- ΟΙ ΘΕΟΙ ΤΗΣ ΑΙΓΥΠΤΟΥ - .-= ΜΥΘΟΣ & ΘΡΗΣΚΕΙΑ =-.

ΜΕΜΦΙΔΑ.

ΦΘΑ: Δημιουργήθηκε από τη σκέψη. Από το στόμα του οι Θεοί, έρχονται σε ύπαρξη. Είναι ο παλιός θεός της φωτιάς και συσχετιζόταν με τα πρωταρχικά Μυστήρια του Ζωντανού Ήλιου, που δεν εκπέμπει όμως ορατό φως. Είναι ο Μυστικός Ήλιος του Μαύρου φωτός. Απεικονίζει το σκοτεινό πυρ, αυτό που γεννά στον κόλπο της γης και σφυρηλατεί τα μέταλλα.
Στη Μέμφιδα τον λάτρευαν σαν προστάτη των καλλιτεχνών και των τεχνιτών δηλαδή εκείνων που χρειάζονται ηλιακή έμπνευση, φως και ζέστη για να μπορούν να πλάσουν τον κόσμο.

Οι Έλληνες τον ταύτιζαν με τον Ήφαιστο. Ο μεγάλος ιερέας του στη Μέμφιδα, που ονομαζόταν Μεγάλος Αρχιτεχνίτης, κατήυθυνε τους αρχιτέκτονες και τους χτίστες, κατά την οικοδόμηση των ναών.

Στο ναό του λατρεύτηκε με τη σύζυγό του Σέκμετ και το γιο του Νεφερτούμ. Μετά την εξάλειψη των τελευταίων Ραμσή, όταν η πολιτική σημασία του Δέλτα ήταν μεγάλη, ο θεός της Μέμφιδας έγινε πολύ ισχυρός. Τρίτος από άποψη σημασίας και πλούτου μεταξύ των θεών της Αιγύπτου, μετά τον Άμμωνα και τον Ρα.

Αναπαράσταση: τον αναπαρίσταναν σαν έναν παραμορφωμένο νάνο που οι καμπύλες του σώματός του, αντιγράφουν τις γραμμές που έχουν οι φλόγες της φωτιάς. Το κεφάλι του είναι ξυρισμένο, έχοντας μόνο τη βασιλική πλεξίδα. Ο Φθα παρουσιαζόταν μουμιοποιημένος, γιατί για να εμψυχώσει τη δημιουργία δεν έχει ανάγκη την κίνηση. Το πνεύμα του διασχίζει τους χώρους με την ταχύτητα αστραπής.

ΣΕΚΜΕΤ. Είναι μια από τις αρχαιότερες μορφές της θεάς μητέρας Αθώρ. Αντιπροσωπεύει τη δύναμη της Μοίρας στην εκτελεστική της λειτουργία. Η ενέργειά της έφτανε στους πολεμιστές για τους οποίους ήταν προστάτιδα. Με τη λατρεία της συνδέεται και μια κατηγορία εμπειρικών γιατρών, οι οποίοι χάρη στην επέμβασή της θεράπευαν τα κατάγματα. Απεικονίζει τη θέληση και τη δύναμη της ψυχής. Συμβολίζει το πεπρωμένο όντας ο κόσμος της αιτίας και του αποτελέσματος. Θα εκτελέσει στη γη τα θεϊκά σχέδια. Τα νύχια της είχαν τη φήμη ότι έφταναν κάθε άνθρωπο που ξέφευγε από το νόμο.

Αναπαράσταση: Απεικονίζεται συνήθως σαν λέαινα ή γυναίκα με κεφάλι λέαινας.

ΝΕΦΕΡΤΟΥΜ. Είναι το τρίτο πρόσωπο της τριάδας της Μέμφιδας. Ταυτίστηκε από τους Έλληνες με τον Προμηθέα, ίσως γιατί αποδιδόταν στον πατέρα του Φθα (Ήφαιστος) η ανακάλυψη της φωτιάς. Το όνομά του, που σημαίνει "Ατούμ ο νεώτερος", δείχνει ότι ο θεός αυτός ήταν αρχική ενσάρκωση του Ατούμ της Ηλιούπολης. Είναι αιώνια νέος και αυτή η αιώνια νεότητα είναι απλά η αθανασία της ψυχής. Αρα, άφθαρτος, είναι το "Έργο" των Αλχημιστών: είναι η ενέργεια που ξαναβρίσκει μέσα του ο εξαγνισμένος από τη φωτιά, άνθρωπος.

Αναπαράσταση: απεικονίζεται συνήθως σαν ένας άνδρας, οπλισμένος με το κυρτό ξίφος "χοπές" και φοράει στο κεφάλι ανοιχτό άνθος λωτού, από το οποίο βγαίνει κερατοειδής μίσχος. Απεικονίζεται επίσης σαν ένας άνδρας όρθιος σε ξαπλωμένο λιοντάρι και άλλοτε με κεφάλι λιονταριού, λόγω της καταγωγής του από τη θεά λέαινα Σέκμετ.

--------------------------------------------------------------------------------

ΗΛΙΟΥΠΟΛΗ.

ΝΟΥΝ. Στην Εννεάδα της Ηλιούπολης, εμφανίζεται σαν το χάος ή Πρωταρχικός Ωκεανός. Είναι τα Γεννεσιουργά Νερά, που βρίσκουμε σε κάθε Αγία Γραφή κάθε θρησκείας, που περιέχει τους σπόρους όλων των πραγμάτων που θα εκδηλωθούν αργότερα. Οι αρχαίοι Αιγύπτιοι έδιναν προτεραιότητα στο νερό ως στοιχείο του κόσμου και στην προέλευση από αυτό όλων των υπολοίπων στοιχείων. Αυτή η θεότητα, δεν είχε ναό, ούτε ιερείς.

Αναπαράσταση: αναπαριστάνεται σαν ένα Μεγάλο ον με το μισό του σώμα βυθισμένο στα πρωταρχικά νερά. Με τα χέρια υψωμένα στηρίζει όλους τους θεούς που πηγάζουν από το χάος Νουν.

ΤΟΥΜ Ή ΑΤΟΥΜ. Είναι ο "Γεννημένος από τον εαυτό του" που εμφανίζεται πάνω στον κόκκινο Λόφο ή οβελίσκο, που δείχνει την αρχή των χρόνων. Θεωρείται αυτογενής και δημιουργός θεών και ανθρώπων. Είναι το πνεύμα που πηγάζει από τα βάθη του Νουν. Ο Ατούμ μόλις βγήκε από το νερό, έβαλε σε τάξη τα στοιχεία του χάους και έτσι, στα κείμενα αναφέρονται οι θεοί που έχουν τοποθετηθεί στις κατάλληλες θέσεις.Ο μύθος του Ατούμ συγχωνεύτηκε με αυτόν του μεγάλου θεού Ήλιου - Ρα και τελικά επικράτησε η θεότητα Ατούμ - Ρα.

Αναπαράσταση: αναπαριστάνεται σαν ένας κόκκινος δίσκος πάνω σε κόκκινο λόφο και τότε ονομάζεται Ατούμ - Ρα και εκφράζει τον Ρα σαν Ήλιο δημιουργό. Στις περιπτώσεις που διακρινόταν από τον Ρα, ο Ατούμ, φαίνεται πως θεωρούνταν ως η πρώτη μορφή που πήρε ο θεός - Ήλιος, ζώντας μέσα στο Νου, την αρχέγονη άβυσσο, ως ένα άλλο πνεύμα, μέχρι τη στιγμή που με η δική του θέληση φανερώθηκε στη συγκεκριμένη μορφή του Ρα.

Σαν Ατούμ αναπαριστάνεται κρατώντας το σκήπτρο "Ουάς" που συμβολίζει την παντοδυναμία, το "Ανκ", το κλειδί της ζωής και το στέμμα του είναι το "Πσχέντ", το διπλό στέμμα της Άνω και Κάτω Αιγύπτου, σύμβολο ένωσης Βορρά και Νότου.

ΡΑ. Είναι ο Ήλιος δημιουργός. Τον ονομάζουν "Κάτοικο του κάστρου του πρίγκιπα". Η ονομασία αυτή αναφέρεται στην ουράνια κατοικία του. Με τη μορφή Ήλιου - Βάρκα ανατρέχει όλες τις περιοχές της Αιγύπτου κατά τη διάρκεια των 12 ωρών της ημέρας. Κατά τη μυθολογία, ταξίδευε στον ουρανό με το πλοίο του Ήλιου την ημέρα και τη νύχτα περνούσε με άλλο πλοίο στον κάτω κόσμο. Εκεί για να ξαναγεννηθεί την άλλη μέρα, έπρεπε να νικήσει τη θεότητα του κακού, "Απάπ" δηλαδή το σκότος των εκλείψεων. Ο Ρα είναι ο Ατούμ που εκδηλώνεται με τη συγκεκριμένη μορφή του Ήλιου.

Είναι ο Ήλιος της γέννησης, ο ορατός και ενεργητικός Ήλιος. Ήταν ο πρώτος βασιλιάς της Αιγύπτου και δημιουργός του κόσμου και το κυριότερο ιερό του βρισκόταν στην Ηλιούπολη. Λέγεται πως οι άνθρωποι προήλθαν από τα δάκρυα του Ρα (στην αιγυπτιακή γλώσσα "δάκρυα" και "άνθρωποι" ηχούν το ίδιο). Από την 5η δυναστεία, ο Ρα έγινε επίσημη θεότητα των Φαραώ, έτσι που ο Φαραώ ήταν γιος του Ρα και ενσάρκωσή του. Στην 18η δυναστεία ο Ρα συνδυάστηκε με τον Άμμωνα και έγινε Άμμωνας - Ρα.

Αναπαράσταση: ως θεότητα της δημιουργίας παριστάνεται να βγαίνει από τον ωκεανό του χάους και να ανεβαίνει σε έναν πρωταρχικό λόφο. Συνήθως όμως αναπαριστάνεται ως γερακόμορφος άντρας που κρατά δεξιά το "Άνκ" και αριστερά τη ράβδο της αρχής και στο κεφάλι του τον ηλιακό δίσκο με τον Ουραίο Όφι.

--------------------------------------------------------------------------------

ΔΕΝΔΕΡΑ.

ΑΘΩΡ. Συμβολίζει την κοσμική αγελάδα, την ουράνια Μήτρα όπου συλλαμβάνεται η Ζωή. Σαν Μητέρα προσφέρει τα χαρακτηριστικά της, τα οποία έχουν μεταφερθεί στις περισσότερες θηλυκές θεότητες του Αιγυπτιακού πάνθεου. Η Αθώρ, διοικούσε τον κόσμο των νεκρών. Συνήθως αναφέρεται σαν κόρη του Ρα και σύζυγος του Ώρου. Άλλοτε θεωρείται μητέρα του. Το όνομά της ερμηνευόταν "Κατοικία του Ώρου", από το ότι ο ηλιακός θεός κοιμόταν κάθε βράδυ στους κόλπους της για να αναγεννηθεί την επόμενη. Προστάτιδα των γυναικών και του καλλωπισμού, η Αθώρ, απέκτησε μεγάλη δημοτικότητα ως μια θεά της χαράς και του έρωτα.

Ταυτίστηκε από τους Έλληνες με την Αφροδίτη. Θεωρούνταν προστάτιδα των νεκρών επειδή ήταν έτοιμη να τους υποδεχτεί κατά την άφιξή τους στον άλλο κόσμο και να τους μεταφέρει επάνω στη ράχη της για να τους προφυλάξει από κάθε κίνδυνο. Αυτό γινόταν μόνο με αυτούς που ήξεραν να την επικαλούνται με καθιερωμένες φράσεις. Λαμπρές γιορτές τελούνταν στο ναό της, ιδίως την 1η κάθε χρόνου, επέτειο της γέννησης της Θεάς.

Αναπαράσταση: οι πιο συνηθισμένοι τρόποι αναπαράστασής της είναι άλλοτε σαν γυναίκα, άλλοτε σαν αγελάδα και άλλοτε σαν γυναίκα με κεφάλι αγελάδας. Σε κάθε αναπαράσταση φέρει κέρατα σε σχήμα λύρας, μεταξύ των οποίων υπάρχει ο ηλιακός δίσκος που τονίζει την ουράνια υπόστασή της. Η αγελάδα είναι το ζώο που δίνει τροφή και ζωή και υποδηλώνει την ιδιότητά της ως Μητέρα Θεά.

--------------------------------------------------------------------------------

ΘΗΒΕΣ.

ΑΜΜΩΝΑΣ. Η λατρεία του ήταν βαθιά ριζωμένη στις Θήβες. Είναι το μυστικό, το απόκρυφο πνεύμα του Ήλιου. Είναι ο Ήλιος της Δικαιοσύνης. Είναι το Μυστηριώδες και Μυστικό φως. Θεός του Μυστηρίου και της σιγής, προστάτης των απροστάτευτων ανθρώπων, βασιλιάς των Θεών. Ήταν επίσης θεός της γονιμότητας και μπροστά του εικονιζόταν ο Φαραώ να σπέρνει και να θερίζει τα πρώτα στάχυα.

Είναι η αόρατη πνοή που εμψυχώνει τη δημιουργία γιατί κυβερνά τους ανέμους. Λέγεται πως είχε τη δύναμη να θεραπεύει πολλούς ανθρώπους μαζί. Το ιερατείο του μια φορά το χρόνο, στη μεγάλη γιορτή του Άμμωνα, άνοιγε τις πύλες του Σεραπείου και έμπαιναν μέσα όλοι οι ασθενείς. Εκεί κάποια στιγμή εμφανιζόταν ένα φως πελώριο και όλοι θεραπεύονταν, ό,τι κι αν είχαν. Στη διάρκεια των βασιλικών γιορτών, που γίνονταν στο Λούξορ, προέδρευε των μυστηρίων της Θείας γέννησης.

Οι Έλληνες τον ταύτιζαν με το Δια. Σαν Άμμων - Ρα παίρνει τη μορφή ενός φτερωτού Αυγού ή φτερωτού Ήλιου και τότε ονομάζεται "Άρχοντας των Θηρών", σαν τον Ήλιο που διαπερνάει τις διάφορες πύλες του ουρανού, τις 7 πύλες. Η μυστικιστική του σύζυγος είναι η Μουτ, η "Μητέρα του Κόσμου". Γιος της είναι ο Κονσού, ο "Ουράνιος Ναύτης". Ιερά του ζώα είναι η χήνα και ο κριός. Από τον Άμμωνα προέρχονται η χάρη της προφητείας καθώς και κάθε παραψυχολογική δύναμη. Είναι σύμβολο της Βούλησης.

Αναπαράσταση: σαν Άμμων - Ρα παίρνει τη μορφή ενός φτερωτού Αυγού ή φτερωτού Ήλιου και τότε ονομάζεται "Άρχοντας των Θηρών", σαν τον Ήλιο που διαπερνάει τις διάφορες πύλες του ουρανού, τις 7 πύλες. Αναπαριστάνεται φορώντας στο στέμμα "Ατέφ" με φτερά στρουθοκάμηλου και κρατά το σκήπτρο "Ουάς" και το κλειδί "Ανκ". Άλλοτε εικονίζεται να κάθεται μεγαλοπρεπώς στο θρόνο του και άλλοτε όρθιος, κρατώντας ένα μαστίγιο υψωμένο πάνω από το κεφάλι του.

ΜΟΥΤ: Το όνομά της σημαίνει η "Μητέρα". Σαν σύζυγος του Άμμωνα μερικές φορές παίρνει το όνομα Αμενέτ. Ταυτίζεται από τους Έλληνες με την Ήρα.

Αναπαράσταση: θηλυκή θεότητα που εικονίζεται με το διπλό στέμμα της Άνω και Κάτω Αιγύπτου, κάτω από το οποίο υπάρχει ένας γύπας που αποτελεί το ιδεόγραμμα του ονόματός της. Το στέμμα αυτό λέγεται στα αιγυπτιακά Πσχέντ.

ΚΟΝΣΟΥ. Αρχαίος Σεληνιακός θεός. Το όνομά του σημαίνει : Αυτός που διασχίζει", είναι ο Ουράνιος Ναύτης, ο Οδοιπόρος. Οι Έλληνες τον εξομοίωναν με τον Ηρακλή. Ήταν θεός εξορκιστής και θεραπευτής, στον οποίον πήγαιναν οι δαιμονισμένοι και οι ασθενείς από όλα τα μέρη της Αιγύπτου ακόμη και από όλες τις χώρες.

Αναπαράσταση: Τον αναπαριστάνουν με κεφάλι γερακιού στεμμένο με μισοφέγγαρο, με τον ηλιακό δίσκο επάνω. Μερικές φορές τον αναπαριστάνουν με ανθρώπινη μορφή φορώντας το ίδιο στέμμα. Τέλος, μερικές φορές αναπαριστάνεται με μορφή φασκιωμένου ανθρώπου, όπως ο Φθα, του οποίου κρατάει το σύνθετο σκήπτρο και στο κεφάλι του έχει το δίσκο με την ημισέληνο.

--------------------------------------------------------------------------------

ΑΒΥΔΟΣ.

ΟΣΙΡΙΣ. Είναι κατεξοχήν ουράνιος και ηλιακός θεός. Το συμβολικό του χρώμα είναι το μπλε σε σχέση με το ζωηρό κόκκινο ή κίτρινο. Οι ενδυμασίες του, είναι λευκοί επίδεσμοι σε ανάμνηση της δικής του μουμιοποίησης. Συμβολίζει τον ουράνιο άνθρωπο, που έχει ξεπεράσει τις δοκιμασίες της Ατραπού της Μύησης δηλαδή τις Δοκιμασίες των τεσσάρων στοιχείων. Η μουμιοποίησή του, συμβολίζει το χάσιμο όλων των ανθρώπινων στοιχείων και την απόκτηση θείων στοιχείων. Η συμβολική και πρόωρη εξαφάνισή του από τον κόσμο των ανθρώπων, τον κάνει να συσχετίζεται με τους θεούς των νεκρών και με τη δυνατότητα να βασιλεύει στους απόκρυφους κόσμους.

Είναι αρσενικός θεός της γονιμότητας και των σταχυών και φυλάει τη μυστική έννοια των τεχνικών της καλλιέργειας και των τελετουργικών λατρειών σε σχέση με το σιτάρι και το ψωμί, το κρασί και τη μπύρα. Προστατεύει την ανάπτυξη του φυσικού σταριού και κάποιου άλλου πιο συμβολικού που έχει 7 πήχεις ύψος και φυτρώνει στο Αμέντι, στη χώρα του Άμμωνα. Έδωσε στους ανθρώπους τους Νόμους για να μπορούν να αναπτυχθούν σε κάθε τομέα της ζωής και της ύπαρξής τους. Ο Όσιρις ανέλαβε τη φροντίδα των ιερών Ύμνων.

Αναπαράσταση: το συμβολικό του χρώμα είναι το μπλε σε σχέση με το ζωηρό κόκκινο ή κίτρινο. Οι ενδυμασίες του, είναι λευκοί επίδεσμοι σε ανάμνηση της δικής του μουμιοποίησης. Ενσαρκώνει την ενωτική δύναμη, κρατάει τη ράβδο και το μαστίγιο που θέτουν σε κίνηση τον τροχό που κόσμου. Σύμβολό του η στήλη "Τζέντ", όπου υπάρχουν τα τέσσερα στοιχεία ή αρχές της ύλης που έχει κυριαρχηθεί.

ΙΣΙΔΑ. Αδερφή και σύζυγος του Όσιρι. Είναι το δεύτερο πρόσωπο της τριάδας της Αβύδου. Είναι η Γη, η πρωταρχική ύλη, γονιμοποιημένη από το πνεύμα και θα γεννήσει τον Κόσμο. Η Ίσιδα είναι το σύμβολο των Νερών του διαστήματος. Ο Όσιρις είναι ο θεός του Πρωταρχικού Σκότους - φωτός και ο Ώρος συμβολίζει την ψυχή του Κόσμου. Εξομοιώθηκε από τους Έλληνες με τη Δήμητρα, την Ήρα, τη Σελήνη και ακόμη με την Αφροδίτη Δίδαξε τις Γυναίκες το άλεσμα του σιταριού, το γνέσιμο του λιναριού και την υφαντική. Δίδαξε επίσης στον άνθρωπο τον τρόπο θεραπείας των ασθενειών.

Επίσης καθιέρωσε το θεσμό του Γάμου. Την Άνοιξη και το Φθινόπωρο γίνονταν προς τιμή της μεγάλες γιορτές και λιτανείες.

Αναπαράσταση: Παρουσιάζεται με θηλυκή μορφή, συχνά καθισμένη και θηλάζοντας το θείο παιδί Ώρο. Έμβλημά της είναι το Άνκ ή κλειδί της Ζωής. Άλλο έμβλημα είναι ο κόμπος της Ίσιδας, που θυμίζει ότι η Ίσιδα μάζεψε τα κομμάτια του συζύγου της. Αυτός είναι ο δεσμός που κρατά όλα τα πράγματα ενωμένα. Την αναπαριστάνουν πάνω σε φόντο από ζεστά χρώματα, ιδίως το σκούρο κόκκινο που θύμιζε το αίμα που δίνει ζωή.

ΏΡΟΣ. Είναι το τρίτο πρόσωπο της Τριάδας. Είναι το σύμβολο της Ανάστασης για όλους τους ανθρώπους, δηλαδή του εσωτερικού ανθρώπου που μπαίνει σε μάχη με τις δικές του εσωτερικές σκιές Προστατεύει την προσπάθεια της ανθρωπότητας που βαδίζει την πορεία της εξέλιξης. Στον άλλο κόσμο εισάγει τους νεκρούς κοντά στο "Καλό" και πολύ συχνά επιβλέπει κατά το ζύγισμα των ψυχών. Τα μάτια του ήταν ο Ήλιος και η Σελήνη.

Λέει ο μύθος ότι καθώς ο Ώρος μεγάλωνε, ο Όσιρις εμφανιζόταν και του δίδασκε την τέχνη του πολέμου, για να τον κάνει ικανό να επιτεθεί κατά του Σεθ, να διεκδικήσει την αρπαγμένη κληρονομιά και να εκδικηθεί το φόνο του πατέρα του, πράξεις που απέφεραν στον Ώρο δόξα και επωνυμία.

Αναπαράσταση: τον αναπαριστάνουν σαν το θείο παιδί που θηλάζει τη Μητέρα του. Επίσης τον αναπαριστάνουν με ανθρώπινη μορφή και κεφάλι γερακιού ή κατευθείαν σαν γεράκι με ή χωρίς στέμμα κι άλλα χαρακτηριστικά. Σε μερικές περιπτώσεις κρατάει τη ράβδο του Άνουβι για να οδηγεί τον εαυτό του και να μην χαθεί στο Σκοτάδι, και άλλες φορές κρατάει ένα ραβδί, σύμβολο εξουσίας, που αποκρούει τα φυσικά και ψυχολογικά τέρατα. Όταν τον αναπαριστάνουν σαν βαρκάρη, συμβολίζει την πορεία στον κόσμο, αποφεύγοντας τους χίλιους κινδύνους που απεικονίζονται με έναν κροκόδειλο, τον οποίον ο Ώρος σκοτώνει με ένα κοντάρι. Με τα πόδια διπλωμένα στο ηλιακό πλοίο, είναι το φωτεινό πνεύμα που καταστρέφει τα σκοτάδια. Βοηθιέται από το Άνκ, το κλειδί της Ζωής ή επίσης από το λεγόμενο "Σφυρί του Ώρου" που είναι ένα Ταύ κομμένο από την κάθετη μέση. Αυτό το σφυρί ανασταίνει τους πεθαμένους και ξυπνά τους κοιμισμένους.

--------------------------------------------------------------------------------

ΕΡΜΟΥΠΟΛΗ.

ΘΩΤ. Σεληνιακή θεότητα, πατέρας της Σοφίας, των Γραμμάτων και του Πολιτισμού γενικά, δημιουργός όλων των Επιστημών. Είναι ο προστάτης των Μυητικών Ναών στις σχολαστικές λειτουργίες τους και ο άρχοντας της Σιγής και του Μυστικού, που είναι απαραίτητες προϋποθέσεις στις Μυητικές Γνώσεις. Είναι ο αγέννητος που υπάρχει μέσα στον κόσμο, η σοφία, το μέτρο όλων των πραγμάτων. Είναι ταυτόχρονα γραφέας και κρατά σημειώσεις για όλα τα πράγματα, το δεξί χέρι της δικαιοσύνης. Είναι αυτός που με τον τροχό του αγγειοπλάστη θα διαπλάσει ένα σώμα για τον άνθρωπο από την πρωταρχική ύλη και ένα πνεύμα από την πρωταρχική ψυχή.

Ο Θωτ που οι Έλληνες τον ονομάζουν Ερμή, είναι ο Θεός Σελήνη. Εμπνευστής της χρονολογίας, χωρίζει τα έτη, τους μήνες και τις ημέρες, τόσο του κόσμου, όσο και της ανθρωπότητας. Ορίζει τη διάρκεια της ύπαρξής του και κατευθύνει το πεπρωμένο. Ο Ερμής θα γίνει Τρισμέγιστος, δηλαδή τρεις φορές μέγιστος. Θεωρείται ιδρυτής των μυστηρίων. Είναι αρχειοφύλακας και αγγελειοφόρος των θεών. Αναπαράσταση: Τον αναπαριστάνουν σαν έναν άνθρωπο με κεφάλι ή πρόσωπο Ίβυκα και άλλες φορές με τη μορφή του ίδιου του πουλιού, που φορούσε στέμμα και Ουρέα ή μόνο Ουρέα. Το πτηνό Ίβυκας, είναι φυσικός εχθρός των κροκοδείλων και τρέφεται από τα αυγά τους. Η παρατήρηση αυτού του φαινομένου θύμισε στους Αιγύπτιους την αιώνια μάχη μεταξύ της Σοφίας και της Άγνοιας, του καλού και του κακού.

Άλλος τρόπος αναπαράστασης, είναι σαν Κυνοκέφαλος, δηλαδή πίθηκος με κεφάλι σκύλου. Με αυτόν τον τρόπο σχετίζεται με τη γνώση των περασμένων γεγονότων και ταυτόχρονα με την ανάγκη να ξεχαστεί κάτι πολύ τρομερό που θα είχε συμβεί στις αρχές της εξέλιξης της ανθρωπότητας. Σαν θεός της ανάμνησης εμφανίζεται στην τελετή Ζυγίσματος της Καρδιάς του πεθαμένου, δείχνοντας όλα όσα πρέπει να δικαστούν και θάβοντας όλα όσα ήδη εξοφλήθηκαν και εξουδετερώθηκαν από τον άνθρωπο.