμανε ο Δρ Ναοχιτο Γιαμαγκουτσι από τη Γυναικεία Ιατρική Σχολή του Τόκυο, η έρευνα της ομάδας του, έγινε σε ηλικιακή ομάδα 30 έως 69 ετών, χρησιμοποιώντας ειδικό μοντέλο προσoμείωσης της κεφαλής για ακριβέστερα αποτελέσματα, αποτελεί την πρώτη έρευνα που καταλήγει σε αυτό το συμπέρασμα με τόσο ενδελεχή και λεπτομερή τρόπο.

Ανάλογα αποτελέσματα δημοσιεύτηκαν και τον Ιανουάριο του 2007 στην επιστημονική έκθεση από τις έρευνες πέντε χωρών που συμμετέχουν στο ερευνητικό πρόγραμμα Interphone: Δανίας, Φινλανδίας, Νορβηγίας, Σουηδίας και Μεγάλης Βρετανίας.

www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ - ΜΠΕ

Μία ώρα και 35 λεπτά θα διαρκούν στο άμεσο μέλλον τα ταξίδια από τον Πειραιά προς την Κρήτη με τα ιπτάμενα πλοία! Οι επιβάτες των σκαφών αυτών θα ταξιδεύουν με ταχύτητα άνω των 200 χιλιομέτρων την ώρα, «πετώντας» σε ύψος έως και 12 μέτρα πάνω από το κύμα! Την επανάσταση στις θαλάσσιες μεταφορές, αλλά και τις αερομεταφορές προς τα ελληνικά νησιά, φιλοδοξούν να κάνουν Έλληνες επιχειρηματίες που δραστηριοποιούνται κυρίως στον τομέα της μίσθωσης τουριστικών σκαφών και στις θαλάσσιες μεταφορές, οι οποίοι σχεδιάζουν να φέρουν στη χώρα μας τα πρώτα ιπτάμενα πλοία!
Πρόκειται για τα υπερσύγχρονης τεχνολογίας σκάφη, που είναι παγκοσμίως γνωστά ως «WΙG», τα οποία προσφέρουν θαλάσσιες μετακινήσεις με την ποιότητα των αεροπορικών μεταφορών! Τα πλοία αυτά μοιάζουν μεν με αεροπλάνα, όμως η λειτουργία τους βασίζεται στο διεθνώς αποκαλούμενο «φαινόμενο επίδρασης επιφάνειας» (wing in ground effect- WΙG).
Το πρώτο από τα σκάφη αυτά, με την ονομασία «Αquaglide 5», θα κάνει την εμφάνισή του στις ελληνικές θάλασσες το ερχόμενο καλοκαίρι (πιθανότατα τον Ιούνιο). Το συγκεκριμένο σκάφος θα έρθει στην Ελλάδα για λογαριασμό ελληνικού ναυπηγείου της ναυπηγο-επισκευαστικής ζώνης του Περάματος, το οποίο εξασφάλισε συνεργασία με τη ρωσική εταιρεία «Αrctic Τrade & Τransport Company», η οποία κατασκευάζει ιπτάμενα πλοία.
Το πενταθέσιο σκάφος «Αquaglide 5», που θα μείνει στην Ελλάδα για δοκιμαστική περίοδο περίπου τριών μηνών, φέρει όλα τα απαραίτητα πιστοποιητικά της κατηγορίας του από τον Ρωσικό Νηογνώμονα (σύμφωνα με τους κανόνες του Διεθνούς Οργανισμού Ναυτιλίας ΙΜΟ) και είναι κατοχυρωμένο διεθνώς από πλευράς δικαιωμάτων χρήσης της συγκεκριμένης τεχνολογίας.
Σημειώνεται ότι το ελληνικό ενδιαφέρον εστιάζεται κυρίως στα μεγαλύτερα σκάφη των 80 ή ακόμα και των 200 θέσεων, τα οποία θα μπορούν να μεταφέρουν και αυτοκίνητα. Ήδη, τέτοιο ενδιαφέρον υπάρχει από Έλληνες πλοιοκτήτες. Ανάμεσά τους βρίσκεται και το Λιμενικό Σώμα, που ενδιαφέρεται για την προμήθεια της στρατιωτικής έκδοσης 5-6 τέτοιων σκαφών, χωρητικότητας 80 ατόμων το καθένα.
Τι είναι το «Αquaglide 5». Το ιπτάμενο πλοίο «Αquaglide 5» που θα έρθει το καλοκαίρι στην Ελλάδα, σύμφωνα με τον αντιπρόσωπο των σκαφών αυτών κ. Παναγιώτη Ζάγκλη, αποτελεί τεχνολογική εξέλιξη του πρώτου σκάφους WΙG σε παγκόσμιο επίπεδο. Μέχρι σήμερα έχουν κατασκευαστεί συνολικά 20 τέτοια σκάφη. Ήδη, «Αquaglide 5» χρησιμοποιούνται στην Ταϊβάν και τη Ρωσία, ενώ σύντομα αναμένεται να δραστηριοποιηθούν στην Ιταλία, τη Γερμανία, τη Βραζιλία και τη Μαλαισία. «Πετώντας» πάρα πολύ χαμηλά από την κορυφή του κύματος, αναπτύσσει ταχύτητα ταξιδιού από 170 έως 200 χιλιόμετρα την ώρα, καταναλώνοντας μόνο 32 λίτρα καυσίμου (βενζίνης ή πετρελαίου)
ανά 100 χιλιόμετρα. Το «Αquaglide 5», λέει ο κ. Ζάγκλης, μπορεί να καλύψει την απόσταση Πειραιάς- Μύκονος μέσα σε μία ώρα και με κόστος καυσίμου περίπου 60 ευρώ, μεταφέροντας με ασφάλεια και άνεση τέσσερις επιβάτες μαζί με τις αποσκευές τους. Ο κινητήρας του προέρχεται από αυτοκίνητο (Μercedes Βenz V8) ενώ διαθέτει και αμφίβιες δυνατότητες, αφού μπορεί να ξεκινήσει το ταξίδι του από την ακτή χωρίς τη χρήση τροχών.
Ελληνικό ενδιαφέρον. Στη συμφωνία συνεργασίας που έκλεισε πρόσφατα ανάμεσα σε ελληνικό ναυπηγείο του Περάματος με τη ρωσική «Αrctic Τrade & Τransport company», εκτός των άλλων, προβλέπεται η τεχνική υποστήριξη όλων των σκαφών WΙG στην Ελλάδα, όπως και η από κοινού κατασκευή του «Αquaglide 5».
Στα άμεσα σχέδια των Ρώσων περιλαμβάνεται ήδη η κατασκευή σκαφών WΙG μεγαλύτερης μεταφορικής ικανότητας. Πρόκειται για σκάφη που θα μεταφέρουν από 28 έως 250 άτομα, ενώ θα έχουν δυνατότητα μεταφοράς και οχημάτων, με ταχύτητες που φθάνουν τα 400 χλμ. την ώρα. Η ίδια εταιρεία διαπραγματεύεται με Έλληνες επιχειρηματίες και την από κοινού εμπορική εκμετάλλευση σκαφών WΙG στην Ελλάδα, με τη μορφή ναυλώσεων (charter) ή θαλάσσιων ταξί. Παράλληλα, έντονο ενδιαφέρον για αγορά του σκάφους «Αquaglide 5» έχει εκδηλωθεί τόσο από Έλληνες εφοπλιστές (για ιδιωτική χρήση) όσο και από ναυτιλιακές εταιρείες των Κυκλάδων και των Δωδεκανήσων, για εμπορική εκμετάλλευση. Το κόστος του «Αquaglide 5» υπολογίζεται σήμερα σε περίπου 500.000 ευρώ.
Το «Flyship 80». Την ίδια στιγμή, άλλος Έλληνας επιχειρηματίας από την Κρήτη έχει εκδηλώσει ενδιαφέρον για το αντίστοιχο γερμανικό ιπτάμενο πλοίο «Flyship 80» (έχει δυνατότητα μεταφοράς 80 επιβατών), που κατασκευάζεται από τις εταιρείες Fischer Flugmechanic και ΑFD GmbΗ. Στόχος του είναι η δρομολόγηση 4 σκαφών σε γραμμές του Αιγαίου.
Το «Flyship 80» αναπτύσσει ταχύτητα 200 χλμ. την ώρα και κοστίζει περίπου 25 εκατ. ευρώ. Η διαδρομή Πειραιάς- Χανιά θα καλύπτεται σε 1 ώρα και 20 λεπτά, όταν το γρηγορότερο πλοίο της ελληνικής ακτοπλοΐας θέλει περίπου 5 ώρες για να καλύψει το ίδιο δρομολόγιο!
Σημειώνεται ότι για τη στρατιωτική έκδοση του «Flyship 80» ενδιαφέρον έχει εκδηλώσει και το Λιμενικό Σώμα. Ήδη, τα τεχνικά χαρακτηριστικά του «Flyship 80 Ρatrol» παρουσιάστηκαν τον περασμένο Δεκέμβριο σε ανώτατα στελέχη του Λιμενικού και υπηρεσιακούς παράγοντες του ΥΕΝ.

πηγή:www.tanea.gr

Ουάσινγκτον

O δεύτερος μεγαλύτερος δορυφόρος του Κρόνου ίσως διαθέτει δακτυλίους, όπως και ο μητρικός του πλανήτης, δείχνουν παρατηρήσεις του διαστημικού σκάφους Cassini. Μέχρι σήμερα, τέτοια δαχτυλίδια είχαν εντοπιστεί μόνο σε μεγάλους πλανήτες.

Η αποστολή Cassinι, μια συνεργασία της NASA και της ESA (Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Διαστήματος), ανίχνευσε έναν δίσκο από διαστημικά θραύσματα που περιφέρονται σε τροχιά γύρω από το μακρινό φεγγάρι. Οι Ευρωπαίοι επιστήμες που ανέλυσαν τις μετρήσεις υποθέτουν ότι ο δακτύλιος αποτελείται από σώματα διαφόρων μεγεθών, από μικροσκοπικούς κόκκους μέχρι μεγάλα βράχια.

Τα δεδομένα μεταδόθηκαν από το σκάφος το 2005, ωστόσο η ανακάλυψη δημοσιεύεται φέτος στο αμερικανικό περιοδικό Science, στο τεύχος της 7ης Μαρτίου.

Σε αντίθεση με τους δακτυλίους του Κρόνου, του Δία και του Ουρανού, των τριών μεγάλων πλανητών στο εξώτερο Ηλιακό Σύστημα, οι δακτύλιοι της Ρέας είναι πολύ δυσδιάκριτοι και δεν έχουν φωτογραφηθεί άμεσα.

Ο Δρ Τζέρεντ Τζόουνς, φυσικός του Πανεπιστημιακού Κολεγίου στο Λονδίνο, συμπέρανε την ύπαρξή τους βασισμένος σε μετρήσεις του Cassini.

Το Όργανο Μαγνητοσφαιρικής Απεικόνισης ανίχνευσε μείωση της ροής ηλεκτρονίων από τη μια πλευρά του δορυφόρου στην άλλη, ένδειξη ότι κάποιος άγνωστος σχηματισμός απορροφούσε τα ηλεκτρόνια.

Το κάτασπρο φεγγάρι παίρνει το όνομά της από την Ρέα της ελληνικής μυθολογίας, κόρη του Ουρανού και της Γαίας. Ανακαλύφθηκε το 1672 από τον Ιταλό μαθηματικό και αστρονόμο Τζιοβάνι Κασίνι, από τον οποίο πήρε το όνομά της η αποστολή Cassini.

Newsroom ΔΟΛ, με πληροφορίες από Associated Press

Γαλλική Γουιάνα

Το ευρωπαϊκό διαστημικό μεταφορικό όχημα Ιούλιος Βερν, που θα τροφοδοτήσει με νερό, τρόφιμα και επιστημονικό υλικό τον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό (ΔΔΣ) εκτοξεύτηκε επιτυχώς σε τροχιά τις πρώτες πρωινές ώρες της Κυριακής.

Η εκτόξευση του ATV (Αυτοματοποιημένου Μεταφορικού Οχήματος) πραγματοποιήθηκε με επιτυχία στις 01.03' τοπική ώρα (06.03' ώρα Ελλάδας), από το διαστημικό κέντρο Κουρού της Γαλλικής Γουιάνας. Στη συνέχεια, ο ανώτερος κινητήρας του πυραύλου πυροδοτήθηκε δύο φορές για να πραγματοποιήσει διορθώσεις της τροχιάς πριν τον ανεφοδιασμό από το διαστημικό σκάφος.

Το ATV, βάρους τουλάχιστον 20 τόνων, το μεγαλύτερο όχημα που έχει εκτοξευθεί ποτέ από πύραυλο τύπου Ariane 5, έχει στόχο τον ανεφοδιασμό του ΔΔΣ με νερό, τρόφιμα για το προσωπικό του Σταθμού, με επιστημονικό υλικό, μηχανήματα, ανταλλακτικά υλικά και κατόπιν την ανύψωση της τροχιάς του.

Το διαστημικό όχημα Ιούλιος Βερν κατασκευάστηκε για την Ευρωπαϊκή Διαστημική Υπηρεσία (ESA) από την Astrium Space Transportation. Στις 3 Απριλίου θα προσδεθεί στη ρωσική ανεξάρτητη διαστημική υπομονάδα Ζβέζντα του ΔΔΣ σε ύψος 400 χλμ. και θα πραγματοποιήσει σειρά δοκιμών για να διαπιστωθεί η ικανότητα ακίνδυνης πρόσδεσής του στο ΔΔΣ.

Ύστερα από έξι μήνες, το όχημα γεμάτο απορρίμματα του Σταθμού, θα αποσυνδεθεί από το ΔΔΣ και επιστρέφοντας στην ατμόσφαιρα θα καταστραφεί.

Η αποστολή του ATV συνιστά ένα ακόμη πρώτο βήμα για την Ευρώπη: μια αυτοματοποιημένη συνάντηση στο διάστημα μεταξύ του ATV και του Σταθμού. Όλες οι επιχειρήσεις πρόσδεσης μεταξύ των δύο οχημάτων θα πραγματοποιηθούν αυτόματα, χωρίς ανθρώπινη παρέμβαση.

Το σύνολο της πτήσης και των επιχειρήσεων πρόσδεσης θα παρακολουθούνται από ένα κέντρο ελέγχου για το ATV, στο Εθνικό Κέντρο Διαστημικών Μελετών της Τουλούζης.

Newsroom ΔΟΛ, με πληροφορίες από ΑΠΕ/Γαλλικό

Η κατασκευή υποθαλάσσιων πόλεων ήταν ένα από τα μεγάλα όνειρα του ανθρώπου παράλληλα με την κατάκτηση του διαστήματος. Η υποθαλάσσια διαβίωση φαίνεται να κερδίζει εκ νέου το ενδιαφέρον των επιστημόνων, ανοίγοντας νέους δρόμους για τον άνθρωπο

Η κατάκτηση του διαστήματος πριν από 40 χρόνια δημιούργησε έναν ενθουσιασμό σε όλο τον κόσμο και προσδοκίες για ένα πραγματικά «φουτουριστικό» μέλλον. Την ίδια περίοδο όμως, οι επιστήμονες άρχισαν να πειραματίζονται με την υποθαλάσσια διαβίωση, με στόχο να κτίσουν ολόκληρες πόλεις στο βυθός της θάλασσας.

Το υποβρύχιο σπίτι στη Φλώριδα

Στη Φλώριδα έχει στηθεί ένα υποβρύχιο σπίτι - εργαστήριο σε βάθος είκοσι μέτρων. Το «Aquarius» βρίσκεται 14 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά των νησιών Κι Λάργκο, στο Εθνικό Θαλάσσιο Καταφύγιο Φλόριντα Κις. Αποτελεί εργαστήριο των επιστημόνων που μελετούν τα κοράλλια, ενώ η παραμονή τους φτάνει έως και τις δέκα ημέρες.

Η φιλοσοφία του «Aquarius» θυμίζει αναποδογυρισμένο ποτήρι σε μία μπανιέρα γεμάτη με νερό. Το εργαστήριο που καταδύθηκε πριν από 16 χρόνια, δεν έχει πόρτες και οι επιστήμονες και οι επισκέπτες κατεβαίνουν με στολή δύτη και εισέρχονται στην κατασκευή, η οποία δεν πλημμυρίζει απλά γιατί υπάρχει ο εγκλωβισμένος αέρας στο χώρο.

Στον μικροσκοπικό διάδρομο οι επισκέπτες βγάζουν τη στολή τους, κάνουν ένα ντους και στη συνέχεια φορούν τα κανονικά ρούχα. Λίγα βήματα πιο εκεί βρίσκεται η κύρια καμπίνα, ένας συνδυασμός εργασιακού χώρου και σπιτιού, που είναι εξοπλισμένος με φούρνο μικροκυμάτων, ψυγείο, νεροχύτη, τηλέφωνο, Ίντερνετ και ένα τραπέζι. Πίσω από το διαχωριστικό υπάρχουν έξι κουκέτες για αντίστοιχο αριθμό ατόμων.

Το «Aquarius» έχει 14 μέτρα μήκος, 3 μέτρα πλάτος και ζυγίζει 85 τόνους. Οι θαλάσσιοι βιολόγοι μένουν συνήθως δέκα μέρες και ζουν κανονικά την καθημερινότητά τους καθώς εργάζονται, κοιμούνται, τρώνε, τηλεφωνούν, γράφουν e-mail, πραγματοποιούν τηλεδιασκέψεις χωρίς να χρειαστεί ν' ανέβουν ούτε για μία φορά στην επιφάνεια.

Πολλοί από τους επισκέπτες του υποβρύχιου εργαστηρίου - σπιτιού έχουν δηλώσει πως αισθάνονται ευφορία καθ' όλο το διάστημα που διαμένουν εκεί. Όπως, όμως εξηγούν οι υπεύθυνοι του εγχειρήματος, αυτό το αίσθημα ευφορίας οφείλεται στο συνδυασμό αζώτου και οξυγόνου.

«Είναι σαν έχει πιει κανείς ένα ποτήρι κρασί» δήλωσε ο Γκρέγκορι Στόουν, Βιολόγος από το Aquarium της Νέας Αγγλίας στη Βοστόνη.

Όμως, πάνω απ' όλα αυτή η ευφορία έχει να κάνει, ότι το «Aquarius» είναι προς το παρών το τελευταίο απομεινάρι ενός μεγαλειώδους οράματος.

Η κατάκτηση του Διαστήματος και της Θάλασσας

Στα μέσα του εικοστού αιώνα οι άνθρωποι ονειρεύονταν τόσο την κατάκτηση του Διαστήματος όσο και την κατάκτηση της Θάλασσας.

Ένα χρόνο πριν ο Ρώσος κοσμοναύτης Γιούρι Γκαγκάριν κάνει την πρώτη περιστροφή γύρο από τη Γη, ο Γάλλος Ζακ Πικάρντ «καταδύθηκε» με το υποβρύχιό του σε βάθος 10.911 μέτρα στις Μαριάνες στον Ειρηνικό Ωκεανό, το πιο βαθύ σημείο όλων των Ωκεανών.

Τα σενάρια των φιλόδοξων και των οραματιστών προέβλεπαν υποβρύχιες κρουαζιέρες, εξόρυξη μεταλλευμάτων έως και υποβρύχια πυρηνικά εργοστάσια. «Και μόνο από περιέργεια θα έπρεπε να εξερευνήσουμε τους Ωκεανούς», είχε πει σε ομιλία του ο πρόεδρος των ΗΠΑ, Τζον Κένεντι, συμπληρώνοντας: «Η επιβίωση μας ίσως να εξαρτάται από αυτό».

Τα προβλήματα του αέρα

Η κατάδυση ενός ανθρώπου, ακόμη και με επαρκή οξυγόνο, πάντα θα έχει και μικροπροβλήματα. Για κάθε μέτρο κατάδυσης, το σώματα δέχεται ενάμιση τόνο επιπλέον πίεση, με αποτέλεσμα να εισέρχονται διάφορα αέρια (π.χ. άζωτο) στο αίμα. Εάν ο δύτης αναδυθεί γρήγορα στην επιφάνεια, το αίμα του θα γεμίσει φυσαλίδες από τα αέρια, όπως το ανθρακικό στα αναψυκτικά, με τον κίνδυνο να προκαλέσουν εμβολές. Ένας δύτης που βρίσκεται σε βάθος είκοσι μέτρων - όσο είναι και το βάθος του «Aquarius» - για 80 λεπτά, έχει συγκεντρώσει σημαντική ποσότητα αερίων στο αίμα του. Εάν παραμείνει για περισσότερη ώρα, θα πρέπει κατά την ανάδυση να κάνει διαλείμματα, προκειμένου ν' αφήσει το σώμα του ν' αποσυμπιεστεί και να αποβάλλει τα αέρια.

Όσο περισσότερο χρόνο παραμείνει στο μεγάλο βάθος, τόσο περισσότερο άζωτο απελευθερώνεται στο αίμα και ως εκ τούτου χρειάζεται μεγαλύτερο χρόνο για να επιστρέψει στην επιφάνεια. Κάποια στιγμή το σώμα θα έχει απορροφήσει όλα τα αέρια, που αναλογούν στο αντίστοιχο βάθος. Σε αυτό το σημείο, ο χρόνος αποσυμπίεσης είναι πλέον σταθερός. Έτσι, ο δύτης μπορεί να παραμείνει για όσο διάστημα θέλει στο βυθό, χωρίς περεταίρω επιπτώσεις.

Βάση αυτής της γνώσης ονειρεύτηκαν οι επιστήμονες υποβρύχιους σταθμούς, των οποίων οι κάτοικοι θ' ανέβαιναν στην επιφάνεια λίγες φορές τον χρόνο. Χάρη σε αυτούς τους «διαστημικούς σταθμούς του Εσωτερικού Κόσμου» όπως τ' αποκαλούσαν, θα μπορούσε ο άνθρωπος να εποικίσει τους βυθούς των θαλασσών.

«Αύριο κιόλας θα μπορεί ένας άποικος να βλέπει μέσα από τη μάσκα του το υποβρύχιο αγρόκτημά του», προέβλεπε ο Βέλγος δύτης, Ρόμπερτ Στενουίτ.

Το εγχείρημα του Κουστό

Το 1962 ο Ζακ Υβ Κουστό δοκίμασε ένα πρωτοποριακό εγχείρημα στ' ανοιχτά των γαλλικών ακτών στη Μασαλία. Στις 14 Σεπτεμβρίου εκείνης της χρονιάς καταδύθηκαν σ' έναν ειδικά διαμορφωμένο ατσάλινο θάλαμο το «Conshelf I», οι συνεργάτες του Κουστό, Αλμπέρ Φαλκό και Κλοντ Γεσλί, οι οποίοι έμειναν στο χώρο αυτό για μία εβδομάδα.

Ο θάλαμος είχε μήκος 5 μέτρα και ύψος 2,5 και βρισκόταν σε βάθος 10 μέτρων. Οι δύο αυτοδύτες είχαν καθαρό αέρα μέσω ενός σωλήνα, που έφτανε μέχρι τη στεριά, ενώ η θέρμανση προέρχονταν από υπέρυθρες ακτινοβολίες. Εξήνα άτομα ήταν επιφορτισμένα για να επιβλέπουν την ασφάλεια των δύο αντρών, ενώ ένας γιατρός καταδύοταν δύο φορές την ημέρα για να ελέγξει τις επιπτώσεις της υποθαλάσσιας πίεσης στο σώμα και την υγεία τους. Η μόνη διασκέδαση για τον Φαλκό και τον Γεσλί ήταν ένα πικάπ και μία κιθάρα.

Χάρη σε αυτό το εγχείρημα της ομάδας του Κουστό γνωρίζουμε σήμερα ότι σε όσο μεγαλύτερο βάθος βρίσκεται ένας άνθρωπος, τόσο πιο βαθιά γίνεται η φωνή του, εξαιτίας της πίεσης που ασκείται στις φωνητικές του χορδές, ενώ μειώνονται η αίσθηση της γεύσης και η δυνατότητα του ανθρώπου να σφυρίξει.

Κερδίζοντας το παγκόσμιο ενδιαφέρον

Ήταν τόσο μεγάλος ο αντίκτυπος από την επιτυχία του «Conshelf I», ώστε αμέσως ξεκίνησε η δραστηριοποίηση και άλλων κρατών στον τομέα αυτό. Για τις επόμενες δύο δεκαετίες κατασκευάστηκαν και τέθηκαν σε λειτουργία 65 υπόγειες κατοικίες - εργαστήρια σε βάθος από 5 έως 300 μέτρα.

Περίπου 800 αυτοδύτες έχουν μείνει σε αυτά τα υποθαλάσσια σπίτια, για χρονικό διάστημα που έφτανε μέχρι και δύο μήνες, χωρίς ν' ανέβουν στην επιφάνεια. Ακόμη και χώρες που δεν είχαν πρόσβαση στη θάλασσα, όπως η Τσεχοσλοβακία πειραματίστηκε με τις υποθαλάσσιες κατοικίες.

Μία από τις πιο περίεργες κατασκευές ήταν η «λαστιχένια σκηνή», που κατασκεύασαν Αμερικανοί ερευνητές το 1964, η οποία τοποθετήθηκε κοντά στις Μπαχάμες σε βάθος 140 μέτρων. Ωστόσο, οι αυτοδύτες που διέμειναν στη «λαστιχένια σκηνή» άντεξαν μόλις δύο ημέρες, καθώς τα μεγάλα ψάρια που κυνηγούσαν στην περιοχή, έπεφταν στην κυριολεξία πάνω τους, ρίχνοντάς τους από το κρεβάτι.

Ένα από τα πιο φιλόδοξα προγράμματα ήταν το «Sealab», που χρηματοδοτήθηκε από το πολεμικό ναυτικό των ΗΠΑ. Συγκεκριμένα τοποθέτησαν τρία σπίτια - εργαστήρια στα πιο βαθιά σημεία των αμερικανικών ακτών και ήταν πλήρως εξοπλισμένα για την υποθαλάσσια ζωή, διαθέτοντας μηχανήματα υπερήχων και επεξεργασίας δεδομένων. Ταυτόχρονα η επικοινωνία και η μεταφορά βασικών ειδών πρώτης ανάγκης, φαγητού, ταχυδρομείου και εργαλείων γίνονταν με τη βοήθεια ενός δελφινιού, του Τάφι. Επιπλέον, ορισμένοι από τους «ενοίκους» των «Sealab» είχαν φροντίσει να εξοπλιστεί το υποθαλάσσιο σπίτι με χαλιά, τηλεόραση, στεγνωτήριο ρούχων και καταψύκτες. Φυσικά διέθεταν μπάνιο και τουαλέτες.

Επιπλέον, προκειμένου να διευκολυνθεί η αποσυμπίεση στην άνοδο για τους αυτοδύτες, οι επιστήμονες έριχναν στο τέλος της διαμονής τεχνητά την πίεση. Η διαδικασία αυτή διαρκεί στο «Aquarius» περίπου 17 ώρες.

Στο εγχείρημα των υποθαλάσσιων σπιτιών μπήκε και η NASA, η οποία χρηματοδότησε μέρος του «Aquarius», ενώ πολύ συχνά οι αστροναύτες διέμεναν εκεί προκειμένου να προετοιμαστούν για το διαστημικό τους ταξίδι. Οι συνθήκες κάτω από την θάλασσα θυμίζουν πάρα πολύ τις συνθήκες στο διάστημα, ειδικότερα εξαιτίας της έλλειψης φωτός και οξυγόνου, ενώ η αίσθηση της απομόνωσης είναι εξίσου έντονη.

Μάλιστα, οι δύο πλευρές ήρθαν σε άμεση επαφή όταν τον Αύγουστο του 1965, ο αστροναύτης, Γκόρντον Κούπερ από το διαστημόπλοιο «Gemini 5» συνομίλησε μέσω ασυρμάτου με τον συνάδελφό του Σκοτ Κάρπεντερ στο «Sealab 2». Ο Κούπερ βρισκόταν εκείνη τη στιγμή σε τροχιά γύρω από της Γη σε ύψος 240 χιλιομέτρων, ενώ ο Κάρπεντερ ανοιχτά των ακτών της Καλιφόρνια σε βάθος 62 μέτρων.

Ωστόσο, η υποθαλάσσια έρευνα άρχισε να χάνει υποστήριξη, εξαιτίας ενός θανατηφόρου ατυχήματος το 1969, του μεγάλου κόστους συντήρησης - το οποίο φτάνει και τα 10.000 δολάρια την ημέρα - και κυρίως γιατί ο μεγάλος πρωταγωνιστής ήταν τα διαστημικά ταξίδια.

Τα νέα σχέδια για τα υποθαλάσσια σπίτια

Μετά όμως, από αρκετά χρόνια υποτονικής δραστηριότητας, η υποθαλάσσια διαβίωση φαίνεται να ξανακερδίζει έδαφος. Πρόσφατα, ο καθηγητής Θαλάσσιας Βιολογίας στο πανεπιστήμιο του Κονέκτικατ, Ρίτσαρντ Κούπερ, ο οποίος ειναι και ιδρυτής της Οργάνωσης για την προώθηση της Μελέτης των Ωκεανών, πέτυχε να πάρει χρηματοδότηση για ένα πρόγραμμα κατασκευής ενός διόροφου σπιτιού - εργαστηρίου, το οποίο θα τοποθετηθεί σε βάθος σαράντα μέτρων σε τροπική θάλασσα και θα μπορεί να φιλοξενήσει έως και σαράντα αυτοδύτες.

Στα μακροπρόθεσμα σχέδια του καθηγητή Κουπερ υπάρχει όμως, ένα πολύ πιο φιλόδοξο σχέδιο. Πρόκειται για την κατασκευή ενός Σταθμού Μεγάλου Βάθους, ο οποίος θα βρίσκεται 180 μέτρα κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας ανοιχτά των ακτών της Νέας Αγγλίας. Το «Ocean Base One» θα αποτελείται από δύο καμπίνες. Στην πρώτη θα επικρατούν συνθήκες αντίστοιχες με την επιφάνεια της Γης, οι οποίες θα επιτρέπουν την παραμονή λίγων ημερών. Στη δεύτερη καμπίνα θα επικρατούν συνθήκες του φυσικού περιβάλλοντος: Ατμοσφαιρική πίεση 19 Bar. Η αποσυμπίεση των αυτοδυτών για την επιστροφή τους στην επιφάνεια θ' απαιτεί επτά ημέρες.

Το κόστος του «Ocean Base One» υπολογίζεται στα 50 με 70 εκατομμύρια δολάρια, θα έχει έκταση 370 τ.μ. και θα περιλαμβάνει χώρους διαμονής και εργασίας, όπου θα μένουν 60 άνθρωποι.

Μία βάση τέτοιου μεγέθους, έχοντας τη δυνατότητα να φιλοξενήσει έναν σημαντικό αριθμό ατόμων μπορεί πραγματικά ν' ανοίξει το δρόμο για την κατάκτηση του βυθού των θαλασσών. Η κατασκευή αποικιών και πόλεων κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας μοιάζει πλέον εφικτή.

www.kathimerini.gr με πληροφορίες από Spiegel

Παράλληλα, θα εγκατασταθεί το πρώτο τμήμα του ιαπωνικού εργαστηρίου Kibo και το καναδικό ρομποτικό σύστημα Dextre.

Το πλήρωμα του Εndeavour θα παραμείνει στο διάστημα 16 ημέρες και στον διαστημικό σταθμό δώδεκα.

Στις 16 Νοεμβρίου 1974, ο αστρονόμος Φρανκ Ντρέικ εγκαινίασε ένα νέο παρατηρητήριο στο Αρεσίμπο του Πουέρτο Ρίκο, αποστέλλοντας το πρώτο συνειδητό μήνυμα επικοινωνίας της ανθρωπότητας με τους εξωγήινους.

Το μήνυμα δημιουργήθηκε από 1.679 μηδενικά και μονάδες που φαινομενικά τοποθετήθηκαν τυχαία και ήταν μικρότερο από τις 4 πρώτες παραγράφους του παρόντος άρθρου.

Παρόλα αυτά, χρειάστηκαν 3 ολόκληρα λεπτά για την αποστολή του. Ενώ το μήνυμα ξεκίνησε το ταξίδι του στο σύμπαν – ένα ταξίδι διάρκειας 24.000 ετών για το M-13, ένα σμήνος αστέρων στον αστερισμό του Ηρακλή, για να είμαστε ακριβείς – οι διπλανοί αξιωματούχοι άκουγαν από ένα ηχείο το κάθε bit που αναπαραγόταν ως ένας σύντομος ήχος υψηλού τόνου.

Μερικοί από τους συμμετέχοντες δήλωσαν αργότερα ότι ένιωσαν ιδιαίτερη συγκίνηση.

Οι άνθρωποι αναζητούν εδώ και αιώνες τους καλύτερους τρόπους επικοινωνίας με τους διαστρικούς μας γείτονες. Το 1820, ο Γερμανός μαθηματικός Καρλ Φρίντριχ Γκάους πρότεινε να κοπεί ένα τεράστιο ορθογώνιο τρίγωνο στο δάσος Σιβηρικής πεύκης, δημιουργώντας ένα μνημείο αφιερωμένο στο Πυθαγόρειο θεώρημα, το οποίο θα ήταν αρκετά μεγάλο ώστε να φαίνεται από το υπερδιάστημα.

Είκοσι χρόνια αργότερα, ο Αυστριακός αστρονόμος Joseph von Littrow έδωσε νέες προοπτικές σε αυτή την ιδέα, προτείνοντας την εκσκαφή τεράστιων τάφρων στην έρημο της Σαχάρας, οι οποίες θα μπορούσαν να γεμιστούν με κηροζίνη και να παραμένουν φωτεινές.

Τα φλεγόμενα τρίγωνα, οι κύκλοι και τα τετράγωνα θα λειτουργούσαν ως ένα είδος φάρου για τους διαστημικούς μας γείτονες, τουλάχιστον μέχρι να σβήσει η φωτιά.

Σε μεγάλο βαθμό, οι νέες τεχνολογίες κατέστησαν άχρηστες αυτές τις προτάσεις. Από τη δεκαετία του 1920, οι ραδιοφωνικές και τηλεοπτικές εκπομπές σημάτων από τους ανθρώπους κατέκλυσαν τον γαλαξία και είναι βέβαιο ότι όποιος ακούει έχει ήδη βαρεθεί.

«Κατά μία έννοια, όλα αυτά είναι ακαδημαϊκά, αφού στέλνουμε εκπομπές στους εξωγήινους εδώ και δεκαετίες», αναφέρει ο Seth Shostak, αστρονόμος με υψηλή θέση στο Ινστιτούτο SETI, έναν μη κερδοσκοπικό οργανισμό που είναι αφιερωμένος στην αναζήτηση εξωγήινης νοημοσύνης. «Παρακολουθούν ήδη τους Kate Smith & Kukla Fran και Howdy Doody.»

Όμως, εάν αποφασίζαμε ότι θέλαμε να τους στείλουμε ένα μήνυμα με σκοπό, κάτι που να τους μάθει περισσότερα για εμάς από όσα τους διδάσκει ένα επεισόδιο του Πλοίου της αγάπης; Ποιος είναι ο καλύτερος τρόπος να δημιουργήσουμε ένα μήνυμα που θα παραληφθεί, θα γίνει κατανοητό και θα είναι και χρήσιμο;

Η εκπομπή από το Αρεσίμπο ήταν ένας τρόπος προσέγγισης. Τα 1.679 μηδενικά και μονάδες μετέφεραν ένα κρυμμένο μήνυμα για τυχόν νοήμονα είδη που θα διαπίστωναν ότι ο αριθμός 1.679 είναι το γινόμενο δύο πρώτων αριθμών, του 73 και του 23. Τοποθετήστε το μήνυμα σε 73 σειρές με 23 αριθμούς η καθεμία και το αποτέλεσμα θα είναι μια εικόνα ζωγραφισμένη με bit.

Ήταν μια πρωτοποριακή προσέγγιση, αλλά το μήνυμα ήταν κρυμμένο και η κατανόησή του εξαρτιόταν από το αν οι εξωγήινοι θα έκαναν τα απαραίτητα λογικά βήματα για να το αποκωδικοποιήσουν.

Το Αρεσίμπο δεν ήταν η πρώτη φορά που ο Ντρέικ ασχολήθηκε με τον τρόπο επικοινωνίας με το εξωγήινο κοινό. Το Μάρτιο του 1972, μαζί με το διαστημόπλοιο Pioneer 10 εκτοξεύθηκε στο διάστημα μια πλάκα που σχεδίασε ο ίδιος σε συνεργασία με τον θρυλικό αστρονόμο Καρλ Σαγκάν.

Λίγα χρόνια αργότερα, ο Ντρέικ και ο Σαγκάν θα συνεργάζονταν και πάλι σε ένα πιο φιλόδοξο σχέδιο: την προσάρτηση ενός επίχρυσου δίσκου γεμάτου με μουσική και φωτογραφίες στα δύο εξερευνητικά οχήματα Voyager.

Οι προσπάθειες αυτές είναι αξιοσημείωτες επειδή έχουν γίνει ελάχιστες άλλου είδους προσπάθειες για τη δημιουργία ενός μηνύματος που να απευθύνεται σε εξωγήινους πολιτισμούς. Όμως, ως προσπάθειες επικοινωνίας, τα διαστημόπλοια απέτυχαν παταγωδώς.

Ήταν πολύ μικρά για να προκαλέσουν την προσοχή και μετακινούνταν πάρα πολύ αργά. Είναι σαφώς καλύτερο να χρησιμοποιηθεί σήμα εκπομπής που μεταφέρεται με την ταχύτητα του φωτός και με κατεύθυνση προς ένα συγκεκριμένο αστέρι.

Θα μπορούσαμε να χρησιμοποιήσουμε τις ίδιες ραδιοσυχνότητες που χρησιμοποιήθηκαν για το μήνυμα του Αρεσίμπο, αλλά ίσως με λίγο πιο θεαματικό τρόπο; Το σύμπαν είναι αρκετά διαφανές στις ακτίνες του οπτικού φάσματος. Αυτός, άλλωστε, είναι και ο λόγος που βλέπουμε τόσο μακρινούς γαλαξίες. Εάν χρησιμοποιούσαμε μια ομάδα λέιζερ υψηλής ισχύος, θα μπορούσαμε να εκπέμψουμε ένα ευρυζωνικό μήνυμα σε ολόκληρο το σύμπαν.

Επιπλέον, θα μπορούσαμε να το κάνουμε με στιλ. «Το καλό με το φως είναι ότι τα πλάσματα έχουν μάτια, οπότε θα ήταν δυνατό να κάνουμε την οπτική ακτινοβολία αρκετά φωτεινή ώστε να φαίνεται», λέει ο Paul Horowitz, καθηγητής φυσικής στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ.

«Αυτό είναι ένα σήμα, που δεν θα μπορεί να παρερμηνευτεί. Στρέφεις το βλέμμα σου στον ουρανό και βλέπεις ένα αστέρι που αναβοσβήνει με κωδικό και επιπλέον, το χρώμα του αλλάζει.»

Το επόμενο ερώτημα που τίθεται αφορά στο περιεχόμενο του μηνύματος. Ο Ντρέικ δηλώνει ότι εάν είχε τη δυνατότητα να επαναλάβει την προσπάθειά του, κατά πάσα πιθανότητα θα συγκαλούσε μια διεθνή επιτροπή αποτελούμενη από επιστήμονες, καλλιτέχνες, πολιτικούς και θρησκευτικά πρόσωπα με σκοπό την παραγωγή μιας ολογραφικής ταινίας με θέμα τη ζωή στη Γη.

Άλλοι ερευνητές προτείνουν ότι ο καλύτερος τρόπος για να τραβήξουμε την προσοχή των εξωγήινων είναι η αποστολή ενός σημαντικού αριθμητικού μοτίβου, ίσως τους πρώτους αριθμούς ή την τιμή του π. «Ίσως η πιο ουσιαστική βάση για τη δημιουργία ενός τέτοιου μηνύματος να είναι τα μαθηματικά», λέει ο Horowitz. «Υπάρχουν πολλά πράγματα που ακριβώς επειδή είναι τόσο βασικά, μπορούν να κατανοηθούν με βεβαιότητα από τον καθένα, ανεξάρτητα από τις ιδιότητες του.»

Η μαθηματική προσέγγιση δέχεται επικρίσεις. «Δεν πρόκειται να στείλετε την τιμή του πι», απαντά ο Shostak. «Εάν οι εξωγήινοι έστελναν σε εμάς την τιμή του πι, δεν θα απογοητευόσασταν; Είναι κάτι που μαθαίνεται στην έβδομη τάξη.»

Αντ' αυτών, γιατί να μην εκπέμψουμε ό,τι έχουμε στη διάθεσή μας; «Προσωπικά, θα έστελνα απλώς ό,τι περιέχεται στους διακομιστές του Google», προτείνει ο Shostak. «Καταρχήν, δεν χρειάζεται να ανησυχήσουμε για το γεγονός ότι δεν μιλούν Αγγλικά. Με τόσο άφθονο περιεχόμενο που υπάρχει, θα τα μάθουν.

Επιπλέον, εκεί περιλαμβάνονται όλα τα θέματα. Εντάξει, υπάρχει και άφθονο πορνογραφικό υλικό, αλλά δεν είναι κι αυτό ένα στοιχείο της ανθρώπινης πραγματικότητας.»

Άλλωστε, τι νόημα έχει να «ενοχλήσουμε» έναν εξωγήινο πολιτισμό για να πούμε απλώς ένα «γεια», δεδομένου ότι ενδέχεται να περάσουν χιλιετίες προτού πάρουμε μια απάντηση. «Είναι σαν να έστειλαν οι Ρωμαίοι ένα μήνυμα [στους εξωγήινους] και να πήραμε εμείς την απάντηση», εξηγεί ο Shostak.

«Στην πραγματικότητα, [η απάντηση] απευθύνεται στον Κικέρωνα και όχι σε εμάς. Πιστεύω απλώς ότι θα έπρεπε να στείλουμε όσο το δυνατόν περισσότερα στοιχεία μάς επιτρέπει η τεχνολογία, υποθέτοντας ότι δεν θα είμαστε εμείς αυτοί που θα πάρουμε την απάντησή τους.»

Η συζήτηση μπορεί να φαίνεται ακαδημαϊκή. Ωστόσο, πολλοί αστρονόμοι είναι πεπεισμένοι ότι μέσα στις επόμενες δεκαετίες θα εντοπιστεί εξωγήινη ζωή. Συνεπώς, όταν αυτό συμβεί, θα ήταν καλό να έχουμε έτοιμη μια επίσημη απάντηση διαφορετικά υπάρχει ο κίνδυνος οι εξωγήινοι να κατακλυστούν από τις απαντήσεις του απλού κόσμου.

«Από τη στιγμή που θα γίνει η επαφή, ένα από τα πρώτα πράγματα που θα συμβούν είναι ότι καθένας που έχει μια κεραία στην αυλή του και την ικανότητα να συνδέσει έναν πομπό, θα εκπέμψει ηλεκτρονικά τις προσωπικές του φιλοσοφίες», αναφέρει ο Shostak. «Οι άνθρωποι θα θέλουν να στείλουν τη δική τους απάντηση και κανένας δεν θα μπορεί να τους εμποδίσει.»

πηγή:news.pathfinder.gr

Ο Ρωμαίος ιστορικός Αμμιανός Μαρκελλίνος περιέγραψε πώς το αναπάντεχο γιγάντιο κύμα έστειλε μεγάλα πλοία σε βάθος τριών χιλιομέτρων από τις ακτές, ακόμα και πάνω στις στέγες σπιτιών.

Σύμφωνα και με άλλες μαρτυρίες, το τσουνάμι του 365 μ.Χ. έπνιξε χιλιάδες ανθρώπους στην Αίγυπτο, την Ελλάδα, τη Σικελία, ακόμα και στο σημερινό Ντουμπρόβνικ στην Αδριατική. Οι καλλιέργειες στο δέλτα του Νείλου καταστράφηκαν από το θαλασσινό νερό και οι πόλεις της περιοχής ερημώθηκαν.

Μέχρι σήμερα, οι γεωλόγοι πίστευαν ότι ο υποθαλάσσιος σεισμός που προκάλεσε το τσουνάμι εκδηλώθηκε στο ελληνικό τόξο (ελληνική ζώνη υποβύθισης), που εκτείνεται σε ένα ημικύκλιο 500 χλμ από νοτιοδυτική Τουρκία μέχρι τη δυτική Ελλάδα. Κατά μήκος του τόξου αυτού η αφρικανική λιθοσφαιρική πλάκα βυθίζεται κάτω από την ευρασιατική πλάκα.

Ερευνητές του Πανεπιστημίου του Κέμπριτζ στη Βρετανία αναφέρουν τώρα στο περιοδικό Nature Geoscience αναφέρουν τώρα ότι ο σεισμός δεν εκδηλώθηκε μέσα στη ζώνη υποβύθισης, αλλά σε ένα άγνωστο ως σήμερα ρήγμα που βρίσκεται ακριβώς πάνω από τη ζώνη αυτή.

Βασισμένοι σε έρευνες πεδίου, που δείχνουν ότι ο σεισμός ανύψωσε τη δυτική τη κατά 10 μέτρα και την μετακίνησε κατά 20 μέτρα, οι ερευνητές προσομοίωσαν τη δόνηση στον υπολογιστή.

Όπως αναφέρει το Γαλλικό Πρακτορείο Ειδήσεων, η ομάδα της Δρ Μπεθ Σο εκτιμά ότι η ολίσθηση ανάμεσα στις δύο πλευρές του ρήγματος συνέβη σε μήκος 100 χλμ και σε εστιακό βάθος 45 χιλιομέτρων, 30 χιλιόμετρα πιο κοντά στην επιφάνεια απ' ό,τι η ζώνη υποβύθισης.

Μετά τον σεισμό του 365 μ.Χ., που εκτιμάται ότι είχε ένταση 8,3-8,5 βαθμούς της κλίμακας Ρίχτερ, το ρήγμα πιθανότατα θα παραμείνει ήσυχο για περίπου 5.000 χρόνια, υπολογίζουν οι Βρετανοί γεωλόγοι.

Προειδοποιούν όμως ότι, εάν η τεκτονική δομή κατά μήκος του υπόλοιπου ελληνικού τόξου είναι παρόμοια, 'ενας υποθαλάσσιος σεισμός θα μπορούσε να προκαλέσει τσουνάμι στην Ανατολική Μεσόγειο σε περίπου 800 χρόνια.

Το τελευταίο τσουνάμι που σάρωσε την ανατολική Μεσόγειο συνέβη στις 8 Αυγούστου 1303. Σύμφωνα με μελέτη που δημοσιεύτηκε το 2006, το κύμα των εννέα μέτρων που χτύπησε πάλι την Αλεξάνδρεια προκλήθηκε από σεισμό περίπου 7,8 βαθμών που είχε εκδηλωθεί 40 λεπτά νωρίτερα έξω από την Κρήτη.

Μετά το καταστροφικό τσουνάμι της Ινδονησίας το 2004, η UNESCO εγκαθιστά τώρα σύστημα προειδοποίησης για τσουνάμι στη Μεσόγειο ως μέρος ενός παγκόσμιου δικτύου παρακολούθησης.

quote:

---

Πτήσεις πάνω στο κύμα με 200 χλμ. την ώρα!

...

Wolf

---

Δεν ειναι τα πρωτα... προϋπαρχουν, και μαλιστα... σε τεραστιο μεγεθος, οπως το Ρωσικο CASPIAN MONSTER SEA PLANE γνωστο καλυτερα ως EKRANOPLAN

Specifications
The ekranoplan has a lifting power of 1,000 tonnes (984 LT), among the largest ever achieved. The KM, as the Caspian Sea Monster was known in the top secret Soviet military development program, was over 100 metres (328 ft) long, weighed 540 t (531 LT) fully loaded, and could travel over 400 kilometres per hour (249 mph), mere meters above the surface of the water.[1] [2]. Another model was the Lun-class, entering service with the Black Sea Fleet in 1987; the Lun-class vehicles had a top speed of 550 knots (1,019 km/h).

The important design principle is that wing lift is reduced as operating altitude of the ekranoplan is increased (see ground effect). Thus it is dynamically stable in the vertical dimension. Once moving at speed, the ekranoplan was no longer in contact with the water, and could move over ice, snow, or level land with equal ease, though flight over land would have involved extreme risks unless the surface were very dependably flat.

These craft were originally developed by the Soviet Union as very high-speed military transports, and were based mostly on the shores of the Caspian Sea and Black Sea.[citation needed] The largest could transport over 100 t (98 LT) of cargo. The development of ekranoplans was supported by Dmitri Ustinov, Minister of Defence of the USSR. About 120 ekranoplans (A-90 Orlyonok class) were initially planned to enter military service in the Soviet Navy. The figure was later reduced to fewer than thirty vehicles, planned to be deployed mainly for the Black and the Baltic Soviet navies. Marshal Ustinov died in 1985, and the new Minister of Defence Marshal Sokolov effectively stopped the funding for the program. The only three operational A-90 Orlyonok ekranoplans built (with renewed hull design) and one Lun-class ekranoplan remained at a naval base near Kaspiysk.[citation needed]

The two major problems which the Soviet Era Ekranoplanes faced were: 1) poor longitudinal stability and 2) a need for reliable navigation & automatic control systems more advanced than any available at the time.

Since the fall of the Soviet Union, ekranoplans have been produced by the Volga Shipyard in Nizhni Novgorod located at 56°21′58.08″N, 43°52′14.26″E.

"Say HELLO to My Little Friend"

Το τέλος της Γης απέχει 7,6 δισεκατομμύρια χρόνια, ωστόσο οι δύσκολες ώρες για τον πλανήτη μας θα ξεκινήσουν νωρίτερα, όπως προειδοποιούν δύο επιφανείς αστρονόμοι.

Σ ένα δισεκατομμύριο χρόνια από σήμερα, καθώς ο ήλιος θα διαστέλλεται αργά, οι ωκεανοί θα εξατμιστούν, γεμίζοντας την ατμόσφαιρα με υδρατμούς -ένα ισχυρό αέριο του θερμοκηπίου-, με αποτέλεσμα την παγκόσμια αύξηση της θερμοκρασίας. Οι ειδικοί, πάντως, αφήνουν μία ηλιαχτίδα ελπίδας για τη σωτηρία της Γης.

Ο αστρονόμος Ρόμπερτ Σμιθ από το Πανεπιστήμιο του Σάσεξ και ο Κλαουσπέτερ Σρέντερ από το Πανεπιστήμιο Γκουανατζουτάο στο Μεξικό προέβησαν στους δυσοίωνους αυτούς υπολογισμούς, ενισχύοντας την επικρατέστερη, μέχρι σήμερα, θεωρία για την «αποδημία» του πλανήτη μας. Για πρώτη φορά, όμως, οι επιστήμονες κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι η καταστροφή της Γης θα είναι ολοκληρωτική.

Οπως υποστηρίζουν στην επιθεώρηση «Αστροφυσική», η Γη είναι καταδικασμένη να ψηθεί και, εν συνεχεία, να καταβροχθιστεί από τον ήλιο. Μόλις τελειώσουν τα καύσιμα στον ήλιο, επισημαίνουν οι επιστήμονες, αυτός θα διασταλεί και θα μετατραπεί σ' έναν επικίνδυνο ερυθρό γίγαντα...

«Η ασθενής εξωτερική ατμόσφαιρα του ήλιου θα επεκταθεί πέρα από την ορατή επιφάνειά της και θα καλύψει τη Γη μέσα σε χαμηλής πυκνότητας εξωτερικά στρώματα. Η έλξη που προκαλείται από το χαμηλής πυκνότητας αέριο είναι αρκετή για να αναγκάσει τη Γη να ατμοποιηθεί από τον Ηλιο», εξηγεί ο καθηγητής Σμιθ.

Μέχρι σήμερα οι αστρονόμοι πίστευαν πως παρά το γεγονός ότι η Γη θα «τσουρουφλιζόταν», θα κατάφερνε να επιβιώσει. Σύμφωνα, όμως, με τους νέους υπολογισμούς, το τέλος της Γης θα είναι ολοκληρωτικό. Αν και οι λύσεις που προτείνουν οι δύο αστρονόμοι ανήκουν στη σφαίρα του φανταστικού, θεωρούν πως θα είναι λυτρωτικοί για τον πλανήτη. Ενας τρόπος είναι να χρησιμοποιηθεί η βαρυτική έλξη ενός διερχόμενου μεγάλου αστεροειδούς για να... ρυμουλκήσει ήπια τη Γη από τη ζώνη κινδύνου. Μ ένα ελαφρύ «σκούντημα» κάθε έξι χιλιάδες χρόνια η Γη θα μπορούσε να επιζήσει για τουλάχιστον άλλα 5 δισεκατομμύρια χρόνια.

Και η δεύτερη λύση που προτείνουν είναι η δημιουργία ενός «στόλου διαπλανητικών σωσίβιων λέμβων», που θα μπορούσαν να κάνουν... μανούβρες στα όρια του ήλιου, αλλά αρκετά κοντά του για να χρησιμοποιήσουν την ενέργειά του.

πηγή:www.ethnos.gr

(Ο σκελετός της νεαρής γυναίκας, όπως βρέθηκε στο οικόπεδο της οδού Γεωργίου Σεφέρη στη Βέροια)

Μια σπάνια χειρουργική επέμβαση του 3ου μ.Χ. αιώνα στη Βέροια και η διαπίστωση ότι η Σταυρούπολη της Θεσσαλονίκης είναι η αρχαιότερη περιοχή της Ευρώπης όπου αποδεδειγμένα παράγονταν γαλακτοκομικά προϊόντα είναι δύο από τις εντυπωσιακές ανακοινώσεις που θα γίνουν στην ΚΑ Συνάντηση για το Αρχαιολογικό Εργο στη Μακεδονία και στη Θράκη, που θα αρχίσει αύριο στη Θεσσαλονίκη.

Μια σπάνια χειρουργική επέμβαση που έγινε στο κρανίο νεαρής γυναίκας αποδεικνύει την ύπαρξη εξειδικευμένης ομάδας γιατρών στα υστερορωμαϊκά χρόνια στη Βέροια.

Η έρευνα ενός υστερορωμαϊκού τάφου (3ος μ.Χ. αιώνας) με την ταφή νεαρής γυναίκας που εντοπίστηκε στην οδό Γεωργίου Σεφέρη της Βέροιας έφερε στο φως ένα πραγματικό θαύμα της εποχής: μια δύσκολη χειρουργική επέμβαση που έγινε με πρωτοποριακά για την εποχή εργαλεία και δείχνει ότι ο... χειρουργός είχε σπουδάσει και είχε μορφωθεί κατάλληλα.

Το θέμα θα παρουσιάσει ο αρχαιολόγος Ιωάννης Γραικός και, σύμφωνα με πληροφορίες, θα αναφερθεί σε δύο παρόμοιες, εξαιρετικά δύσκολες και λεπτές χειρουργικές επεμβάσεις που πιθανόν έγιναν από την ίδια ομάδα γιατρών.

Οπως είπε ο κ. Γραικός στο «Εθνος», το τραύμα της νεαρής γυναίκας ήταν πολύ μεγάλο και παρά την επέμβαση εκείνη δεν επέζησε πολύ, ενώ ακόμη δεν έχει αποσαφηνιστεί αν οφειλόταν σε όπλο, πτώση ή αιμάτωμα που είχε δημιουργηθεί από παθολογικά αίτια.

«Εκείνο που έχει μεγάλη σημασία είναι ότι η επέμβαση έγινε από κάποιον ή κάποιους που είχαν σπουδάσει το αντικείμενο», μας είπε ο κ. Γραικός, ο οποίος στη διάρκεια της διάλεξής του θα παρουσιάσει και τα χειρουργικά εργαλεία που χρησιμοποιήθηκαν σε εκείνο το χειρουργείο.

Το γάλα στη Νεολιθική Εποχή

(Αγγείο της Νεολιθικής Εποχής από τα Παλιάμπελα Πιερίας. Ανάλογο του χρησιμοποιήθηκε για να αναλυθούν τα ίχνη τροφών και να διαπιστωθούν οι διατροφικές συνήθειες των κτηνοτρόφων πριν από 7.300 χρόνια)

Η αρχαιότερη γνωστή περιοχή της Ευρώπης όπου οι κτηνοτρόφοι αποδεδειγμένα χρησιμοποίησαν το γάλα και παρήγαγαν γιαούρτι, τυριά ή άλλα σχετικά προϊόντα είναι η Σταυρούπολη Θεσσαλονίκης. Και αυτό έγινε πριν από 7.300 χρόνια περίπου, καθώς μέχρι τότε οι άνθρωποι χρησιμοποιούσαν μόνο το κρέας των κοπαδιών που εξέτρεφαν.

Τα στοιχεία των αναλύσεων που πιστοποιούν αυτά τα αποτελέσματα πρόκειται να παρουσιαστούν από την ερευνήτρια Ντούσκα Ούρεμ-Κώτσου και τον καθηγητή Προϊστορικής Αρχαιολογίας Κώστα Κωτσάκη. Για την καλύτερη μελέτη του ρόλου του γάλακτος στο πλαίσιο της προϊστορικής αγροτικής ζωής σχεδιάστηκε ένα μεγάλο ερευνητικό πρόγραμμα με τίτλο The Emergence of Dairying in Early Farming Practices of the Fertile Crescent and the Balkans, που χρηματοδοτήθηκε από το Ιδρυμα Leverhulme και έχει στόχο να αναλύσει πάνω από 2.000 προϊστορικά κεραμικά σκεύη που προέρχονται από τη Μέση Ανατολή έως και τη Βόρεια Ευρώπη.

Η ανάλυση επικεντρώθηκε σ' έναν αριθμό θέσεων της Νεολιθικής της Βόρειας Ελλάδας (Παλιάμπελα Κολινδρού 6400-4500 π.Χ., Σταυρούπολη 5700-4500 π.Χ., Μακρύγιαλος 5300-4900 π.Χ.) που προσφέρουν καλή χρονική ακολουθία, η οποία καλύπτει από την Αρχαιότερη μέχρι και τη Νεότερη Νεολιθική.

Σύμφωνα με την κυρία Ούρεμ-Κώτσου, «οι αναλύσεις έδειξαν πέρα από κάθε αμφιβολία ότι στην Κεντρική Μακεδονία υπάρχει κατανάλωση γάλακτος από το 5300 π.Χ. περίπου, σε τουλάχιστον μία θέση. Πρόκειται για την αρχαιότερη τεκμηριωμένη χρήση γάλακτος στην προϊστορία της Ευρώπης μέχρι στιγμής».

πηγή:www.ethnos.gr

Μικροσκοπικό χημικό «εγκέφαλο», που θα μπορεί κάποια ημέρα να λειτουργεί ως τηλεχειριστήριο για μυριάδες νανο-συσκευές, δημιούργησε επιστημονική ομάδα.

Η μοριακή συσκευή -με διάμετρο μόλις 2 δισεκατομμυριοστά του μέτρου- αποδείχθηκε ικανή να ελέγξει ταυτόχρονα οκτώ μικροσκοπικές μηχανές. «Αν στο μέλλον θέλετε να πραγματοποιήσετε χειρουργική επέμβαση μέσω τηλεχειρισμού σε καρκινικό όγκο, θα χρειασθεί να στείλετε μερικές νανο-συσκευές. Δεν μπορείτε, όμως, να τις αφήσετε στο αίμα και να περιμένετε ότι θα φθάσουν μόνες στο σωστό σημείο. Γι αυτό δημιουργήσαμε το «νανο-εγκέφαλο», που δεν υπήρχε μέχρι τώρα», λέει ο επικεφαλής της επιστημονικής ομάδας του Εθνικού Ιαπωνικού Ινστιτούτου Επιστημών, δρ Ανιρμπάν Μπαντιοπαντάι.

Ο «χημικός εγκέφαλος» που κάποια ημέρα θα καθοδηγεί τις νανοσυσκευές μέσα στο ανθρώπινο σώμα και θα ελέγχει τη λειτουργία τους, αποτελείται από 17 μόρια της χημικής ουσίας ντουρικινόνη. Κάθε χημικός εγκέφαλος μοιάζει με δαχτυλίδι με τέσσερις βραχίονες, που κινούνται ανεξάρτητα ο ένας από τον άλλο, ενώ στο κέντρο κάθε σχηματισμού βρίσκεται ένα μόριο Ντουρικινόνης, περιστοιχισμένο από τα υπόλοιπα 16. Όλα συνδέονται μεταξύ τους, χάρη σε «δεσμούς υδρογόνου».

Με τη βοήθεια συσκευής STM (scanning tunneling microscope), οι ερευνητές έδειξαν ότι μπορούν να μεταβάλουν την κατάσταση του κεντρικού μορίου, αλλάζοντας ταυτόχρονα την κατάσταση των υπόλοιπων 16 κάθε χημικού εγκεφάλου.

«Δίνουμε εντολή σε ένα μόνο μόριο, το οποίο «ενημερώνει» τα υπόλοιπα 16», λέει ο δρ Μπαντιοπαντάι. Η διάταξη αυτή επιτρέπει τη δημιουργία 4 δισεκατομμυρίων διαφορετικών συνδυασμών. Οι επιστήμονες χρησιμοποίησαν σαν πρότυπο της δομής αυτή, με διάμετρο δύο νανομέτρων, τα κύτταρα των ανθρώπινου εγκεφάλου, ενώ τα πειράματά τους έδειξαν ότι ο ταυτόχρονος χειρισμός οκτώ νανο-συσκευών είναι εφικτός.

«Είμαι βέβαιος ότι -με την πάροδο του χρόνου- θα μπορέσουμε να εντάξουμε τέτοιες μοριακές Κεντρικές Υπολογιστικές Μονάδες (CPU) σε μοριακά ρομπότ, ώστε αυτά να αντιδρούν αυτόνομα σε εντολές άλλων μοριακών συσκευών», λέει ο δρ Μπαντιοπαντάι.

www.kathimerini.gr με στοιχεία από BBC

Βρετανοί και Ολλανδοί αρχαιολόγοι θα ερευνήσουν μαζί στην περιοχή της Βόρειας Θάλασσας, μετά από ευρήματα πέτρινων τσεκουριών που φανερώνουν ότι οι άνθρωποι ζούσαν μαζί με τα μαμούθ, 100.000 χρόνια πριν. Εκείνη την εποχή, η περιοχή έμοιαζε με τη τούντρα της Σιβηρίας, όπου και ζούσαν τίγρεις με χαυλιόδοντες και μεγάλα θηλαστικά.

Η ανακάλυψη 28 πέτρινων τσεκουριών σε απόσταση οκτώ μιλιών από το Γκρέιτ Γιάρμουθ επιτρέπει στους αρχαιολόγους να επιβεβαιώσουν τη συνύπαρξη του ανθρώπου με τα ζώα της εποχής των Παγετώνων για πρώτη φορά. Σύμφωνα με τον Βρετανό αρχαιολόγο, Μαρκ Ντάνκλεϊ, «μέχρι τώρα πιστεύαμε ότι στη βορειοδυτική Ευρώπη δεν είχαν φθάσει άνθρωποι μέχρι εκείνη την εποχή. Η ανακάλυψη αυτή μας αναγκάζει να αναθεωρήσουμε τις απόψεις μας».

www.kathimerini.gr με πληροφορίες Reuters

Ενας μετεωρίτης που χτύπησε το Περού τον Σεπτέμβριο, δημιουργώντας ένα βαθύ κρατήρα και τρομάζοντας τους κατοίκους, έχει προβληματίσει τους επιστήμονες τόσο για τη σφοδρότητα με την οποία προσγειώθηκε στην επιφάνεια της γης όσο και για την ταχύτητα που ανέπτυξε κατά την πτώση. Το αντικείμενο, που άφησε έναν κρατήρα πλάτους 15 μ., αποτελούνταν από βράχο και, θεωρητικά, θα έπρεπε να είχε αποσυντεθεί στην ατμόσφαιρα πολύ πριν να φτάσει στη γήινη επιφάνεια, δήλωσε ο Πίτερ Σκαλτζ, καθηγητής γεωλογικών επιστημών στο πανεπιστήμιο Ρόουντς Αϊλαντ.

Επιτάχυνση
Αλλά ακόμη και αν είχε αποσυντεθεί, τα κομμάτια του έμειναν μαζί και επιτάχυναν με ταχύτητα 24.000 χιλιομέτρων την ώρα, ανέφερε ο Σκαλτζ στη Διάσκεψη Σεληνιακών και Πλανητικών Επιστημών που πραγματοποιείται στο Τέξας. Συνήθως, μόνο οι μετεωρίτες που αποτελούνται από μέταλλο δημιουργούν έναν κρατήρα. «Μπαίνουν στην ατμόσφαιρα, επιβραδύνουν, και πέφτουν με ένα πνιχτό γδούπο» διευκρίνισε ο ίδιος.

«Θα έκανε μια τρύπα στο έδαφος, κάτι σαν κοίλωμα, αλλά όχι έναν κρατήρα. Αλλά αυτός ο μετεωρίτης έπεσε με μια ταχύτητα 40 έως 50 φορές μεγαλύτερη από αυτή που αναμέναμε». Προσγειώθηκε σε έναν ξεροπόταμο και ο κρατήρας που δημιούργησε γέμισε γρήγορα με νερό που βρισκόταν υπόγεια.

Ο Σκαλτζ δήλωσε ότι οι παρατηρήσεις της ομάδας του υποδεικνύουν ότι οι επιστήμονες μπορεί να πρέπει να αλλάξουν τις θεωρίες για τους διαφορετικούς τρόπους που τέτοια αντικείμενα μπορούν να χτυπήσουν τους πλανήτες. Μια ομάδα από το Διαστημικό Κέντρο Τζόνσον στο Χιούστον ανέλυσε δύο χοντρά κομμάτια του σκούρου γκρι βράχου από τον μετεωρίτη και, όπως ανακοίνωσε στη Διάσκεψη, δεν έμοιαζαν με τίποτα με τους μετεωρίτες από τις γνωστές πηγές όπως ο πλανήτης Αρης.

Οι επιστήμονες
Ο Σκαλτζ, του οποίου ομάδα επιθεώρησε τον κρατήρα, 1.300 χλμ. νότια της Λίμα, εξήγησε ότι η κατά ασυνήθιστο τρόπο δυνατή σύγκρουση του μετεωρίτη με τη γη συνέβη επειδή κατά την πτώση του περιστρεφόταν και γι αυτό είχε γρήγορη ταχύτητα. «Αυτό δεν είναι ακριβώς ό,τι περιμέναμε» επισήμανε. Σημειώνεται ότι μετά την πτώση του μετεωρίτη δεκάδες κάτοικοι που επισκέφτηκαν τον κρατήρα, κοντά στη λίμνη Τιτικάκα και τα σύνορα με τη Βολιβία, ανέφεραν ότι κατόπιν έκαναν εμετό και βασανίζονταν από πονοκεφάλους.

Μερικοί αναρωτιόνταν εάν ο θόρυβος που άκουσαν και ο κρατήρας προκλήθηκαν πραγματικά από έναν μετεωρίτη. «Αυτός ήταν ένας από τους λόγους που πήγαμε στην περιοχή. Θελήσαμε να αντιληφθούμε τη διαφορά μεταξύ της πραγματικότητας και της φαντασίας» διευκρίνισε ο Σκαλτζ.

πηγή:www.madata.gr

Πασαντίνα, Καλιφόρνια




Το διαστημικό σκάφος Cassini ετοιμάζεται να πραγματοποιήσει μια παράτολμη βουτιά μέσα στους γιγάντιους θερμοπίδακες του Εγκέλαδου, ενός μικρού, αινιγματικού δορυφόρου του Κρόνου που συγκεντρώνει το ενδιαφέρον των αστροβιολόγων εδώ και τρία χρόνια.

Η ανάλυση των υλικών που εκτινάσσονται στο διάστημα σε ύψος 1.500 χλμ ίσως βοηθήσει τους ερευνητές της NASA να διαπιστώσουν αν ο δορυφόρος διαθέτει μεγάλες ποσότητες υγρού νερού, ή ακόμα και έναν ολόκληρο ωκεανό κάτω από την παγωμένη του επιφάνεια.

Το Cassini θα βρεθεί στην ελάχιστη απόσταση από τον Εγκέλαδο στις 21.00 ώρα Ελλάδας την Τετάρτη, ωστόσο θα περάσουν αρκετές ώρες μέχρι να γίνουν διαθέσιμα τα πρώτα δεδομένα. Οι κάμερες του σκάφους θα είναι κλειστές εκείνη την ώρα.

Ο Εγκέλαδος, με διάμετρο γύρω στα 500 χλμ, καλύπτεται από κάτασπρο πάγο και είναι μάλιστα το πιο ανακλαστικό σώμα του Ηλιακού Συστήματος. Μέχρι πριν από λίγα χρόνια, οι επιστήμονες ήταν σχεδόν σίγουροι ότι ο δορυφόρος είναι παγωμένος μέχρι τον πυρήνα.

Το 2005, όμως, το Cassini εξέπληξε τους επιστήμονες όταν φωτογράφισε γιγάντια «σιντριβάνια» παγοκρυστάλλων και σκόνης, που εκτινάσσονται από ρωγμές στο νότιο πόλο με ταχύτητα 1.300 χλμ/ώρα.

Οι ερευνητές εικάζουν τώρα ότι οι πίδακες τροφοδοτούνται από μεγάλα αποθέματα υγρού νερού. Αν οι υποψίες για έναν υπόγειο ωκεανό επιβεβαιωθούν, ο Εγκέλαδος θα θεωρείται πλέον ένα από τα πιθανότερα καταφύγια ζωής στο Ηλιακό Σύστημα.

Σε ένα εγχείρημα σχεδιασμένο προσεκτικά μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια, το Cassini θα πλησιάσει τον Εγκέλαδο σε απόσταση μόλις 50 χλμ και στη συνέχεια, καθώς απομακρύνεται, θα περάσει μέσα από τους πίδακες σε ύψος 190 χλμ από την επιφάνειά του.

Το φασματόμετρο και η συσκευή ανάλυσης σωματιδίων του Cassini θα μετρήσουν την ταχύτητα, την πυκνότητα και τη σύσταση των αερίων και σωματιδίων που εκτινάσσονται από τον Εγκέλαδο.

Αυτό που είναι γνωστό από προηγούμενες παρατηρήσεις του Cassini είναι ότι το υλικό του πίδακα σχηματίζει ένα αέριο «φωτοστέφανο» γύρω από τον Εγκέλαδο, το οποίο αποτελείται μεταξύ άλλων από υδρατμό, διοξείδιο του άνθρακα, μεθάνιο, ίσως και αμμωνία, που έχει την ιδιότητα να διατηρεί το νερό υγρό σε σχετικά χαμηλές θερμοκρασίες.

Το Cassini δεν θα κινδυνεύσει κατά το πέρασμα, καθώς τα σωματίδια του πίδακα έχουν διάμετρο όσο το πάχος μιας ανθρώπινης τρίχας.

Το σκάφος μελετά το σύστημα του Κρόνου από το 2004 και είναι σχεδιασμένο να αντέχει τα χτυπήματα από τη σκόνη των αραιών δακτυλίων του πλανήτη.

Newsroom ΔΟΛ, με πληροφορίες από Associated Press

Η Γαλλία και η Γερμανία έλαβαν άδεια από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή να χρηματοδοτήσουν με 317 εκατ. ευρώ την κοινοπραξία που θα επιχειρήσει να δημιουργήσει την μηχανή αναζήτησης Quaero («αναζητώ» στα λατινικά), τον ευρωπαϊκό ανταγωνιστή του Google.

Παρίσι και Βερολίνο είχαν εκφράσει από τις αρχές του 2006 την ανησυχία τους για την μονοκρατορία του αμερικανικού Google στην αγορά αναζήτησης και ξεκίνησαν δύο συμπληρωματικά προγράμματα για την ανάπτυξη μιας αντίστοιχης ευρωπαϊκής υπηρεσίας.

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έκρινε τώρα ότι δεν υπάρχει θέμα παραβίασης των κανόνων ανταγωνισμού αν η Γαλλία προχωρήσει στη χρηματοδότηση με 152 εκατ. ευρώ μιας ομάδας εταιρειών που συμμετέχουν στο πρόγραμμα.

Η γαλλική κοινοπραξία της Thomson SA και 22 ακόμα εταιρειών θα αναπτύξει υπηρεσίες αναζήτησης που τρέχουν σε πολλές ψηφιακές πλατφόρμες, όπως οι υπολογιστές, τα κινητά τηλέφωνα, ακόμα και οι τηλεοράσεις.

Παράλληλα, η Γερμανία έλαβε το πράσινο φως από την Κομισιόν για τη διάθεση 165 εκατ. ευρώ στο γερμανικό σκέλος του προγράμματος, με την ονομασία Theseus. Στην κοινοπραξία μετέχουν μεταξύ άλλων οι Siemens, SAP και Deutsche Thomson.

Το πρόγραμμα φιλοδοξεί να προσφέρει κάτι παραπάνω από το Google: Η γαλλική κοινοπραξία θα εστιαστεί σε τεχνολογίες αναζήτησης μέσου κειμένου, εικόνων, ήχου και βίντεο, ενώ οι Γερμανοί θα αφοσιωθούν σε μηχανές ανάλυσης κειμένου.

Τα ψηφιακά προϊόντα του Quero θα είναι διαθέσιμα όχι μόνο στους χρήστες του Διαδικτύου, αλλά θα πωλούνται και σε εταιρείες τηλεοπτικών παραγωγών ή άλλου οπτικοακουστικού περιεχομένου.

Newsroom ΔΟΛ, με πληροφορίες από Associated Press

Η ανάλυση των υλικών που εκτινάσσονται στο διάστημα, σε ύψος 1.500 χλμ, ίσως βοηθήσει τους ερευνητές της NASA να διαπιστώσουν αν ο δορυφόρος διαθέτει μεγάλες ποσότητες υγρού νερού, ή ακόμα και έναν ολόκληρο ωκεανό κάτω από την παγωμένη του επιφάνεια.

Το Cassini βρέθηκε στην ελάχιστη απόσταση από τον Εγκέλαδο στις 21.00 ώρα Ελλάδας την Τετάρτη, ωστόσο πέρασαν αρκετές ώρες μέχρι να γίνουν διαθέσιμες οι πρώτες εικόνες και τα δεδομένα τηλεμετρίας που επιβεβαίωσαν την επιτυχία του εγχειρήματος.

Ο Εγκέλαδος, με διάμετρο γύρω στα 500 χλμ, καλύπτεται από κάτασπρο πάγο και είναι μάλιστα το πιο ανακλαστικό σώμα του Ηλιακού Συστήματος. Μέχρι πριν από λίγα χρόνια, οι επιστήμονες ήταν σχεδόν σίγουροι ότι ο δορυφόρος είναι παγωμένος μέχρι τον πυρήνα.

Το 2005, όμως, το Cassini εξέπληξε τους επιστήμονες όταν φωτογράφισε γιγάντια «σιντριβάνια» παγοκρυστάλλων και σκόνης, που εκτινάσσονται από ρωγμές στο νότιο πόλο με ταχύτητα 1.300 χλμ/ώρα.

Οι ερευνητές εικάζουν τώρα ότι οι πίδακες τροφοδοτούνται από μεγάλα αποθέματα υγρού νερού. Αν οι υποψίες για έναν υπόγειο ωκεανό επιβεβαιωθούν, ο Εγκέλαδος θα θεωρείται πλέον ένα από τα πιθανότερα καταφύγια ζωής στο Ηλιακό Σύστημα.

Σε ένα εγχείρημα σχεδιασμένο προσεκτικά μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια, το Cassini πλησίασε τον Εγκέλαδο σε απόσταση μόλις 50 χλμ και στη συνέχεια, καθώς απομακρύνόταν, πέρασε μέσα από τους πίδακες σε ύψος 190 χλμ από την επιφάνειά του.

Το φασματόμετρο και η συσκευή ανάλυσης σωματιδίων του Cassini μέτρησαν την ταχύτητα, την πυκνότητα και τη σύσταση των αερίων και σωματιδίων που εκτινάσσονται από τον Εγκέλαδο.

Αυτό που είναι γνωστό από προηγούμενες παρατηρήσεις του Cassini είναι ότι το υλικό του πίδακα σχηματίζει ένα αέριο «φωτοστέφανο» γύρω από τον Εγκέλαδο, το οποίο αποτελείται μεταξύ άλλων από υδρατμό, διοξείδιο του άνθρακα, μεθάνιο, ίσως και αμμωνία, που έχει την ιδιότητα να διατηρεί το νερό υγρό σε σχετικά χαμηλές θερμοκρασίες.

Το Cassini δεν θα κινδυνεύσει κατά το πέρασμα, καθώς τα σωματίδια του πίδακα έχουν διάμετρο όσο το πάχος μιας ανθρώπινης τρίχας.

Το σκάφος μελετά το σύστημα του Κρόνου από το 2004 και είναι σχεδιασμένο να αντέχει τα χτυπήματα από τη σκόνη των αραιών δακτυλίων του πλανήτη.

Η διπλή έλικα του DNA

Μια ομάδα επιστημόνων έχει δείξει με πειράματα πώς να κατασκευαστούν σύνθετα, σφαιρικά αντικείμενα με μικροσκοπικές σειρές του DNA που συναρμολογούνται μόνα τους.

Η νανοτεχνολογία του DNA χρησιμοποιεί τις δομικές μονάδες των ζωντανών οργανισμών όχι ως αποθήκη για τα βιολογικά δεδομένα, αλλά αντίθετα ως δομικό υλικό.

Αυτά τα βιολογικά υλικά μοριακής κλίμακας είναι υλικά με τεράστιο μέλλον σε τομείς που ξεκινούν από τη ρομποτική ως την ηλεκτρονική και τον υπολογισμό, λένε οι οι επιστήμονες.

Ένας από τους τελευταίους στόχους είναι η αυτο-οργάνωση βιο-τσιπς για τους νανο-υπολογιστές, σύμφωνα με τον χημικό Nadrian Seeman του πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης, ειδικό στην τεχνολογία με βάση το DNA.

Είτε συνθετικά είτε φυσικά, τα σκέλη του DNA επιδεικνύουν συχνά ιδιότητες που δεν μπορούν να αναπαραχθούν με τη συμβατική οργανική ή ανόργανη χημεία.

Τέτοια βιολογικά υλικά έχουν σαν πρόσθετο πλεονέκτημα μια ανανεώσιμη πηγή και, εξ ορισμού, είναι βιοδιασπάσιμα.

Η δομή της διπλής έλικας του DNA αποτελείται από δύο πεπλεγμένες σπείρες μορίων σακχάρου και φωσφορικού άλατος, που συνδέονται μαζί με ζευγάρια νουκλεοτιδίων, τις βασικές δομικές μονάδες όλης της ζωής.

Στη φύση, ο διπλός έλικας έχει πλάτος περίπου δύο νανόμετρα, και το μήκος του ποικίλει ανάλογα από τον οργανισμό, του οποίου περιέχει τον γενετικό κώδικα. Στους ανθρώπους, η κλίμακα του DNA αποτελείται από περίπου τρία δισεκατομμύρια "κλίμακες," ή τα ζεύγη των βάσεων, οι οποίες αν ξετυλίγονταν θα έφταναν σχεδόν στο ένα μέτρο.

Μερικές δισδιάστατες νανοδομές DNA έχουν ήδη φτιαχτεί, πείθοντας τα μόρια του DNA να αλληλεπιδράσουν και να κλειδωθούν μαζί με τέτοιο τρόπο ώστε να παραχθεί ένα επιθυμητό σχέδιο.

Αλλά οι μεγαλύτερες και τρισδιάστατες μορφές ήταν πολύ πιο δύσκολες να φτιαχτούν με τη χρήση των σημερινών μεθόδων, λόγω της ανάγκης να γίνει διαχείριση εκατοντάδων απλών σκελών του DNA.

Μια ομάδα ερευνητών, με επικεφαλής τον Chengde Mao του πανεπιστημίου Perdue στο Ιλλινόις υπερνίκησε αυτό το πρόβλημα, προγραμματίζοντας το DNA για πρώτη φορά προς μια βασική, "προ-κατασκευασμένη" δομική μονάδα, που σχημάτισε ένα άστρο τριών σημείων.

Το γεγονός αυτό διευκόλυνε αυτές τις ομοιόμορφες μονάδες να συγχωνευτούν σε γεωμετρικές μορφές 5 ή 12 πλευρών, ή ακόμα και σαν "buckyballs", μόρια με 32 πλευρές που αποτελούνται από 20 εξάγωνα και 12 πεντάγωνα.

"Περιμένουμε ότι η στρατηγική της συναρμολόγησης μπορεί να προσαρμοστεί για να επιτρέψει την επεξεργασία μιας σειράς σχετικά σύνθετων τρισδιάστατων δομών," συμπέραναν οι ερευνητές.

Αθήνα




Στο σκαμνί βάζει ο γενικός επιθεωρητής Δημόσιας Διοίκησης 19 βιομηχανίες, αλλά και τη Νομαρχία Βοιωτίας και τα αρμόδια υπουργεία, ως υπεύθυνους για την τεράστια ρύπανση στον ποταμό Ασωπό.

Μπροστά στο περιβαλλοντικό έγκλημα, που θέτει σε κίνδυνο τις ζωές χιλιάδων κατοίκων, ο γενικός επιθεωρητής προέβη σε αυτεπάγγελτο έλεγχο για τη νομιμότητα λειτουργίας των 19 βιομηχανιών, διαπιστώνοντας σωρεία παρανομιών.

Παράλληλα, όπως γράφει την Παρασκευή η εφημερίδα Τα Νέα, ο γενικός επιθεωρητής, Λέανδρος Ρακιντζής, εκφράζει φόβους για την παράνομη λειτουργία και άλλων επιχειρήσεων που δραστηριοποιούνται στην περιοχή, αφού «και αυτές έχουν αδειοδοτηθεί από τις ίδιες αρχές, με την ίδια λογική».

Προσθέτει δε, ότι, «δεδομένης της ατελούς ή και προβληματικής εφαρμογής της νομοθεσίας για τα επικίνδυνα απόβλητα, είναι πιθανό να έχουμε οδηγηθεί σε ανάλογες δυσμενείς καταστάσεις και σε άλλες περιοχές της χώρας, στις οποίες δραστηριοποιούνται βιομηχανίες που παράγουν επικίνδυνα και τοξικά απόβλητα».

Μετά τον έλεγχο στις 19 βιομηχανίες, καταλογίζει πειθαρχικές και ποινικές ευθύνες σε όσους εξέδωσαν τις άδειες έγκρισης περιβαλλοντικών όρων, καθώς και τις άδειες λειτουργίας των βιομηχανιών από την πλευρά της Νομαρχίας Βοιωτίας, καθώς σε καμία περίπτωση δεν τηρήθηκαν οι περιβαλλοντικοί όροι για την προστασία των υπόγειων υδάτων.

Στο πόρισμα που έδωσε στη δημοσιότητα την Πέμπτη, ο γενικός επιθεωρητής καταλογίζει ποινικές ευθύνες στις βιομηχανίες που προχωρούσαν σε ανεξέλεγκτη απόρριψη υγρών αποβλήτων.

Newsroom ΔΟΛ

Χιούστον: Δύο αστροναύτες της NASA πέρασαν επτά ώρες στο εξωτερικό του Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού (ISS) εγκαθιστώντας το πρώτο τμήμα του μεγάλου ιαπωνικού εργαστηρίου Kibo καθώς και τα «χέρια» ενός ογκώδους καναδικού ρομπότ που μεταφέρθηκε σε τροχιά με το διαστημικό λεωφορείο Endeavour.

Ο διαστημικός περίπατος, ο πρώτος από τους πέντε που έχουν προγραμματιστεί κατά την παραμονή του Endeavour στον ISS, ολοκληρώθηκε στις 10.19 ώρα Ελλάδας την Παρασκευή.

Οι αστροναύτες αρχικά μετέφεραν το πρώτο τμήμα του Kibo -μια μονάδα 4,2 τόνων με εξοπλισμό υποστήριξης και αποθηκευτικούς χώρους- από το χώρο φόρτωσης του διαστημικού λεωφορείου στην προσωρινή του θέση στο εξωτερικό του ISS.

Η μονάδα θα μετακινηθεί αργότερα πάνω στο κύριο τμήμα του Kibo που θα μεταφερθεί στον ISS τον Μάιο. Το τελικό τμήμα του εργαστηρίου, μια μονάδα επικοινωνιών, προγραμματίζεται να εκτοξευτεί τον Μάρτιο του 2009.

Το Kibo έρχεται να προστεθεί στην αμερικανική μονάδα Harmony, τη ρωσική Zvezda και το ευρωπαϊκό εργαστήριο Columbus, το οποίο συνδέθηκε στο σταθμό τον Φεβρουάριο.

Οι αστροναύτες στη συνέχεια μετακινήθηκαν σε διαφορετικό τμήμα του Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού και εγκατέστησαν τα δύο «χέρια» του καναδικού ρομπότ Dextre, το οποίο όταν συναρμολογηθεί πλήρως θα φέρει δύο γιγάντιους βραχίονες που θα αναλάβουν εργασίες συντήρησης στο εξωτερικό του σταθμού.

Το προσωρινό σύστημα ηλεκτροδότησης του Dextre παρουσίασε βλάβη, ωστόσο η NASA και ο κατασκευαστής ελπίζουν ότι μετά την ολοκλήρωση της εγκατάστασης το ρομπότ θα ηλεκτροδοτείται κανονικά.

Το Endeavour εκτοξεύτηκε από τη Φλόριντα στις 11 Μαρτίου στη μεγαλύτερη αποστολή διαστημικού λεωφορείου που έχει πραγματοποιηθεί ως σήμερα, συνολικής διάρκειας 16 ημερών

πηγή:tech.pathfinder.gr