- "ΚΑΤΑΘΕΣΙΣ ΣΚΕΨΕΩΝ" Νο 1 - "Μεταξύ τυρού και αχλαδιού"
quote:
ΠΟΙΟΣ ΦΟΒΑΤΑΙ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΟΙ ΔΕΙΛΟΙ.ΚΑΙ ΠΟΙΟΙ ΧΑΝΟΥΝ...
ΜΑ ΟΙ ΑΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΤΟΙ...
Η ΜΗΠΩΣ ΕΤΣΙ...
ΠΟΙΟΣ ΦΟΒΑΤΑΙ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ???
Ο ΣΟΦΟΣ!!!
ΚΑΙ ΠΟΙΟΙ ΧΑΝΟΥΝ???
ΜΑ ΟΛΟΙ!!!
Γράφει ο Βρεττάκος...
Θα φύγω σε ψηλό βουνό, σε ριζιμιό λιθάρι
να στήσω το κρεβάτι μου κοντά στη νερομάνα
του κόσμου που βροντοχτυπούν οι χοντρές φλέβες του ήλιου,
ν' απλώσω εκεί την πίκρα μου, να λυώσει όπως το χιόνι.
Μην πιάνεσαι απ' τους ώμους μου και στριφογυρίζεις
άνεμε!
φεγγαράκι μου!
Καλέ μου!
Αυγερινέ μου!
Φέξε το ποροφάραγκο! Βοήθα ν' ανηφορήσω!
Φέρνω ζαλιά στις πλάτες μου τα χέρια των νεκρών!
Στη μια μεριά έχω τα όνειρα, στην άλλη τις ελπίδες!
Κι ανάμεσα στις δυο ζαλιές το ματωμένο στέφανο!
Μη με ρωτάς καλέ μου αϊτέ, μη με ξετάζεις ήλιε μου!
Ρίχτε στο δρόμο συννεφιά να μη γυρίσω πίσω!
Κοιτάχτηκα μες στο νερό, έκατσα και λογάριασα,
ζύγιασα το καλό και το κακό του κόσμου. Κι αποφάσισα,
να γίνω το μικρότερο αδερφάκι των πουλιών!
Make love not war
Imagine all the people living life in peace.
You may say I'm a dreamer,
but I'm not the only one
I hope someday you'll join us,
and the world will be as one.
-- John Lennon
Whoever fights monsters should see to it that
in the process he does not become a monster.
-- Friedrich Nietzche
"I hear and I forget. I see and I remember. I do and I understand."
--Confucius
Πάνε κι έρχονται οι άνθρωποι πάνω στη γη.
Σταματάνε για λίγο, στέκονται ο ένας
αντίκρυ στον άλλο, μιλούν μεταξύ τους.
Έπειτα φεύγουν, διασταυρώνονται, μοιάζουν
σαν πέτρες που βλέπονται.
Όμως, εσύ,
δε λόξεψες, βάδισες ίσα, προχώρησες
μες από μένα, κάτω απ' τα τόξα μου,
όπως κι εγώ: προχώρησα ίσα, μες από σένα,
κάτω απ' τα τόξα σου. Σταθήκαμε ο ένας μας
μέσα στον άλλο, σα να ‘χαμε φτάσει.
Βλέποντας πάνω μας δυο κόσμους σε πλήρη
λάμψη και κίνηση, σαστίσαμε ακίνητοι
κάτω απ' τη θέα τους -
Ήσουν νερό,
κατάκλυσες μέσα μου όλες τις στέρνες.
Ήσουνα φως, διαμοιράστηκες. Όλες
οι φλέβες μου έγιναν άξαφνα ένα
δίχτυ που λάμπει: στα πόδια, στα χέρια,
στο στήθος, στο μέτωπο.
Τ' άστρα το βλέπουνε, ότι:
δυο δισεκατομμύρια μικροί γαλαξίες και πλέον
κατοικούμε τη γη.
Ν. Βρεττάκος
"I hear and I forget. I see and I remember. I do and I understand."
--Confucius
quote:
ΚΑΙ ΠΟΙΟΙ ΧΑΝΟΥΝ???ΜΑ ΟΛΟΙ!!!
Συνυπογράφω ανεπιφύλακτα.
Ομως μερικές φορές δεν γίνεται διαφορετικά...
<< Να΄μαι καθισμένος εδώ να πλάθω ανθρώπους
σύμφωνα με την δική μου εικόνα,
μια γενιά που είναι σαν εμένα,
που υποφέρει, που θρηνεί,
που ευχαριστιέται και απολαμβάνει,
και που αψηφά,όπως εγώ>>
Νίτσε
Στήν έκσταση του ωκεανού
στο κυματιστό κύλισμα
στόν βουερό ήχο
των ευωδιαστών κυμάτων
στήν ενότητα που λικνίζεται
στήν παγκόσμια ανάσα,
να βυθιστούμε, να πνιγούμε...
ασυνείδητα-ύψιστη ηδονή.
Νίτσε
Προσπάθησε μεγάλος να γεννεί,
στα μάτια της ήθελε να φανεί σπουδαίος
αποστερώντας κάθε ζωντανή ικμάδα της ζωής
βυθίζονταν ολοένα μέσα στη μεγαλοπρέπεια και στο δέος.
Έσπρωχνε τον εαυτό του σε μεγάλες επιδόσεις,
σε κουραστικούς, δυσβάστακτους αγώνες,
σε τρόπαια που ορμητικά διεκδικούσε για χάρη
μοναχά δική της.
Υπόταζε την ωραία απλότητα στην δίνη, χανόταν,
βούλιαζε ολημερίς στο μεγαλείο, γινόταν όλο και
πιο μακρινός φίλος του εαυτού του για να αποκτήσει
το όμορφο κορμί της.
Και φτάνοντας στο τέλος πια παρέδωσε στα πόδια της
το ομοίωμα ενός ανθρώπου που κάποτε τόσο πολύ την
αγαπούσε.
"I hear and I forget. I see and I remember. I do and I understand."
--Confucius
εγκεφάλου σου όπως οι δρόμοι της πόλης που μας οδηγούν
στο τίποτα και στο κάτι.
Κι’ αυτές οι μέρες που είναι αργές κι’ αθόρυβες
μ’ απόκρυφα συναισθήματα είναι φτιαγμένες και όνειρα.
Με ήλιους που χαράζουν μοιραίες συναντήσεις
μ’ αγγίγματα που θαρρείς κι’ ελπίζουν για κάτι περισσότερο.
Κι’ ολοένα μ’ απελπίζουν τα λίγα λόγια σου φτιαγμένα
για προοπτικές που αργούν να’ ρθουν.
Ενα πιανιστικό τέχνασμα
μια γελοία συνάντηση διανοουμένων
μια μοιραία πρόσκρουση αεροπλάνου
ένα πισωγύρισμα της μοίρας
κι’ έπειτα εκείνη η απαίσια αίσθηση της
πόλης που ξυπνά χαράματα για να
γεμίσει τις ώρες της
"I hear and I forget. I see and I remember. I do and I understand."
--Confucius
Πέρασα μέρες πολλές να σκέφτομαι για να
θεριέψω την ηδονή μου σε δυό αράδες γράμματα.
Μικρός ο κόσμος και απέραντος σαν μία παραίσθηση
Γεννάει το μυαλό σου την προσμονή
και τη θλίψη
τη θλίψη και την αναίδεια
το θάρρος και το θράσος
την αγάπη και τη συμπόνοια
Την υπερβολή και την εγκράτεια
εμένα και σένα δύο ή ώρα τη νύχτα
στο τίποτα.
Δέντρα που σκύψαν και μας γνέψανε σ΄έναν
χαιρετισμό του ανέμου …….
Τοπία θλιβερά και βαθυστόχαστα …….
Κίτρινα οργιαστικά στάχια σα δέηση στον ουρανό ……
περιηγητές στο όνειρο ….
Κυριακάτικης εκδρομής …..
Το ξέρει. Μ’ έχασε για πάντα.
Οριστικά κι’ αμετάκλητα…..
Τις ψυχές δεν τις τραβάνε με το ζόρι
στο χορό του θανάτου.
Από μόνες τους λυγάνε και πηγαίνουνε….
Το βλέμμα
Ουράνια τόξα χύθηκαν στη λίμνη τα χρώματα απ'
των ματιών της το σμαράγδι ·
κι' οι συννεφιές βαρέθηκαν τη λίμνη
να κοιτάνε.
Στη μνήμη τους χαράχτηκε η ομορφιά της λίμνης
και ποια δεν την ξεχνούνε.
Η Θλίψη
Τώρα που σ’ έχασα
νιώθω τη νύχτα σταγόνα γκρίζα στον ουρανό
νιώθω τα χείλη σου δροσιά του Μάη
δεν σκύψαν όμως να τα πιώ.
Ποιητικά αφέθηκε κι' ολοκληρώθηκε μέσα στη σήραγγα των δρόμων.
Από καρού εις καιρόν αναζητούσε να βρεί μία λύση.
Μέ καταπονεμένο το άλγος της μέρας και τη νύχτα
φθισικός απόμαχος της ζωής.
Αλλά οι αναζητήσεις του τον οδήγησαν αλλού ·
σε καίριες πλάνες, σε δρόμους απόμακρους, τελειωτικούς.
Από καιρού εις καιρόν.
Με βύθιση και άλγος.
Η Επιθυμία
Ξυπνάει η αυγή και οι παλμοί χορεύουν στο κορμί μου
σαν μιαν ασίγαστη κρυφή του δάσους μουσική.
Ανάβρυσμα του έρωτα, μοναδική πνοή μου έλα
σαν πρώτα να με βρείς.
Αυτοέλεγχος
Από βραδύς ως τα’ άλλο πρωί εφευρίσκω λόγους και πρακτικές
να είμαι μακριά σου.
Αυτό θα πεί αυτοσυγκράτηση και αυτοέλεγχος.
Ζωές να λαχταράς και ζωές να μην έχεις……
Η Νύχτα
Να γίνει η νύχτα θάνατος
Σκληρή λεπίδα στο χαρτί
χίλια κομμάτια
τα κομμάτια μου να κάνει
Η Μνήμη
Σε θυμήθηκα κι' αυτό έχει σημασία τώρα
που είμαι το παιδί εκείνων των στιγμών
H Aπόγνωση
Μια θλίψη μου βαστάει την ψυχή
μακριά από της αγάπης τη γιορτή
και όλο με βουλιάζει
αλίμονο που τάχα τη ζωή μου θα τη φτάσει.
Kαλή σας νύχτα...
"I hear and I forget. I see and I remember. I do and I understand."
--Confucius
ΑΠΑΛΟΧΡΩΜΟ ΤΟ ΘΑΜΑ.
ΝΗΡΗΙΔΑ Σ΄ΑΚΡΟΘΑΛΑΣΣΙ ΓΙΝΟΜΑΙ
ΓΙΑ ΣΕΝΑ.
ΣΜΙΓΟΥΝ ΟΥΡΑΝΟΣ ΚΑΙ ΠΕΛΑΓΟΣ.
ΘΕΡΙΕΨΕΣ ΚΥΜΑ ΚΑΙ ΑΦΡΟΣ
ΕΝΩΜΕΝΕΣ ΨΥΧΕΣ
ΑΝΤΙΚΕΙΑ ΟΡΜΗ
ΑΝΤΑΡΙΑΣΜΕΝΑ ΠΑΘΗ.
ΣΙΩΠΗ.
ΑΓΑΠΗ.
ΔΡΑΚΟΝΤΕΣ.
ΑΦΡΟΔΙΤΗ-ΔΡΑΚΟΣ ΚΑΙ ΔΡΑΚΟΣ. ΕΝΑ.Δυό φεγγάρια φωτισμένα στα μιδράλια του ιερατείου,δρεπανοφόρα όνειρα, λαδολύχναρα σβησμένα,τα πηδάλια ταξιδίου, στεφανωμένο όραμα.Επαναλάμπω...Α.Ρ.
ΝΕΚΤΑΡ ΟΛΟΓΙΟΜΟ
ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ ΣΟΥ
ΑΥΓΙΝΕΣ ΜΕΛΩΔΙΕΣ
Α.Ρ. ΔΡΑΚΟΝΤΕΣ.
ΤΟ ΧΑΔΙ ΣΟΥ,
ΒΙΑΙΟ ΚΑΙ ΗΠΙΟ,
ΣΤΗΣ ΤΡΕΛΛΑΣ ΤΟ ΜΕΘΥΣΙ
ΦΛΟΓΕΣ
ΘΕΙΚΕΣ.
ΥΠΕΡΚΟΣΜΙΕΣ.
ΑΦΡΟΔΙΤΗ-ΔΡΑΚΟΣ ΚΑΙ ΔΡΑΚΟΣ. ΕΝΑ.Δυό φεγγάρια φωτισμένα στα μιδράλια του ιερατείου,δρεπανοφόρα όνειρα, λαδολύχναρα σβησμένα,τα πηδάλια ταξιδίου, στεφανωμένο όραμα.Επαναλάμπω...Α.Ρ.
Έρση
έλαβα σε σφραγισμένο φάκελο
τρία σφυρίγματα ατμομηχανής
ένα εναρκτήριο λάκτισμα ταξιδιού
στον απέναντι κήπο οι νεραντζιές
αναπέμπουν άνοιξη παλαιών βιβλίων
ένα σκιάχτρο κάνει το σημείο του σταυρού
από την ΄Ερση έμεινε μόνο
το φεγγαρόφωτο των γονάτων της
ανεβαίνοντας σε τρένο ασπόνδυλο
περιμένω το κουδούνι της πόρτας επί ματαίω
ούτε υπόνοια ρομαντικής βελγίδος οικοκυράς
με προορισμό Λιβόρνο Μπρέσια Λίμνη Κόμο
στο υπαίθριο στοκάδικο
πωλούνται κούκλες με μυρουδιά χόρτου
τα τσιγάρα τους λάμπουν σαν τα μάτια της γάτας
η Έρση στέκεται ανάμεσα σε δυο σειρές όνειρα
υποκλίνεται χαμογελά με μπλε χείλη
ύστερα φυσάει απαλά σβήνει τον καθρέφτη
"I hear and I forget. I see and I remember. I do and I understand."
--Confucius
Κι ο έρωτας σου, εαρινή συμφωνία,
απρόσμενα νοσταλγικός
φωτιά σκέτη πυρκαγιά λοιπόν...
Γαλούχησες όνειρα και πόθους
τα δάκρυά μου τα έκανες
ασημένιες φεγγαραχτίδες
γαλάζιους ορίζοντες.
Τι χρώμα!!!
Δεν υπάρχει λόγος να κλάψω πιά.
ΔΡΑΚΟΝΤΕΣ.ΔΥΟ ΦΩΤΙΕΣ ΣΕ ΜΙΑ...
ΑΦΡΟΔΙΤΗ-ΔΡΑΚΟΣ ΚΑΙ ΔΡΑΚΟΣ. ΕΝΑ.Δυό φεγγάρια φωτισμένα στα μιδράλια του ιερατείου,δρεπανοφόρα όνειρα, λαδολύχναρα σβησμένα,τα πηδάλια ταξιδίου, στεφανωμένο όραμα.Επαναλάμπω...Α.Ρ.
Edited by - ΑΦΡΟΔΙΤΗ on 01/12/2005 09:53:29
Ακόμη κι η αγάπη;
Κι αν όχι τότε γιατί
πληγώνουμε πάντα αυτό που
πιότερο στον κόσμο αγαπάμε;
Γιατί τα μεγαλύτερά μας ψέματα
τα λέμε στην αγαπημένη;
Γιατί ενώ είμαστε με τον
άνθρωπό μας κοιτάμε αλλού;
Γιατί δεν μπορούμε να δεχθούμε
τον άλλο απλά γι’ αυτό που είναι;
Τα γιατί πολλά πολλές κι οι απαντήσεις.
Εκείνο που τελικά έχει σημασία
είναι να ψάξουμε βαθιά μέσα μας
και να τα βρούμε με τον εαυτό μας
να βρούμε τον εαυτό μας.
“Εγώ είμαι κάποιος άλλος”,
έλεγε ο ποιητής κι εμείς δεν κάνουμε
τίποτ’ άλλο από το να τον δικαιώνουμε
έχοντας πάντοτε στα χείλη τα
ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα…
"I hear and I forget. I see and I remember. I do and I understand."
--Confucius
Έρχονται στη ζωή κάποιες στιγμές
που κανείς δεν ξέρει τι να κάνει…
να γελάσει; να κλάψει; να φύγει;
Είναι στιγμές που ο καθείς
φαίνεται να απορεί για όλα…
στιγμές που η ζωή είναι θρήνος
και ο θάνατος γιορτή.
Όλα τα χωρίζει μια λεπτή
κόκκινη αιμάτινη γραμμή.
Πως μπορείς να δακρύσεις για
το θάνατο κάποιας που
έζησε τη ζωή σα μια γιορτή;
Πως μπορείς να μισήσεις αυτή τη ζωή
που κάθε στιγμή πεθαίνει
και γεννιέται ξανά;
Πως μπορείς να νιώθεις θλίψη
για κάποια που έφυγε για
το ατέλειωτο ταξίδι της αυτοανακάλυψης;
Πως μπορείς να οργίζεσαι όταν
δίπλα σου υπάρχει μια ψυχούλα
ένα προσωπάκι και σου χαμογελάει;
Σε ρωτάω μεγάλε άρχοντα: Εγωισμέ μου!
"I hear and I forget. I see and I remember. I do and I understand."
--Confucius
Είναι όντως η νύχτα
η μεγάλη αδελφή των ψυχών
μια και μονάχα μες στο σιωπηλό
σκοτάδι μπορώ να εκφράσω τις σκέψεις μου.
Η νύχτα το σκοτάδι με αφήνουν
να παραδεχτώ τα λάθη μου με ωθούν
να απολογηθώ για τις πληγές που άνοιξα
με οδηγούν με γαλήνια ανησυχία
στο δρόμο της αυτογνωσίας.
Δεν είναι λίγο πράγμα να φτάνεις
στο σημείο που να μπορείς να
ομολογείς ανοικτά στους άλλους και
στον εαυτό σου ότι έφταιξες
ότι υπήρξες άθλιος και ίσως
άθελά σου υποκριτής ότι
έκανες την αγάπη που είχες μέσα σου
θηλιά και προσπάθησες να πνίξεις
ό,τι αγαπούσες…
Δεν είναι τ’ αστέρια που χαρίζουν
ομορφιά στη νύχτα αλλά η νύχτα
που τονίζει την ομορφιά των αστεριών!
"I hear and I forget. I see and I remember. I do and I understand."
--Confucius
Κλείνω κι απόψε ΑΠΑΛΑ, τα βιβλία του καλαίσθητου νου...
Πούσκιν, Πόε, Μπωντλαίρ, Ντοστογιέφσκι, Ρεμπώ, Τολστόι, Τράκλ, Λόρκα Καμύ...Φιλώ τα χείλη της συγνώμης, εκπληκτικά διεισδυτικά, έρχεσαι εσύ,
Εσύ,
φωτίζεις ξανά τα ένδον του βίου μου...
Στα λόγια σου φιλοσοφημένες έννοιες δείγματα, γνώσεις, και στοχασμοί. Τώρα οι ποιητικές μου συλλογές θα είναι διάστικτες απ΄τις εμπειρίες και τους περισπασμούς ζωής. ΄Ηρθες...
Με απαλότητα ρέμβης, δροσοπνοή, απεραντοσύνη, ονειρική θάλασσα. ΄Ηρθες, πολυσέλιδο βλέμμα οραμάτων...
ΔΡΑΚΟΝΤΕΣ.
ΑΦΡΟΔΙΤΗ-ΔΡΑΚΟΣ ΚΑΙ ΔΡΑΚΟΣ. ΕΝΑ.Δυό φεγγάρια φωτισμένα στα μιδράλια του ιερατείου,δρεπανοφόρα όνειρα, λαδολύχναρα σβησμένα,τα πηδάλια ταξιδίου, στεφανωμένο όραμα.Επαναλάμπω...Α.Ρ.
=))=II=((=
έκανε μερικές στροφές στον αέρα
Πέταξε για λίγο πάνω από τα κύματα
παίζοντας με τον γλάρο που ακολουθούσε
κι ύστερα βυθίσθηκε στον σιωπηλό του κόσμο …
κι
ηταν καλά εκεί
ακόμα λίγο …
...mat..
Γιατι τώρα??
νέκταρ Ολύμπιο,
στα μάτια σου αυγινές μελωδίες.
Το χάδι σου
βίαιο κι ήπιο,
στης τρέλλας
το μεθύσι φλόγες θείες...
ΔΡΑΚΟΝΤΕΣ.
ΑΦΡΟΔΙΤΗ-ΔΡΑΚΟΣ ΚΑΙ ΔΡΑΚΟΣ. ΕΝΑ.Δυό φεγγάρια φωτισμένα στα μιδράλια του ιερατείου,δρεπανοφόρα όνειρα, λαδολύχναρα σβησμένα,τα πηδάλια ταξιδίου, στεφανωμένο όραμα.Επαναλάμπω...Α.Ρ.
=))=II=((=
Να, που πρέπει να γράψω λίγες γραμμές…
για να συμπληρώσω ένα κενό.
Κενό χώρου; κενό χρόνου; κενό αέρος;
Α, μπα το τελευταίο δε γεμίζει με τίποτα.
Ίσως οι λέξεις να μην είναι αρκετές.
Ίσως και να μην είναι οι σωστές.
Ίσως και να μην είναι καιρός για ίσως.
Όλα τρέχουν:
τα αυτοκίνητα, οι άνθρωποι και
τα άλλα ζώα,
το κενό που ζούμε μα τόσο αγαπούμε.
Μαζί μ’ αυτά τρέχει και η μοναξιά,
ψάχνει για ένα χαμόγελο,
προσπαθεί να βγει απ’ το κλουβί
όπου την έχουν εγκλωβίσει,
όλοι εκείνοι που είναι πολύ βιαστικοί
για να ’ναι μόνοι και ως εκ τούτου
είναι πιο μόνοι απ’ όλους.
Κάπου ανθίζει ένα μοναχικό λουλούδι,
αλλά, ποιος έχει χρόνο να σταθεί να το κοιτάξει;
Μόνο του θα ανθίσει και θα μαραθεί
όπως και τ’ αδέλφια του χρόνια τώρα, και
κάποτε θα πεθάνει,
αλλά θα πεθάνει μες στην ομορφιά,
όπως και έζησε,
όπως και δεν έζησαν οι ανθρώποι,
οι πολύ βιαστικοί για το τίποτα.
"I hear and I forget. I see and I remember. I do and I understand."
--Confucius
Την αλήθεια της ψυχής μας.
Ζούμε και δεν ζούμε.
Αγνοούμε τα απλά και μεγαλειώδη.
Μα αν γινόμασταν γιά λίγο παιδιά.
Τότε που έφτανε ένα μικρό μπαλόνι να μας κάνει να μειδιάσουμε.
Να το σπάσουμε στον αέρα μεθώντας από τον θόρυβο...
Τώρα σπάνε τα ακριβά κρύσταλλα των ζωών μας και δεν το αντιλαμβανόμαστε. Κατά τα άλλα αισθανόμαστε...
΄Ενα γλυκό ταπεινό χριστουγεννιάτικο δώρο,
μας ξετρέλλαινε,
θυμάσαι,
γιατί νοιώθω κάτι φορές
πως σπάσαν τα λαμπιόνια της χαράς,
γιά τόσους ανθρώπους.
Παράξενο.
Φύση θέση αισιόδοξη.
Αλλά το νοιώθω.
Να είναι η μελαγχολία των Εορτών.
Ποιών εορτών.
Πόσο λίγοι πιά τις αντιλαμβάνονται.
Πόσο λίγοι...
ΔΡΑΚΟΝΤΕΣ.
ΑΦΡΟΔΙΤΗ-ΔΡΑΚΟΣ ΚΑΙ ΔΡΑΚΟΣ. ΕΝΑ.Δυό φεγγάρια φωτισμένα στα μιδράλια του ιερατείου,δρεπανοφόρα όνειρα, λαδολύχναρα σβησμένα,τα πηδάλια ταξιδίου, στεφανωμένο όραμα.Επαναλάμπω...Α.Ρ.
=))=II=((=