- "ΚΑΤΑΘΕΣΙΣ ΣΚΕΨΕΩΝ" Νο 1 - "Μεταξύ τυρού και αχλαδιού"
Αφέθηκα τούτη τη νύχτα να χαθώ στην περιπλάνηση .
Βγήκα στη φωτισμένη λεωφόρο και ακολούθησα την άσπρη λωρίδα μέχρι τα σκοτάδια να γίνουν ένα με τα φανάρια της μηχανής μου .
Περιηγήθηκα στους σιωπηλούς επαρχιακούς δρόμους αφήνοντας πίσω μου την λάμψη της Εθνικής οδού απελευθερώνοντας τις αισθήσεις , δεχόμουν όλα τα ερεθίσματα της νυχτερινής μου αναζήτησης .
Τι στ’ αλήθεια ζητούσα ; τυλιγμένος στο μανδύα του μεσονυχτιού στους ορεινούς
δρόμους ; Ποια είναι αυτή η δύναμη που εξωθεί την άκρη του μυαλού σε τέτοια ταξίδια , να ψάχνει η ψυχή τα σκοτεινά μονοπάτια , να έλκεται από την υγρασία της νοτισμένης γης ;
Τα χρώματα της νύχτας , αυτά τα μουντά χρώματα κρύβουν μια λάμψη απροσδόκητη
Που κατακτά το βλέμμα όταν σταθείς για ένα τσιγάρο στην κορφή εκεί κοντά στο εκκλησάκι που στέκει στωικά αγναντεύοντας την απλωσιά .
Είναι μεγάλη αγαλλίαση του πνεύματος αφουγκράζωντας τους ήχους που αναδύονται από την ηρεμία .
Έρχεται έτσι η μέρα να σε βρει μέσα από μια παράδοξη πραγματικότητα …
...mat...
Γιατι τώρα??
Διονυσιακά Απολλώνιος και Απολλώνια Διονυσιακός.
Βυθισμένος στα αδιέξοδα των δακρύων του και εκστατικά χαρούμενος.
Με τη μέθη, την τρέλλα και τα δάκρυα.
Παράδοξος, απροσδόκητος, απρόβλεπτος.
Ελεύθερος
όχι γιατί μπορεί να επιλέγει το καλύτερο
αλλά γιατί μπορεί να παλαίψει με δυνάμεις ανεξέλεγκτες.
Τελεί υπό το κράτος και τη δύναμη
των αστάθμητων, αλληλοεξαρτώμενων
εσωτερικών και εξωτερικών δεσμέσυσεων που
του επιτρέπουν ν' ανέβει στη διάσταση της ελευθερίας.
"I hear and I forget. I see and I remember. I do and I understand."
--Confucius
Αφροδίτη για σας.
quote:
Ελεύθερος όχι γιατί μπορεί να επιλέγει το καλύτερο
αλλά γιατί μπορεί να παλαίψει με δυνάμεις ανεξέλεγκτες.
Ελεύθερος αν μπορεί να νιώσει τον ήρεμο πόνο,
αν αγνοεί την πίεση
αν θυμάται,
καμία συνθήκη δεν μπορεί να αντισταθεί σε ένα αληθινό χαμόγελο.
if
quote:
καμία συνθήκη δεν μπορεί να αντισταθεί σε ένα αληθινό χαμόγελο.
Όταν μάλιστα το βρίσκεις να σε περιμένει μετά την βόλτα σου στην παραλία με τα σκυλιά....
"I hear and I forget. I see and I remember. I do and I understand."
--Confucius
quote:Είστε όλοι υπέροχοι. Να ήξερες πόσο με συγκίνησες NST.Αφροδίτη για σας.
O MAT-MAT ΜΕ ΤΟ ΤΑΞΙΔΕΜΑ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ...
Ο Lorenzo με τα μυριάδες χρώματα ελευθερίας κι αναγέννησης που μοιράζει στο φόρουμ μας,
εσύ με την ανείπωτη ζεστασιά σου το χαρούμενο γέλιο,
τα παιδιά, ο Μάνος ωραίος ως άγγελος, εσύ με την άσβεστη λάμψη σου, κι ο Κωνσταντίνος με το φοβερό χιούμορ του, -γενικότερα όλοι- με τη γλυκύτατη συντροφιά που κάναμε στο Θησείο στο στέκι μας, η Σεμίνα τι ατάκες, κι ο Ευγένιος με τις λαμπερές καλησπέρες και καλημέρες. Πόσοι φίλοι εδώ. Πόση συμπαράσταση από τους ίδιους εκεί έξω...
Πόσα χρώματα ζωής σε φόντο λευκό.
Σεμίνα η σοκολατίνα το κάτι άλλο...
Καλό μεσημέρι. Με χαιρετισμούς ψυχής.
Α.Ρ.
ΤΙΓΡΗΣ ΚΑΙ ΔΡΑΚΟΝΤΑΣ
ΣΕ ΔΡΑΣΗ ΑΝΟΔΙΚΗ, ΕΛΠΙΔΕΣ ΠΛΑΘΟΝΤΑΣ,
ΗΛΙΟΛΟΥΣΤΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ ΑΝΟΔΟΥ ΠΙΑΝΟΝΤΑΣ,
ΜΙΑ ΑΙΣΘΗΣΗ ΠΛΗΡΟΤΗΤΑΣ ΦΩΤΟΣ...
ΑΦΡΟΔΙΤΗ-Τίγρης&Δράκος.Δυό φεγγάρια φωτισμένα στα μιδράλια του ιερατείου,δρεπανοφόρα όνειρα, λαδολύχναρα σβησμένα,τα πηδάλια ταξιδίου, στεφανωμένο όραμα.Επαναλάμπω...Α.Ρ.
Δεν το θέλω...
΄Αθελά μου σε πληγώνω
κάτι φορές,
κι είναι λυπηρό
μιά καρδιά που κρύβει τόσο φως να το κάνει.
Λες πως με αγαπάς γιατί το αξίζω,
αλλά ο κάθε ένας μας κρύβει την φωτεινή και την σκοτεινή του πλευρά.
Συγνώμη αν σε πονάω.
Αγαπάς και τη σκοτεινή πλευρά μου, πως δεν το σεβάστηκα;
ΠΙΚΡΟ.
Που και που πληγώνουμε τους δικούς μας ανθρώπους.
Δεν είναι απόλυτο πως το θέλουμε.
Κακιά στιγμή.
΄Ενταση.
ΤΙΓΡΗΣ ΚΑΙ ΔΡΑΚΟΝΤΑΣ
ΣΕ ΔΡΑΣΗ ΑΝΟΔΙΚΗ ΕΛΠΙΔΕΣ ΠΛΑΘΟΝΤΑΣ
ΗΛΙΟΛΟΥΣΤΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ ΑΝΟΔΟΥ ΠΙΑΝΟΝΤΑΣ
ΜΙΑ ΑΙΣΘΗΣΗ ΠΛΗΡΟΤΗΤΑΣ ΦΩΤΟΣ.
ΑΦΡΟΔΙΤΗ-Τίγρης&Δράκος.Δυό φεγγάρια φωτισμένα στα μιδράλια του ιερατείου,δρεπανοφόρα όνειρα, λαδολύχναρα σβησμένα,τα πηδάλια ταξιδίου, στεφανωμένο όραμα.Επαναλάμπω...Α.Ρ.
ΚΑΙ ΝΑ ΑΙΣΘΑΝΟΜΑΙ ΔΙΚΗ ΜΟΥ ΤΗ ΜΑΓΕΙΑ ΟΛΗΣ ΤΗΣ ΓΗΣ.
ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΨΙΘΥΡΙΖΕΙΣ ΜΕ ΜΙΑ ΜΑΤΙΑ ΛΟΓΙΑ ΑΝΕΙΠΩΤΑ.
ΚΑΙ ΝΑ ΠΛΕΚΕΙΣ ΤΑ ΠΑΝΕΜΟΡΦΑ ΧΕΡΙΑ ΣΟΥ ΜΕΣΑ ΣΤΑ ΔΙΚΑ ΜΟΥ,
ΟΠΩΣ ΤΟΤΕ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΣΕ ΚΕΙΝΗ ΤΗΝ ΦΙΛΙΚΗ ΧΕΙΡΑΨΙΑ.
ΠΑΡΑΞΕΝΟ.
ΚΑΤΙ ΧΕΡΙΑ ΣΑΝ ΕΝΩΝΟΝΤΑΙ ΛΕΣ ΚΑΙ ΠΛΑΣΤΗΚΑΝ ΤΟ ΕΝΑ ΣΑΝ ΤΟ ΑΛΛΟ.
ΚΑΙ ΤΟ ΑΝΤΙΛΑΜΒΑΝΕΣΑΙ ΑΜΕΣΩΣ.
ΜΠΕΡΔΕΥΕΣΑΙ. ΑΦΗΝΕΣΑΙ. ΚΑΙ ΛΕΣ ΟΠΟΥ ΒΓΕΙ.
ΚΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΟΠΟΥ ΒΓΕΙ, ΣΕ ΠΑΕΙ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ.
ΚΙ ΑΝ
ΛΕΩ ΑΝ
ΕΧΕΙΣ ΠΕΡΑΣΕΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΟΛΑΣΗ
ΚΑΤΙ ΣΑΝ ΨΕΜΑ ΚΙ ΟΝΕΙΡΟ
ΦΑΝΤΑΖΕΙ ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ
ΣΟΥ Η ΜΑΓΕΙΑ
ΑΥΤΟΥ ΤΟΥ
ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΥ.
ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ.
ΕΙΠΑ ΘΑ ΜΕΙΝΩ.
ΚΑΙ ΜΕΝΩ.
ΑΦΡΟΔΙΤΗ-Τίγρης&Δράκος.Δυό φεγγάρια φωτισμένα στα μιδράλια του ιερατείου,δρεπανοφόρα όνειρα, λαδολύχναρα σβησμένα,τα πηδάλια ταξιδίου, στεφανωμένο όραμα.Επαναλάμπω...Α.Ρ.
Αμφισβήτηση της αλήθειας που όλοι θα ήθελαν
Θέλει τόλμη η εμπιστοσύνη αλλά αξίζει...
Ανοίγουν τα σύννεφα ,μαρτυρούν τα μυστικά τους
Αχτίδα ηλιακή οι σκέψεις σου, άπλετη η λάμψη στο μυαλό μου
Διαλύονται οι σκιές των ενοχών, γαλάζια η αύρα του ανέμου
Άνεμος δυνατός και συνάμα γαλήνιος, χαϊδεύει τα κύματα
Παρασύρει τα μόρια της άμμου, ανάμεσα στο βράχο γλιστρά
Λειαίνει τις αναμνήσεις, το φράγμα του χρόνου σπάει
Ύμνος στους αγγέλους της χαράς ο ήχος της μουσικής σου
Γλυκύτητα της χαμένης αθωότητας, απρόσμενη ομορφιά
Φιλία, αντάλλαγμα στην προσευχή των παιδικών ματιών.
quote:
Αγαπάς και τη σκοτεινή πλευρά μου, πως δεν το σεβάστηκα
Δεν αγαπάμε εκλεκτικά, δέχεσαι,αναλύεις, διορθώνεις.
Φως - σκοτάδι, ίδιο για όλους η μορφή αλλάζει.
quote:
Που και που πληγώνουμε τους δικούς μας ανθρώπους.
Δεν είναι απόλυτο πως το θέλουμε.
Αυτούς που αγαπάμε περισσότερο πληγώνουμε πάντα φίλη μου γιατί περιμένουμε...γιατί θεωρούμε δεδομένο...γιατί είναι πάντα δίπλα μας.
Ας το εκτιμήσουμε
Οι χίμαιρες θα φανούν είτε το θέλουμε είτε όχι
Το άγνωστο,γνωστό είναι μπροστά θα μας βρεί...
θυμάσαι?
Απολύτως φιλικά με αγάπη
Έχει μια πόλη στην παλάμη του
Και κάποιον προσέχει
Πού διασχίζει σαν έντομο τη γραμμή της ζωής.
Βαδίζω βυθισμένος στις καθημερινές μου έγνοιες:
Τι θα μαγειρέψω
Που θα βρω εκδότη
Την προσοχή μου έλκουν
Μιας διερχομένης οι γλουτοί.
Έξαφνα σταματώ
Ένα φτερό αγγέλου πέφτει ελικοειδώς
Όλος ο ουρανός αντανακλά το πρόσωπό μου
Άγγελοι είμαστε...
Κρατούμε τρυφερά τον κόσμο στην παλάμη μας
Αγρυπνώντας για τον μικρό μας εαυτό
Που μέσ' τα όνειρα πασχίζει.
"I hear and I forget. I see and I remember. I do and I understand."
--Confucius
Από τους τοίχους το πάτωμα-
Αναβλύζουν νερά.
Κτυπώ στο διπλανό διαμέρισμα
Ένα γυμνό κορίτσι ανοίγει
-"Τα πάντα ρει", της λέω
-"Είναι η συνείδησή σου", απαντά
"Που ρέοντας αδιάκοπα
Σχηματίζει κι αφανίζει του κόσμου τις μορφές"
Στεκόμαστε μέχρι τη μέση στο νερό
Διστακτικά αγγίζω το αιχμηρό της στήθος
Το είδωλο διαλύεται σε κύκλους.
Βγαιν' η πανσέληνος, φωτίζονται τα νερά
Μια θαλάσσια χελώνα
-η συνείδησή μου-
Διασχίζει ήρεμα το πλημμυρισμένο δωμάτιο.
"I hear and I forget. I see and I remember. I do and I understand."
--Confucius
καλή μου nst πόσο δίκαιο έχεις...
"H έννοια της φιλίας, λέξη ιερή, αδιαπραγμάτευτη, θείο δώρο,
Αμφισβήτηση της αλήθειας που όλοι θα ήθελαν
Θέλει τόλμη η εμπιστοσύνη αλλά αξίζει..."
και πραγματικά αξίζει...
να είστε όλοι καλά
καλό βράδυ σε όλους
"Once you have tasted the secrets, you will have a strong desire to understand them"
ΝΑΙ ΕΙΝΑΙ ΟΜΟΡΦΗ Η ΦΙΛΙΑ Η ΣΥΝΥΠΑΡΞΗ ΑΥΤΗ Η ΑΠΟΛΥΤΗ ΖΕΣΤΑΣΙΑ ΤΟΥ ΝΑ ΚΥΤΤΑΣ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΟΥ ΑΛΛΟΥ ΚΑΙ ΝΑ ΔΙΝΕΣΑΙ ΣΕ ΧΕΙΡΑΨΙΕΣ ΚΑΡΔΙΑΣ.
ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΣΠΑΝΙΕΣ.
ΤΙΣ ΑΠΟΛΥΤΕΣ ΧΕΙΡΑΨΙΕΣ
ΤΙΣ ΕΞΟΧΕΣ
ΤΙΣ ΦΩΤΕΙΝΕΣ.
ΟΜΟΡΦΟ ΝΑ ΑΓΑΠΑΣ.
ΑΛΛΑΖΟΥΝ ΟΛΑ. ΕΣΥ ΟΙ ΑΛΛΟΙ ΟΙ ΣΤΙΓΜΕΣ ΟΙ ΦΩΝΕΣ ΤΑ ΜΙΣΗ ΟΙ ΕΝΤΑΣΕΙΣ ΟΙ ΖΗΛΙΕΣ.
ΟΛΑ ΜΕΤΑΤΡΕΠΟΝΤΑΙ. Η ΔΕΝ ΣΕ ΑΓΓΙΖΟΥΝ ΠΟΤΕ ΑΥΤΑ ΤΑ ΑΡΝΗΤΙΚΑ.
ΟΙ ΠΑΡΑΞΕΝΕΣ ΨΥΧΙΚΕΣ ΕΠΙΘΕΣΕΙΣ.
ΟΠΩΣ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΤΡΙΚΥΜΙΑ ΣΕ ΕΝΑ ΠΑΝΕΜΟΡΦΟ ΘΑΛΑΣΣΙΝΟ ΦΟΝΤΟ, ΒΛΕΠΕΙΣ ΤΟΝ ΗΛΙΟ ΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΑ ΣΥΝΝΕΦΑ ΚΙ ΑΚΟΛΟΥΘΕΙΣ.
ΧΩΜΑ ΝΟΤΙΣΜΕΝΟ ΨΥΧΗ ΖΕΣΤΗ.
ΚΑΙ ΣΙΓΟΜΟΥΡΜΟΥΡΙΖΕΙΣ ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΠΟΥ ΕΜΑΘΕΣ Η ΠΟΥ ΑΡΓΟΣΥΛΛΑΒΙΖΕΙΣ ΓΙΑ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ.
ΧΩΡΙΣ ΦΑΛΤΣΑ
ΣΤΙΣ ΛΕΒΕΝΤΙΚΕΣ ΨΥΧΕΣ ΔΕΝ ΧΩΡΑΝΕ ΤΑ ΦΑΛΤΣΑ.
ΤΙ ΛΕΩ; ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΧΩΡΕΣΑΝ.
ΖΕΙΣΤΕ...
ΑΓΑΠΕΙΣΤΕ...
ΟΙ ΑΛΗΘΙΝΕΣ ΑΓΑΠΕΣ ΔΕΝ ΛΑΘΕΥΟΥΝ ΠΟΤΕ.
Α.Ρ.
ΑΦΡΟΔΙΤΗ-Τίγρης&Δράκος.Δυό φεγγάρια φωτισμένα στα μιδράλια του ιερατείου,δρεπανοφόρα όνειρα, λαδολύχναρα σβησμένα,τα πηδάλια ταξιδίου, στεφανωμένο όραμα.Επαναλάμπω...Α.Ρ.
Επομένως αν ήθελες να τον κατανοήσεις, άκου οχι αυτό που λέει αλλά εκείνο που δεν λέει.
Και τώρα ας παίξουμε κρυφτό.Αν κρυβόσουν μέσα στην καρδιά μου, δεν θα ήταν δύσκολο να σε βρώ.Αλλά αν κρυφτείς πίσω απο το δικό σου όστρακο, τότε θα ήταν μάταιο να σε ψάξει κανείς.
Μήπως τα πνεύματα που κατοικούν στον αιθέρα τάχα δε ζηλεύουν τον ανθρώπινο πόνο?
Χαλίλ Γκιμπράν
"Το Κάλεσμα του Εραστή"
Που είσαι αγαπημένη; Μήπως σ' εκείνο το μικρό
παράδεισο, να ποτίζεις τα λουλούδια που σε κοιτάνε
όπως τα βρέφη το στήθος της μάνας;
Ή μήπως στο δωμάτιό σου, όπου ο βωμός
της αρετής στήθηκε προς τιμή σου
και που σ' αυτόν προσφέρεις θυσία την ψυχή και την
καρδιά μου;
Ή ανάμεσα στα βιβλία, γυρεύοντας ανθρώπινη γνώση
ενώ είσαι γεμάτη ουράνια σοφία;
Ω συντρόφισσα της ψυχΤς μου, που είσαι;
Προσεύχεσαι στο ναό; Ή καλείς τη Φύση στο λιβάδι,
λιμάνι των ονείρων σου;
Είσαι στις καλύβες των φτωχών, παρηγορώντας
τους πονεμένους με τη γλύκα της ψυχΤς σου
και γεμίζοντας τα χέρια τους με τη γενναιοδωρία σου;
Είσαι το πνεύμα του Θεού παντού.
Είσαι δυνατότερη απ' τους αιώνες.
Θυμάσαι τη μέρα που συναντηθήκαμε, όταν
μας τύλιγε το φωτοστέφανο του πνεύματός σου;
Και πλανούνταν γύρω μας οι Άγγελοι του Έρωτα
δοξολογώντας τις πράξεις της ψυχΤς;
Θυμάσαι τα μονοπάτια και τα δάση που περπατούσαμε
μ' ενωμένα τα χέρια, σφιχταγκαλιασμένοι
σα να κρυβόμαστε μέσα στους ίδιους μας τους εαυτούς;
Θυμάσαι την ώρα που σ' αποχαιρέτησα
και το αγνό φιλί σου πάνω στα χείλη μου;
Εκείνο το φιλί που με δίδαξε ότι η ένωση
χειλιών ερωτευμένων
φανερώνει ουράνια μυστικά ανέκφραστα απ' τη
γλώσσα.
Ήταν η εισαγωγή σ' ένα μακρόσυρτο στεναγμό
σαν την ανάσα του Παντοδύναμου που έκανε άνθρωπο
το χώμα.
Εκείνος ο στεναγμός μ' οδήγησε στον πνευματικό
κόσμο
δείχνοντάς μου τη δόξα της ψυχΤς μου.
Κι αιώνια εκεί θα μείνει μέχρι πάλι να ενωθούμε.
Θυμάμαι όταν με φίλαγες και με φίλαγες
και δάκρυα έτρεχαν στα μάγουλά σου κι έλεγες:
"Συχνά πρέπει να χωρίζονται τα γήινα σώματα για
γήινους σκοπούς
και χώρια να ζουν ο κόσμος τ' αναγκάζει.
Μα ο Έρωτας κρατάει στα χέρια του το πνεύμα
ενωμένο
μέχρι να φτάσει ο θάνατος, να πάρει ενωμένες ψυχές.
Πήγαινε, αγαπημένε. Η Ζωή σε διάλεξε
εκπρόσωπό της.
ήπάκουσέ την, γιατί είναι η Ομορφιά που προσφέρει
στον πιστό της
την κούπα της γλύκας της ζωής.
Όσο για τη δική μου αδειανή αγκαλιά, η αγάπη σου
θα 'ναι η παρηγοριά μου. Κι η θύμησή σου
Αιώνιος Γάμος."
Που είσαι τώρα, άλλε μου εαυτέ; Είσαι ξύπνια
μέσα στη σιωπή της νύχτας; Ας σου φέρνει
ο καθάριος άνεμος τους χτύπους της καρδιάς μου
κι όλη μου την αγάπη.
Χαϊδεύεις άραγε το πρόσωπό μου με τη θύμησή σου;
Η εικόνα δεν είναι πια σωστή,
γιατί η θλίψη έριξε τη σκιά της
στην άλλοτε χαρούμενη έκφρασή μου.
Τα δάκρυα μάραναν τα μάτια μου που
καθρέφτιζαν την ομορφιά σου
και ξέραναν τα χείλια που γλύκαινες με τα φιλιά σου.
Που είσαι αγαπημένη; Ακούς το κλάμα μου
πέρα απ' τον ωκεανό; Καταλαβαίνεις την ανάγκη μου;
Γνωρίζεις πόσο μεγάλη είναι η υπομονή μου;
ήπάρχει στον άνεμο κάποιο πνεύμα για να σου φέρει
την ανάσα της ετοιμοθάνατης νιότης μου; ήπάρχει
μυστική επικοινωνία ανάμεσα στους αγγέλους
για να σου φέρει το παράπονό μου;
Που είσαι, όμορφο αστέρι μου; Το σκοτάδι της ζωής
μ' έριξε στην αγκαλιά του. Η θλίψη με νίκησε.
Πάρε το χαμόγελό σου στον ουρανό.
Θα 'ρθει και θα με ζωντανέψει!
Ανάσανε την ευωδιά σου στον άνεμο! Θα με στηρίξει!
Που είσαι, αγαπημένη;
Ω, πόσο μεγάλη είναι η Αγάπη!
Και πόσο μικρός εγώ!
"I hear and I forget. I see and I remember. I do and I understand."
--Confucius
"Το Κάλεσμα του Εραστή"
Που είσαι αγαπημένη; Μήπως σ' εκείνο το μικρό
παράδεισο, να ποτίζεις τα λουλούδια που σε κοιτάνε
όπως τα βρέφη το στήθος της μάνας;
Ή μήπως στο δωμάτιό σου, όπου ο βωμός
της αρετής στήθηκε προς τιμή σου
και που σ' αυτόν προσφέρεις θυσία την ψυχή και την
καρδιά μου;
Ή ανάμεσα στα βιβλία, γυρεύοντας ανθρώπινη γνώση
ενώ είσαι γεμάτη ουράνια σοφία;
Ω συντρόφισσα της ψυχΤς μου, που είσαι;
Προσεύχεσαι στο ναό; Ή καλείς τη Φύση στο λιβάδι,
λιμάνι των ονείρων σου;
Είσαι στις καλύβες των φτωχών, παρηγορώντας
τους πονεμένους με τη γλύκα της ψυχΤς σου
και γεμίζοντας τα χέρια τους με τη γενναιοδωρία σου;
Είσαι το πνεύμα του Θεού παντού.
Είσαι δυνατότερη απ' τους αιώνες.
Θυμάσαι τη μέρα που συναντηθήκαμε, όταν
μας τύλιγε το φωτοστέφανο του πνεύματός σου;
Και πλανούνταν γύρω μας οι Άγγελοι του Έρωτα
δοξολογώντας τις πράξεις της ψυχΤς;
Θυμάσαι τα μονοπάτια και τα δάση που περπατούσαμε
μ' ενωμένα τα χέρια, σφιχταγκαλιασμένοι
σα να κρυβόμαστε μέσα στους ίδιους μας τους εαυτούς;
Θυμάσαι την ώρα που σ' αποχαιρέτησα
και το αγνό φιλί σου πάνω στα χείλη μου;
Εκείνο το φιλί που με δίδαξε ότι η ένωση
χειλιών ερωτευμένων
φανερώνει ουράνια μυστικά ανέκφραστα απ' τη
γλώσσα.
Ήταν η εισαγωγή σ' ένα μακρόσυρτο στεναγμό
σαν την ανάσα του Παντοδύναμου που έκανε άνθρωπο
το χώμα.
Εκείνος ο στεναγμός μ' οδήγησε στον πνευματικό
κόσμο
δείχνοντάς μου τη δόξα της ψυχΤς μου.
Κι αιώνια εκεί θα μείνει μέχρι πάλι να ενωθούμε.
Θυμάμαι όταν με φίλαγες και με φίλαγες
και δάκρυα έτρεχαν στα μάγουλά σου κι έλεγες:
"Συχνά πρέπει να χωρίζονται τα γήινα σώματα για
γήινους σκοπούς
και χώρια να ζουν ο κόσμος τ' αναγκάζει.
Μα ο Έρωτας κρατάει στα χέρια του το πνεύμα
ενωμένο
μέχρι να φτάσει ο θάνατος, να πάρει ενωμένες ψυχές.
Πήγαινε, αγαπημένε. Η Ζωή σε διάλεξε
εκπρόσωπό της.
ήπάκουσέ την, γιατί είναι η Ομορφιά που προσφέρει
στον πιστό της
την κούπα της γλύκας της ζωής.
Όσο για τη δική μου αδειανή αγκαλιά, η αγάπη σου
θα 'ναι η παρηγοριά μου. Κι η θύμησή σου
Αιώνιος Γάμος."
Που είσαι τώρα, άλλε μου εαυτέ; Είσαι ξύπνια
μέσα στη σιωπή της νύχτας; Ας σου φέρνει
ο καθάριος άνεμος τους χτύπους της καρδιάς μου
κι όλη μου την αγάπη.
Χαϊδεύεις άραγε το πρόσωπό μου με τη θύμησή σου;
Η εικόνα δεν είναι πια σωστή,
γιατί η θλίψη έριξε τη σκιά της
στην άλλοτε χαρούμενη έκφρασή μου.
Τα δάκρυα μάραναν τα μάτια μου που
καθρέφτιζαν την ομορφιά σου
και ξέραναν τα χείλια που γλύκαινες με τα φιλιά σου.
Που είσαι αγαπημένη; Ακούς το κλάμα μου
πέρα απ' τον ωκεανό; Καταλαβαίνεις την ανάγκη μου;
Γνωρίζεις πόσο μεγάλη είναι η υπομονή μου;
ήπάρχει στον άνεμο κάποιο πνεύμα για να σου φέρει
την ανάσα της ετοιμοθάνατης νιότης μου; ήπάρχει
μυστική επικοινωνία ανάμεσα στους αγγέλους
για να σου φέρει το παράπονό μου;
Που είσαι, όμορφο αστέρι μου; Το σκοτάδι της ζωής
μ' έριξε στην αγκαλιά του. Η θλίψη με νίκησε.
Πάρε το χαμόγελό σου στον ουρανό.
Θα 'ρθει και θα με ζωντανέψει!
Ανάσανε την ευωδιά σου στον άνεμο! Θα με στηρίξει!
Που είσαι, αγαπημένη;
Ω, πόσο μεγάλη είναι η Αγάπη!
Και πόσο μικρός εγώ!
"I hear and I forget. I see and I remember. I do and I understand."
--Confucius
"Το Κάλεσμα του Εραστή"
Που είσαι αγαπημένη; Μήπως σ' εκείνο το μικρό
παράδεισο, να ποτίζεις τα λουλούδια που σε κοιτάνε
όπως τα βρέφη το στήθος της μάνας;
Ή μήπως στο δωμάτιό σου, όπου ο βωμός
της αρετής στήθηκε προς τιμή σου
και που σ' αυτόν προσφέρεις θυσία την ψυχή και την
καρδιά μου;
Ή ανάμεσα στα βιβλία, γυρεύοντας ανθρώπινη γνώση
ενώ είσαι γεμάτη ουράνια σοφία;
Ω συντρόφισσα της ψυχής μου, που είσαι;
Προσεύχεσαι στο ναό; Ή καλείς τη Φύση στο λιβάδι,
λιμάνι των ονείρων σου;
Είσαι στις καλύβες των φτωχών, παρηγορώντας
τους πονεμένους με τη γλύκα της ψυχής σου
και γεμίζοντας τα χέρια τους με τη γενναιοδωρία σου;
Είσαι το πνεύμα του Θεού παντού.
Είσαι δυνατότερη απ' τους αιώνες.
Θυμάσαι τη μέρα που συναντηθήκαμε, όταν
μας τύλιγε το φωτοστέφανο του πνεύματός σου;
Και πλανούνταν γύρω μας οι Άγγελοι του Έρωτα
δοξολογώντας τις πράξεις της ψυχής;
Θυμάσαι τα μονοπάτια και τα δάση που περπατούσαμε
μ' ενωμένα τα χέρια, σφιχταγκαλιασμένοι
σα να κρυβόμαστε μέσα στους ίδιους μας τους εαυτούς;
Θυμάσαι την ώρα που σ' αποχαιρέτησα
και το αγνό φιλί σου πάνω στα χείλη μου;
Εκείνο το φιλί που με δίδαξε ότι η ένωση
χειλιών ερωτευμένων
φανερώνει ουράνια μυστικά ανέκφραστα απ' τη
γλώσσα.
Ήταν η εισαγωγή σ' ένα μακρόσυρτο στεναγμό
σαν την ανάσα του Παντοδύναμου που έκανε άνθρωπο
το χώμα.
Εκείνος ο στεναγμός μ' οδήγησε στον πνευματικό
κόσμο
δείχνοντάς μου τη δόξα της ψυχής μου.
Κι αιώνια εκεί θα μείνει μέχρι πάλι να ενωθούμε.
Θυμάμαι όταν με φίλαγες και με φίλαγες
και δάκρυα έτρεχαν στα μάγουλά σου κι έλεγες:
"Συχνά πρέπει να χωρίζονται τα γήινα σώματα για
γήινους σκοπούς
και χώρια να ζουν ο κόσμος τ' αναγκάζει.
Μα ο Έρωτας κρατάει στα χέρια του το πνεύμα
ενωμένο
μέχρι να φτάσει ο θάνατος, να πάρει ενωμένες ψυχές.
Πήγαινε, αγαπημένε. Η Ζωή σε διάλεξε
εκπρόσωπό της.
ήπάκουσέ την, γιατί είναι η Ομορφιά που προσφέρει
στον πιστό της
την κούπα της γλύκας της ζωής.
Όσο για τη δική μου αδειανή αγκαλιά, η αγάπη σου
θα 'ναι η παρηγοριά μου. Κι η θύμησή σου
Αιώνιος Γάμος."
Που είσαι τώρα, άλλε μου εαυτέ; Είσαι ξύπνια
μέσα στη σιωπή της νύχτας; Ας σου φέρνει
ο καθάριος άνεμος τους χτύπους της καρδιάς μου
κι όλη μου την αγάπη.
Χαϊδεύεις άραγε το πρόσωπό μου με τη θύμησή σου;
Η εικόνα δεν είναι πια σωστή,
γιατί η θλίψη έριξε τη σκιά της
στην άλλοτε χαρούμενη έκφρασή μου.
Τα δάκρυα μάραναν τα μάτια μου που
καθρέφτιζαν την ομορφιά σου
και ξέραναν τα χείλια που γλύκαινες με τα φιλιά σου.
Που είσαι αγαπημένη; Ακούς το κλάμα μου
πέρα απ' τον ωκεανό; Καταλαβαίνεις την ανάγκη μου;
Γνωρίζεις πόσο μεγάλη είναι η υπομονή μου;
ήπάρχει στον άνεμο κάποιο πνεύμα για να σου φέρει
την ανάσα της ετοιμοθάνατης νιότης μου; ήπάρχει
μυστική επικοινωνία ανάμεσα στους αγγέλους
για να σου φέρει το παράπονό μου;
Που είσαι, όμορφο αστέρι μου; Το σκοτάδι της ζωής
μ' έριξε στην αγκαλιά του. Η θλίψη με νίκησε.
Πάρε το χαμόγελό σου στον ουρανό.
Θα 'ρθει και θα με ζωντανέψει!
Ανάσανε την ευωδιά σου στον άνεμο! Θα με στηρίξει!
Που είσαι, αγαπημένη;
Ω, πόσο μεγάλη είναι η Αγάπη!
Και πόσο μικρός εγώ!
"I hear and I forget. I see and I remember. I do and I understand."
--Confucius
Οδυσσέας Ελύτης..........
"Μονόγραμμα"
Τόσο μου ομόρφυνες την δυστυχία-που ξέρω:
Μόνο σε Σένα θα τα πω παλιά θαλασσινή Σελήνη μου.
Πενθώ τον ήλιο και πενθώ τα χρόνια που έρχονται
Χωρίς εμάς και τραγουδώ τ΄ άλλα που πέρασαν
Εάν είναι αλήθεια
Μιλημένα τα σώματα και οι βάρκες που έκρουσαν γλυκά
Οι κιθάρες που αναβόσβησαν κάτω από τα νερά
Τα 'πιστεψε με' και τα 'μη'
Μια στον αέρα, μια στη μουσική
Τα δύο μικρά ζώα, τα χέρια μας
Που γύρευαν ν' ανέβουνε κρυφά το ένα στο άλλο
Η γλάστρα με το δροσάχι στις ανοιχτές αυλόπορτες
Και τα κομμάτια οι θάλασσες που ερχόντουσαν μαζί
Πάνω απ' τις ξερολιθιές, πίσω απ' τους φράχτες
ήην ανεμώνα που κάθισε στο χέρι σου
Κι έτρεμε τρεις φορές το μωβ τρεις μέρες πάνω από τους καταρράχτες
Στον Παράδεισο έχω σημαδέψει ένα νησί
Απαράλλαχτο εσύ
κι ένα σπίτι στη θάλασσα
Με κρεβάτι μεγάλο και πόρτα μικρή
Έχω ρίξει μες στ' άπατα μιάν ηχώ
Να κοιτάζομαι κάθε πρωί που ξυπνώ
Να σε βλέπω μισό να περνάς στο νερό
Και μισό να σε κλαίω
μες στον Παράδεισο
Το λουλούδι αυτό της καταιγίδας και,
Μ' ακούς;
Της Αγάπης
Μια για πάντα το κόψανε
Και δε γίνεται ν' ανθήσει αλλιώς,
Μ' ακούς;
Σ' άλλη γη, σ' άλλο αστέρι,
Μ' ακούς;
Δεν υπάρχει το χώμα
Δεν υπάρχει ο αέρας
Που αγγίξαμε ο ίδιος,
Μ' ακούς;
Και κανείς κηπουρός δεν ευτύχησε
Σ' άλλους καιρούς...
Από τόσον χειμώνα κι από τόσους βοριάδες,
Μ' ακούς;
Να τινάξει λουλούδι, μόνο εμείς,
Μ΄ ακούς;
Μες στη μέση της θάλασσας
Από μόνο το θέλημα της αγάπης,
Μ΄ ακούς;
Aνεβάσαμε ολόκληρο νησί,
Μ΄ ακούς;
Με σπηλιές και με κάβους κι ανθισμένους γκρεμούς
άκου, άκου
Ποιος μιλεί στα νερά και ποιος κλαίει - ακούς;
Ποιος γυρεύει τον άλλο, πoιος φωνάζει - ακούς;
Είμαι εγώ που φωνάζω κι ειμ΄ εγώ που κλαίω,
Μ΄ ακούς;
Σ΄ αγαπάω,
Σ΄ αγαπάω,
Μ΄ ακούς.
"I hear and I forget. I see and I remember. I do and I understand."
--Confucius